ตอนที่ 3
ต้นและปลายล้วน 2
“บัดซบ !!! ถ้าข้ารอดไปได้รับรองว่า...แกไม่ได้ตายดีแน่ ไอ้ #$@$$#$$#...” ยามอับจน หลงจิวเมิ่งกลับพ่นคำด่าหยาบคาย ราวกับปุถุชนร้านตลาดทะเลาะเบาะแว้งกันออกมาอย่างมิขาดยามนี้หลงจิวเมิ่งเห็นคู่ต่อสู้ของตนชัดตาแล้ว ศีรษะใหญ่ใบหน้าป้านคางกว้างหน้าผากแคบรูปร่างสูงใหญ่อัดแน่นไปด้วยมัดกล้ามเนื้อจนปูดโปน แถมหลังจากผ้าเก่าที่ห่อหุ้มกายถูกทำลายร่างนั้นยังคงยืดขยายออกอย่างไม่หยุดยั้ง แต่สิ่งที่โดดเด่นที่สุดกลับมิใช่รูปร่างของมันแต่เป็ใจกลางใบหน้าบริเวณของดวงตาทั้งสองข้าง ที่ถูกคาดปิดเอาไว้ด้วยผ้าหนาลงจารึกอักขระซึ่งหลงจิวเมิ่งไม่เคยพบเห็นมาก่อน“ริมฝีปากม่วงปรากฏไอขาวลอย คมเขี้ยวอสูรแหลมคมประดับติดอยู่ทั้งสี่มุม “หลงจิวเมิ่งพึมพำเบาราวกับนึกถึงรูปวาดที่เคยเห็นจากบันทึกตำนานาเทพอสูร “นี่...นี่มัน...คือ...อะ...สุราแดงมันคือชนเผ่าในตำนานเทพอสูร”
“...”
ศัตรูไม่มีการตอบสนองต่อถ้อยคำของหลงจิวเมิ่ง เพราะสำหรับมันในตอนนี้มีเพียงความรุนแรงและการทำลายล้างเท่านั้น
เพียงพริบตาที่ลมปราณของอสุราแดงปะทุออก สันมือหนาพลันกลับกลายเป็แหลมคมไม่ต่างจากยอดศาสตราและมันก็ไม่ได้สนใจที่จะรอให้หลงจิวเมิ่งครุ่นคิดจนเสร็จสิ้น
ฉัวะ !!!
เพียงชั่วเสี้ยวกะพริบตาที่สภาวะปราณแหลมคมถึงขีดสุดการโจมตีสังหารพลันเกิดขึ้น ท่าโจมตีว่องไวจนหลงจิวเมิ่งไม่อาจรับรู้ได้ว่าเริ่มต้นขึ้นเมื่อใด แต่เมื่อรู้ตัวก็เป็จุดจบของกระบวนท่าเสียแล้ว
แขนข้างขวาของอสุราแดงเสียบทะลุร่างที่ยังตะลึงค้างของหลงจิวเมิ่งนิ้วที่แนบชิดทั้งห้าคล้ายปลายแหลมดาบวิเศษทะลุโผล่แดงฉานไปยังอีกฝั่ง โลหิตทะลักล้นราวสายน้ำที่หลั่งไหลจากที่สูงลงสู่ผืนทรายเบื้องล่างเหลืองอล่ามด้านล่างเมื่ออสุราดึงรั้งแขนกลับคืน โลหิตพลันพุ่งย้อนทวนไปตามแรงกระชากออก
...แววตาของหลงจิวเมิ่งที่สุกสกาวร่าเริงเพื่อซุกซ่อนทุกความรู้สึกไว้ภายในเสมอมา วันนี้กลับกลายเป็หมองแสงเปลือกตาทั้งบนและร่าง ค่อย ๆ เคลื่อนคล้อยเข้าหากัน ก่อนจะปิดสนิทลงในท้ายที่สุด
...อีกหนึ่งชีวิตกำลังจะหลุดลอยจากไปเพราะกล่องศิลาปริศนาที่ไม่มีผู้ใดรู้ว่าภายในซุกซ่อนสิ่งใดเอาไว้
เมื่อผู้ถือครองตกตาย อสุรกายเฝ้าสมบัติต้องสาปก็โน้มตัวลงต่ำพร้อมเอื้อมแขนแกร่งปูดโปนเตรียมหยิบฉวยสิ่งที่ไม่สมควรมีอยู่บนโลกใบนี้กลับคืน
...แต่ชั่วเสี้ยววินาทีนั้น ทุกสิ่งตรงหน้าของมันกลับสลายกลายเป็อากาศธาตุไม่มีสิ่งใดหลงเหลือแม้สักเศษเสี้ยว รวมทั้งซากไร้ชีวิตของหลงจิวเมิ่งที่เพิ่งจะถูกมันสังหารลงไปด้วย
...ด้านหนึ่งงงงวยกับเื่ราวด้านหนึ่งสับสนกับเหตุการณ์
ยามที่ความตายคล้อยใกล้ ชั่วลมหายใจเข้าออกหลงจิวเมิ่งพลันรู้สึกถึงความแตกต่างที่จู่ ๆ ก็แล่นลงมาจากส่วนกลางของศีรษะบริเวณหว่างคิ้วจนห่อคลุมทั่วทั้งร่างความเ็ปที่สุดทานทน จู่ ๆ ก็มลายหาย ราวกับมิเคยเกิดขึ้นมาก่อน
ทุกสิ่งพลิกเปลี่ยนจากหน้าเป็หลัง เื่ราวจากที่กำลังจะยุติถึงทางตันกลับกลายเป็อีกรูปแบบในพริบตา ทั่วทั้งร่างของหลงจิวเมิ่งกลายเป็เบาสบายในใจของหลงจิวเมิ่งคิดเพียงว่าตนเองคงสิ้นลมหายใจไปแล้ว
...ความสบายที่แล่นอยู่ทั่วร่างในตอนนี้คือความตายที่ปลดเปลื้องภาระและความรู้สึกผิดชอบชั่วดีในชีวิตก่อนหน้า เมื่อสิ้นไร้ซึ่งพันธะใดๆ จึงได้เบาสบายเช่นนี้ เมื่อคิดว่าตนเองตายลง แต่สำนึกกลับยังคงอยู่ความคิดจึงโลดแล่นหาคำตอบในขั้นต่อไป ว่าหากเขาตายเขาแล้วจะตกนรกหรือขึ้น์กันแน่แต่ไม่ทันที่จะได้คำตอบ พริบตานั้น...บทสวดหนึ่งของมารดา ที่ตนเองมักได้ยินั้แ่วัยเด็กพลันแล่นขึ้นมาแทรกดังสะท้านในห้วงคำนึง
...วิถี์ดุจดั่งฤดูกาล ยามฤดูใบไม้ร่วง ต้นไม้ย่อมไร้ใบเพื่อความงามย่อมไร้ดอกเพื่อกลิ่นหอม ทุกสรรพสิ่งล้วนถูกรังสรรค์ขึ้นตามครรลอง มิมากเกิน มิน้อยเกินจะเบี้ยวหรือกลม ล้วนเกิดเพราะเหตุและผลที่ชอบแล้ว ทุกสรรพสิ่งเมื่อชะตาลิขิตเช่นไรเื่ราวย่อมเป็เช่นนั้น...
(*ข้อความแต่งขึ้นใหม่ โดยผสมผสานกับข้อความเดิมซึ่งคัดลอกมาจากจากบทความเื่...ตีความลัทธิเต๋า)
หากแต่สิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นกับ...หลงจิวเมิ่งหาใช่ความตายดังที่คาด ภาพเหตุการณ์จากวินาทีที่ตนเองถูกสังหาร พลันย้อนกลับมาฉายซ้ำราวกับตนเองเป็บุคคลที่สาม ซึ่งรับชมภาพเหตุการณ์ในชีวิตตนเองที่ผ่านพ้นมาในอดีต ห้วงคำนึงในสมองของหลงจิวเมิ่งปรากฏทุกสรรพสิ่งคมชัดเสียยิ่งกว่าความทรงจำ แถมทุกสิ่งยังประทับแน่นจนยากลืมเลือนภาพเหตุการณ์ต่าง ๆ ไหลผ่านกาลเวลา เลื่อนไหลไปทีละฉากทีละตอน ทุกเส้นสายความทรงจำถักทอเื่ราวเป็สายใยเชื่อมต่อเป็เส้นด้ายแห่งโชคชะตา ร้อยเรียงเข้าหากันเป็ลำดับขั้นั้แ่ตายจนเกิด ราวกับว่ามีพลังงานลึกลับบางสิ่งกำลังพยายามฝืนทวน...ชะตาลิขิตของ์ชักดึงหลงจิวเมิ่งให้ย้อนทวนกระแสของมิติและเวลากลับไปยังเื่ราววันวานของตนเองด้วยจุดประสงค์บางอย่าง
“เ้าว่าเราตั้งชื่อลูกว่าอะไรดี...”ชายหนุ่มสูงสง่าอุ้มเด็กทารกตัวแดงอยู่แนบอก แววตาสะท้อนความคาดหวังอันไร้สิ้นสุด
“สำหรับข้ากับท่านที่ได้มาพบกันต้องถือว่าเป็โชคชะตาฟ้าลิขิต งั้นข้าให้คำ...จิวที่หมายถึงโชคชะตาเป็คำแรก”สาวงามที่ยังคงนอนตาหรี่ปรืออยู่บนเตียงอุ่นเอ่ยคำด้วยใบหน้าเต็มปลื้ม
“ไม่เลว ไม่เลว คำจิวขึ้นต้น ความรักของเราสองล้วนเกิดขึ้นจากโชคชะตางั้นสำหรับข้า ยามที่ได้อยู่ร่วมกันกับเ้า ไม่มีความสุขใดเปรียบได้ เช่นนั้นคงมิต่างจากความฝันที่เปี่ยมด้วยความสุขเมื่อเป็ดังนี้ ข้าก็จะใช้คำ...เมิ่ง ที่หมายถึงฝันต่อท้ายคำ...จิวเช่นนี้เ้าว่าเหมาะสมหรือไม่”
เสียงหัวเราะของคู่สามีภรรยาดังประสานกังวานใส“คำ...จิวเมิ่ง ช่างเหมาะสมยิ่งนัก...”
จิวเมิ่ง จิวเมิ่ง จิวเมิ่ง !...เสียงเรียก ดังแว่วห่างไกล คล้ายจริง คล้ายฝันแต่แล้ว จู่ ๆ ภาพงานศพของมารดา พลันปรากฏเด่นขึ้นในห้วงคำนึงของหลงจิวเมิ่ง
ท่าน...แม่...ท่านแม่...ท่านแม่ !!!
คำร้องเรียกค่อย ๆ ดังขึ้นอย่างหลงลืมกระตุกร่างที่นอนหลับใหลของหลงจิวเมิ่งให้ฟื้นตื่นขึ้นมาจากความฝันเส้นด้ายแห่งชะตาลิขิตที่ผูกโยงพลันขาดผึงขึ้นในจังหวะเดียวกัน
“นายน้อย...นายน้อย” น้ำเสียงของชายชราใบหน้าหมองดังแว่วดวงตาล้ากร้านโลกจ้องมองดูเด็กหนุ่มเกียจคร้าน ที่คิดจะหลบเลี่ยงการฝึกฝน มาแอบนอนสงบนิ่งอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่แห่งนี้แทบตลอดหนึ่งเดือนที่ผ่านมาเมื่อเสียงเรียกไม่อาจปลุก บ่าวภักดีวัยหกสิบกว่าก็เอื้อมมือไปเขย่าร่างที่นอนนิ่ง ซึ่งตอนนี้ใบหน้ากำลังบูดเบี้ยวราวกับคนที่ฝันร้ายอยู่
ยามนั้นหยาดน้ำตาพลันค่อย ๆ ไหลอาบสองแก้มเด็กหนุ่มบ่าวชราจึงตัดสินใจชักมือเหี่ยวย่นกลับคืน ก่อนจะถอยร่างกลับมายืนดูอยู่ห่าง ๆ เช่นเดียวกับในตอนแรก
ขนตาดำเปียกชื้นของหลงจิวเมิ่งสั่นระริก ไม่กี่ลมหายใจต่อมาดวงตาใสก็โผล่พ้นเปลือกตาบางกลับสู่โลกแห่งความเป็จริงอีกครั้ง
“นายน้อยตื่นแล้ว”
“ลุงหาน” หลงจิวเมิ่งเอ่ยขึ้นทันทีที่เห็นใบหน้าบ่าวชราก่อนจะยันกายขึ้นในท่ากึ่งนั่งกึ่งนอน พลางมองกวาดไปรอบ ๆ ด้วยความมึนงง“ข้า...ข้ายังไม่ตาย”
ลุงหานบ่าวชราผู้ภักดีของหลงหย่งฝู บิดาของหลงจิวเมิ่งส่ายศีรษะไม่เข้าใจในความหมายของนายน้อยตระกูลหลง
ตุบ...!
เมื่อหลงจิวเมิ่งบิดี้เี พร้อมลุกขึ้นยืน เพื่อสำรวจดูร่างกายตนเองก็พบว่ามีบางอย่างตกลงบนพื้นที่ด้านข้าง เมื่อก้มลงเก็บก็พบมันคือสิ่งของที่ท่านอาจารย์...เฉียนผ่ายมอบให้ตนเองในชีวิตที่แล้ว...สมบัติวิเศษปริศนา ที่ถูกผู้คนของหออักขระมายาระบุว่าต้องสาป
...นั่นมัน ของวิเศษที่อาจารย์มอบให้ข้านี่หรือว่าเ้าสิ่งนี้ จะช่วยชีวิตเราให้รอดจากเงื้อมมือของเ้าอสูรร้ายตนนั้น ไม่สินี่มันยิ่งกว่าช่วยชีวิตอีก มันพาเราย้อนกลับมายังอดีตว่าแต่ตอนนี้มันคือ่ไหนของชีวิตกันแน่
หลงจิวเมิ่งรีบซุกเก็บสิ่งของซ่อนไว้จนมิดชิดก่อนจะจัดแต่งเสื้อผ้าตนเองพร้อมเอ่ยถามบ่าวชราที่ยืนคอยตนมาเกือบครึ่งชั่วยามด้วยความอดทน
“ลุงหาน นี่อาจจะฟังดูแปลกไปบ้าง แต่ข้าอยากรู้ว่าตอนนี้ข้าอยู่ที่ไหนกัน แล้วตอนนี้ข้าอายุเท่าใดแล้ว”
1K
