[นิยายแปล] กว่าจะเป็นรักในฝันของผมกับคุณเพลย์บอย

ตอนที่ 5 (6)

        ถังเฮ่อไม่อาจทนเห็นอีกฝ่ายฝืนทำตัวร่าเริงใส่กัน แต่ก็รู้ว่ามีเรื่องมากมายที่ยังไม่ชัดเจนและอธิบายไม่ได้ในตอนนี้ ถ้าอย่างนั้นไม่ถามแล้วกัน! โตๆ กันแล้ว บางครั้งเรื่องของตัวเองก็ต้องก้าวผ่านมันไปเอง ตอนนี้ความอบอุ่นเดียวที่สามารถมอบให้ได้จึงมีเพียงการไม่ถามถึงเท่านั้น

        เขาพูดกับตู้เจี้ยนโยวที่กำลังคิดหาหัวข้อสนทนามาตลอดว่า “ดูสิเนี่ย นายเหนื่อยจนใต้ตาคล้ำไปหมดแล้ว ช่วงนี้นอนดึกเกินไปรึเปล่า ที่ที่เราจะไปมันไกลนิดหน่อย ต้องใช้เวลาขับรถอีกสักพัก นายนอนพักก่อนเถอะ เดี๋ยวถึงแล้วฉันค่อยบอก” ถังเฮ่อจัดการปลอบกระต่ายน้อยที่ได้รับบาดเจ็บตัวนี้แบบสบายๆ

        ตู้เจี้ยนโยวมองมาด้วยความซาบซึ้งใจ เอ่ยเบาๆ ว่า “ขอบคุณ” จากนั้นหลับตา แสร้งทำเป็นว่าตัวเองต้องการนอนพักสักงีบจริงๆ อันที่จริงเขาเข้าใจความปรารถนาดีของถังเฮ่อ ระหว่างผู้ใหญ่ด้วยกันนั้น บางครั้งความห่วงใยคือการถามไถ่ และบางครั้งคือการไม่ไถ่ถาม ในตอนนี้เขาต้องการความไว้วางใจที่ไม่เอ่ยถามแบบนี้นี่แหละ

        ถังเฮ่อถือโอกาสระหว่างรอไฟแดง พินิจคนบนเบาะข้างคนขับที่หายใจไม่สม่ำเสมอและขนตาไหวเบาๆ เขาจึงรู้ว่าตู้เจี้ยนโยวไม่ได้หลับ ความจริงแล้วเขาแอบรู้สึกปวดใจที่ตู้เจี้ยนโยวเก็บซ่อนเรื่องทุกข์ใจไม่ยอมมาเล่าระบายกับเขา แต่เมื่อคิดดูอีกที แม้อีกฝ่ายจะเรียกว่า ‘พี่’ อย่างงั้น ‘พี่’ อย่างงี้ไม่หยุด แต่ตัวเขาก็ไม่ได้เป็นอะไรกับอีกฝ่าย สุดท้ายก็เป็นแค่เพื่อนที่รู้จักกันเพียงครึ่งปี แม้แต่จะพูดว่าเป็นเพื่อนที่รู้ใจยังดูเสแสร้ง คิดจะถามเรื่องส่วนตัว ถังเฮ่อยังไม่รู้เลยว่ามีคุณสมบัติดังกล่าวหรือเปล่า

        มนุษย์เราเนี่ยนะ ขอเพียงเริ่มคิดดันทุรัง ก็จะดั้นด้นเอาตัวไปเสี่ยงโดยไม่ใคร่ครวญว่าแข็งแกร่งพอหรือไม่ ขณะที่เขากำลังหงุดหงิดอยู่เงียบๆ และยังไม่รู้ว่าความรู้สึกนี้มาจากไหน คำพูดแปลกๆ ของซูอันประโยคนั้นก็ผุดขึ้นมาในหัวอย่างไม่รู้กาลเทศะ ‘พี่ตกหลุมรักเขาแล้วใช่ไหมล่ะ’

        เขาขนลุกพรึบก่นด่าในใจ ‘รักกะผีอะไร รอบนี้เธอมั่วแล้วซูอัน ผู้ชายแมนๆ อย่างฉันจะไปตกหลุมรักผู้ชายอีกคนได้ยังไง…’ เขาเหลือบมองตู้เจี้ยนโยวที่ตอนนี้หลับสนิทไปจริงๆ ก่อนจะลอบถอนหายใจโล่งอกทันที ‘หลับแล้วเหรอ ยังหลับได้ก็ดี’ ลืมสนิทว่าเมื่อครู่กำลังแอบด่าและคิดจะหักเงินเดือนใครอยู่

        ซูอันที่อยู่ในห้องทำงานขนลุกโดยไม่ทราบสาเหตุ

        รถขับมาจนถึงชานเมือง น้อยคนนักที่จะรู้ว่ามีเส้นทางนี้ มันซ่อนอยู่ในซอยของถนนใหญ่เส้นหนึ่ง มีโอกาสขับเลยซอยได้ง่ายๆ แต่ถังเฮ่อยังขับรถเข้าไปเรื่อยๆ และจอดตรงปลายทาง ตู้เจี้ยนโยวยังหลับอยู่ ถังเฮ่อยังจำท่าทางตอนหลับของอีกฝ่ายในครั้งแรกได้ ยังแอบประหลาดใจว่าคนคนนี้แม้แต่ตอนนอนก็ยังยิ้ม แต่ดูตอนนี้สิ รอยยิ้มไม่เพียงเลือนหาย แม้แต่คิ้วยังขมวดมุ่น

        ถังเฮ่ออยากให้นอนต่ออีกสักพักจึงเปิดหน้าต่างรถ จุดบุหรี่ค่อยๆ สูบและพ่นควันไปด้านนอก

        ตู้เจี้ยนโยวไม่สูบบุหรี่ เขาพูดตลอดว่าการสูดควันบุหรี่จะทำให้ผิวแก่เลยไม่รนหาที่ตาย แม้แต่กลิ่นบุหรี่ก็รู้สึกถึงมันได้ไว หลังจากถังเฮ่อสูบไปไม่กี่ทีเขาก็ตื่นแล้ว

        “ถึงแล้วเหรอ” ตู้เจี้ยนโยวหาวหวอด สูดควันบุหรี่มือสองที่เต็มไปด้วยกลิ่นมินต์เข้าไปฟอดใหญ่ เขามุ่นคิ้วก่อนพบว่าที่แท้นี่คือสาเหตุของกลิ่นมินต์จางๆ ที่อยู่บนตัวถังเฮ่อเสมอ เขาแอบสูดมันอย่างละโมบอีกครั้ง หันไปมองรอบๆ พบว่าเหมือนตอนนี้ตนกำลังอยู่บนภูเขา

        “อื้อ ถึงแล้ว อยากลงไปเดินรึเปล่า” ถังเฮ่อรู้ว่าตู้เจี้ยนโยวไม่ชอบกลิ่นบุหรี่ เมื่อเห็นว่าตื่นแล้วจึงรีบดับทันที

        “ต้องอยากอยู่แล้วสิ! ขับรถมาตั้งไกลขนาดนี้ จะไม่ลงได้ไง ถ้ายังไม่ไปพระอาทิตย์ก็จะตกแล้ว ว่าแต่ที่นี่คือที่ไหนกัน ดูเหมือนไม่ได้อยู่ในรายชื่อที่พี่ให้ผมคราวก่อนเลย” รายชื่อที่ตู้เจี้ยนโยวพูดถึงนั้นคือสถานที่สองสามแห่งที่ก่วงเซิ่งกรุ๊ปมอบหมายให้บริษัทของพวกเขาใช้ในการถ่ายโฆษณาส่งเสริมภาพลักษณ์ของอสังหาริมทรัพย์

        “ที่นี่ไม่ได้อยู่ในรายชื่อจริงๆ นั่นแหละ เพราะมันไม่จำเป็นต้องโฆษณา” ถังเฮ่อพาเขาเดินไปรอบๆ

        “ทำไมล่ะ” ตู้เจี้ยนโยวถามอย่างไม่เข้าใจ เขามองที่ดินผืนนี้ที่หญ้าขึ้นรก ยังไม่มีร่องรอยของการหักร้างถางพง เห็นแต่ภูเขาอยู่รอบด้าน มีป่าเล็กๆ ผืนหนึ่ง และห่างไปไม่เท่าไรก็มีทะเลสาบเล็กๆ อีกแห่ง บรรยากาศรอบด้านช่างงดงาม หากช่วยทำโฆษณาให้ดีๆ ราคาบ้านจะพุ่งอีกแน่นอน

        “เพราะมันเป็นทรัพย์สินส่วนตัวของฉัน นี่คือที่ดินของฉัน” ถังเฮ่ออธิบาย

        “แล้วทำไมพี่ปล่อยเอาไว้ไม่ดูแลแบบนี้ล่ะ ยังไม่ได้คิดว่าจะเอาไว้ทำอะไรเหรอ” ตู้เจี้ยนโยวแปลกใจมาก เพราะเคยได้ยินถังเฮ่อบอกอย่างตื่นเต้นว่าหาอยู่นานกว่าจะเจอ ที่ดินผืนนี้สวยแค่ไหน ใช้ความคิดไปตั้งเท่าไรกว่าจะได้มา แต่วันนี้กลับปล่อยมันไว้เฉยๆ เป็นสไตล์การทำงานที่แปลกเอาการ

        “เรื่องนี้ฉันต้องค่อยๆ วางแผน ต่อไปบ้านของฉันจะอยู่ที่นี่ มีป่าให้เดินเล่นได้ มีทะเลสาบให้ตกปลาได้” สายตาของถังเฮ่อล่องลอยไปไกล

        “ที่แท้ก็เป็นบ้านของพี่นี่เอง!” เสียงของตู้เจี้ยนโยวขึ้นจมูกเล็กน้อย

        “พี่ พี่เคยคิดไหมว่าบ้านในอนาคตของพี่หน้าตาเป็นยังไง” เขาถามหยั่งเชิง

        “จะหน้าตาเป็นยังไงได้ พ่อแม่ฉันอยู่ต่างประเทศ ที่นี่ก็น่าจะมีฉันกับพี่สะใภ้ของนาย แล้วก็ลูกๆ อีกสองสามคนนั่นแหละ! อาจจะเลี้ยงหมาสักสองสามตัว อื้ม! ฉันชอบครอบครัวที่คึกคักน่ะ” ดวงอาทิตย์ลาลับขอบฟ้าแล้ว ขณะนี้พวกเขายืนอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ ภายใต้แสงจันทร์สาดส่อง ตู้เจี้ยนโยวมองถังเฮ่อทำไม้ทำมือเป็นบ้านที่ยังไม่เป็นรูปเป็นร่างนั่น จินตนาการถึงประกายแสงวิบวับที่ทะลุออกมาจากในบ้าน ฝ้าจากไอเย็นขึ้นหน้าต่างจางๆ เด็กที่อยู่นอกบ้านวิ่งไล่ลูกสุนัข เจ้าบ้านชายยืนกอดเจ้าบ้านหญิงอยู่ข้างใน

        เป็นภาพที่งดงาม เพียงแต่ภาพนั้น ไม่มีฉัน ตู้เจี้ยนโยวคิดอย่างขมขื่น