เฟยหยางเดินกลับไปยังตำหนักของฮองเฮา พลันน้อมกายลงเล็กน้อย ก่อนจะเลื่อนสายตาไปยังถังเยี่ยนที่กำลังนวดไหล่ให้ฮองเฮาอยู่
“พอแล้วล่ะ เฟยหยางมาแล้ว หน้าที่นี้ เป็หน้าที่ของนาง” ฮองเฮาเอ่ยขึ้น ก่อนเฟยหยางจะเดินเข้าไปทำหน้าที่แทนถังเยี่ยน ทั้งสองสบสายตากันครู่หนึ่ง หากแต่ถังเยี่ยนเชิดหน้าขึ้นแล้วเบี่ยงตัวเดินมาย่อตัวลงนั่งด้านข้างแล้วหยิบผลไม้ขึ้นมา
“เช่นนั้นหม่อมฉันปอกผลไม้ให้เสวยนะเพคะ” ก่อนฮองเฮาจะหันไปยังเฟยหยาง
“รัชทายาทเรียกเ้าไปทำไม เมื่อครู่ถังเยี่ยนเล่าให้ข้าฟังหมดแล้วล่ะ ว่ารัชทายาทจูงมือเ้าออกไปต่อหน้าทุกคน” ฮองเฮาถามด้วยน้ำเสียงเป็ห่วง
“รัชทายาททรงพาหม่อมฉันไปที่สวนดอกเหมยเพคะ” ก่อนฮองเฮาจะหันมายังถังเยี่ยนแล้วเอ่ยขึ้น
“ถังเยี่ยนเ้าออกไปก่อน ข้ามีเื่จะคุยกับเฟยหยางตามลำพัง”
“แต่ว่า...” หญิงสาวทำท่าอยากอยู่ต่อ หากแต่สายพระเนตรจริงจังของฮองเฮาทำให้นางยอมออกไปแต่โดยดี ก่อนฮองเฮาจะดึงร่างเล็กเข้ามานั่งด้านข้าง
“ตกลงเื่ราวเป็มายังไงบอกข้ามาเดี๋ยวนี้ เหตุใดเ้าจึงมีเื่กับถังเยี่ยนได้ นางบอกว่าเ้าตั้งใจชนนางเช่นนั้นรึ” เฟยหยางส่ายศีรษะ
“หม่อมฉันไม่ได้ตั้งใจชนนางเพคะ ทุกอย่างเป็แค่อุบัติเหตุ หากแต่นางเคืองใจั้แ่วันที่หม่อมฉันหักหน้านางเื่ต้มปลาสมุนไพรในครั้งนั้นก็เลยเกิดเื่ขึ้น และที่รัชทายาทเรียกหม่อมฉันไป ก็เพื่อเตือนว่าไม่ให้ยุ่งกับนางเพคะ” ฮองเฮาสังเกตรอยแดงเป็ริ้ว บนใบหน้าของหญิงสาว ก่อนจะรีบจับแก้มนางมองดูชัด ๆ
“รัชทายาททำร้ายเ้างั้นรึ” เฟยหยางชะงักนิ่ง
“มิใช่รัชทายาทเพคะ”
“เช่นนั้นเ้าได้แผลนี้มาจากที่ใด”
“เป็ฝีมือของคุณหนูถังเยี่ยนเพคะ นางตบหม่อมฉันเพราะ้าระบายโทสะ” สิ้นเสียงเฟยหยาง สายตาไม่พอใจของฮองเฮาก็ฉายแววขึ้นในทันที
“ตอนนางเล่าเหตุการณ์ให้ข้าฟัง นางไม่เคยพูดว่าลงมือทำร้ายเ้า ข้าจะไปเอาเื่” เฟยหยางรีบดึงมือฮองเฮาทันที
“ไม่ได้เพคะ”
“เหตุใดไม่ได้ นางกล้าทำร้ายเ้า” เฟยหยางกลืนน้ำลายอึกใหญ่
“หม่อมฉันไม่อยากให้นางรู้ ว่าฮองเฮาทรงเมตตาหม่อมฉันมากมายเพียงนี้” หญิงกลางคนขมวดคิ้วแล้วย่อตัวลงนั่งดังเดิม
“เ้าหมายความว่าอย่างไร”
“หม่อมฉัน้าค้นหาความจริงเพคะ”
“ความจริงเื่ใด”
“เื่พระสนมเสี่ยวเอิน หม่อมฉันคิดว่านางถูกใส่ร้าย และผู้ที่ใส่ร้ายนางก็คือคนสกุลหลี่” เฟยหยางตอบไปตามความรู้สึก พร้อมสายตาคมจับจ้องไปยังกิริยาของฮองเฮาที่แน่นิ่งไปหลังจากนางพูดความจริง
“พระสนมจากไปอย่างไม่เป็ธรรม ซ้ำยังถูกครหาว่าเป็หญิงชั่วร้าย ทั้งที่นางไม่ได้ทำ” เฟยหยางกล่าวต่อด้วยความมุ่งมั่น
“ปล่อยวางเถอะ อย่ารื้อฟื้นขึ้นมาอีก” ฮองเฮาพูดสวน ก่อนเฟยหยางจะค่อย ๆ เอื้อมไปกุมมือฮองเฮาแน่น
“มีผู้บริสุทธิ์ถูกใส่ร้ายจนต้องโทษปะา หากปล่อยไว้พระสนมเสี่ยวเอินจะไม่ใช่รายสุดท้าย แต่อาจเป็คนอื่น หรือเป็หม่อมฉันที่จะเป็รายต่อไปเพคะ”
“รู้หรือไม่ว่ากำลังเล่นอยู่กับสิ่งใด” ฮองเฮาเอ่ยเตือน ก่อนเฟยหยางจะฝืนยิ้ม
“รู้เพคะ แต่หม่อมฉัน้าทวงยุติธรรมกลับคืนมาให้พระสนมเสี่ยวเอิน” สายตามุ่งมั่นของเฟยหยางทำให้ฮองเฮาถอนหายใจ
“อย่างหนึ่งที่เ้าต้องรู้ ทั้งฮ่องเต้ และรัชทายาทต่างเชื่อมั่นในคำตัดสินของท่านเสนาบดีหลี่ถังชุนเป็อย่างมาก กระทั่งข้าเอ่ยทัดทาน พระองค์ก็ยังคงเชื่อมั่นอยู่ดี และการที่รัชทายาทเรียกเ้าไปพบ ก็เพื่อตักเตือนไม่ให้เ้าวุ่นวายกับสกุลหลี่ นั่นหมายความว่าเขาปกป้องสกุลหลี่”
“หม่อมฉันทราบเพคะ ว่าต้องเจอกับอะไรบ้าง แต่หม่อมฉันจะไม่ละทิ้งความมุ่งมั่น จะหาหลักฐานมายืนยันความบริสุทธิ์ของพระสนมเสี่ยวเอินได้” ฮองเฮาพอใจในคำตอบของหญิงสาว ก่อนจะเอ่ยขึ้น
“เช่นนั้น นับจากนี้เ้าต้องอยู่ใกล้ข้า แม้กระทั่งรัชทายาทก็อย่าเข้าใกล้เขา ด้วยฐานะสูงส่งของเขา หากเ้าทำพลาดพลั้งล่วงเกินไปอาจมีโทษถึงปะา บารมีข้าไม่อาจปกป้องเ้าได้” ฮองเฮาทรงเอ่ยเตือนเป็ครั้งสุดท้าย ก่อนเฟยหยางจะค่อย ๆ จูงมือนางออกมารับลมยังสระน้ำด้านนอก
ท่ามกลางสายตาของรัชทายาทที่แอบยืนดูอยู่ห่าง ๆ
“หากข้าพบเ้าเร็วกว่านี้ เราสองคนคงไม่ต้องผิดใจกันเพราะเื่ของคนอื่น” รัชทายาทที่ไม่ค่อยใส่พระทัยเื่ผู้ใดนัก ยืนมองเฟยหยางอยู่ห่าง ๆ
เสียงหัวเราะของฮองเฮาและเฟยหยางดังเป็ระยะ ขณะที่ทั้งสองเท้าของรัชทายาทเดินเข้าไปหา ก่อนฮองเฮาจะหันมายังลูกชาย แล้วส่งยิ้มให้เขา
“งานราชการมีมาก เ้าปลีกเวลามาหาข้า มีเื่ใดงั้นรึ” ก่อนรอยยิ้มของรัชทายาทจะเผยออกมา
“ข้าแค่อยากกินต้มปลาสมุนไพร” เขาพูดพลางเลื่อนสายตามายังเฟยหยาง ก่อนนางจะชะงักนิ่ง
“ข้าจะให้ถังเยี่ยนทำให้เ้า” ฮองเฮารีบพูดปัดไม่อยากให้เฟยหยางเข้าใกล้รัชทายาท ก่อนชายหนุ่มจะส่ายศีรษะ
“ข้าอยากกินฝีมือเฟยหยาง” เขาพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ก่อนจะกล่าวต่ออีกครั้งเป็คำสั่ง
“ข้าจะไปรอที่ตำหนัก หวังว่าปลาต้มสมุนไพรของเ้า จะไม่ทำให้ข้าต้องรอนานเกินไปนัก” วรกายของรัชทายาทเดินหายไปท่ามกลางสายตาสั่นไหวของฮองเฮา จับจ้องมองมายังเฟยหยาง
“เ้าไปทำตามประสงค์ของรัชทายาทเถิด ในวังหลวงไม่มีผู้ใดสามารถขัดประสงค์ของเขาได้ เสร็จแล้วก็รีบกลับมาหาข้า”
“เพคะ” เฟยหยางน้อมกายลงแล้วเดินจากไปท่ามกลางความแปลกใจของฮองเฮา นางไม่เคยเห็นรัชทายาทร้องเสวยปลาต้มสมุนไพรเช่นนี้มาก่อน
5K
