ท่านพระยาใจร้าย

เพียงแค่ถึงหน้าเรือนใหญ่เท่านั้น เหมือนแก้วก็พลันรู้สึกเย็นที่ศีรษะวูบวาบ พลันภาพเรือนหลังงามตรงหน้าก็วูบไหว พร้อมค่อยๆ เลือนไปในที่สุด

"ใครหรือวะไอ้สน"บ่าวชายหญิงอีก4-5คนที่เข้ามารุมดูสาวชาวบ้านแสนงามเอ่ยถาม

"กูไม่รู้ดอกว่าเป็๲ใครมาจากไหน รู้แค่มันอยากมาพึ่งบุญท่านพระยา"

"ชิชะ อีนังนี่มันมิรู้ดอกหรือ ว่าจะเข้าเรือนท่านได้มิใช่หาง่าย นึกอยากจะเข้าก็เข้าได้รึ"ข้าทาสร่างอวบชี้นิ้วว่า

"กูเห็นมันงามดี พระยาท่านคงชอบ" ไอ้สนว่า แล้วเมื่อมีใครคนอื่นมา พวกบ่าวก็ต้องจบบทสนทนากันเพียงเท่านั้น

"หลีกทางไป พระยาท่านจะดูหน้ามันเสียหน่อย"บ่าวอีกคนว่าบอกเมื่อเห็นพระยาหมื่นทิศเดินตรงมาจากเรือน

"ไอ้สน มึงพาผู้ใดเข้ามาที่เรือนกู"พระยากล่าวหมายคาดโทษไว้ล่วงหน้า หากว่าคนที่มันพามาไม่เป็๲ที่น่าพอใจ

"มันบอกจะมาขอพึ่งบุญท่านพระยาขอรับ"ไอ้สนว่าท่าทางนอบน้อม

"มึงแน่ใจหรือว่ามาหากู กูเพิ่งเป็๲พระยายังไม่พ้น3วัน"พระยาหมื่นทิศตั้งข้อสงสัย

"ก็พระยาท่านโด่งดังออกปานนั้น อีกอย่าง ท่านเ๯้าพระยาเผด็จก็…มิได้มีนางเล็กนางน้อยนานโขแล้วหนาขอรับ กระผมก็เลยคิดว่า…"

"ช่างเถิด หลีกไป"พระยาหมื่นทิศคร้านจะฟังจึงเดินดุ่มๆ ไปยังแม่ตัวต้นเ๱ื่๵๹บ้าน

กลุ่มข้าทาสรีบหลบหลีกออกไปยืนอยู่รอบๆ แคร่ไม้ข้างเรือนทาส

บนแคร่ไม้ ร่างเล็กนอนไม่ได้สติอยู่โดยมีผ้าคลุมปิดบังหน้าไว้ซีกเสี้ยวหนึ่ง

"กระผมมิได้แตะต้องเลยนะขอรับ"ไอ้สนรีบออกตัว

และเมื่อผ้าคลุมไหล่ที่ปิดหน้าอยู่ถูกเปิดออก พระยาถึงกันหัวอกกระตุกวูบวาบอย่างอยากจะเก็บอาการ

ผิวพรรณงามดังหยวกกล้วยอ่อน งามแม้อยู่ในชุดซอมซ่อตัวมอมแมม แพรขนตาหนาดกดำขำ ผมตัดสั้นไปหน่อยสวนทางกระแสนิยมที่สมัยนี้สตรีล้วนชื่นชอบผมไว้ยาว แต่มันกลับดูน่ารักน่าชังไปอีกแบบ

มือหนาค่อยๆ ลูบไล้ไปตามลำแขนที่เล็กกว่าราวกับคนขายผ้าที่กำลังตรวจสอบสินค้า

ผิวมันเนียนนุ่มดังคาด แต่ไม่ได้อ่อนเหลวเหมือนสตรีนางอื่น หากแต่แน่นนุ่มบอกไม่ถูก รู้แต่ว่านางผู้นี้ถูกใจพระยาหมื่นทิศนัก

"มันบอกจะมารับใช้กูหรือ"พระยาถามอีกครั้งเพื่อให้แน่ใจ

"บอกขอมาพบท่านพระยาขอรับ" ไอ้สนว่าพรางนึกคำของสาวปริศนาผู้นี้

"เอามันขึ้นไปที่เรือนกู"พระยาหมื่นทิศออกคำสั่ง ไอ้สนคนเดิมก็เตรียมจะเข้ามาโอบอุ้ม แต่แล้วพระยาท่านก็เปลี่ยนใจ ผลักร่างไอ้สนออก แล้วก้มลงช้อนตัวสาวน้อยปริศนาขึ้นมาเอง

"ไปเรียกย่งยี่มาหากู"พระยาสั่งอีกคราก่อนจะพาร่างบางเดินไปยังเรือนใหญ่ ท่ามกลางสายตาของทั้งบ่าวและบรรดานางเมีย

"พระยาท่านได้เมียมาใหม่หรือมึง"สองนางที่แอบดูอยู่ห่างๆ ถามกันอย่างใคร่อยากรู้

"เออ กูไปแอบฟังมา อีนี่มันมาเสนอตัวเองถึงที่"

"ชิชะ เท่านี้กูก็แทบไม่ได้ผุดไม่ได้เกิดแล้ว จักมีมาเพิ่มอีกหรือ"

"พวกบ่าวว่ามันงามนัก"

"งามเช่นไรก็ไม่สู้ลีลาดอก"

"แล้วถ้ามันลีลาดีเล่า อย่าลืมซีว่ามันมาเสนอตัวถึงที คิดจักมาสู้รบกับหญิงงามถึง112คน มีหรือมันจะไม่ช่ำชองลำพองใจ"

"โอ๊ย กูล่ะทุกข์ใจนัก"

"อย่าคิดมากให้แก่ไว หากคืนนี้พระยาไม่เรียกหา งั้นเราไปคลายโศกกันที่คุ้งน้ำทางใต้กันดีกว่า"

"เข้าบ่อนอีกแล้วรึ"

"เบี้ยวัตรที่ได้มา มึงจักเอาไปทำอันใดหากไม่ไปสนุกที่บ่อน"

"จริงแท้ เสื้อผ้าอาภรณ์ก็ได้รับทุกเดือน อาหารคาวหวานลือก็ไม่เคยขาด เงินทองเก็บไว้มากรังแต่จะเน่าเสีย"

"คริคริ มึงนี่ หาเ๹ื่๪๫ไปได้ตลอด นัดผู้ใดไว้หรือไม่"

"ชิ อีนี่ หุบปากเสียเดี๋ยวผู้ใดมาได้ยินเข้า มึงกับกูจะซวยทั้งคู่" นังโสนเอามืออุดปากเพื่อนแทบไม่ทัน

"เออๆ กูรู้ดอก ว่าเราต้องไปหาความสำราญนอกเรือนบ้าง"

"ก็ในเมื่อพระยาไม่ไยดี"นังโสนให้เหตุผล

"แล้วตกลงมึงนัดผู้ใดไว้"

"หาเอาข้างหน้า"

"ชิชะอีนี่ ร้ายเหลือนัก" แม่สองสาวคุณกันสนุกปาก ก่อนจะเดินไปหยอกเย้ากันไปตามทาง โดยหารู้ไม่ว่า เ๹ื่๪๫ที่คุยกันเมื่อครู่ เข้าหูนังบัวไรแล้ว

"เออ ค่อยกำจัดไปทีละคนสองคน"บัวไรมองหลังสองสาวไวไวพรางยิ้มเยาะกับอนาคตอันมืดดำของพวกหล่อน

บนเรือน

"เรียบร้อยแล้วหรือย่งยี่"พระยาถามขึ้นอย่างตื่นเต้นเมื่อเห็นย่งยี่เดินออกมาจากห้อง

"ยังไม่ฟื้น แต่ทำความสะอาดเสร็จแล้วเ๯้าค่ะ" ย่งยี่บอกด้วยสีหน้าท่าทางที่ดูแปลกไป

"ไม่ฟื้น อีกเดี๋ยวก็ฟื้น"พระยาว่าแล้วเดินผ่านย่งยี่เข้าไปในห้อง

"เอ่อ ท่านพระยาเ๯้าคะ"หญิงสาวจะห้ามไว้แต่ก็ไม่ทัน เพราะพระยาเล่นปิดประตูใส่หน้ากันเลยทีเดียว

ปึง!

พอสาวเท้าพ้นขอบธรณีประตูเท่านั้น พระยาก็ตัดขาดจากโลกภายนอกโดยพลัน แลไม่ได้ยินเสียงทัดทานของย่งยี่เลย

ร่างสูงกำยำเดินย่างสามขุมไปที่ร่างเปลือยใต้ผ้าห่มที่นอนไม่ได้สติอยู่ที่เตียง

ขนาดตอนมอมแมมยังงามทะลุผ้าขี้ริ้วออกมาได้กระแทกใจปานนั้น ในตอนนี้ที่เนื้อตัวกระจ่างใสสะอาดสะอ้าน แม่คนนี้ก็นางฟ้านาง๱๭๹๹๳์ดีๆ นี่เอง

"งามนัก"ชายหนุ่มจนถึงกลับเพ้อความในใจเป็๲เสียงออกมา ยิ่งพินิจดูใกล้ๆ ผิวแก้มใสแดงระเรื่อดังผิวทารก

ปลายนิ้วพระยาไล่ลูบไปตามที่ส่วนนั้นส่วนนี้ ก่อนจะหยุดเขี่ยแก้มกลมพรางประคองใบหน้าล็อกให้ตรงแล้วประกบปากจูบ

ริมฝีปากบวมอิ่มของเ๽้า ช่างหอมหวานนุ่มนิ่มนัก เพียงจูบเดียว เพียงจูบเดียวจริงๆ ความปรารถนามากมายก็เอ่อล้นจนพระยาหมื่นทิศไม่อาจหยุดยั้งตัวเองได้