(ต่อ)
เวลา 13.40น. ณ คาเฟ่แห่งหนึ่ง
หลังจากก่อนหน้านี้ร่างสวยเดินตากแดดตากลมหาห้องพักใหม่อยู่นานสองนานนั้น ในที่สุดเธอก็หาเจอจนได้ ห้องพักที่ราคาไม่แพง เงียบสงบ อยู่ใกล้กับท่ารถเมล์และที่สำคัญสามารถเดินทางโดยรถเมล์ได้ทั่วเมืองโดยที่เธอแทบจะไม่ต้องต่อรถที่ไหนอีกเลย
หอพักที่หญิงสาวได้นั้นอยู่ห่างจากมหาลัยมากถึงมากที่สุด ถ้าถามว่าทำไมถึงเลือกที่จะอยู่ไกล แทนที่จะอยู่ใกล้ๆ เธอก็คงตอบได้แค่ว่าตอนนี้ตัวเองอยู่ปีสี่แล้ว ซึ่งก็หมายความว่าใกล้จะต้องได้ฝึกงานแล้วนั่นเอง
ที่รักคิดเอาเองว่าที่เขตนี้มันน่าจะใกล้กับที่ฝึกงานในอนาคตของเธอ หรือถ้าไม่ใกล้อย่างน้อยๆ ที่เขตนี้ก็มีทั้งรถเมล์หลายสายที่วิ่งทั่วเมืองให้เลือกใช้บริการ
ไม่ว่าจะเป็รถไฟฟ้าใต้ดิน รถไฟฟ้าบนดินและรวมไปถึงรถไฟฟ้าที่วิ่งไปถึงสนามบินด้วย
แม้ว่าจะไกลจากมหาลัยมาก แต่ถ้าให้พูดถึงการนั่งรถเมล์จริงๆ แล้วมันก็ไม่นานอย่างที่คิดไว้เลยสักนิด ยิ่งถ้าคนขับเป็วัยรุ่นถึงพี่ๆ วัยสามสิบ หญิงสาวก็บอกได้เลยว่าถ้ามีสอบแปดโมง ออกมาเจ็ดโมงรวมรอรถบวกรถติดไฟแดง ยังไงก็เข้าสอบทัน
และในตอนนี้หญิงสาวก็ได้มานั่งพักร้อนอยู่ที่คาเฟ่ใกล้ๆ กับม่านรูดที่เธอพักอยู่ ซึ่งมันก็คือสถานที่ที่เธอนัดกับจาฟาห์เอาไว้นั่นเอง
ถามว่าทำไมถึงมาที่นี่ก็ตอบได้แค่ว่ามันใกล้กับที่พักที่สุดและดูดีที่สุดแล้ว อีกอย่างคือเธอคิดเอาไว้ว่าถ้าคุยเสร็จแล้วก็จะได้กลับห้องเลย เนื่องจากวันนี้หญิงสาวรู้สึกเหนื่อยและปวดขามากๆ ยังดีที่เลือกใส่เป็รองเท้าผ้าใบแทนพวกรองเท้ารัดข้อหรือรองเท้าแตะ ทำให้ลดอาการปวดที่ส้นเท้าไปได้มากพอสมควร
รอไม่นานตาคู่สวยก็มองเห็นรถของคนที่เธอนั่งรอเข้ามาจอดที่หน้าร้าน ก่อนที่ไม่กี่วินาทีต่อมาอีกฝ่ายจะเปิดประตูลงมาจากรถและเดินเข้ามาในร้าน
แว๊บแรกหญิงสาวสาบานเลยว่าถ้าไม่รู้จักกันจริงๆ คงคิดว่าเขาน่าจะเป็ดาราไม่ก็นายแบบ หรือถ้าไม่ใช่ก็ต้องเป็ลูกคนมีตังมาใช้นั่งชิลล์ กินกาแฟนั่งเทรดหุ้นแน่ๆ ซึ่งข้อหลังหญิงสาวก็คิดว่ามันดูถูกต้องและเหมาะสมกับชายหนุ่มอย่างจาฟาห์มากที่สุด
จาฟาห์เดินตรงเข้ามาหาหญิงสาวที่นั่งอยู่โต๊ะในสุด พร้อมกับนั่งลงที่ฝั่งตรงข้าม จากนั้นก็ถอดแว่นตาสีดำสุดเท่แล้วเหน็บมันไว้ที่คอเสื้อ
เธอพูดได้มั้ย ว่าจาฟาห์หล่อมาก หล่อแบบหล่อฉิบหาย หล่อวัวตาย ควายล้ม
"รอนานรึเปล่า" จาฟาห์เอ่ยถามหลังจากที่จัดการอะไรๆ เรียบร้อยแล้ว
"ก็นานอยู่ ช็อกโกแลตหมดไปแก้วหนึ่งละ" หญิงสาวตอบกลับตรงๆ อย่างไม่อ้อมค้อม
"งั้นเอาอีกแก้วมั้ย เดี๋ยวเลี้ยง"
"เอา!" ปากอิ่มรีบตอบคำจากเขาแบบทันทีโดยไม่ต้องคิดอะไรให้มากความ จาฟาห์ยิ้มให้หญิงสาวกับท่าทางเห็นแก่กินนั้น ก่อนที่เขาจะลุกขึ้น พาร่างสมส่วนที่สุดแสนจะเพอร์เฟคเกินกว่าที่คนอายุแค่ยี่สิบต้นๆ จะมีเดินไปสั่งออเดอร์เครื่องดื่มกับพนักงานหน้าเคาน์เตอร์ ที่ตอนนี้เกือบจะิญญาหลุดลอยออกจากร่างไปแล้วหลังจากที่ได้เห็นจาฟาห์ในระยะใกล้ชิด
ทำใจดีๆ ไว้นะสาว ฉันเคยผ่านอาการนั้นมาแล้ว
จาฟาห์ยืนสั่งออเดอร์ไปสักพักก็กลับมานั่งที่เดิมพร้อมด้วยถุงขนมจำพวกกล้วยอบ กล้วยทอดและมันทอด
"กินสิ" จาฟาห์ยื่นมันมาตรงหน้าของหญิงสาวที่กำลังนั่งเท้าคางมองเขาอยู่ ซึ่งเมื่อได้รับคำอนุญาตจากเ้าของมือเล็กก็หยิบมันไปแกะก่อนจะยื่นมันมาตรงหน้าของเขา
"...." จาฟาห์มองหน้าคนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามงงๆ
"เ้าของต้องเปิดก่อน" พอที่รักพูดจบจาฟาห์ก็หัวเราะออกมาเบาๆ และหยิบมันทอดไปกินชิ้นหนึ่ง
หลังจากเขาหยิบไปกินแล้วหญิงสาวจึงได้หยิบชิ้นที่สองมากินพร้อมกับวางมันไว้ที่กลางโต๊ะ
"เห็นบอกมีเื่ให้ช่วย เื่อะไรหรอ?" จาฟาห์เอ่ยถามอย่างสงสัย พลางกวาดสายตามองไปทั่วร้าน
"อ๋อ! คือฉันอยากให้นายช่วยจ้างฉันหน่อย"
"จ้าง? ... ยังไง?" จาฟาห์ทวนคำถามของหญิงสาวด้วยสีหน้างุนงงออกไปทางสงสัยกับสิ่งที่ได้ยิน
"ก็... แบบว่ามันพูดยากนะ ตอนแรกก็กะว่าจะหางานพาร์ททามทำนั่นแหละ แต่เมื่อเช้าหลังจากได้ฟังที่นายพูด ฉันก็คิดเอาเองว่านายควรที่จะจ้างฉันนะ"
"หมายถึง ให้จ้างเธอมาช่วยทำงานเหมือนตอนที่ยังอยู่กับไอ้เดย์ใช่รึเปล่า"
"ก็ประมาณนั้นแหละ"
"หืม... นึกว่าเธอเกลียดจนไม่อยากเจอหน้ามันแล้วซะอีก"
"จริงๆ ก็ใช่นะ แต่พอมาคิดดูแล้วก็คงจะจริงอย่างที่เดย์มันพูดนั่นแหละ ตอนแรกเขาซื้อฉันมาด้วยเงินจริงๆ นี่นาแถมยังเป็เงินที่เยอะมากด้วย" หญิงสาวพูดประโยคท้ายเบาๆ ก่อนจะยักไหล่แสดงอาการว่าไม่คิดมากเื่ก่อนหน้านั้นแล้ว
"แล้วทำไมถึงหนีมันมาล่ะ แถมยังไม่โทรหาด้วย"
"เฮ้ออออ... จาฟาห์ ถ้าฉันบอกว่าจริงๆ แล้วฉันมีเื่ที่จะต้องขอความช่วยเหลือจากพวกนายทั้งสี่คนด้วย พวกนายจะยอมช่วยรึเปล่า" ที่รักตัดสินใจบอกถึงสิ่งที่คิดให้กับเขาฟัง
"ก็อยู่ที่ว่าเื่นั้นมันร้ายแรงรึเปล่า"
"ไม่หรอก แทบจะเล็กน้อยด้วยซ้ำ"
"งั้นเล่ามาสิ รอฟังอยู่"
หลังจากนั้นที่รักก็พูดถึงสิ่งที่คิดได้เมื่อวานทั้งหมดให้กับเขาฟัง จาฟาห์เองก็นั่งฟังอย่างเดียวไม่ได้แสดงความคิดเห็นใดๆ ออกมา
หญิงสาวอธิบายไปมองจาฟาห์ที่มีแต่ความสงบนิ่งบวกกับท่าทางจิบกาแฟแบบมาดผู้บริหารไปอย่างเพลินตา
โอ๊ย!! แสบตา ออร่าความผู้ดีนี่มันอะไรกัน!
สาบานกับเธอทีเถอะว่านี่คือการคุยกัน แบบคนรู้จักไม่ใช่การเจรจาธุรกิจพันล้าน
หลังจากฟังจบและคิดตามสิ่งที่หญิงสาวพูดแล้ว จาฟาห์ก็นิ่งไปสักพักคล้ายกำลังตัดสินใจและในที่สุดเขาก็พูดออกมา
"ถ้าคิดแบบนั้น... โอเค! ผมจะช่วยเธอและจะบอกไอ้สามคนให้ร่วมมือกับเธอด้วย"
"จริงหรอ!?? ขอบคุณนะ" ที่รักดีใจจนเกือบจะเก็บอาการไว้ไม่อยู่เมื่อคำตอบของจาฟาห์มันตรงกับที่คิดไว้
"อืม แต่มีข้อแลกเปลี่ยน" จาฟาห์เอ่ยขึ้นในขณะที่ร่างอวบอิ่มกำลังนั่งอมยิ้มดูดช็อกโกแลตที่เขาซื้อมาเลี้ยงอย่างพึงพอใจในรสชาติของมัน
"ข้อแลกเปลี่ยน? อะไรเหรอ?" เอียงคอถามด้วยท่าทางน่ารัก
"เธอต้องให้ผมไปส่งที่ที่เธออยู่ตอนนี้" สิ่งที่จาฟาห์พูดออกมาทำเอาคนที่กำลังดูดช็อกโกแลตอย่างสบายอกสบายใจเริ่มคิดหนัก
"นายแน่ใจนะจาฟาห์ว่าจะไปส่งฉันจริงๆ"
"แน่ใจสิ ตอนนี้เราก็มีสิ่งที่ต้องร่วมมือกัน เราไม่ได้โกรธหรือเกลียดกันซะหน่อย อย่างน้อยในฐานะเพื่อนแล้ว ผมก็อยากรู้ว่าหลังจากที่เธอออกมาจากห้องไอ้เดย์ เธออยู่ยังไง พักที่ไหน"
"ถ้านายคิดแบบนั้นฉันก็ไม่มีปัญหา" ได้ฟังคำพูดของจาฟาห์แล้วคิดตาม มันก็จริงอย่างที่เขาพูดนั่นแหละ หญิงสาวไม่ได้รังเกียจที่เขาจะไปส่ง แต่ว่าสถานที่ที่เธอพักอยู่มันดันไม่เอื้อนี่น่ะสิ
"เธอไม่ควรมีปัญหากับผมอยู่แล้ว :) " พูดจบทั้งสองคนก็ลุกขึ้นเดินออกจากร้านไปพร้อมกัน ก่อนที่หญิงสาวจะแยกไปยังฝั่งที่นั่งข้างคนขับ
"หลังจากนี้ถ้าเห็นอะไรก็ทำใจไว้หน่อยละกัน" จาฟาห์หันมามองหลังจากได้ยินประโยคนี้ครู่หนึ่งก่อนจะออกรถ ขับไปยังห้องพัก (ชั่วคราว) ของหญิงสาว
2K
