บทที่ 1
การตื่นของท่านเทพในร่างเด็ก 5 ขวบ
เสียงฟ้าผ่าดังกึกก้องะเืไปทั่ว์ชั้นเก้าสายฟ้าสีม่วงอมแดงฟาดผ่าลงมายังลานประลองศักดิ์สิทธิ์อย่างเกรี้ยวกราดร่างของสตรีผู้งดงามดั่งภาพวาดในชุดอาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ร่วงหล่นลงมาจากท้องฟ้าเบื้องบนราวกับดาวตกที่สูญสิ้นแสงสว่าง
"เย่ว์ซิน!ยอมรับความพ่ายแพ้และส่งมอบศิลาิญญามาซะ!"
เสียงตวาดก้องของจอมมารสะท้านไปทั่วห้วงมิติ
แต่เทพธิดาเย่ว์ซินผู้หยิ่งทะนงกลับแค่นเสียงหัวเราะแม้ริมฝีปากจะอาบไปด้วยโลหิตสีทองก็ตาม
"ฝันไปเถอะเ้าพวกสวะชั้นต่ำ!ต่อให้ดวงิญญาข้าต้องแตกสลายกลายเป็เถ้าธุลี ข้าก็ไม่มีวันยอมก้มหัวให้พวกเ้า!"
นางรวบรวมพลังตบะเฮือกสุดท้ายที่เหลืออยู่บีบอัดศิลาิญญาในมือจนแหลกละเอียดเป็ผุยผง พลังงานมหาศาละเิออกกลืนกินร่างของนางและทุกสรรพสิ่งรอบข้างให้หายไปในความว่างเปล่า...
...
"แคร่ก...แคร่ก..."
เสียงไอแห้งๆดังขึ้นพร้อมกับความรู้สึกเจ็บแปลบที่ลำคอราวกับมีกรวดทรายนับร้อยเม็ดบาดลึกเย่ว์ซินพยายามเปิดเปลือกตาที่หนักอึ้งขึ้นมาอย่างยากลำบากภาพแรกที่ปรากฏแก่สายตาไม่ใช่เพดานมุกแกะสลักลวดลายวิจิตรของตำหนัก์แต่มันคือเพดานไม้ผุพังที่มีคราบน้ำซึมเป็ดวงๆหยากไย่สีดำเกาะระโยงระยางราวกับตาข่ายดักิญญา
"ที่นี่มัน...นรกขุมไหนกัน?"
นางพึมพำด้วยน้ำเสียงแหบพร่าก่อนจะชะงักงันเมื่อได้ยินเสียงของตัวเอง
เสียงนี้...ทำไมมันถึงได้เล็กแหลมและแหบแห้งราวกับลูกนกป่วยเช่นนี้!?
เย่ว์ซินพยายามยันกายลุกขึ้นนั่งแต่กลับพบว่าร่างกายของนางหนักอึ้งและไร้เรี่ยวแรง นางก้มลงมองมือของตนเอง...มือที่เคยเรียวยาว ขาวผ่องดั่งหยกหิมะ บัดนี้กลับกลายเป็มือน้อยๆที่ผอมแห้งจนเห็นกระดูกปูดโปน ิัหยาบกร้านและมีคราบดินฝังลึกอยู่ตามซอกเล็บ
"นี่มัน...เกิดเื่บ้าอะไรขึ้นเนี่ย!"
ความตื่นตระหนกแล่นปราดเข้าสู่หัวใจเทพธิดาผู้ยิ่งใหญ่รีบสำรวจร่างกายตนเองอย่างรวดเร็ว ขาสั้นป้อม ทรวงอกแบนราบร่างกายเล็กจ้อยที่สวมใส่เพียงเสื้อยืดสีตุ่นๆ ขาดหลุดลุ่ยนี่มันร่างกายของเด็กมนุษย์อายุไม่เกินห้าขวบชัดๆ!
จู่ๆความเ็ปก็แล่นแปลบเข้ามาในหัว สมองดวงน้อยราวกับถูกเข็มเล่มเล็กทิ่มแทงความทรงจำแปลกปลอมกระแทกเข้ามาเป็ระลอกคลื่น...
'เสี่ยวเป่า' คือชื่อของเด็กคนนี้
เด็กหญิงวัยห้าขวบที่อาศัยอยู่ในสลัมแออัดบิดามารดาด่วนจากไปเพราะอุบัติเหตุ ทิ้งหนี้สินก้อนโตไว้ให้ลูกชายคนโต
'กู้หลิน'วัยสิบเจ็ดปีที่ต้องออกจากโรงเรียนมาทำงานใช้หนี้ และ 'กู้หยู' พี่ชายคนรองวัยแปดขวบที่ต้องไปคุ้ยกองขยะหาขวดพลาสติกขายประทังชีวิต
ส่วนเสี่ยวเป่า...เด็กน้อยผู้น่าสงสาร ร่างกายอ่อนแอมาั้แ่เกิดเมื่อสามวันก่อนนางป่วยหนักจนจับไข้สูง ไม่มีเงินหาหมอ ไม่มีแม้แต่ยาลดไข้ กู้หยูได้แต่นำผ้าชุบน้ำเช็ดตัวให้น้องสาวทั้งน้ำตาจนกระทั่งลมหายใจของเด็กน้อยแ่เบาและดับลงในที่สุด...
เปิดทางให้ดวงิญญาของเทพธิดาเย่ว์ซินที่แตกซ่านจากการะเิศิลาิญญาเข้ามาสวมรอยแทนที่!
"์เฮงซวย!บัดซบที่สุด!"
เย่ว์ซินสบถออกมาเป็ชุดนางไม่เกรงกลัวฟ้าดินอีกต่อไป นางคือเทพธิดาผู้มีพลังตบะสูงส่ง ผู้สยบมารนับหมื่น
แต่กลับต้องมาตื่นขึ้นในร่างของเด็กสลัมที่ใกล้ตายเพราะขาดสารอาหารเนี่ยนะ? ช่างเป็การหยามเกียรติกันเกินไปแล้ว!
"ข้าต้องออกไปจากร่างนี้!ข้าต้องใช้วิชาถอดจิต!"
นางนั่งขัดสมาธิหลับตาลงและพยายามรวบรวมลมปราณในจุดตันเถียน...
หนึ่งเค่อผ่านไป...สองเค่อผ่านไป... (เทียบเท่าเวลาประมาณครึ่งชั่วโมง)
"ปู้ดดด..."
เสียงประหลาดดังเล็ดลอดออกมาจากเบื้องล่างของนางพร้อมกับกลิ่นเหม็นตุๆ ที่โชยเตะจมูก
เย่ว์ซินเบิกตากว้างหน้าแดงก่ำด้วยความอับอายสุดขีด นางไม่ได้รวบรวมลมปราณสำเร็จ... แต่นางแค่ 'ผายลม' ออกมาเพราะกระเพาะอาหารว่างเปล่าจนมีแต่ลมตีรวนอยู่ข้างใน!
"พลังตบะของข้า...หายไปหมดแล้ว!"
ความจริงอันโหดร้ายกระแทกหน้าเทพธิดาอย่างจัง
ในร่างนี้ไม่มีแก่นปราณ ไม่มีพลังเวทมนตร์ใดๆ หลงเหลืออยู่เลยมีเพียงสายใยิญญาบางๆ สีทองที่ผูกติดนางไว้กับร่างนี้เท่านั้นหากนางฝืนถอดจิตตอนนี้ มีหวังิญญาได้แตกสลายกลายเป็ฝุ่นผงของจริงแน่
โครกกก...ครากกก...
เสียงฟ้าร้องไม่ได้ดังมาจากข้างนอกแต่มันดังมาจากท้องของนางเอง ความหิวโหยที่ไม่เคยพานพบมานับหมื่นปีจู่โจมเข้าใส่อย่างรุนแรงมันบิดมวนในกระเพาะจนนางต้องงอตัวกุมท้องเอาไว้
"หิว...ข้าหิวเหลือเกิน..."
ศักดิ์ศรีเทพธิดาถูกโยนทิ้งไปชั่วขณะตอนนี้นาง้าเพียงของเซ่นไหว้! อะไรก็ได้! ผลท้อ์ น้ำค้างอมฤตหรือแม้แต่เศษอาหารของมนุษย์!
แอ๊ด...
เสียงบานประตูไม้เก่าๆที่บานพับขึ้นสนิมถูกผลักเปิดออกอย่างระมัดระวังแสงแดดรำไรจากภายนอกส่องกระทบฝุ่นที่ลอยฟุ้งอยู่ในอากาศ
เด็กชายร่างผอมแห้งผิวคล้ำแดด ในชุดเสื้อยืดตัวโคร่งที่เต็มไปด้วยรอยเปื้อนสีดำเดินถือชามพลาสติกสีชมพูใบเก่าเข้ามา ใบหน้าของเขามีคราบน้ำตาและรอยยิ้มที่พยายามฝืนทำ
"เสี่ยวเป่า...น้องฟื้นแล้ว!"
กู้หยูรีบวางชามลงบนโต๊ะไม้เตี้ยๆก่อนจะถลาเข้ามาสวมกอดน้องสาวตัวน้อยแน่น น้ำตาของเด็กชายวัยแปดขวบไหลอาบแก้ม
"พี่นึกว่าน้องจะทิ้งพี่ไปซะแล้ว...ไข้น้องลดแล้วนี่นา! ดีจริงๆ... ์คุ้มครองพวกเราแล้ว"
เย่ว์ซินถูกกอดจนแทบหายใจไม่ออกกลิ่นเหงื่อและกลิ่นเหม็นเปรี้ยวจากตัวกู้หยูทำให้นางอยากจะผลักเขาออกไปแต่เมื่อััได้ถึงความอบอุ่นและหยดน้ำตาที่เปียกชื้นบนไหล่ความรู้สึกประหลาดก็ก่อตัวขึ้นในใจ... มันคือเศษเสี้ยวความผูกพันของเ้าของร่างเดิม
"ปล่อย...ปล่อยข้าก่อน เ้าลูกมนุษย์... ข้าหายใจไม่ออก..." เย่ว์ซินพยายามดิ้น
กู้หยูรีบผละออกเช็ดน้ำตาลวกๆ ด้วยแขนเสื้อ "ขอโทษที พี่ดีใจไปหน่อย... น้องคงหิวแล้วใช่ไหม? พี่ทำข้าวต้มมาให้ร้อนๆ เลยนะ"
คำว่า'ข้าวต้ม'ทำให้ดวงตาของเย่ว์ซินเบิกกว้าง
นางมองข้ามไหล่กู้หยูไปยังชามพลาสติกบนโต๊ะร่างกายเล็กจ้อยพุ่งพรวดไปที่โต๊ะด้วยความเร็วที่เหนือความคาดหมายของเด็กป่วย
ทว่า...เมื่อนางชะโงกหน้าลงไปดู 'ของเซ่นไหว้' ในชามรอยยิ้มที่กำลังจะปรากฏก็แข็งค้างไปทันที
น้ำใสแจ๋วจนมองเห็นรอยขูดขีดที่ก้นชามมีเม็ดข้าวสีขาวบานๆ ลอยคออยู่อย่างโดดเดี่ยวไม่ถึงสิบเม็ด...
นี่มันน้ำล้างหม้อชัดๆ!
"นี่เ้ากล้าเอาของพรรค์นี้มาให้ข้ากินรึ?!" เย่ว์ซินตวัดสายตาขวับจ้องมองพี่ชายด้วยความเกรี้ยวกราด "ในสระ์น้ำล้างเท้าของเทพวานรยังดูเข้มข้นกว่านี้เสียอีก!"
กู้หยูชะงักไปเล็กน้อยกับคำพูดประหลาดๆของน้องสาว แต่เขาก็คิดเพียงว่าเธอกำลังละเมอเพราะพิษไข้
"โธ่เสี่ยวเป่า..." เขาลูบหัวนางเบาๆ ด้วยความสงสาร "อดทนหน่อยนะข้าวสารเราหมดแล้ว พี่หามาได้แค่นี้จริงๆเดี๋ยวพรุ่งนี้พี่จะไปเก็บขวดขายให้ได้เยอะๆ จะได้ซื้อไข่มาต้มให้น้องกินนะ"
คำพูดซื่อๆและแววตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิดของเด็กชาย ทำให้อารมณ์โกรธของเย่ว์ซินสะดุดลงนางมองหน้ากู้หยูสลับกับน้ำข้าวในชาม...
มนุษย์พวกนี้ช่างอ่อนแอและน่าสมเพชแต่ก็มีความพยายามที่จะดิ้นรนเอาชีวิตรอดอย่างน่าประหลาด
'เอาเถอะ... ในเมื่อข้าต้องอาศัยร่างนี้ชั่วคราวข้าจะยอมลดตัวลงมากินของชั้นต่ำพวกนี้ประทังชีวิตไปก่อนก็แล้วกัน'
เย่ว์ซินถอนหายใจยาวยกชามพลาสติกขึ้นซดน้ำข้าวใสๆ เข้าปาก รสชาติจืดชืดไร้ซึ่งความอร่อยใดๆแต่มันกลับทำให้กระเพาะที่กำลังประท้วงรู้สึกอุ่นซ่านขึ้นมาเล็กน้อย
"ดีมากคนเก่ง"กู้หยูยิ้มกว้างเมื่อเห็นน้องสาวยอมกิน "กินเยอะๆ จะได้หายไวๆ"
ขณะที่เย่ว์ซินกำลังดื่มด่ำกับความอนาถาสายตาของนางก็เหลือบไปเห็นวัตถุประหลาดรูปทรงสี่เหลี่ยมผืนผ้าสีดำ
วางพิงอยู่กับกองหนังสือพิมพ์เก่าๆ มุมห้อง หน้าจอของมันมืดสนิท แต่กลับมีเส้นสายพลังงานบางอย่างที่มองไม่เห็นไหลเวียนอยู่ภายในบางเบา
"นั่นตัวอะไร?" นางชี้ไปที่วัตถุนั้น"กล่องสี่เหลี่ยมนั่น มันมีพลังงานประหลาดแผ่ออกมาเ้าเอาปีศาจเข้ามาในบ้านรึ?!"
กู้หยูมองตามนิ้วน้องสาวแล้วหัวเราะออกมาเบาๆ
"ปีศาจอะไรกันเสี่ยวเป่านั่นมัน 'โทรศัพท์มือถือ'ของพี่ใหญ่ต่างหากล่ะ พี่ใหญ่ลืมเอาไปทำงานพี่เลยกะว่าจะเอาไปชาร์จแบตที่ร้านป้าหลี่หน้าปากซอย"
"โทร-ศัพท์-มือ-ถือ?" เย่ว์ซินทวนคำอย่างยากลำบาก"มันคืออาวุธเวทมนตร์ชนิดใหม่รึ? ทำไมข้าไม่เคยเห็นในตำรา์?"
"มันเอาไว้คุยกับคนที่อยู่ไกลๆไง" กู้หยูอธิบายอย่างใจเย็น พลางเดินไปหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา"แต่เครื่องนี้มันเก่ามากแล้ว แถมหน้าจอก็ร้าว... เอ๊ะ?"
กู้หยูขมวดคิ้วเมื่อจู่ๆ หน้าจอที่มืดสนิทก็สว่างวาบขึ้นมาเองโลโก้แอปพลิเคชันรูปกล้องวิดีโอเด้งขึ้นมาตรงหน้าจอ พร้อมกับตัวหนังสือที่เขียนว่า'เริ่มต้นการสตรีมสด'
"เฮ้ย!พี่ไม่ได้กดอะไรเลยนะ ทำไมมันเปิดเองล่ะ!" กู้หยูใพยายามจะกดปุ่มปิดแต่หน้าจอทัชสกรีนที่พังๆ กลับไม่ตอบสนอง
เย่ว์ซินหรี่ตามองกล่องสี่เหลี่ยมนั้นด้วยความระแวดระวังนางััได้ว่าไอ้สิ่งที่เรียกว่า 'โทรศัพท์' นี้มันกำลังจับจ้องมาที่นางราวกับมีดวงตา!
"เ้าปีศาจสี่เหลี่ยม!บังอาจมาแอบดูข้ารึ!"
เย่ว์ซินกระโจนพรวดเดียวเข้าแย่งโทรศัพท์มาจากมือ
กู้หยู ด้วยสัญชาตญาณของนักรบ์ นางง้างมือขึ้นเตรียม
จะทุ่มมันลงพื้นให้แหลกละเอียด!
733
