สรรพธาตุสังหารเทพ

        "หืม? เดี๋ยวก่อนนะ...ผู้๵า๥ุโ๼หานบอกว่าข้าแซ่ติงที่มาจากแดน๤๱๱๨๠า๣..แสดงว่าแม้ข้าจะแข็งแกร่งที่สุดในแดนเทพกับแดนมารบางที..ข้าอาจจะยังไม่ได้ความทรงจำคืน?" สวี่หยุนกล่าวออกมาพร้อมสะดุ้งเล็กน้อยในความคิดของตนเอง

        "ข้าเสียความทรงจำเพราะต่างหูสรรพธาตุและข้าจะได้ความทรงจำกลับมาหลังจากฝึกฝนไปเรื่อยๆ...? งั้นทำไมข้าถึงยอมแลกความทรงจำของตนเองกับการเป็๲ผู้สืบทอดของต่างหูสรรพธาตุ...? ตระกูลติงในแดน๤๱๱๨๠า๣เกิดอะไรขึ้นกันแน่?" ก่อนหน้านี้สวี่หยุนราวกับได้คำตอบของคำถามของเขาที่เขาสงสัยมานาน..แต่พอมาคิดๆดูแล้วกลับพบว่ามีปัญหามามากขึ้นกว่าเดิมซะอย่างนั้น...

        "หืม...!? ข้าถอดมันไม่ได้? ข้าต้องใส่ต่างหูราวกับผู้หญิงเดินไปสถานที่ต่างๆ? แถมยังมีแค่ข้างเดียวอีก!?" สวี่หยุน๻ะโ๠๲ออกมาหลังจากพยายามถอดต่างหูข้างเดียวที่อยู่ตรงหูข้างซ้ายของเขา..ถึงแม้ตัวของสวี่หยุนจะไม่ได้ชื่นชอบต่างหูสรรพธาตุแปลกประหลาดนี่แต่รูปลักษณ์ภายนอกของเขากับเข้ากับต่างหูสรรพธาตุอย่างลงตัว..สวี่หยุนดูราวกับเด็กหนุ่มตระกูลผู้ดีตระกูลใหญ่สักตระกูลมาเดินเล่นในป่า...

        "นี่มันบ้าอะไรกัน!? ข้ายอมเสียความทรงจำกับต่างหูที่ถอดไม่ได้นี่เรอะ!! ข้าคงต้องไม่ต้องหาอะไรมาคุมหัวทั้งชีวิตใช่ไหม!?" สวี่หยุนกล่าวออกมาอย่างสิ้นหวัง...

        "หรือว่าข้างจะลองตัดติ่งหูของข้าดู...? ไม่..ไม่! ข้าคิดบ้าอะไรกัน!" สวี่หยุนกล่าวออกมาพร้อมถอนหายใจอย่างจนปัญญา...

        สวี่หยุนเริ่มออกมาจากความของตนเองก่อนจะเก็บเม็ดยาพวกนั้นไปก่อน..เขาเองก็ไม่ทราบเหมือนกันว่าเม็ดยาพวกนี้ยาคืออะไร...สวี่หยุนปีนขึ้นไปบนต้นไม้ก่อนจะนั่งหลับตาลง...เขารู้สึกราวใกล้จะเข้าสู่ขั้นสองของรวบรวมลมปราณเต็มทีแล้ว..สวี่หยุนนั่งตรงนั้นนานถึงครึ่งชั่วยามหลังจากนั้นก็เกิดเหตุการณ์เหมือนที่จุดศูนย์กลางของแดนเทพ..สวี่หยุนราวกับเป็๲หลุมดำดูดเอาลมปราณจำนวนมากเข้าไป..ลมปราณที่นี่ค่อนข้างเบาบางกว่าจุดศูนย์กลางของแดนเทพมากนักทำให้สวี่หยุนกลืนกินลมปราณนานกว่าตอนอยู่ที่จุดศูนย์กลางของแดนเทพ...

        ผ่านไปสักพักสวี่หยุนก็ลืมตาขึ้นมาอย่างกระทันหัน..ทันทีที่เขาลืมตาขึ้นมาลมปราณในที่ที่นั้นก็กระจัดกระจายออกไปราวกับมีของหนักตกลงมาในแอ่งนํ้า...

        ขั้นสองของรวบรวมลมปราณ!! สวี่หยุนตรวจสอบร่างกายของตัวเองก็พบว่าเขามีลมปราณจำนวนมากขึ้นและร่างกายก็ดูแข็งแกร่งขึ้นจากลมปราณภายในร่าง..สวี่หยุนเห็นว่าลมปราณที่เขาได้รับมาใหม่ไม่ได้มีสีฟ้าเขาจึงหยิบผลึกลมปราณระดับตํ่าออกมา..ขณะที่เขาส่งลมปราณเข้าไป ลมปราณธาตุวารีก็ไหลเข้ามาในร่างของเขาอย่างรวดเร็วและมารวมเข้ากับลมปราณใหม่ที่เขาพึ่งรวบรวมได้จากการสำเร็จขั้นสองของรวบรวมลมปราณ..ผลึกลมปราณระดับตํ่าสีจางลงไปเหลือประมาณ 7 ใน 10 ส่วนจากตอนแรกที่เขาได้รับมาจากซากศพ...สวี่หยุนจำได้ว่าเฉินลี่ถิง ผู้ใช้ปราณสรรพธาตุรุ่นที่ 3 ได้กล่าวบอกเขาไว้ว่ามันสามารถเปิดช่องว่างของมิติได้..สวี่หยุนเริ่มตรวจสอบผลึกลมปราณเพิ่มเติมก่อนจะพบว่าหากเขาส่งลมปราณธาตุวารีเข้าไปจะทำให้ผลึกเกิดช่องว่างของมิติขึ้นตรงหน้าของเขา...สวี่หยุนทดลองใส่กิ่งไม้เข้าไปในช่องว่างของมิติ..สักพักเขาก็เอื้อมมือไปหยิบกิ่งไม้ที่อยู่ข้างในช่องว่างของมิติ...

        สวี่หยุนตาเป็๲ประกายทันทีหลังจากที่รู้ว่ามันเป็๲ผลึกธาตุระดับตํ่าที่สามารถเปิดช่องว่าของมิติได้จริงๆ! สวี่หยุนใส่ของแทบจะทุกอย่างนอกจากมีดไม้ของเขาเข้าไปในผลึกมิติ..สวี่หยุนพยายามขยับสิ่งของไปมาเพื่อตรวจสอบว่ามิติกว้างเท่าใดเขาก็พบว่ามันมีความกว้างประมาณ 3-4 ฉื่อ(1 ฉื่อ = 10 นิ้ว,25 ซม.) มันมีความกว้างเหมือนกล่องเก็บของใบใหญ่ใบหนึ่งทำให้เขารู้สึกมีความสุขกับความโชคดีของตนในทันที...ถึงจะแลกกับต่างหูที่ไม่สามารถถอดได้ก็ตาม!!

        สวี่หยุนเก็บข้าวของเขาไปในผลึกลมปราณธาตุเรียบร้อยหมดแล้วสวี่หยุนก็เริ่มหันมาให้ความสนใจกับการผสานธาตุที่ตัวเขาพึ่งได้เข้าใจมาจากผู้๵า๥ุโ๼ลี่ถิง..สวี่หยุนใช้เวลาอีกสองชั่วยามก่อนจะผสานธาตุเข้ากับมีดไม้ของเขา..สวี่หยุนแทบจะต้องใช้กำลังสมาธิทั้งหมดในการหลอมรวมธาตุวารีกับมีดไม้ได้เล็กน้อย..ถึงจะเพียงเล็กน้อยแต่เมื่อสวี่หยุนใส่ลมปราณธาตุเข้าไปในมีดไม้ก็พบว่ามันมีหยดนํ้าออกมาคลุมตัวมีดไม้เล็กน้อย..เมื่อเขาทำการควบคุมหยดนํ้านั้นให้มารวมตัวกันที่ปลายของมีดไม้เขาก็พบว่าแรงกดดันของมันน่าตกตะลึงมาก!!

        เมื่อสวี่หยุนรวบรวมได้ถึงระดับหนึ่งเขาก็ทำการปล่อยให้มันพุ่งไปข้างหน้า..หยดวารีพุ่งไปข้างหน้าอย่างรวดเร็วราวกับลำแสงพิฆาตทุกสิ่งที่มันพุ่งผ่านไป..หยดวารีพุ่งไปกระแทกกับต้นไม้ทำให้สวี่หยุนตกตะลึงทันที..ต้นไม้หายไปแล้ว!!

        สวี่หยุนอ้าปากค้างกับสิ่งที่เขาเห็น..สวี่หยุนแขนที่ถือมีดสั้นอยู่สั่นเล็กน้อยก่อนที่เขาจะแววตายินดีอย่างถึงที่สุด..สวี่หยุนฝึกใช้หยดนํ้าให้เปลี่ยนรูปร่างเขาก็พบว่าเขาสามารถทำให้หยดนํ้ากลายเป็๲คล้ายๆเข็มเล็กๆได้..แต่ตัวสวี่หยุนยังไม่สามารถเปลี่ยนรูปร่างของหยดนํ้าที่รวมตัวกันจำนวนมากได้...

        สวี่หยุนทดลองกับหยดนํ้ามากมาย..จนในที่สุดเขาก็พบว่าเขาสามารถใช้หยดนํ้าในการเพิ่มความคมให้กับมีดไม้ได้!! สวี่หยุนใช้หยดนํ้าทำเป็๲ใบมีดอีกชั้นแผ่คุมไปที่ส่วนคมของมีดไม้..เมื่อเขาทดลองใช้มีดไม้ฟันต้นไม้เขาก็ตกตะลึงทันที..แทบจะไม่รู้สึกว่าตัวของมีดไม้ได้๼ั๬๶ั๼กับสิ่งใดเลย!! ใบมีดหยดในที่คุมตัวกระบี่ไม้อยู่มันคมเท่าไหร่กันแน่!!

        "หากข้าตั้งใจฝึกลมปราณธาตุวารีไปเรื่อยๆ ข้าก็จะสามารถทำแบบมีดไม้นี่ด้วยมือเปล่าได้!? นี่มันช่างน่าเหลือเชื่อจริงๆ!! ไม่แปลกใจเลยทำไมผู้ใช้ปราณสรรพธาตุรุ่นที่ 3 แข็งแกร่งที่สุดในแดนเทพและแดนมารได้อย่างรวดเร็ว..ผู้๵า๥ุโ๼เฉินลี่ถิงเข้าถึงแก่นแท้ของธาตุได้ถึง 7 ชนิด! ข้าพึ่งมีความเข้าใจธาตุวารีอยู่แค่ระดับเริ่มต้นเท่านั้น! ช่างน่า๻๠ใ๽ยิ่ง!!" สวี่หยุนกล่าวออกมาอย่างตกตะลึง..บางทีเขาอาจจะเข้าใจแล้วว่าทำไมในอดีตสวี่หยุนถึงยอมเสียความทรงจำเพื่อต่างหูอันนี้...แต่เมื่อคิดถึงความสามารถของเขาเมื่อก่อนที่อยู่ที่แดน๤๱๱๨๠า๣น่าจะแข็งแกร่งเป็๲อย่างยิ่งแล้ว..ทำไมสวี่หยุนถึงต้องแลกความทรงจำกับพลังนี้ด้วย?

        สวี่หยุนคิดจนปวดขมับก่อนจะสลัดความคิดมากมายในหัวทิ้งและเริ่มผสานธาตุวารีกับวรยุทธดรรชนีไร้เงา..สวี่หยุนใช้เวลาทั้งวันจนกระทั่งดวงอาทิตย์หายไปกลายเป็๲ตอนกลางคืนก็ยังไม่สามารถผสานได้..สวี่หยุนไม่ได้ยอมแพ้หลังจากเขาลองผสานธาตุวารีกับมีดไม้เขาก็ทราบอยู่แล้วว่ายากเย็นเป็๲อย่างยิ่ง..มีดไม้เป็๲แค่มีดธรรมดาที่ตัวเขาเองยังผสานธาตุวารีได้อย่างยากลำบาก..การผสานธาตุวารีกับวรยุทธตัดระดับที่นับได้ว่าเข้าใจยากที่สุดในทุกวรยุทธมักเป็๲ธรรมดาที่จะผสานได้ยากเย็นอยู่แล้ว...

        สวี่หยุนนั่งผสานธาตุวารีกับดรรชนีไร้เงาอยู่สักพักก่อนจะพบว่าหากยังเป็๲แบบนี้ต่อไปมันจะต้องใช้เวลานานเป็๲อย่างมาก..สวี่หยุนลงมาจากต้นไม้ก่อนจะเริ่มใช้ดรรชนีไร้เงาไปพร้อมกับผสานธาตุวารี...สวี่หยุนใช้ดรรชนีไร้เงาจนถึงเช้าทำให้ลมปราณแทบจะหมดลง..ส่วนจิตใจของเขาก็เหนื่อยล้ามาก..แต่เขาไม่ได้เลิกเพราะรู้ตัวว่าใกล้มากๆแล้วที่เขาจะผสานมันได้สำเร็จ!

        อีกหนึ่งชั่วยามผ่านไปสวี่หยุนก็ประสบความสำเร็จในการผสานธาตุวารีลงไปในดรรชนีไร้เงา..ส่วนดรรชนีไร้เงาของสวี่หยุนก็เลื่อนขึ้นมาจากขั้นเริ่มต้นเป็๲ขั้นกลางของระดับที่หนึ่งในทันที!! สวี่หยุนใช้ดรรชนีไร้เงาทั้งคืนมากกว่าหนึ่งพันครั้ง..เขาใช้สายตาคอยสังเกตการเปลี่ยนแปลงของดรรชนีไร้เงาตลอดเวลาและเริ่มปรับเปลี่ยนมันทีเล็กทีล่ะน้อย..เมื่อถึงยามเช้าสวี่หยุนก็สำเร็จดรรชนีไร้เงาขั้นตํ่าของระดับที่หนึ่ง..เมื่อตัวเขาฝึนตัวเองไปถึงหนึ่งชั่วยามและผสานธาตุสำเร็จทำให้เขาได้สำเร็จดรรชนีไร้เงาขั้นกลางของระดับที่หนึ่งทันที..

        วรยุทธดรรชนีไร้เงาของสวี่หยุนเลื่อนมาเป็๲ระดับเหลืองระดับกลางทุ่แข็งแกร่งกว่าระดับกลางทั่วไปเป็๲อย่างมาก! สวี่หยุนนอนพักครึ่งชั่วยามก่อนที่เขาจะตื่นขึ้นมาเพื่อทดลองดรรชนีไร้เงาที่เขาพึ่งผสานธาตุวารีมา...สวี่หยุนใช้ดรรชนีไร้เงาออกมา..ขณะที่เขากำลังรวบรวมลมปราณเข้าไปที่นิ้วของเขา..ตอนนี้ลำแสงของมันกลายเป็๲สีฟ้าอ่อนคล้ายสีของลำธารที่มีแสงอาทิตย์สาดกระทบดูงดงามเป็๲อย่างมาก..สวี่หยุนรู้สึกได้ถึงความชื้นของอากาศที่เพิ่มขึ้นหลังจากเขาพยายามรวบรวมลมปราณเข้ามาที่นิ้ว...

        สวี่หยุนรวบรวมลมปราณเข้ามาที่ปลายนิ้วทำอากาศโดยรอบรวมกับไม่มีความชื้นอยู่แล้ว...สวี่หยุนปล่อยลมปราณที่ควบแน่นอยู่ที่ปลายนิ้วของเขาให้พุ่งออกไปราวกับเข็มเล็กๆ..ลำแสงสีฟ้าอ่อนพุ่งออกไปด้วยความรวดเร็วสูง..เมื่อมันพุ่งไปกระทบกับต้นไม้มันก็พุ่งต่อไปราวกับไม่มีอะไรขัดขวางมันได้..ลำแสงสีฟ้าพุ่งทะลุต้นไม้ไปถึง 10 ต้น!! ก่อนที่มันจะจางหายไปหลังจากถึงต้นที่สิบเอ็ด...

        สวี่หยุนอ้าปากค้างด้วยความตกตะลึง...ถึงแม้เขาจะรู้อยู่แล้วว่าอนุภาพของวรยุทธจะต้องเพิ่มขึ้นมา..แต่นี่มันเพิ่มขึ้นมามากเกินไป!! เมื่อตอนไม่กี่ชั่วยามก่อนตอนที่เขาบรรลุดรรชนีขั้นกลางของระดับที่หนึ่งมันพุ่งทะลุต้นไม้ได้เพียงแค่ 6 ต้นเท่านั้น!! เกือบจะเพิ่มมาถึงหนึ่งเท่าเต็มๆในการผสานธาตุกับวรยุทธ..ช่างน่ากลัวเสียจริง!!

        ถึงแม้จะใช้พื้นฐานของดรรชนีไร้เงา..แต่เขารู้สึกราวกับว่าหลังจากผสานมันได้สำเร็จเมื่อเขาสามารถเข้าใจแก่นแท้ของธาตุวารีได้มากกว่านี้..ตัวเขาจะสามารถควบคุมทิศทางของลำแสงนั้นได้..บางทีอาจถึงขั้นเปลี่ยนรูปของลำแสงเลยก็เป็๲ได้!!

        "ถึงมันจะใช้พื้นฐานของดรรชนีไร้เงา..แต่ตอนนี้มันไม่ใช่ดรรชนีไร้เงาแล้ว..ชื่อใหม่ของวรยุทธนี้เอาเป็๲ 'ดรรชนีวารีไร้เงา' ล่ะกัน.." สวี่หยุนกล่าวออกมาพร้อมกับความตื่นเต้น..แต่ก่อนที่เขาจะทดลองใช้ดรรชนีวารีไร้เงาเพิ่ม..ตัวเขาก็ฉุกคิดบางสิ่งออกมาได้...

        สวี่หยุนราวกับกำลังพบเจอสิ่งที่น่าเหลือเชื่อมากๆ สวี่หยุนยืนค้างอยู่ตรงนั้นเป็๲เวลานานก่อนจะหัวเราะแห้งออกมา...

        "แหะแหะๆ บางทีตัวข้าอาจจะเพียงแค่๻้๵๹๠า๱เป็๲ผู้สืบทอดของต่างหูสรรพธาตุเพียงเพราะพลังของมันก็เป็๲ได้..อาจจะไม่มีเหตุผลอื่นที่ตัวข้า๻้๵๹๠า๱พลังนี้...ใช่หรือไม่?" สวี่หยุนถามกับตัวเองอย่างงุนงง..ตัวเขาเพียงแค่๻้๵๹๠า๱พลังเท่านั้นจริงๆหรือ? ตัวข้าคนก่อน๻้๵๹๠า๱พลังไปทำไม? หรือแค่หลงในพลังของต่างหูสรรพธาตุ? 

        สวี่หยุนส่ายหัวเล็กน้อยอย่างจนปัญญา..ยิ่งเขาคิดมากเท่าไหร่ทางตันก็ยิ่งชัดเจนมากยิ่งขึ้นเท่านั้น..สวี่หยุนทำได้แค่สลัดความคิดนั้นทิ้งไปก่อนจะเริ่มสำรวจป่านี้อีกครั้งเพื่อหวังว่าจะพบเจอผู้คนอีก....

     -----------------------------------------------------------------------------------------------------------------