บันทึกราชันย์เทพอสูร

        เยี่ยจื่ออวิ๋นหงุดหงิดใจยิ่งนักนางหยิบเคล็ดวิชาหงส์น้ำแข็งเก้าวัฏจักรที่เนี่ยหลีมอบให้ขึ้นมาคุณค่าของเคล็ดวิชาหงส์น้ำแข็งเก้าวัฏจักรนี้ย่อมไม่อาจประเมินค่าได้อย่างแน่นอนเหตุใดเนี่ยหลีจึงยินดีมอบของล้ำค่าปานนี้ให้แก่นาง?

        ทั้งโกรธทั้งขอบคุณสองอารมณ์ผสมผสานอยู่ภายในใจ เป็นเหตุให้นางไม่อาจสงบใจได้

        ผ่านไปครู่ใหญ่ในที่สุดเยี่ยจื่ออวิ๋นจึงกดข่มความโกรธเคืองในใจและเริ่มตั้งสมาธิจดจ่อกับการฝึกเคล็ดวิชาหงส์น้ำแข็งเก้าวัฏจักรภายในใจเริ่มค่อยๆ สงบลง อาณาเขตวิญญาณของนางคล้ายเกิดชั้นน้ำแข็งบางๆ จับตัวพลังงานใสสะอาดจำนวนหนึ่งเริ่มเคลื่อนไปภายในร่างกาย

       ผิวของเยี่ยจื่ออวิ๋นแปรเปลี่ยนเป็นใสกระจ่างราวกับผิวอันสุกใสของหยกงดงามขึ้นกว่าที่เคย ดูราวกับเทพธิดาที่ลอยลงมาจากสรวงสวรรค์

        พลังวิญญาณมีคุณภาพดีขึ้นเรื่อยๆสิ่งเจือปนถูกขับออกมาจากร่างกายของเยี่ยจื่ออวิ๋น ร่างกายเต็มไปด้วยหยาดเหงื่อทันใดก็บังเกิดแสงสว่างเจิดจ้าสีฟ้าระเบิดตัวออกมาดูราวกับดอกบัวสีฟ้าขนาดใหญ่ดอกหนึ่ง

       เยี่ยจื่ออวิ๋นพลันลืมตาขึ้นด้วยท่าทางตะลึง นัยน์ตางดงามราวกับอัญมณีอานุภาพของเคล็ดวิชาหงส์น้ำแข็งเก้าวัฏจักรสูงกว่าที่นางคาดคิดไว้มากนางเกือบก้าวถึงระดับทองแดงหนึ่งดาวแล้วและหลังจากฝึกเคล็ดวิชาหงส์น้ำแข็งเก้าวัฏจักร นางก็สามารถทะลวงผ่านด่านและก้าวขั้นเป็นนักสู้ระดับทองแดงหนึ่งดาว

        เยี่ยจื่ออวิ๋นรู้สึกถึงเหงื่อที่เหนียวเหนอะหนะจึงไม่สบายตัวเป็นพิเศษนางให้สาวใช้เตรียมน้ำอาบ

        กลีบดอกไม้ในถังน้ำส่งกลิ่นหอมเยี่ยจื่ออวิ๋นค่อยๆ ปลดเสื้อผ้าชุดไหมของตนออก เผยให้เห็นทรวงอกอวบอิ่มและผิวพรรณอันงดงามใสกระจ่างราวกับความสุกใสของหยกหลังจากได้ฝึกเคล็ดวิชาหงส์น้ำแข็งเก้าวัฏจักร เยี่ยจื่ออวิ๋นยิ่งดูงดงามมีชีวิตชีวามากยิ่งขึ้นแม้นางยังไม่เป็นผู้ใหญ่เต็มตัว ทว่าเรือนร่างขณะนี้ก็นับว่าไม่เลว

        ข้อเท้างดงามค่อยๆ จุ่มลงไปในอ่างกลีบดอกไม้เมื่อรู้สึกถึงคราบเหงื่อไคลที่ถูกน้ำอุ่นร้อนชำระล้างกับกลิ่นหอมของมวลดอกไม้ที่อบอวลรอบกายอารมณ์ของเยี่ยจื่ออวิ๋นจึงอดที่จะสดชื่นขึ้นราวกับได้โบยบินมิได้ปลายนิ้วงดงามราวหยกค่อยๆ ลูบไล้ไปตามผิวนุ่มลื่นเห็นรอยปานแดงรูปผีเสื้อบนทรวงอกด้านซ้ายมือ หัวใจก็พลันสั่นรัวขึ้นมาอีกครั้ง

       รอยปานแดงรูปผีเสื้อนี้ติดตัวนางมาตั้งแต่เกิด นางแตะปานแดงเบาๆ แม้ยังมิใช่สตรีเต็มตัวทว่ายอดอกชูชันคู่น้อยก็ชวนหลงใหลยิ่งนัก

        เนี่ยหลีเคยเห็นปานของนางมาก่อนอย่างนั้นหรือ?

        เยี่ยจื่ออวิ๋นรู้สึกหัวใจสั่นระรัวหากเนี่ยหลีเคยเห็นมาก่อนจริง นั่นมิใช่หมายความว่านางถูกเนี่ยหลีแอบถ้ำมองอยู่หรือ?

        ชั่วขณะนั้นเองเสียงลมดังขึ้นด้านนอกห้อง

        “นั่นใคร? ใครแอบดูอยู่?” เยี่ยจื่ออวิ๋นรีบยกสองมือขึ้นกอดอกใบหน้าของนางแดงระเรื่อด้วยความอาย เนี่ยหลีเจ้าคนชั่วช้า!

        “คุณหนู ข้าเอง!” สาวใช้ผู้หนึ่งโผล่ออกมาจากหลังม่าน

        ที่แท้เป็นสาวใช้เสี่ยวเตี๋ยเยี่ยจื่ออวิ๋นแอบผ่อนลมหายใจออกมาด้วยความโล่งอกสองแก้มของนางร้อนผะผ่าวขึ้นมาเล็กน้อยเนี่ยหลียังก้าวไม่ถึงระดับทองแดงหนึ่งดาวด้วยซ้ำเขาจะสามารถฝ่าด่านเวรยามอันแน่นหนาของจวนเจ้าเมืองเข้ามาได้อย่างไร? นางคงหวาดระแวงมากเกินไปเอง! แล้วเนี่ยหลีเห็นปานแดงของนางได้อย่างไร?

        ค่ำคืนอันเงียบสงบ

        วันที่สอง ร้านหอสมบัติลับ

       ที่นี่เป็นร้านค้าขนาดใหญ่ที่มีสินค้าจำพวกชุดเกราะ อาวุธต่างๆและม้วนยันต์วางขายโดยเฉพาะตัวร้านตั้งอยู่ห่างจากโรงเรียนเซิ่งหลันไม่กี่ร้อยหมี่

        “เถ้าแก่ ข้าอยากได้ชุดเกราะนู่เยี่ยนสีทองแดงกับดาบนู่เหยียน!”เนี่ยหลีพูดพร้อมกับชี้ไปยังชุดเกราะและดาบสีทองแดงนั้น

        “ชุดเกราะนู่เยี่ยนสีทองแดงชุดนี้มีสี่ส่วนได้แก่เสื้อเกราะ ถุงมือยาว สนับแข้งและรองเท้า ราคาทั้งหมดห้าแสนเหรียญจิตอสูรเหล่านี้เป็นชุดระดับทองแดงชั้นยอด ทำขึ้นจากเกล็ดของสัตว์อสูรนู่เยี่ยนสัตว์อสูรระดับทองแดงตัวอื่นๆ ไม่อาจทำลายเกราะชุดนี้ได้กระทั่งสัตว์อสูรระดับเงินก็ยังต้องเปลืองแรงมากมายจึงจะสามารถทำลายมันได้คุณชายท่านนี้ ท่านต้องการซื้อจริงหรือ?” เถ้าแก่ร้านมองๆเนี่ยหลีและถาม

        “แน่นอนคิดว่าข้าพูดเล่นกับท่านหรือ?” เนี่ยหลีโยนถุงใบหนึ่งให้และพูดว่า“ในนี้มีแผ่นผลึกอสูรหมื่นเหรียญจิตอสูรอยู่เจ็ดสิบแผ่น”

        “โอ้ข้าจะรีบไปห่อของให้คุณชายเดี๋ยวนี้!” เถ้าแก่พลันเลิกคิ้วยิ้มจนตาหยี

        “ข้ายังต้องการเกราะชุดนี้กับยันต์พวกนั้นด้วยข้าต้องการทั้งหมดนี้ ห่อให้ข้าด้วย และนี่ และนี่...” หลังจากขายหญ้าจื่อหลันออกไปจำนวนเงินในมือของเนี่ยหลีถือว่าน่าตะลึงยิ่งนักดังนั้นการซื้อของพวกนี้จึงไม่ถือเป็นปัญหาแต่อย่างใด

        ไม่แน่ใจว่าเนี่ยหลีเป็นคุณชายน้อยของบ้านเศรษฐีหลังไหน ความกรุณาของเนี่ยหลีที่ใช้จ่ายอย่างมันมือทำให้ยอดขายในวันนี้วันเดียวก็สูงกว่ายอดขายของหลายเดือนรวมกันแล้วเถ้าแก่ร้านยิ้มกว้างจนฟันแทบร่วงออกมาแล้ว

       เนี่ยหลียังซื้อแหวนมิติสำหรับเก็บของที่มีความจุราวๆ ห้าหกตารางหมี่วงหนึ่งและเก็บของเหล่านี้ลงไปในแหวนมิติส่วนชุดเกราะนู่เยี่ยน เนี่ยหลีสวมใส่ไว้ทันที เกราะนู่เยี่ยนชุดนี้เบาบางยิ่งนักพอสวมเสื้อทับลงไปก็ปิดจนมองไม่เห็น

        “วันนี้ต้องไปที่ห้องเรียนสักหน่อยคืนเงินให้เซียวหนิงเอ๋อร์!” เนี่ยหลีครุ่นคิดครู่หนึ่งจึงสาวก้าวเดินไปทางโรงเรียน

        ขณะเดินไปถึงบริเวณมุมหนึ่งของโรงเรียนเซิ่งหลันมีคนหลายคนปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าเนี่ยหลี

        “เจ้าสารเลวในที่สุดข้าก็จับเจ้าได้แล้ว!” เสิ่นเยวี่ยยิ้มอย่างเย็นชาจ้องมองเนี่ยหลีด้านหลังยังมีผู้ติดตามอยู่อีกหกคนกำลังจ้องมองเนี่ยหลี ดวงตาเต็มไปด้วยความไม่ประสงค์ดี

        เนี่ยหลีรู้อยู่นานแล้วว่าพวกเสิ่นเยวี่ยแอบติดตามเขามาเขาจงใจเดินไกลออกมาเพื่อรอให้เสิ่นเยวี่ยและพวกเข้ามาขวางทางมุมปากของเขาหยิบยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเล็กน้อยถัดจากนี้ไปดูซิว่าข้าจะเล่นพวกเจ้าให้ถึงตายได้อย่างไร

        “พวกเจ้าคิดจะทำสิ่งใด?”เนี่ยหลีแกล้งทำเป็นกลัว

        “เจ้าสารเลวในที่สุดก็รู้จักกลัวแล้วหรือ? ข้าเห็นเจ้าขัดหูขัดตามานานแล้ววันนี้เจ้ารนหาที่ตายเอง! ตีมันไม่ต้องปราณี!” เสิ่นเยวี่ยพูดด้วยเสียงดุร้าย

        หกคนด้านหลังเสิ่นเยวี่ยรีบพุ่งตัวเข้ามาดูราวกับเสือโมโหหิวตัวหนึ่ง กระโจนเข้าใส่เนี่ยหลีอย่างเต็มแรง

         “ตีมัน! ตีมันไม่ต้องปราณีจนกว่ามันจะลุกขึ้นมาไม่ไหว!” ใบหน้าของเสิ่นเยวี่ยเผยความโหดร้ายและรอยยิ้มสนุกสนาน

         “พวกเจ้าอย่าเข้ามา ข้าจะสู้นะ!”เนี่ยหลีทางหนึ่งหลบหลีก ทางหนึ่งก็ร้องตะโกน “ฆ่าคนแล้ว ตระกูลเสินเซิ่งคิดฆ่าคน!” โอกาสดีเช่นนี้เนี่ยหลีย่อมไม่ยอมปล่อยให้หลุดมือไป ก่อนอื่นต้องสาดโคลนใส่ตระกูลเสินเซิ่งให้มากเสียก่อน

        เนี่ยหลีใช้เคล็ดวิชาลับอย่างหนึ่งเสียงของเขาดังสนั่นราวสายฟ้า ทำให้ผู้คนปวดแก้วหู

        “ให้ตายเถอะ ปิดปากเจ้านั่นเสีย!เร็วเข้า ปิดปากมัน!” ได้ยินเนี่ยหลีตะโกนใบหน้าของเสิ่นเยวี่ยบิดเบี้ยวแล้ว ให้ตายเถอะเสียงตะโกนของเนี่ยหลีได้ยินไปทั่วโรงเรียนแล้วยังแย่เสียยิ่งกว่าเสียงเชือดหมูเสียอีก!

        ตูมตูม ตูม!

        หมัดของพวกเสิ่นเยวี่ยตกใส่ร่างกายของเนี่ยหลีราวกับหยดน้ำฝนผู้ติดตามเหล่านี้ สามคนเป็นนักสู้ระดับทองแดงหนึ่งดาวที่เหลืออีกสามคนเป็นนักสู้ระดับทองแดงสองดาว พูดตามเหตุผลแค่ไม่กี่หมัดของพวกมันก็ควรจะล้มเนี่ยหลีลงได้แล้วทว่าหลังจากที่เนี่ยหลีรับไปหลายหมัดก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้นเสียงร้องตะโกนของเขายังคงดังลั่น สะท้อนก้องไปตามหมู่ตึกของโรงเรียน

        “ฆ่าคน! ตระกูลเสินเซิ่งคิดจะฆ่าคน!”

        น้ำเสียงทรงพลังทะลุทะลวงออกไปหมู่ตึกห้องเรียนสั่นสะเทือนจนแทบพังทลายลงมา เพียงไม่นาน นักเรียนทั่วทั้งโรงเรียนเซิ่งหลันก็พากันตื่นตระหนกหลายคนยื่นหัวออกไปนอกหน้าต่าง ต้องการดูว่าเกิดอะไรขึ้น

        พวกเขาชำเลืองมองคราวเดียวก็เห็นคนหกคนกำลังล้อมรอบเนี่ยหลีเอาไว้ที่ยืนอยู่ด้านหลังคนนั้นก็คือคนของตระกูลเสินเซิ่ง เจ้าเสิ่นเยวี่ย

        “นั่นมิใช่เนี่ยหลีหรอกหรือ?”

        “ข้าได้ยินมาว่าเนี่ยหลีขัดแย้งกับตระกูลเสินเซิ่ง!”

        “ข้าได้ยินมาว่าเพราะเนี่ยหลีเปิดโปงเรื่องยันต์ระเบิดเพลิงสีแดงดังนั้นตระกูลเสินเซิ่งจึงส่งคนมาฆ่าเนี่ยหลี!”

        “ตระกูลเสินเซิ่งช่างโหดเหี้ยมเกินไปแล้วกล้ามาฆ่านักเรียนถึงในโรงเรียนเซิ่งหลันเลยหรือ!”

        “เร็วเข้ารีบไปรายงานท่านอาจารย์ใหญ่!

        พวกนักเรียนเริ่มพูดคุยกันหลายคนที่เคยไม่ชอบเนี่ยหลีก็ยังอดเห็นใจมิได้รวมถึงนักเรียนจากครอบครัวชนชั้นสูงอีกหลายคนทุกคนล้วนไม่พอใจกับวิธีการของเสิ่นเยวี่ย ที่นี่คือโรงเรียนเซิ่งหลันตระกูลเสินเซิ่งกลับกล้ามาฆ่าคนในนี้เชียวหรือ? มิใช่จะไร้ขื่อไร้แปเกินไปหน่อยแล้วหรือ?

        เนี่ยหลีจ้องมองเสิ่นเยวี่ยตรงหน้ามุมปากขยับยกขึ้น คิดจะเล่นงานเขา เสิ่นเยวี่ยยังอ่อนหัดเกินไป!

        ขณะถูกคนทั้งหกห้อมล้อมเนี่ยหลีอาศัยท่าทางอันรวดเร็วเคลื่อนไหวหมัดของผู้ติดตามเสิ่นเยวี่ยจึงตกใส่ชุดเกราะนู่เยี่ยนของเนี่ยหลีเสียทั้งหมดไม่เพียงไม่อาจทำอันตรายเนี่ยหลีได้ แต่ทุกคนยังบาดเจ็บเพราะแรงสะท้อนจากการจู่โจมของตนอีกด้วยทำให้มือของพวกเขาชาด้านไปหมด กระดูกก็รู้สึกราวกับใกล้จะแตกร้าว

        เนี่ยหลีทางหนึ่งหลบหลีกอีกทางหนึ่งแอบใช้หมัดเท้าจู่โจมใส่พวกเสิ่นเยวี่ยตีจนพวกมันปากบูดปากเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด หากพูดตามเหตุผล ด้วยพลังของเนี่ยหลีในขณะนี้เขาไม่น่าจะสามารถสร้างความเสียหายให้แก่นักสู้ระดับทองแดงหนึ่งดาวสองดาวพวกนี้ได้แต่หมัดของเนี่ยหลีค่อนข้างประหลาดนัก หมัดเบาๆของเขายังสร้างความเจ็บปวดได้มากกว่าถูกตีหัวด้วยไม้สักท่อนเสียอีก

        “ให้ตายเถอะ เจ้าพวกปัญญาอ่อน! พวกเจ้าไม่ได้กินข้าวมาหรืออย่างไร?”เสิ่นเยวี่ยร้องลั่น และต่อหน้าสายตาของบรรดานักเรียนนับไม่ถ้วน เสิ่นเยวี่ยรู้สึกว่าตนเสียหน้ายิ่งนักผ่านไปตั้งนาน พวกเขาทั้งหกคนก็ยังไม่อาจทำให้เนี่ยหลีล้มลงได้ทว่าเนี่ยหลีกลับยิ่งตะโกนร้องเสียงดังลั่น

        เนี่ยหลีตะโกนขอความช่วยเหลืออย่างเดียวยังพอว่าแต่มันกลับตะโกนบอกว่าตระกูลเสินเซิ่งคิดจะฆ่าคนไม่ต่างกับการสาดน้ำเน่าใส่ตระกูลเสินเซิ่ง ประโยคง่ายๆ ก็ตราหน้าว่าพวกเขาเป็นอาชญากร

        เสิ่นเยวี่ยแทบบ้าแล้วเวลานี้เขาถอยไม่ได้

        “ตีมัน กระทืบมันเร็วเข้า!”เสิ่นเยวี่ยตะโกนเสียงดัง

        ผู้ติดตามของเสิ่นเยวี่ยคร่ำครวญไม่หยุดพวกมันพยายามเต็มที่แล้ว แต่ไม่ว่าพวกมันจะโจมตีเนี่ยหลีอย่างไรเนี่ยหลีกลับกระโดดโลดเต้นไปทั่ว กลับเป็นพวกมันที่ถูกเนี่ยหลีถูกตีจนกระดูกแทบแหลกหมัดของเนี่ยหลีดูเหมือนจะเบา แต่กลับเต็มไปด้วยกำลังต่อยตีจนพวกมันเนื้อตัวเขียวช้ำไปหมดแล้ว

        “พวกเจ้าทำอะไรกัน?”เสียงอันไพเราะร้องขึ้นอย่างดัง เงาร่างอ้อนแอ้นร่างหนึ่งก็พุ่งเข้ามาที่แท้เป็นเซียวหนิงเอ๋อร์

       เซียวหนิงเอ๋อร์ยืนปกป้องอยู่ตรงหน้าเนี่ยหลี นางชำเลืองมองเสิ่นเยวี่ยและพวกร่างของนางทอแสงเจิดจ้า เป็นนักสู้ระดับทองแดงหนึ่งดาวแล้วในมือกุมดาบสั้นสีฟ้าเล่มหนึ่ง เตรียมพร้อมลงมือทุกเวลา

        “เสิ่นเยวี่ยเจ้าทำเกินไปแล้ว” เสียงไพเราะน่าฟังอีกหนึ่งเสียงก็ดังขึ้นเงาร่างงดงามระหงร่างหนึ่งพุ่งออกมาจากด้านข้าง เป็นเยี่ยจื่ออวิ๋น นางชำเลืองมองเสิ่นเยวี่ย“เสิ่นเยวี่ย ข้านึกไม่ถึงว่าเจ้าจะเป็นคนเช่นนี้!”

        “เนี่ยหลี เจ้าไม่เป็นอะไรนะ?”เซียวหนิงเอ๋อร์และเยี่ยจื่ออวิ๋นแทบจะหันไปเอ่ยถามเนี่ยหลีพร้อมกัน

       เห็นเยี่ยจื่ออวิ๋นเป็นห่วงเป็นใยเนี่ยหลี ใบหน้าของเซียวหนิงเอ๋อร์แข็งทื่อเหมือนผีดิบนางจึงหันหน้าไปทางอื่น

        เยี่ยจื่ออวิ๋นก็รู้สึกเคอะเขินเล็กน้อยหันศีรษะไปทางเสิ่นเยวี่ย

        “จื่ออวิ๋นเจ้าเข้าใจผิดแล้ว เรื่องราวมิได้เป็นอย่างที่เจ้าคิดเลย!” เสิ่นเยวี่ยยากจะเอ่ยปากเห็นแววเย้ยหยันบางตาบนใบหน้าของเนี่ยหลี เขาพลันเข้าใจว่ากำลังเกิดอะไรขึ้นที่แท้เขาถูกเนี่ยหลีหลอกเอาแล้ว! เสิ่นเยวี่ยชี้หน้าเนี่ยหลีและพูดว่า “เป็นเจ้าสารเลวนี่ เขาจงใจหลอกพวกข้ามาที่นี่ เป็นฝีมือเจ้านี่ทั้งหมด!”

        “เสิ่นเยวี่ยเจ้าคิดจะหลอกใครรึ?” เซียวหนิงเอ๋อร์ยิ่งโกรธเข้าไปใหญ่ “ข้ออ้างของเจ้า มิใช่จะปัญญาอ่อนเกินไปแล้วหรือ?”

        ในเวลานี้ใบหน้าของเนี่ยหลีเต็มไปด้วยความไร้เดียงสา กล่าวอย่างโมโหกับเสิ่นเยวี่ยว่า “ข้ายอมรับว่าข้าล่วงเกินตระกูลเสินเซิ่งของเจ้าแต่พวกเจ้าไม่มากไปหน่อยหรือ กลับคิดจะมาฆ่าคนถึงในโรงเรียนเลยรึ? เจ้าคิดว่าโรงเรียนเซิ่งหลันเป็นสถานที่อะไรกัน? แม้ครอบครัวของข้าไม่อาจเทียบกับครอบครัวของเจ้าได้แต่ก็ไม่ใช่จะยอมให้เจ้ามาข่มเหงข้าได้ง่ายๆ ข้าอยากจะเห็นนักตระกูลเสินเซิ่งของเจ้าจะเผด็จการต่อไปได้อีกแค่ไหน! ข้า เนี่ยหลี ยอมหักไม่ยอมงอเว้นแต่จะฆ่าข้า คิดอยากให้ข้ายอมจำนนกับคนชั่วช้าเช่นเจ้า ข้าไม่มีทางยอมเด็ดขาด!”

        คำพูดของเนี่ยหลีแทบทำให้เสิ่นเยวี่ยโกรธจนกระอักเลือดแล้ว

        ได้ยินคำพูดของเนี่ยหลีไม่ว่าจะเป็นเซียวหนิงเอ๋อร์หรือเยี่ยจื่ออวิ๋นก็อดหันไปมองเนี่ยหลีอย่างยอมรับมิได้ในใจของเซียวหนิงเอ๋อร์เต็มไปด้วยความนับถือเนี่ยหลี

        “ข้าก็ไม่ควรยอมจำนนแก่ตระกูลเสินเซิ่งเช่นกัน!”เซียวหนิงเอ๋อร์แอบคิดว่านางเกลียดตระกูลเสินเซิ่งเป็นที่สุด!ในสายตาของนาง ตระกูลเสินเซิ่งเลวทรามต่ำช้าไม่เปลี่ยนแค่การบังคับให้นางแต่งงานกับเสิ่นเฟยก็เป็นตัวอย่างที่เห็นได้ชัดเจนแล้ว!

---------------------------------------

หมี่ (米) หมายถึงเมตร