ย้อนเวลามาเป็นคุณหนูไร้ค่ากับระบบยาพิศวง [จบ]

        เมื่อถูกหานอวิ๋นซีดุขนาดนั้นมู่หรงหว่านหรูก็ถึงกับผงะไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็ลุกขึ้นยกมือปิดหน้ากระแทกหานอวิ๋นซีและวิ่งออกไป

        องค์หญิงฉางผิงตกตะลึงและรีบตะโกนว่า“ใครก็ได้ เร็วเข้า! รีบตามให้ทัน อย่าให้นางหนีไปได้!”

        “องค์หญิงฉางผิงคนของเจ้าจะจัดการอย่างไรกัน เมาจนสภาพดูไม่ได้ ไหนจะเกิดเหตุการณ์เช่นนี้ขึ้นอีกเจ้าควรจะพาจ่างซุนเช่อไปอธิบายให้อี้ไท่เฟยฟังด้วยตัวเอง!”

        หานอวิ๋นซีตำหนิด้วยความโกรธนางไม่ได้กังวลว่ามู่หรงหว่านหรูจะฆ่าตัวตายอย่างไรนิสัยของมู่หรงหว่านหรูก็ไม่กล้าพอที่จะทำเช่นนั้นอยู่แล้ว

        หลังจากพูดจบนางก็สะบัดแขนเสื้อเดินจากไป

        นางที่เดินออกไปไกลแล้วองค์หญิงฉางผิงที่เพิ่งจะรู้สึกตัว ก็โพล่งออกมาว่า “นี่ไม่ใช่ห้องของท่านหรอกหรือ?”

        แต่น่าเสียดายที่ไม่มีใครตอบนาง

        เมื่อเรื่องนี้เกิดขึ้นงานเลี้ยงเหมยฮวาย่อมไม่สามารถดำเนินต่อไปได้ ทุกคนต่างค่อยๆ ทยอยออกไปไม่กล้าเข้าไปยุ่งวุ่นวาย

        องค์หญิงฉางผิงที่สำนึกผิดและไม่กล้ารอช้าอีกต่อไปหลังจากที่แก้ยาเสน่ห์ให้จ่างซุนเช่อแล้ว ก็พาเขาไปที่จวนฉินอ๋องเพื่อสารภาพผิด

        จ่างซุนเช่อเป็นผู้บริสุทธิ์ที่สุดเขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตนเองถูกวางยา เมื่อรู้ว่าตนเองทำอะไรลงไปก็คิดว่าเป็นเพราะความเมา เขารู้สึกเสียใจอย่างมาก หากรู้ว่าเป็นเช่นนี้ก็คงไม่ดวลสุรา

        เรื่องดีๆไม่ค่อยเป็นข่าว เรื่องแย่ๆ กลับดังไปไกลเป็นพันลี้ทันทีที่องค์หญิงฉางผิงมาถึงจวนฉินอ๋องนางก็พบกับผิงเป่ยโฮ่วและภรรยาของเขาฮูหยินเซวียทั้งคู่คุกเข่าอยู่หน้าประตูห้องอี้ไท่เฟย ศีรษะก้มต่ำจนเกือบจะแตะพื้น

        “ท่านพ่อท่านแม่...” จ่างซุนเช่อตะโกน

        เมื่อผิงเป่ยโฮ่วและฮูหยินเซวียเห็นบุตรชายตัวปัญหาพวกเขาก็ลุกขึ้นด้วยความโกรธและเดินเข้าไป คว้าตัวจ่างซุนเช่อ พร้อมกับทุบตี

        “เจ้าเด็กสารเลวเจ้ากล้าดีอย่างไรถึงไปทำเช่นนั้น?”

        “คำพูดของข้ามันทะลุหูเจ้าหมดเลยหรือไรตอนนี้เกิดเรื่องใหญ่ขนาดนี้ ดูสิว่าเจ้าจะจัดการกับมันอย่างไร!”

        “เช่อเอ๋อร์ทำไมเจ้าถึงโง่เง่าเช่นนี้! เจ้าไปแตะต้องคุณหนูหว่านหรูผู้สูงส่งนี่เจ้า...เจ้ากำลังจะฆ่าข้ากับพ่อของเจ้าหรือไร?”

        …

        องค์หญิงฉางผิงรู้สึกผิดและซ่อนตัวอยู่ห่างๆมองและไม่กล้าพูดอะไรสักคำ

        ทว่าทันใดนั้นก็มีเสียงดัง“ตึง” บนโต๊ะ องค์หญิงฉางผิงก็หันไปมองโดยไม่รู้ตัวจึงได้เห็นอี้ไท่เฟยนั่งอยู่บนที่นั่งหลัก สีหน้าที่งดงามอยู่เสมอนั้นเวลานี้มืดมนราวกับมีพายุในท้องฟ้าก่อนหน้านี้ ช่างน่ากลัวเหลือเกิน!

        ผิงเป่ยโฮ่วและฮูหยินเซวียคุกเข่าอย่างรวดเร็วจ่างซุนเช่อเองก็คุกเข่าลงและตัวสั่นเทาด้วยความตกใจไม่กล้ามองอี้ไท่เฟยมากกว่านี้

        องค์หญิงฉางผิงเองก็ตัวสั่นเทาโดยไม่รู้ตัวเดินออกไปอย่างเศร้าสลดพร้อมกับคุกเข่าลง “ไท่เฟยฉางผิง...ฉางผิงพาจ่างซุนเช่อมาขอโทษท่านเพคะ”

        มือของอี้ไท่เฟยทุบลงบนโต๊ะอย่างแรงกำหมัดแน่น นางโกรธจนพูดไม่ออก ทันใดนั้นก็ตบโต๊ะอย่างแรงสามครั้ง “ปัง ปัง ปัง”ทุกคนที่อยู่ตรงนั้นต่างตกใจ หัวใจก็เต้นแรง เร่งความเร็วไปกับเสียง “ปัง ปัง ปัง”

        ห้องเต็มไปด้วยความเงียบสงัดและฉางผิงก็ก้มศีรษะลงต่ำยิ่งกว่าเดิม

        ในขณะนี้หานอวิ๋นซีซึ่งนั่งอยู่ข้างๆ ก็เปิดปากพูดว่า “ฉางผิง สรุปมันเกิดเรื่องอะไรขึ้นทำไมเจ้าไม่รีบรายงานความจริงไป!”

        ทันทีที่มู่หรงหว่านหรูกลับมานางรีบวิ่งเข้าไปในห้องและร้องไห้ ไม่ว่าอี้ไท่เฟยจะถามหรือเกลี้ยกล่อมอย่างไรนางก็ไม่ยอมไม่พูดอะไร อี้ไท่เฟยโกรธมากจนอยากจะทุบทุกอย่างในห้องให้แตกเป็นชิ้นๆ

        อี้ไท่เฟยรักมู่หรงหว่านหรูเหมือนกับบุตรสาวแท้ๆของตัวเอง เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นมู่หรงหว่านหรูยังรับไม่ไหวแล้วอี้ไท่เฟยจะไปรับไหวได้อย่างไร ยิ่งไปกว่านั้นเหตุการณ์นี้ทุกคนที่เข้าร่วมงานเลี้ยงเหมยฮวาต่างบังเอิญเห็นกันทั้งหมดต่อให้ต้องการปกปิดก็ไม่สามารถปกปิดได้ตอนนี้ทุกคนในเมืองหลวงคงรู้กันถ้วนหน้าแล้ว

        คราวนี้จวนฉินอ๋องเสียหน้าไปโดยสมบูรณ์แบบ

        สิ่งที่น่ากลัวที่สุดคือชีวิตของมู่หรงหว่านหรูเรียกได้ว่าถูกทำลายไปแล้วเช่นกัน!

        “ข้า...ข้าไม่รู้อะไรเลยข้าอยู่ที่งานเลี้ยงตลอด หลี่กงกงเป็นคนบอกว่าจ่างซุนเช่อเมา ข้าจึงรีบไปที่นั่นแต่ใครจะรู้...”

        องค์หญิงฉางผิงพูดพลางชำเลืองมองหานอวิ๋นซีและพูดต่อว่า “เสด็จอาหญิงฉิน ข้าเองก็อยากจะถามท่านเกี่ยวกับเรื่องนี้ เห็นได้ชัดว่าท่านพักผ่อนอยู่ในห้องนั้นทำไม...ทำไมหว่านหรูถึงอยู่ข้างในได้ล่ะ?”

        “เจ้าถามข้าแล้วจะให้ข้าไปถามใครล่ะ?” หานอวิ๋นซีถามอย่างโกรธเคืองทันทีแล้วพูดอธิบายว่า “หลังจากพักผ่อนไปครู่หนึ่ง ข้าก็ไปห้องน้ำทันทีที่กลับมาก็เจอเรื่องแบบนั้นแล้ว หน้าห้องก็มีการคุ้มกันโดยคนของเจ้าทำไมคนของเจ้าไม่ทำหน้าที่ล่ะ? จ่างซุนเช่อเมาจนคลุ้มคลั่งหลี่กงกงรู้ว่าต้องไปรายงานองค์หญิง แล้วไม่ได้ให้ใครเฝ้าเขาไว้เลยหรือไร?”

        หานอวิ๋นซียืนขึ้นด้วยความโกรธและถามต่อไปว่า“เจ้ายังกล้ามาถามข้า โชคดีที่ข้าไปเข้าห้องน้ำ ไม่เช่นนั้น...พระเจ้ารู้ดีว่าวันนี้จะเป็นใครที่ทำให้จวนฉินอ๋องขายหน้า!”

        ทันทีที่คำพูดเหล่านี้ออกมาใบหน้าของอี้ไท่เฟยก็ยิ่งดูไม่ดีมากขึ้นและในที่สุดนางก็เปล่งเสียงที่ดุดันน่ากลัว “เรียกหลี่กงกงมาหาข้าเดี๋ยวนี้!”

        หลี่กงกงที่คุกเข่าอยู่หน้าประตูคลานเข้ามาและรีบคุกเข่าลงข้างๆองค์หญิงฉางผิง “ทูลหวังเฟยจ่างซุนเช่อที่มึนเมาเห็นแม่นางแล้วเลยอยากที่จะหยอกล้อกระหม่อมเองก็ไม่สามารถหยุดเขาได้จึงลุกลี้ลุกลนอยู่ครู่หนึ่งและไปรายงานองค์หญิงโดยไม่ได้สั่งใครไว้ใครจะรู้...ใครจะรู้ว่าเขาจะหนีไป และไม่มีใครเห็นจ่างซุนเช่อ”

        หลี่กงกงทำได้เพียงอธิบายออกไปแบบนี้อย่างไรก็ตามเรื่องนี้ไม่สามารถเปิดเผยในที่สาธารณะได้ ยิ่งมีคนรู้น้อยยิ่งดีในเวลานั้นเขาจึงสั่งให้คนรับใช้ออกไปทั้งหมดจึงมีเพียงเขาและมู่หรงหว่านหรูเท่านั้นที่รู้ความจริง

        หลี่กงกงถูกฮ่องเต้ส่งมาเพื่อช่วยองค์หญิงฉางผิงจัดงานเลี้ยงเหมยฮวาเขาเป็นขันทีสูงวัยที่มีประสบการณ์ แม้ว่าจะดูประหม่าแต่คำตอบของเขาดีกว่าองค์หญิงฉางผิงมาก

        อย่างไรก็ตามทุกอย่างเกิดขึ้นไปแล้ว จ่างซุนเช่อก็ได้ถูกล้างยาพิษออกไปแล้วตัวเขาเองก็ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ไม่ว่ามู่หรงหว่านหรูจะเจ็บปวดแค่ไหนเขาก็ไม่กล้าออกมาสารภาพกับองค์หญิงฉางผิงเรื่องนี้มันเท่ากับคนตายที่ไม่สามารถให้การได้

        “แล้วหว่านหรูหมดสติไปได้อย่างไร? นางมาอยู่ในห้องของข้าได้อย่างไร? นางไม่ได้อยู่ที่งานเลี้ยงหรอกหรือ?ฉางผิง หากนางจะออกจากที่นั่นก็ควรบอกเจ้าสักหน่อยไม่ใช่หรือ?”หานอวิ๋นซีถามคำถามหลายข้อติดต่อกัน ทั้งที่รู้คำตอบอยู่แล้ว

        ทันทีที่คำพูดเหล่านี้ออกมาดวงตาที่โกรธแค้นของอี้ไท่เฟยก็ฉายแววของความซับซ้อนอี้ไท่เฟยเองก็เป็นคนที่ทำงานในวังมาหลายปีเช่นกัน ไม่มีแผนการใดๆ หรือการสมรู้ร่วมคิดใดๆที่นางไม่เคยเห็นมาก่อน

        ตอนแรกนางสงสัยหานอวิ๋นซีแต่หลังจากที่ได้ยินหานอวิ๋นซีถามคำถามเหล่านี้ นางก็รู้สึกโล่งใจ

        “ในตอนนั้นทุกคนต่างจับกลุ่มกันพูดคุย ข้าเองก็ไม่ได้สังเกตนางแต่ก่อนหน้านั้นได้ยินนางเคยพูดว่าเป็นห่วงท่าน จึงอยากไปดูเสียหน่อย”องค์หญิงฉางผิงรีบตอบ

        หลี่กงกงลังเลอยู่ครู่หนึ่งจากนั้นรีบพูดเสริมว่า “ไท่เฟย จ่างซุนเช่อก็เมาเกินกว่าจะรู้เรื่องรู้ราวคุณหนูหว่านหรูเข้าไปในห้องนั้นได้อย่างไรดูเหมือนว่าคงต้องถามนางคนเดียวเท่านั้นพ่ะย่ะค่ะ”

        อี้ไท่เฟยจ้องไปที่จ่างซุนเช่อสายตาราวกับมีดคมๆ ที่แทบจะควักหัวใจของจ่างซุนเช่อ!

        สมาชิกทั้งสามในครอบครัวของจ่างซุนเช่อเงียบตลอดเวลาและไม่กล้าที่จะเงยหน้าขึ้นมาแม้ว่าจวนผิงเป่ยโฮ่วจะเป็นตระกูลที่มีอำนาจเช่นกัน แต่ในสายตาของอี้ไท่เฟยแล้วก็ไม่ได้ถือว่ามีอำนาจอะไร

        ผิงเป่ยโฮ่วรู้สึกหวาดกลัวแต่ก็แอบดีใจอยู่ในใจว่า โชคดีที่เป็นมู่หรงหว่านหรู ไม่ใช่ฉินหวังเฟยมิฉะนั้นในวันนี้ต่อให้สอบสวนไปก็คงไร้ประโยชน์และเก้าตระกูลของจวนผิงเป่ยโฮ่วคงไม่รอดเป็นแน่!

        ทั้งห้องเต็มไปด้วยความเงียบสงัดหลังจากเงียบไปนาน อี้ไท่เฟยก็พูดอย่างเย็นชาว่า “หว่านหรู เจ้าเข้าไปในห้องพี่สะใภ้ของเจ้าได้อย่างไรแล้วทำไมถึงหมดสติไปล่ะ?”

        ทันทีที่คำพูดเหล่านี้ออกมาทุกคนต่างตกใจ พวกเขาไม่คาดคิดว่ามู่หรงหว่านหรูจะอยู่ที่นี่ด้วย เพียงแต่นางอยู่ที่ไหนล่ะ?

        มู่หรงหว่านหรูซ่อนตัวอยู่หลังฉากกั้นขนาดใหญ่ในที่นั่งหลักแม้ว่านางจะขดตัวและตัวสั่นเทาแต่ดวงตาที่เต็มไปด้วยน้ำตาของนางก็เต็มไปด้วยความชั่วร้ายและความขุ่นเคือง

        นางจำได้เพียงว่าตัวเองพบหานอวิ๋นซีในสวนเล็กๆถัดจากห้องนั้น จากนั้นความทรงจำของนางก็หายไปและนางไม่รู้ว่าทำไมตนเองถึงหมดสติไป และทำไมถึงไปอยู่ในห้องนั้น

        แน่นอนนางรู้ว่าสิ่งนี้ต้องเกี่ยวข้องกับหานอวิ๋นซี แต่นางไม่สามารถพูดได้ตอนนี้!

        หากนางสารภาพว่าเป็นหานอวิ๋นซีด้วยนิสัยของหานอวิ๋นซีแล้วคงต้องสอบสวนจนถึงที่สุดต้องรู้ว่าการที่หานอวิ๋นซีสามารถออกจากห้องนั้นได้ พิสูจน์ให้เห็นว่านางรู้ทุกอย่างเป็นอย่างดี!

        หากความจริงของเรื่องนี้ถูกเปิดเผยนางจะไม่ถูกหัวเราะเยาะมากกว่าเดิมอีกหรือไร? เมื่อถึงเวลานั้นจวนผิงเป่ยโฮ่วอาจมาแว้งกัดหลังนาง!

        สำหรับองค์หญิงฉางผิงแค่ปกป้องตัวเองยังยาก แล้วจะมาปกป้องนางได้อย่างไร?

        ตอนนี้นางเป็นคนใบ้กินอึ่งโน้ยขมแต่พูดไม่ออก[1] ทรมานแต่บอกออกไปไม่ได้ ความคับแค้นใจ เสียใจ เคียดแค้น อับอายตกใจ และสารพัดอารมณ์ด้านลบต่างๆ รวมตัวกัน นางเกลียดหานอวิ๋นซีเข้ากระดูกดำถ้าไม่ใช่เพราะหานอวิ๋นซี นางคงไม่เป็นอย่างที่เป็นในวันนี้ อนาคตของนางเอง...ก็ดับสูญ!

        เมื่อนึกถึงสิ่งนี้มู่หรงหว่านหรูกำชายเสื้อแน่น แต่เสียงร้องก็ยังดังออกมา

        ทันทีที่พวกเขาได้ยินเสียงทุ้มต่ำของอี้ไท่เฟยทุกคนก็รู้ว่ามู่หรงหว่านหรูอยู่ที่นั่น อี้ไท่เฟยรู้สึกเสียใจแต่เมื่อนางได้ยินเสียงร้องไห้ นางก็ยิ่งโกรธมากขึ้นและก็คำรามทันที“ร้องอะไรนักหนา เจ้าพูดมาสิ! ขายหน้าจะตายอยู่แล้ว!”

        เมื่อถูกตะโกนใส่เช่นนี้มู่หรงหว่านหรูก็น้ำตาไหล รู้สึกผิดจนอยากจะตาย

        เพียงแต่ไม่ว่าอย่างไรนางก็ต้องตอบ นางไม่อยากตาย นางไม่ยอม!

        “หมู่เฟยข้า...ฮือๆ ข้ากำลังจะไปหาพี่สะใภ้ แต่พอเคาะประตูแล้วก็ไม่มีใครตอบข้าเลยผลักประตูเข้าไป ใครจะไปรู้...ใครจะรู้ว่าประตูไม่ได้ลงกลอน ข้าเลยเข้าไปแต่ใครจะคิดว่า...ฮือฮือ…ข้าตกใจเจ้าสารเลวคนนั้นจนเป็นลมไปเรื่องที่เกิดขึ้นหลังจากนั้น ข้า…ฮือฮือฮือ…”

        ก่อนที่มู่หรงหว่านหรูจะพูดจบนางก็คร่ำครวญลุกขึ้นและวิ่งหนีไป

        ไม่มีเสียงตอบรับจากการเคาะประตูผลักประตูเข้าไปในตอนที่ประตูไม่ได้ลงกลอนซึ่งตรงกับที่หานอวิ๋นซีกำลังจะออกไปใช้ห้องน้ำพอดี เมื่อเทียบกับคำสารภาพของหลายๆคน ก็ดูไม่มีข้อบกพร่องในถ้อยแถลงของทั้งคู่ สิ่งที่สำคัญที่สุดคือมู่หรงหว่านหรูเข้าไปในห้องนั้นได้อย่างไรแล้วหมดสติไปได้อย่างไร ตอนนี้นางก็เป็นคนพูดออกมาด้วยตัวเองนางคงไม่โกหกใช่หรือไม่?

        เรื่องนี้มีต้นสายปลายเหตุและผู้ร้ายยังคงเป็นจ่างซุนเช่อ!

        เสียงร้องไห้ของมู่หรงหว่านหรูไกลออกไปอี้ไท่เฟยวางมือข้างหนึ่งของนางไว้บนศีรษะ หายใจแรงด้วยความโกรธเรื่องราวทั้งหมดกระจ่างแล้ว ตอนนี้ถึงเวลาเริ่มลงโทษแล้วใช่หรือไม่?

        หานอวิ๋นซีไม่พูดอะไรและรินชาถ้วยหนึ่ง

        อี้ไท่เฟยเหลือบมองนางพร้อมกับคิ้วที่ยังคงขมวดแน่น หลังจากนั้นไม่นานก็พูดอย่างเย็นชาว่า “ฉางผิงพาสุนัขรับใช้ของเจ้ากลับไปที่วังและบอกแม่ของเจ้าว่าเรื่องนี้นางต้องอธิบายให้ข้าฟัง!”

        ไม่ต้องพูดถึงฉางผิงแม้แต่ฮองเฮาเองก็ยังกลัวอี้ไท่เฟยงานเลี้ยงเหมยฮวาได้รับอนุญาตจากฮองเฮาให้องค์หญิงฉางผิงจัดหลี่กงกงเองก็เป็นคนของฮองเฮา ดังนั้นจึงเป็นเรื่องปกติที่ฮองเฮาจะจัดการ

        “เพคะฉางผิงเข้าใจแล้ว!”

        องค์หญิงฉางผิงวิ่งออกไปในพริบตาการเผชิญหน้ากับฮองเฮาก็ยังดีกว่าเผชิญหน้ากับอี้ไท่เฟยระดับนี้!

        ทันทีที่ออกไปในห้องก็เหลือเพียงสมาชิกในครอบครัวของผิงเป่ยโฮ่ว

        รอยยิ้มเกียจคร้านปรากฏบนริมฝีปากของหานอวิ๋นซีนางรู้ว่าสิ่งที่ทำให้อี้ไท่เฟยปวดหัวจริงๆ ในตอนนี้ คงเป็นครอบครัวสามคนนี้

        --------------------------------------

        [1]คนใบ้กินอึ่งโน้ย ขมแต่พูดไม่ออก เปรียบเทียบว่ามีความทุกข์แต่ยากที่จะพูดออกมาได้