เกิดใหม่เป็นหญิง!?

ตอนนี้สั้นมากๆนะครับ

"เอ่อ.. แรงไป.. หรือเปล่านะ?"ฉันพูดขึ้นเมื่อกลุ่มควันนั้นจางลง.. ซึ่งมันไร้วี่แววของหุ่นฟาง.. มีแต่หลุมใหญ่ๆ"อาร์ทีเมีย!""ใช้เวทย์อะไรไปน่ะ!?"มีอาวิ่งมากุมมือฉันพร้อมกับเขย่าขึ้นลงหว๋าา~"เดี๋ยวแขนฉันก็หลุดหรอก มีอา~"ฉันพูดจริงนะ! เล่นเขย่าแขนฉันแบบนี้ถ้าแขนหลุดขึ้นมาจะทำยังไง ฮือ~"อ๊ะ.. โทษที!"มีอาพอได้ยินฉันร้องออกมาก็ปล่อยมือก่อนจะกุมมือ"ว่าแต่..""จะจัดการกับเรื่องนี้ยังไงดีเนี่ย.."มีอาพูดพึมพำพร้อมกับมองไปที่หลุมที่เกิดจากการระเบิดของเวทย์ฉัน..ขอโทษค่ะ.. คงต้องชดใช้ค่าหุ่นฟางนั่นแหงๆ!"งื้ออ~"ฉันหันไปมองรอบข้าง.. ซึ่งทุกคนหยุดชะงักพร้อมกับมองมาที่ฉัน..รวมถึงอาจารย์ที่มองฉันด้วยสีหน้าครึ้ม..ขอโทษค่ะ.. ทำเรื่องไม่ดีซะแล้วใครก็ด้ายย~ ช่วยฉันออกจากสถานการณ์นี้ทีคร๊าาา~!
ฟิ้วววว... ตุบ.."เกิดอะไรขึ้น!"ชายแก่คนหนึ่งพุ่งตัวมาด้วยความเร็ว.. พร้อมกับเอ่ยปากถามอาจารย์คุมสอบครั้งนี้"เด็กคนหนึ่งใช้เวทย์รุนแรงเกินมาตรฐานค่ะ""หรอ.."'ไม่ใช่ศัตรู..?''แต่ก็ดีที่ไม่มีใครบาดเจ็บ.. และยังได้เด็กมีพรสวรรค์สูง.. อื้ม'"คนไหนละ..?"ชายแก่พูดถามอาจารย์คุมสอบก่อนที่เธอจะชี้มายังที่ฉัน.. ที่ดูห่างๆ อย่างห่วงๆ"เด็กคนนั้นค่ะ""หื้มม..?"ชายชราส่งเสียงในลำคอก่อนจะวูบหายไป..ฟุบ..! จุดที่ชายชราปรากฏตัวอีกครั้งก็คือหน้าฉัน.."คะ.. สวัสดีค่ะ"ฉันมองชายแก่ตรงหน้า.. ฮืออ.. แม่จ๋า หนูกลัวว~โดนเชือดไปทิ้งแน่เลยค่ะ!"เธอใช้เวทย์โบราณได้ยังไง..?"ชายแก่มองฉันพร้อมกับคำถาม..แต่ในมุมมองของฉัน.. ทำให้เห็นหน้าของชายแก่เป็นสีหน้ามืดคลื้มดูน่ากลัวสุดๆ..และคำถามนั่นเหมือนคำพิพากษาสำหรับฉัน!"หนะ.. หนูใช้เวทย์ที่ท่านพ่อสอนมาค่ะ"ฉันเลือกที่จะโกหกไป.. ถ้าบอกไปว่าเอาจากหนังสือมาฉันคงโดนริบหนังสือไป.. และโดนสงสัยเพิ่มอีกแน่ๆ ฉันไม่อยากมีปัญหาเพิ่มอีกน๊าา~!!"ท่านพ่อ..?""ท่านพ่อของเธอชื่อ..?"ชายแก่ตรงหน้าพูดขึ้น..ฉันมองใบหน้าของชายแก่.. ซึ่งดวงตาของตาแก่นั่นมีละอองเวทย์สีเขียวเข้มกระจายออกมา.. บวกกับมุมมองของฉัน..เหมือนมองฉันทะลุปรุโปร่งคล้ายเทพพิพากษา ส่วนฉันเหมือนหนูตัวน้อยๆเล็กจ้อย.. น่ากลัวง้าา!!"คะ.. คลาวน์ เดอะ แฮร์ฟอร์ดค่ะ..""ขุนนางชนชั้น ดยุกจากอาณาจักรไพราซ""ดะ..ดำรงตำแหน่งมือขวาองค์จักรพรรดิค่ะ""งั้นหรอ.."ชายแก่มองหน้าฉัน.. เหมือนฉันพูดความจริงชายแก่ก็หันหลังก่อนจะหายไปอีกรอบและปรากฏตัวตรงที่เดิม.. ก่อนที่ทั้งสองจะพูดกระซิบกัน..พร้อมกับร่างของชายแก่ที่พุ่งตัวหายไป.. ซึ่งไม่ได้ปรากฏแถวนี้อีกแน่นอนเมื่อชายแก่ไปแล้วนั้นอาจารย์คนนั้นก็บอกให้นักเรียนดำเนินการต่อ..ส่วนฉันที่ขาสั่นพับๆ.. เหมือนนกน้อยที่ถูกรังแก.. ก็ต้องให้มีอาพาไปยังที่พักรอการทดสอบครั้งหน้า
"นี่.. อาร์ทีเมียกลัวขนาดนั้นเลย..?"ฉันเงยหน้ามองมีอา.. ที่นั่งข้างๆฉันนั่นก็เพราะว่าเธอทดสอบเรียบร้อยแล้ว"อือ.. หน้าตาแก่นั่นน่ากลัวสุดๆ!"ฉันพูดตอบไป.. เมื่อนึกถึงตาแก่นั่นก็รู้สึกหนาววูบสั่นไปทั่วทั้งตัว

ฉันถอนหายใจพยายามสงบสติอารมณ์เพื่อรอการทดสอบรอบต่อไป