ณ ป่าดอกท้อดินเเดนปลายสุดของชั้น์ ที่ติดดินเเดนมนุษย์
เทพธิดาเฟยหลิง ชอบท่องเที่ยวมายังดินเเดนมนุษย์ เพื่อช่วยเหลือเหล่าสัตว์น้อยใหญ่
และมวลมนุษย์ที่ทุกข์ยาก นางเป็เทพธิดา มีจิตใจเมตตา
รูปร่างงดงาม สามารถมองเห็นทุกสรรพสิ่งด้วยมีญาณทิพย์
เสียงคนสู้รบกันดังมาใกล้ๆ ได้ยินเหมือนเสียงสตรีโดนทำร้าย
"อย่า!" เทพธิดาเฟยหญิง เข้าไปโอบกอดร่างที่เ็ปนั้น
"เฟยหญิงท่านรู้หรือไม่ นางมารตนนี้จะทำลายล้าง์ในภายหน้า"
จบคำพูดของ หลู่โจว เเม่ทัพ์ เทพธิดาเฟยหญิง หลับตาเเละเพ่งมองยังสตรีผู้นั้น
แสงเเห่งไฟทำลายล้าง ภาพหมู่มารเข่นฆ่า
และสู้รบกับเทพและบรรดาเซียนบน์ ต่างาเ็ล้มตายเป็จำนวนมาก
"แต่ข้าไม่เห็นนางในนิมิต ท่านปล่อยนางไปเถิด"
แม่ทัพ์หลู่โจว ยอมหลีกทางที่จะไม่ฆ่านางมารน้อยนั้น
"หากมีอะไรเกิดขึ้น ราชันย์เซียน ลงทัณฑ์ท่านแน่"
สิ้นเสียง แม่ทัพหลู่โจว จอมมารน้อยได้หายตัวไปจากอ้อมกอด ของนาง
ปรากฏเป็หมู่ควันสีดำปกคลุมไปทั่วป่าดอกท้อ
เทพธิดาเฟยหลิงเห็นจะท่าทางไม่ดี จึงรีบกลับ์เพื่อขึ้นไปรายงานเเม่ทัพ์
แต่ภาพที่เหล่าบรรดาเซียนเห็น คือนางลอยตัวอยู่ด้านหน้าหมู่มารนับพัน
หญิงสาวที่นางได้ช่วยเหลือ กลายร่างเป็มารร้ายเเละหัวเราะเยาะให้กับความสงสารของนาง
"ขอบใจมากท่านเทพธิดา"
สิ้นเสียงจอมมาร ก็กรีธาทัพเข้าบุกทำลายล้าง์ เหล่าเซียนต่างต่อสู้เเละาเ็ล้มตาย
มนต์แห่งจอมมารนั้นเเข็งกร้าว เซียนระดับล่างฝึกปราณไม่เเข็งขันก็ไร้ซึ่งเเรงต้าน
เทพธิดาอัคคี แห่งเขาขุนหลุน เเละเทพจากดินเเดนวิหก ร่ายไฟเเละโหมเเรงลมพัด
ไฟลุกโชนเผาปีศาจน้อยใหญ่ราบไปบางส่วน เเม่ทัพ์ สั่งทหารเซียน ยิงธนูลูกดอกสลายร่าง
ปีศาจเมื่อต้องธนูนั้นร่างเเหลกสลายไม่มีฟื้นคืน ผู้นำกองทัพปีศาจเห็นท่าทางไม่ดี จึงถอยทัพกลับ
แต่ไม่ทันได้กลับ ราชันเซียน ได้ปรากฏกายขึ้นเพียงผายมือออก รัศมีเเห่งเเสงสีทองสว่างไปทั่ว
อาณาจักร์ ร่างปีศาจเผาไหม้เป็เถ้าถ่านในชั่วพริบตา
"เทพธิดาเฟยหลิง รับบัญชาจากราชันเซียน ขาดความรอบคอบเป็เหตุให้เกิดความวุ่นวายบน์
หมู่เซียนาเ็ล้มตาย ์ต้องได้รับการฟื้นฟู ไม่มีบุตร ไม่มีความรัก ห่างไกลคู่ครอง "
เมื่อกอบกู้์และจัดการให้อยู่ในสภาพเดิม ฑูติ์รับพระบัญชาจากาาเซียน
ให้ลงโทษ เทพธิดาเฟยหลิง ไปเกิดเเละใช้กรรมสำนึกความผิดยังดินเเดนมนุษย์
เเม่ทัพ์ ได้ขอร้องเพราะมีจิตเมตตาจึงเสียรู้จอมมาร
เเต่เซียนเมื่อกระทำผิดก็ต้องยอมรับผิด
"เฟยหลิงน้อมรับบัญชา"
สิ้นเสียง เทพธิดาเฟยหลิง แสงสีทองครอบคลุมร่างลอยขึ้นเหนือบรรดาเซียนทั้งหลาย
เเละลอยลงไปยังดินแดนมนุษย์
เเม่ทัพ์เศร้าใจยิ่งนัก เทพธิดาอันเป็ที่รักได้จากไป
ตอนนี้ทำได้เพียงเฝ้ามองนางอยู่เบื้องบน
"ข้าน้อยขอความเห็นใจสักครา นางเป็ศิษย์ของข้า หากจะขอช่วยเหลือยามนางลำบากได้หรือไม่"
จางกั่วเหลา เซียนอวุโส เทพเซียนผู้บำเพ็ญเพ็ญเเละอวุโสที่สุด ขอความเห็นใจ ที่เทพธิดาเฟยหลิง
ได้บำเพ็ญเพียรทำความดีจนได้เป็เซียน เเละมีจิตใจเมตตาไม่เคยทำความผิด
ราชันเซียน มิได้โกรธเเต่อย่างใด อนุญาตให้ จางกั่วเหลา ลงไปแดนมนุษย์ได้เท่าที่จำเป็เท่านั้น
"ข้าน้อยขอไปเกิดและขออยู่เคียงข้างนาง ได้โปรด"
แม่ทัพ์ได้โอกาสขอ เพราะไม่อาจจะทนดูเทพธิดาอันเป็ที่รักอยู่คนละสถานะได้
อย่างไรก็ขอเคียงคู่อยู่เป็มนุษย์ในภพเดียวกัน
"ท่านเเม่ทัพ ไยลืมหน้าที่ของตน เเละท่านเป็เซียน ผู้มีจิตบริสุทธิ์"
ราชันเซียนไม่อนุญาต เพราะเมื่อไปเกิดก็มิได้ครองรักกันอยู่ดี
เทพธิดาเฟยหลิงเเม้ไปเกิดเป็มนุษย์ โดนลบความทรงจำเเต่ยังมีพลังเซียนอยู่
มีญาณทิพย์ที่ติดตัวไปเพื่อช่วยเหลือโลกมนุษย์ เมื่อชดใช้กรรมเสร็จสิ้นก็วนมาเป็เซียนต่อไป
ฉะนั้นเเม่ทัพ์อย่างไรก็เ็ป มิได้ครองคู่กันเเม้เกิดร่วมภพภูมิเดียวกัน
"ข้าน้อยยอมเเม้เ็ป ขอเพียงได้อยู่เคียงข้างเเละได้ช่วยเหลือนาง"
เหล่าบรรดาเซียน ต่างช่วยกันร้องขอ เพื่อเห็นเเก่ความรักของเเม่ทัพ์
ราชันจึงยอม ให้เเม่ทัพ์ไปเกิดยังเมืองมนุษย์ ด้วยบุญบารมีที่สร้าง
ให้เกิดเป็ลูกหลานผู้มีอำนาจเเละทรัพย์มั่งคั่ง
ไม่มีวิชาเเละพลังเซียนหลงเหลือเป็เพียงเเต่มนุษย์ผู้ธรรมดาเท่านั้น
"ขอบพระทัยอย่างยิ่ง แม่ทัพ์หลู่โจว รับพระบัญชา"
ฑูติ์นำน้ําอัมฤทธิ์ ให้เเม่ทัพ์ดื่ม เพื่อลบความทรงจำ เเละคืนวิชาเซียนให้แก่ตำหนัก์
วิชาเซียนที่ถูกดูดกลืนจะถูกเก็บไว้ใส่น้ำเต้าในหอ เทพจันทรา เพื่อคืนให้แก่เซียนตนเดิมเมื่อกลับมายังตำแหน่งของตน
นี่เป็การลงโทษของราชันเทพ การเป็เซียนต้องบริสุทธิ์ทั้งกายเเละจิต เมื่อควบคุมไม่ได้ก็ต้องดูดกลืนพลังเซียน
ที่บำเพ็ญเพียรกลับมา ร่างเเม่ทัพ์ได้กลายเป็ดวงจิตหนึ่ง เทพธิดาเเห่งหอเทพจันทรา อาสาพาไปส่งยังดินเเดนมนุษย์
ณ เเคว้นฉิน เเม่ทัพเเคว้นฉิน นามว่า หลี่มู่กัว ผู้กุมกำลังทหารเเละเรืองอำนาจในเวลานั้น เเม่ทัพมู่กัว มีฮูหยินโฉมงามนางหนึ่ง
กิริยาวาจาเรียบร้อย เเละอ่อนหวาน สมเป็เกียรติเเก่ตระกูล เทพธิดาหอจันทราเห็นเป็เวลาเหมาะสม
เเละได้คัดเลือกผู้ที่เหมาะสมจะฝากชีวิต อดีตเเม่ทัพ์ไว้ นางฝากดวงจิตนั้น ใส่ท้องของฮูหยินหลี่
คืนนี้เหน็บหนาว ฮูหยินหลี่ฝันเห็น เทพธิดาองค์หนึ่ง สวยงามยิ่งนัก เดินมากับชายรูปงาม เเละชายรูปงามผู้นั้น
เดินเข้ามาหาฮูหยินหลี่ นางสะดุ้งใตื่น
แม่ทัพหลี่ ก็ใตื่นเช่นกัน
"ฮูหยิน มีอันใดกันเ้าจึงใเช่นนี้"
"ท่านพี่ ข้าฝันว่ามีเทพธิดาพาชายหนุ่มรูปงามมาหาข้า"
หรือจะเป็นิมิตที่ดี หรือ์จะประทานบุตรชายที่เเม่ทัพหลี่รอคอยมานาน
รุ่งเช้า สาวใช้ วิ่งหน้าตาตื่น แจ้งเเม่ทัพหลี่ว่ามีคนตายอยู่หน้าจวน
ทุกคนออกไปดูด้านหน้าจวน ปรากฎร่างของนักพรตผู้หนึ่งนอนไม่ได้สติอยู่
เเม่ทัพหลี่จับชีพจรดู ยังมีลมหายใจ จึงพาเข้ารักษาในจวน
นักพรตลืมตาขึ้น ทำท่าทีหัวเราะชอบใจคล้ายคนไม่เป็อะไร
สาวใช้คิดว่าเป็ิญญาภูติผี จึงวิ่งหนีเเละหวาดกลัวมาก
"ท่านนักพรต ท่านมาจากที่ใดกัน ท่านอาการเป็อย่างไร"
ฮูหยินหลี่ กล้าๆกลัวๆตัดสินใจถาม
นักพรตยิ้มเเละหยิบไม้เท้าขึ้น วาดภาพหนึ่งบนฝนัง ภาพนั้นที่ปรากฎทำให้ฮูหยินใมาก
คือเทพธิดาที่ฝันเมื่อคืน มองอีกคราก็เห็นเป็เช่นนั้น
"เทพธิดาหอจันทรา นำพาโชคเเละความรุ่งเรืองมาให้เ้า"
เเม่ทัพหลี่เเละฮูหยินมัวเเต่จ้องมอง รูปวาดนั้น ไม่ทันสังเกตว่านักพรตท่านนั้นได้หายไปแล้ว
เเม่ทัพหลี่วิ่งตามหาไปทั่วจวนก็ไม่พบ ฮูหยินจึงเเน่ใจเเล้วว่า
เซียนจาก์ อยากจะให้ตั้งเเท่นบูชาเทพธิดาหอจันทราที่รูปวาดนี้
สองสามีภรรยาต่างเอ่ยขอบคุณเเละก้มคำนับด้วยความตื้นตันใจ