ได้เกิดใหม่ข้าจะไม่ขี้เกียจแล้วสาบานเลย

ถูกไล่

        หลังจากออกไปสั่งทำตู้และซื้อของกลับมาถึงบ้านแล้วในความทรงจำของชิงเถาก็มีเข้ามาว่าพรุ่งนี้เป็นวันเกิดของเจ้าแฝดน้องชายทั้งสองของนางเพื่อความแน่ใจนางถึงไปถามกับมารดาอีกที

“ท่านแม่เจ้าคะ พรุ่งนี้วันเกิดของน้องใช่ไหมเจ้าคะ” ชิงเถาเดินเข้าไปถามมารดาเสียงเบา

“ใช่แล้วลูก นี่แม่ทำงานจนจะลืมอยู่แล้วนะเนี่ย”นางลี่จูตอบออกมา หลังจากนางหยุดคิดตามคำถามของลูกไป ทั้งนางยังงงๆอยู่ว่าลูกจะถามนางเสียงเบาๆ ทำไม นี่มันไม่ใช่วิสัยของลูกนางเลย

“ถ้างั้นพรุ่งนี้เราจัดวันเกิดให้น้องใหญ่ๆ ไปเลยดีไหมเจ้าค่ะ เชิญเพื่อนจากบ้านข้างๆ มาด้วยก็ดีต่อไปเจ้าแฝดจะได้มีเพื่อนเยอะๆ” ชิงเถาเสนอออกมานางอยากให้น้องชายมีเพื่อนคนอื่นบ้าง ไม่ใช่เล่นกันอยู่แต่กับในครอบครัวถึงผู้อื่นเราจะไม่รู้ว่าจิตใจเป็นเช่นไร แต่เพื่อพบปะพูดคุย เป็นการฝึกเรียนรู้เรื่องการเข้าสังคมก็ไม่เลว

“ได้ๆ เดี๋ยวแม่จะช่วยเรื่องอาหารเอง”นางลี่จูเอ่ยออกมาอย่างตื่นเต้น นางเป็นมารดาแท้ๆยังไม่มีโอกาสจัดงานเลี้ยงให้ลูกๆ เลย ครั้งนี้นางจะทำให้เต็มที่

“ดีเจ้าค่ะ แต่อย่าบอกสองแฝดนะเจ้าค่ะข้าอยากให้น้องแปลกใจ” ชิงเถาบอกมารดายิ้มๆ ก่อนจะเริ่มวางแผนเตรียมงานกัน  โดยนางจะให้บิดาอยู่กับสองแฝด ส่วนนาง มารดาและพี่สาวจะเข้าไปซื้อของในตลาดกัน พวกนางต้องเตรียมงานกันหลายส่วนทั้งเรื่องอาหารที่ต้องซื้อของสดมามากมายไหนจะเรื่องสถานที่ที่ชิงเถาจะเป็นผู้จัดการนางเห็นในซีรีย์ที่ในหลายงานจะนั่งเก้าอี้ตัวเตี้ยกับโต๊ะเตี้ยๆ เข้าชุดกันนางจึงสั่งซื้อมานับยี่สิบชุด เครื่องครัวก็ต้องสั่งซื้อเพิ่มอีกมากเช่นกัน ไหนจะสั่งผ้าไว้ตกแต่งในงานอีกดีที่ทางร้านจะไปส่งโต๊ะให้นางแต่พวกเครื่องครัวนี้พวกนางต้องจ้างเกวียนม้าไปส่งให้ถึงสองคัน

          เมื่อของมาส่งถึงบ้านสองแฝดเป็นต้องตกใจนี่บ้านพวกเขาจะเปิดร้านขายอะไรอีกทำไมพวกเขาไม่รู้เลย อาหารสดที่ถ้าพวกเขากินเองจะต้องหลายวันแน่ไหนจะโต๊ะตั่งมากเพียงนี้จะเปิดร้านอาหารหรืออย่างไร

“ท่านแม่ ซื้ออะไรมามากมายขอรับเราจะเปิดร้านอาหารกันหรือขอรับ” หมิงเลี่ยนถามด้วยความสงสัย

“อ่อ คือว่า” นางลี่จูไม่รู้จะตอบลูกอย่างไรดีชิงเถาก็ขอไว้ว่าอย่าพึ่งบอก

“เราจะฉลองที่อยู่ใหม่ของเราอย่างเป็นทางการน่ะต้องเชิญเพื่อนบ้านด้วย เลยต้องซื้อของมาเยอะหน่อย” ชิงเถาตอบน้องออกไปก่อนที่มารดาจะบอกความจริง

“ขอรับ มีอะไรให้พวกข้าช่วยไหมขอรับ”หมิงลู่ตอบรับ เมื่อมีงานพวกเขาก็ต้องช่วยด้วยอยู่แล้ว  หลังจากนั้นพวกเขาก็ช่วยกันตระเตรียมสถานที่ตรงหน้าเรือนยังพอมีเป็นลานให้ได้ตั้งโต๊ะจัดงาน สองแฝดช่วยคนอื่นๆจัดโต๊ะกันอย่างขมักเขม่น ทุกโต๊ะพวกเขาจัดเองรับรองตรงกันเป็นรูปแบบที่ชิงเถาสั่งการไหนจะผ้าสีสันสวยงามประดับรอบๆ งาน สองแฝดก็ช่วยพ่อติดอย่างตั้งอกตั้งใจ

          หลังจากชิงเถาบอกการวางโต๊ะกับการจัดสถานที่แล้วนางกับพี่สาวจึงมาเชิญแขกที่จะมาร่วมงานกัน แขกที่พวกนางเชิญก็ไม่ใช่ใครที่ไหนเพื่อนบ้านใกล้ๆ พวกนางนี่เอง ที่ดินที่แบ่งเป็นแปลงขายทั้งหมดมีบ้านอยู่ 18หลัง ซึ่งพวกนางก็ไปเชิญทุกหลังแล้วพวกนางไม่มั่นใจหรอกว่าหลังไหนจะมาบ้างแต่เกือบทุกหลังที่มีลูกหลานพวกเขาน่าจะพาลูกหลานมางานได้จะมีเพียงเพื่อนบ้านจวนใหญ่ด้านซ้ายติดกับบ้านของนางที่ไม่รู้ว่าต้องเชิญไหมสุดท้ายพวกนางจึงตัดสินใจเดินอ้อมออกไปทางหน้าหมู่บ้าน (บ้านที่นางซื้อรวมกับหลังอื่นๆจะคิดเป็นหมู่บ้านหนึ่ง) เพื่อไปเชิญเพื่อนบ้านที่หน้าประตูจวนอยู่ถัดไป

“มีอะไร”เวรยามที่เฝ้าอยู่ด้านหน้าจวนถามออกมาเสียงดุเมื่อเห็นเด็กสาวสองคนเดินมาหน้าจวนพวกนางเหมือนชาวบ้านทั่วๆ ไป พวกเขาจึงไม่คิดจะคุยดีด้วยเท่าไหร่

“พวกข้าเป็นเพื่อนบ้านหลังที่อยู่ด้านในน่าจะติดกับฝั่งหลังจวนพวกท่านพรุ่งนี้บ้านพวกเราจะมีงานเลี้ยงวันเกิดน้องชาย จึงอยากจะมาเชิญ” ลี่ถิงพูดออกไปแต่ยังพูดไม่จบดีเวรยามก็พูดขัดขึ้นมาก่อน

“ไม่ต้องมาเชิญหรอกนายท่านข้าไม่ลดตัวไปคบพวกอยากจะรวยจนมาอยู่ในหมู่บ้านนั่นหรอก มาทางไหนก็กลับไปทางนั้น”เวรยามกล่าวตัดบทออกมา นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่มีพวกจากหมู่บ้านข้างๆ จวนเชิญนายพวกเขาไปร่วมงานเพราะอยากจะคบค้ากับนายพวกเขาจนถูกสั่งว่าถ้าพวกนี้มาเชิญก็ให้ไล่กลับไปเลยไม่ต้องรอคำสั่ง

“พวกข้าแค่มาบอกดีๆ ตามมารยาท ถ้ารู้อย่างนี้ข้าไม่มาหรอกกลับกันเถอะพี่ใหญ่” ชิงเถาพูดดึงแขนพี่สาวเดินกลับทันที ตอนนี้นางโกรธมากถึงนางพอจะนึกออกว่าพวกเขาน่าจะเจอเหตุการณ์อย่างนี้มามากแต่ก็ไม่จำเป็นต้องพูดจาแบบนี้

“ดีถ้ารู้แล้ว ก็ไม่ต้องมาอีก”เสียงเวรยามพูดตามออกมา

“นี่พวกเจ้า”ชิงเถาเมื่อได้ยินดังนั้นนางจะหันกลับไปว่าต่อแล้วดีที่พี่สาวคว้าตัวนางได้ทันจึงพากันรีบเดินกลับบ้าน

“เจ้าไม่น่าจะพูดด้วยน้ำเสียงแบบนั้น”ลี่ถิงตักเตือนน้องออกมา นางที่ต้องรับอารมณ์คุณหนูรองมาก่อนจึงสามารถควบคุมกับอารมณ์ตัวเองได้ดีจึงเอ่ยเตือนกับน้องสาวเพราะนางไม่อยากให้น้องสาวมีเรื่องกับผู้มีอิทธิพลทั้งหลายกลัวจะเกิดอันตรายขึ้น

“ก็พวกเขาพูดไม่ดีกับเราก่อนหนิเจ้าคะไม่มาก็แค่บอกไม่มา ทำไมต้องไล่ด้วย ค่อยดูเถอะต่อไปถึงพวกเขาอยากจะมาหาพวกเราข้าก็จะไม่ให้พบเลย”ชิงเถาพูดอย่างแค้น ระหว่างทางกลับบ้านนางก็เอาแต่บ่นๆเรื่องนี้จนพี่สาวก็ได้แต่ส่ายหัวกับความขี้บ่นกับแค้นฝังหุ่นของนาง