บทที่ 1
พักผ่อน
‘เรียน คุณวอลลี่ วอรี่เออร์ , เรามีความยินดีอย่างยิ่งที่จะแจ้งให้ท่านทราบว่า เราได้อนุมัติวันและเวลาพักผ่อนของท่านเรียบร้อยแล้ว’ ผมวอลลี่ กำลังเลื่อนสายตาอ่านตัวหนังสือบนแผ่นกระดาษสีน้ำตาลอ่อน มันถูกส่งมาถึงเมื่อเช้านี้ ‘กรุณาเก็บสัมภาระให้เรียบร้อย และพักผ่อนให้สบายใจ ปล.แผนที่อยู่ด้านหลังจดหมาย และอีก ปล.วันหยุดคือวันนี้’
ผมพับกระดาษอย่างช้าๆ และฉีกยิ้มด้วยความยินดีอย่างยิ่ง บนกระดาษมีชื่อผู้รับและผู้ส่ง
‘ผู้ส่ง มิสเตอร์วอลลี่’
‘ผู้รับ มิสเตอร์วอลลี่’
ผมจะเริ่มจากอะไรก่อนดี เกือบลืมไปเลยว่าผมต้องใช้แผนที่ ดูจากการวาดภาพแล้ว ผู้ส่ง อาจจะมีฝีมือเล็กน้อยในการวาดแผนที่แบบเข้าใจง่าย วงกลม เข็มทิศ และเส้นประ ทำให้เราเดินตามไปสะดวกยิ่งขึ้น
“ทะเลงั้นเหรอ” ผมพึมพำด้วยน้ำเสียงที่รู้สึกดี เพราะอะไรงั้นเหรอ เพราะว่าแผนที่มันอ่านได้ง่ายมากจริงๆ “ต้นมะพร้าว”
เพียงแค่เห็นรูปภาพลำต้นยาวสีน้ำตาล ใบไม้เรียวยาวขึ้นเป็ระเบียบ การโน้มตัวลงไปทางทะเล ราวกับว่ามันกำลังเชิญชวนให้เราไปอาศัยร่มเงาในการพักผ่อน
ลูกมะพร้าวสีเขียวบนยอดมะพร้าว ทำให้ผมคิดไปถึงรสชาติอันหอมหวาน และเนื้อมะพร้าวนุ่มนิ่ม
ความรวดเร็วในการเตรียมตัว ใช้เวลาไม่ถึง สองชั่วโมง เลือกเสื้อสบายๆ หนึ่งตัว กางเกงสบายๆ หนึ่งตัว รองเท้าที่ทรายสามารถเข้ามาได้ และสามารถออกไปได้ ครีมกันแดด มาพร้อมแว่นกันแดด กระเป๋าสตางค์
ดวงตาอันบอบบางไม่ควรมองแสงแดดโดยตรง ซึ่งผมก็ไม่ใส่แว่นแล้วมองหรอก ความเป็ไปได้ที่เลนส์แว่นตา ไม่ได้มีประสิทธิภาพมากเพียงพอ พอที่จะรับความรุนแรงของคลื่นพลังแสงแดด ‘ช่างเถอะ’
ผมยืนคิดอยู่สักพัก เพื่อทบทวนว่า ‘ลืมอะไรหรือเปล่า’ ‘ระยะทางการไปถึงจุดหมาย’ ‘อุปสรรคระหว่างทาง’ ‘กุญแจเข้าห้องฉุกเฉิน หากผมทำหาย’
การเดินทางไปทะเล ไม่ได้ยากเย็นอย่างที่ใครเข้าใจ มันช่างแสนจะง่ายดาย หนึ่ง เดินออกจากบ้าน อพาร์ทเม้นท์ที่ผมเรียกว่าบ้าน จากนั้นก็ไปสู่ถนน ขึ้นรถเมล์ จากนั้นก็เดิน เดินต่อไปอีก ‘เหนื่อยจังเลย ไหนใครบอกว่า พักผ่อน’
2K
