ทุกผู้ล้วนทราบ ท่านมินาโมโตะ โยชิสึเนะ นอกจากเชี่ยวชาญกลยุทธ์อาศัยคนน้อยชนะคนมาก เลือกบุกโจมตีในจุดอันศัตรูไม่คาดคิด
ท่านยังมีวิชาดาบล้ำเลิศในแผ่นดิน แม้แต่พระนักรบผู้เหี้ยมหาญแห่งยุคนามมุซาชิโบ เบ็งเค ยังพ่ายแพ้ต่อท่าน ภายหลังติดตามรับใช้เป็องครักษ์คู่ใจ
หากม้วนคัมภีร์เล่มนี้ เป็วิชาฝีมือของท่านโยชิสึเนะต้องถือว่าเป็สิ่งล้ำค่า มิอาจประเมินค่าได้!
ทว่าโยชิอิกลับส่ายหน้า กล่าวว่า
“มิใช่...ที่บรรจุในม้วนคัมภีร์ เป็วิชาเคลื่อนเท้าชนิดหนึ่ง...เ้าดูสิความลึกล้ำพิสดาร การเคลื่อนเท้าหลบหลีกนี้ ข้าไม่เคยพบเจอมาก่อนเลย!”
ทาคาโกะอ่านม้วนกระดาษคร่าว ๆ ด้วยความฉงนใจยิ่ง ม้วนคัมภีร์เล่มนี้เป็วิชาเคลื่อนเท้าอย่างพิสดารจริง ๆ ความสูงล้ำของเคล็ดวิชากลับเหนือกว่าวิชาตัวเบาของจงหยวน ในคัมภีร์ซึ่งบิดาของนางทิ้งไว้ให้!
นางอ่านอย่างใจจดจ่อ วิชาเคลื่อนเท้าชนิดนี้เป็วิชาเฉพาะของแดนอาทิตย์อุทัย แตกต่างจากวิทยายุทธ์จงหยวนซึ่งนางเล่าเรียนจากบิดาอย่างสิ้นเชิง เพียงแค่หลักการฝึกปรือเบื้องต้นด้วยพื้นฐานการฝึกปรือของนาง ก็มิอาจฝึกวิชาชนิดนี้ได้แล้ว
ทว่าหากเป็โยชิอิ ต้องฝึกปรือได้อย่างแน่นอนหากสามารถผสานวิชาเคลื่อนเท้าเข้ากับวิชาดาบ ยังจะมีผู้ใดทัดเทียมโยชิอิได้อีก!
ทาคาโกะกล่าว ด้วยความปีติยินดีว่า
“หากท่านฝึกวิชานี้...”
โยชิอิกลับแทรกขึ้น ส่ายหน้ากล่าวอย่างจริงจังว่า
“ม้วนคัมภีร์เล่มนี้ ต้องส่งมอบให้ท่านมิโยชิโดยตรง”
ทาคาโกะหน้าม่อยลงทันที จะอย่างไรนางย่อมทราบโยชิอิไหนเลยยึดถือสิ่งของผู้อื่น เป็สมบัติส่วนตัวเห็นโยชิอิเก็บม้วนคัมภีร์ใส่ในถุงผ้า จัดแจงเก็บในช่องลับของกล่องใส่ดาบตามเดิม
ทันใด นางฉุกคิดได้ โพล่งขึ้นว่า
“หรือสิ่งที่โจรสลัดปลอม เ่าั้้า คือม้วนคัมภีร์เล่มนี้!”
โยชิอิครุ่นคิดครู่ใหญ่ กลับส่ายหน้ากล่าวว่า
“มิน่าใช่ วิชาเคลื่อนเท้าในคัมภีร์เล่มนี้ ยอดเยี่ยมล้ำเลิศเหนือล้ำกว่าทุกวิชา ที่ข้าเคยพบเห็นก็จริง แต่นี่เป็วิชาเฉพาะของแดนอาทิตย์อุทัยชาวยุทธ์จงหยวนซึ่งปลอมเป็โจรสลัด ล้วนมีพลังฝีมือกล้าแข็งพวกมันไม่อาจเปลี่ยนแปลง การฝึกปรือพื้นฐานของตนเพื่อมาฝึกวิชาเคลื่อนเท้านี้อย่างแน่นอน”
ทาคาโกะพยักหน้าเห็นด้วย
“อย่างนั้น ดาบหงส์ฟ้า...อาจมีความลับบางอย่างซึ่งพวกเราไม่รู้ซุกซ่อนอยู่จริง ๆ ช่างเถอะ จะอย่างไรเื่นี้ไม่อาจด่วนสรุปท่านพักผ่อนก่อน ข้าจะออกไปข้างนอกสักครู่ อาจมีสัตว์โชคร้ายติดมือมาเป็มื้อค่ำของพวกเรา”
โยชิอิเอ่ยถาม ด้วยความเป็ห่วงยิ่ง
“เ้าดูแลข้าทั้งวัน พักผ่อนบ้างหรือยัง”
ทาคาโกะแย้มยิ้มยิ่ง รีบตอบว่า
“ข้าพักขณะที่ท่านหลับ วางใจเถอะ”
บุรุษหนุ่มยิ้มเล็กน้อย กล่าวว่า
“ระวังตัวด้วย” กล่าวจบก็ล้มตัวลงนอน เพียงครู่ลมหายใจเริ่มแ่เบาเพราะเสียโลหิตจำนวนมาก ทำให้ร่างกายอ่อนเพลีย หลับง่ายอย่างยิ่ง
ทาคาโกะนั่งนิ่งกลางห้องครู่หนึ่ง รอกระทั่งแน่ใจว่าโยชิอิหลับสนิทค่อยคว้ากระบี่ ตระเตรียมออกจากกระท่อม ทว่าเพียงมือของนางแตะประตูกำลังจะออกแรงผลัก ความรู้สึกรุนแรงชนิดหนึ่ง พลันโถมจู่โจมพุ่งปะทะจิตประสาท!
รังสีสังหาร! เบื้องนอกมีรังสีอำมหิต กระแสจิตสังหารอันแรงกล้าแผ่ปกคลุมไว้สิ้น!
มีแต่เหล่ามือสังหาร ซึ่งฆ่าคนดุจผักปลา จึงมีรังสีชนิดนี้ติดร่าง!
ไม่ว่าพยายามปกปิดเพียงใดก็ไร้ผล!
บัดนั้น โสตประสาทปราดเปรียวของทาคาโกะ สดับสรรพสำเนียง ทั้งสี่ทิศแปดทาง
สิบ...ยี่สิบ...สามสิบคน!
นอกกระท่อมมีมือสังหาร ราวสามสิบคน โอบล้อมสลัดจากทุกทิศทาง!
ทาคาโกะกัดฟันกรอด ยามนี้ได้แต่ก่นด่าตนเอง ประเมินมือสังหารเหล่านี้ต่ำเกินไปแล้ว นางสมควรทราบแต่แรกว่า ไม่ว่าจะลบร่องรอย ระหว่างหลบหนีอย่างไรหากเมื่อเทียบกับเหล่ามือสังหาร ซึ่งถนัดจัดเจนในการแกะรอยจะช้าหรือเร็วพวกมันต้องติดตามมาทัน
คราวนี้เป็นางเอง ชะล่าใจประมาทเลินเล่อ!
ทาคาโกะกระชับกระบี่ยาวมั่น สูดลมหายใจลึกยาว ไม่ทราบว่าในเหล่ามือสังหารมีอาเคชิ เค็นจิรวมอยู่ด้วยหรือไม่ หากมีมันอยู่ด้วย สภาพการณ์คงตึงมืออย่างยิ่ง!
ฉับพลันนั้น นางคิดทะลวงจู่โจมออกไป หลอกล่อแบ่งแยกเหล่ามือสังหารออกจากกัน แล้วค่อยจัดการ ทำลายลงทีละกลุ่ม
มือซ้ายกำเข็มเงิน พร้อมซัดจู่โจม มือขวากระชับกระบี่เตรียมบุกทะลวงออกจากกระท่อม
ทว่าทันใด ก่อนเท้าของนางจะเตะประตู โผทะยานร่างออกไปเบื้องนอกโสตประสาทอันปราดเปรียว กลับจับสุ้มเสียงประหลาดได้ ทาคาโกะรีบชะงักเท้าโดยพลัน!
นั่นเป็เสียง เป่าหวีดสัญญาณ ดังกึกก้อง ะเืเลื่อนลั่น ไปทั่วหุบเขาซ้ำยังดังใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ !
มีเพียงยอดฝีมือ ซึ่งพลังการฝึกปรือสูงเยี่ยม จึงสามารถเป่าหวีดสัญญาณบังเกิดสุ้มเสียงกึกก้องปานนี้!
หนำซ้ำเสียงหวีดสัญญาณ ไม่เพียงมีแค่หนึ่ง แต่กลับมีถึงสี่เสียงจากสี่ทิศทาง!
ทาคาโกะใจหายวาบ ไม่ทราบไฉนปรากฏยอดฝีมือ ถึงสี่คนกำลังมุ่งหน้าตรงมายิ่งไม่อาจคาดเดาได้ว่า คนเ่าั้เป็มิตรหรือศัตรู
ขณะกำลังใคร่ครวญ ตัดสินใจว่า ควรแง้มประตู สำรวจสภาพการณ์ภายนอกหรือไม่มือข้างหนึ่งแตะลงบนไหล่นางแ่เบา เป็โยชิอิไม่ทราบบุรุษหนุ่มตื่นขึ้นั้แ่เมื่อไหร่
โยชิอิส่ายหน้า เป็เชิงห้ามนางไว้ สีหน้าเคร่งเครียดยิ่งดึงนางออกห่างประตูหนึ่ง่ตัว
ทาคาโกะพยักหน้า เห็นด้วยกับบุรุษหนุ่ม เนื่องเพราะสภาพการณ์สับสนไม่ทราบเบื้องนอก เหล่ามือสังหารวางกับดัก กระจายกำลังกันอย่างไร
ยิ่งไม่ทราบ ยอดฝีมือซึ่งเร่งรุดมาทั้งสี่ เป็มิตรหรือศัตรูยามนี้ไม่ควรเคลื่อนไหวโดยพลการ รีบคว้ากล่องใส่ดาบหงส์ฟ้าบนโต๊ะ สะพายไว้บนหลังเตรียมพร้อมรับสถานการณ์
ทั้งสองผนึกสมาธิ สดับฟังเหตุเปลี่ยนแปลงเบื้องนอก มิยอมให้สรรพสำเนียงใดคลาดจากโสตประสาท
เสียงเป่าหวีดสัญญาณ พลันชะงักขาดหาย ยอดฝีมือทั้งสี่ถึงเบื้องหน้ากระท่อมแล้ว!
ทันใด ภายนอกบังเกิดเสียง อาวุธลับหลากหลายชนิด ระดมซัดออกเร็วรัวปานลมคลุ้มฝนคลั่ง เสียงสรรพอาวุธลับนับสิบชนิดพุ่งแหวกอากาศต่อเนื่องไม่หยุดหย่อน!
เป้าของอาวุธลับทั้งมวล กลับเป็สี่ยอดฝีมือ เ้าของเสียงเป่าหวีดสัญญาณ!
ภายนอกกระท่อม บังเกิดเสียงฝีเท้าผู้คนจำนวนมาก บ้างพุ่งทะยานร่างหลบหลีกบ้างแตกฮือสับสนอลหม่าน บ้างเผ่นโผนโจนทะยาน ขึ้นลงบนต้นไม้ใหญ่
เสียงใบไม้กิ่งไม้ หักร่วงกรูเกรียว ปานบังเกิดพายุใหญ่
ทว่าเพียงพริบตา สรรพสำเนียงเ่าั้ กลับถูกกลบสิ้น ด้วยเสียงหมัดเท้าฝ่ามือ กรงเล็บ ลมปราณกล้าแข็งสุดเปรียบปาน ซัด กระแทก ฟาด ตะปบ เหวี่ยงกราดดังอื้ออึงทั่วทุกสารทิศไม่หยุดหย่อน
ติดตามด้วยเสียง กระดูกแขนขา ซี่โครงลำคอถูกฟาดกระแทก หักสะบั้นดังเกรียวกราว!
เสียงแผดร้องโอดโอย ดังระงมกึกก้อง!
เสียงิญญาโหยหวน ถูกกระชากจากร่าง ชีวิตแล้วชีวิตเล่า!
ตามติดด้วยเสียงเกาทัณฑ์แขนเสื้อ พุ่งแหวกอากาศ เฟี้ยวฟ้าวถี่ยิบต่อเนื่องดุจห่าฝน แสดงชัดผู้ใช้มีพลังลมปราณลึกล้ำยิ่ง เสียงเกาทัณฑ์แขนเสื้อชำแรกเข้าเืเนื้อ เสียงพญามัจจุราช กระชากิญญา ออกจากร่างเหล่ามือสังหารดังก้องไม่ขาดระยะ
ทาคาโกะเหงื่อออกซึมฝ่ามือ ฟังจากเสียงเกาทัณฑ์แขนเสื้อ พุ่งแหวกฝ่าอากาศนางทราบแล้วว่า ยอดฝีมือทั้งสี่เบื้องนอกเป็ใคร!
เพียงชั่วอึดใจผ่านพ้น...
ทุกสรรพเสียงเบื้องนอก พลันอันตรธานไปสิ้น...
โยชิอิกับทาคาโกะสบตากันวูบ เหล่ามือสังหารเบื้องนอกถูกยอดฝีมือทั้งสี่สังหารสิ้นแล้ว!
สุ้มเสียงหนึ่ง กล่าวจากนอกกระท่อม อย่างเฉื่อยชา
“พวกเ้าจะออกมาเอง หรือ้าให้พวกเราบุกเข้าไป”เป็สุ้มเสียงหัตถ์อัสนีทลายฟ้า!
ยอดฝีมือทั้งสี่เบื้องนอกกลับเป็ หัตถ์อัสนีทลายฟ้าหัวหน้าโจรผู้ใช้เกาทัณฑ์แขนเสื้อ นักพรตหัวหน้าโจร หลวงจีนร่างอ้วนฉุ หัวหน้าโจรสลัดทั้งสี่ไฉนติดตามมาถึงที่นี่!
สิ้นประโยค หัตถ์อัสนีทลายฟ้าพร้อมพวกทั้งสาม ต่างพุ่งทะยานร่างโอบล้อมกระท่อมหลังน้อย ไว้ทั้งสี่ทิศทาง สกัดตัดหนทางหลบหนีสิ้นกักทาคาโกะและโยชิอิ ไว้ในวงล้อมสังหารของพวกมัน
มิคาด นางกับโยชิอิเสาะหาพวกมัน กลับไม่พบแม้แต่เงายามนี้พวกมันกลับเป็ฝ่าย มาหาทั้งสองเอง
ทาคาโกะกับโยชิอิ หันพยักหน้าให้กันวูบหนึ่ง หลายปีที่ทั้งสองฝึกซ้อมฝีมือและออกปฏิบัติงานเพื่อตระกูลโยชิโอกะร่วมกัน ทั้งคู่ย่อมทราบความคิด ทั้งกลยุทธ์ของอีกฝ่ายกระจ่าง
ไม่ต้องเอ่ยด้วยวาจาก็ทราบว่า ในสถานการณ์คับขันเช่นนี้อีกฝ่ายจะตัดสินใจอย่างไร
การตัดสินใจอย่างฉับไว ในเวลาวิกฤตเพียงเสี้ยวพริบตาสามารถสร้างความได้เปรียบ พลิกสถานการณ์จากรุกเป็รับ จากฝ่ายถูกกระทำเป็ผู้กระทำจากถูกโอบล้อมเป็ทะลวงจู่โจมด้วยทัพพิสดาร
ทาคาโกะเร่งเร้าโคจรลมปราณ ตวาดเสียงเจื้อยแจ้ว ชักกระบี่วูบจากฝักลมปราณกระบี่กราดเกรี้ยวพุ่งแผ่ ทะลวงผนังกระท่อมด้านขวาออกไปเบื้องนอกเงากระบี่วูบวาบละลานตา ปลายกระบี่จี้ถี่ยิบปานหยาดพิรุณ รุกจู่โจมนักพรตหัวหน้าโจรซึ่งประจำอยู่ด้านนั้น
โยชิอิย่อมไม่เชื่องช้ากว่า ร่างสันทัดในชุดเขียว โผพุ่งสะบัดกราดฟาดพลังฝ่ามือกล้าแข็ง ทลายผนังกระท่อมด้านซ้าย เสียงโครมดังกึกก้องทะลวงออกมาเบื้องนอก
ดาบยาวของบุรุษหนุ่ม ถูกมาเอดะ โทชิอิเอะ ใช้ปืนไฟยิงหักสะบั้น ยามนี้ชักดาบสั้นจากข้างเอวรังสีดาบะเืรุนแรง คุกคามจู่โจมหลวงจีนร่างอ้วนฉุ
เหล่ายอดฝีมือทั้งสี่ ถึงกับอุทานอย่างคาดไม่ถึง เนื่องเพราะสองวันก่อนหลังจากพวกมัน และพี่ใหญ่ซือโหย่วิ ตรวจสอบดาบหงส์ฟ้าอย่างละเอียด กลับไม่พบ‘ของ’ ซึ่งพวกมัน้า
ทั้งหมดค่อยเอะใจว่า ‘ของ’อาจซุกซ่อนในกล่องใส่ดาบ ดังนั้นพวกมันทั้งสี่ต้องดำเนินการ ส่งพิราบสื่อสารติดต่อ‘แหล่งข่าว’ อีกครั้ง
หลังรอคอยเกือบหนึ่งวันเต็ม ค่อยได้รับข่าวสารระบุว่าบุรุษหนุ่มและดรุณีน้อย เก็บรักษากล่องใส่ดาบไว้ ข้อมูลล่าสุดระบุว่าทั้งสองอยู่ในแคว้นอากิ ละแวกเมืองโคริยาม่า ดังนั้นพวกมันทั้งสี่แล่นเรือเร็วย้อนกลับไปเสาะหาร่องรอยบุรุษดรุณีทั้งสอง
พวกมันถนัดจัดเจน ในการค้นหาตามริมชายฝั่ง ดังนั้นแล่นเรือเร็วลอบสำรวจแนวชายฝั่งแคว้นอากิ ผ่านไปกว่าครึ่งค่อนวัน ค่อยพบซากเรือลำหนึ่งถูกไฟไหม้เกยตื้น บริเวณริมชายฝั่งทิศตะวันตก
ทั้งหมดจำได้ว่า เป็เรือลักษณะเดียวกับเรือของตระกูลมิโยชิทั้งสี่จึงขึ้นฝั่งค้นหาร่องรอย พบตลอดแนวชายป่าเชิงเขาปรากฏร่องรอยการต่อสู้อย่างดุเดือด ซากศพเหล่ามือสังหารชุดดำยังกลาดเกลื่อนมิได้ถูกขนย้ายกลบฝัง
มองจากาแ ของเหล่ามือสังหาร ย่อมทราบว่า เป็การลงมือของโยชิอิและดรุณีผู้ใช้กระบี่ยาว จากร่องรอยการต่อสู้ที่ทิ้งไว้ เป็ไปได้อย่างยิ่งว่าบุรุษดรุณีทั้งสองจะได้รับาเ็ พวกมันทั้งสี่ติดตามร่องรอยมาเรื่อย ๆกระทั่งพบกลุ่มมือสังหารชุดดำ เคลื่อนไหวโอบล้อม กระท่อมร้างหลังหนึ่ง
ยอดฝีมือเจนประสบการณ์เช่นพวกมัน ย่อมคาดการณ์ได้ว่า ผู้อยู่ในกระท่อมเป็บุรุษดรุณีซึ่งพวกมันตามหา ยิ่งเห็นเช่นนี้พวกมันยิ่งแน่ใจว่าจะมากจะน้อยบุรุษดรุณีทั้งสอง ต้องได้รับาเ็มิใช่เบา
เนื่องเพราะหากไม่ได้าเ็ คนทั้งสองสมควรหลบหนี ไปไกลกว่านี้อักโขแล้วดังนั้นในสถานการณ์เช่นนี้ พวกมันไหนเลยคิดว่าโยชิอิกับทาคาโกะจะชิงเป็ฝ่ายทะลวงออกจากกระท่อม บุกจู่โจมเข้าใส่พวกมัน!
การต่อสู้ของยอดฝีมือซึ่งมีฝีมือสูสี ล้วนตัดสินพิสูจน์เป็ตายในพริบตาเพียงตัดสินใจพลาด เชื่องช้ากว่าวูบหนึ่ง แม้มีกำลังคนมากกว่าทว่ากลับไม่อาจชิงมีเปรียบแล้ว
เพราะทาคาโกะกับโยชิอิ มิได้โถมทะลวงออกจากกระท่อม โดยไร้จุดหมายทั้งสองใช้โสตประสาทอันปราดเปรียว กำหนดเป้าหมายแรกซึ่งหมายสังหารแล้วจึงเคลื่อนไหว
นักพรตหัวหน้าโจร คือเป้าหมายของทาคาโกะ!
หลวงจีนร่างอ้วนฉุ เป็เป้าหมายของโยชิอิ!
459
