หลังจากวางสายพี่เจไป ฉันก็ไม่เป็อันกินอันนอน น้ำตาไหลออกมาช้า ๆ เปรี้ยวมองฉันอย่างใก่อนจะดึงฉันไปกอด แล้วเราก็นอนกอดกันอยู่แบบนั้นทั้งคืน
ตอนเช้ายัยเปรี้ยวก็คะยั้นคะยอให้ฉันออกไปเที่ยวไม่อยากเห็นฉันนอนเศร้าอยู่แบบนี้
“คนสวย ๆ อย่างเราจะมัวมาเสียใจอยู่แบบนี้ไม่ได้นะแก มีคนดี ๆ รอเราอยู่อีกเยอะค่า” นี่เป็คำพูดของเปรี้ยวก่อนที่จะลากฉันมาแต่งหน้าแต่งตัว
เมื่อมาถึงก็พบว่าพี่วิคเตอร์นั่งรออยู่บนรถสปอร์ตสุดหรู เปรี้ยวยิ้มอย่างสดใสก่อนจะพูดว่า “เขาอาสาเป็คนขับนะวันนี้” ตลอดทั้งทางเปรี้ยวยังพูดเจื้อยแจ้วไม่หยุด พี่วิคเตอร์มองพวกเรานิ่ง ๆ เขายิ้มน้อย ๆ พี่เจยังคงโทรหาฉันไม่หยุด ฉันทำเพียงมองหน้าจอ ก่อนจะกดปิดเสียงและบอกตัวเองว่าจะไม่หยิบมันขึ้นมาดูอีก
เมื่อเรามาถึงสวนสนุก เปรี้ยวก็ทำท่าทางแปลก ๆ ก่อนจะบอกกับฉันว่า “แก ฉันขอไปเข้าห้องน้ำนะ” ฉันพยักหน้าก่อนจะรีบพูดต่อ
“รีบมานะ เดี๋ยวฉันไปซื้อตั๋วรอ” เปรี้ยวชูนิ้วมาเป็รูปโอเคก่อนจะเดินหายลับไป ฉันกับพี่วิคเตอร์จึงพากันไปต่อคิวเพื่อซื้อตั๋วในขณะที่กำลังจะถึงคิวของพวกเรา
ติ้ง เสียงข้อความแอปพลิเคชั่นไลน์ของฉันดังขึ้น
P. : พี่วิคเตอร์เขาเป็คนดี เขาชอบแกจริง ๆ นะ แกลองให้โอกาสเขาดู ถ้าเขาทำอะไรให้แกไม่โอเคฉันจะไปจัดการเขาเอง
P. : รักแก จุ๊บ
ฉันก้มอ่านข้อความของยัยเปรี้ยวที่เห็นได้ชัดพยายามจับคู่ให้ฉัน เมื่อเงยหน้าขึ้นก็พบว่าพี่วิคเตอร์มองฉันราวกับเดาสถานการณ์ได้
“แผนเปรี้ยวละสิ ถ้าส้มอยากกลับก็บอกนะ…พี่จะไปส่ง” พี่วิคเตอร์พูดขึ้นพร้อมกับมองฉันด้วยสีหน้าที่บอกชัดว่าเขารู้ทันนิสัยของเปรี้ยวดี รู้จักกันดีขนาดนี้ยังจะมาชงให้ฉันอีก เดี๋ยวฉันจะชงให้แกคืนเองยัยเปรี้ยวเพื่อนรัก ฉันคิดพลางยิ้มออกมา
“ไม่เป็ไรคะ ไหน ๆ ก็มาถึงแล้ว” ฉันพูดก่อนจะยิ้มให้เขา พี่วิคเตอร์พยักหน้าก่อนจะยิ้มกลับมาเช่นกัน
แกเสร็จฉันแน่ยัยเปรี้ยว…
การได้เล่นเครื่องเล่นทำให้ฉันได้ปลดปล่อยความเป็เด็กในตัวออกมาอีกครั้ง การอยู่กับพี่วิคเตอร์ก็ทำให้ฉันลืมเื่ราวเศร้า ๆ ไปได้บ้าง เขาชวนฉันคุยตลอดเวลาและดูแลฉันดีมาก แต่พี่วิคเตอร์กลับดูคล้ายกับมีอะไรให้คิดในใจเช่นกัน ฉันดูออกว่าระหว่างยัยเปรี้ยวกับพี่วิคเตอร์ไม่ใช่ความสัมพันธ์ปกติ ถือว่าการมาเที่ยวครั้งนี้ฉันจะได้ช่วยยัยเปรี้ยวไปด้วย
หลังจากเที่ยวกันมาทั้งวัน ฉันสนุกแต่ก็เหนื่อยมากเช่นกัน พี่วิคเตอร์ชวนฉันคุยมาตลอดทางจนกระทั่งถึงหน้าบ้าน ทันทีที่รถจอดสนิทฉันจึงตัดสินใจว่าต้องถามเขาในสิ่งที่ค้างคาให้ได้
“พี่วิคเตอร์…” ฉันถามขึ้น
“หือ” พี่วิคเตอร์เลิกคิ้วขึ้น
“พี่จริงจังกับเปรี้ยวรึเปล่าคะ” ถึงเปรี้ยวจะพยายามบอกว่าพี่วิคเตอร์สนใจฉัน แต่ทุกครั้งที่บทสนทนาเกี่ยวกับยัยเปรี้ยว สายตาของเขาจะเปลี่ยนไปเล็กน้อย และรอยยิ้มที่เขาเผลอยิ้มออกมา มันชัดเจนเกินกว่าจะมองข้ามได้
เขานิ่งไปและแววตาดูสับสน
“ถ้าพี่ชอบเพื่อนส้มก็อย่ามัวมาทำอะไรแบบนี้เลยค่ะ ที่เรามาเที่ยวกันวันนี้พี่ก็น่าจะรู้ใจตัวเองว่าคิดยังไง” ฉันตัดสินใจพูดในสิ่งที่คิดออกไป
“...” เขาไม่ตอบคำถาม สายตาเขาวูบไหวเล็กน้อย
“ขอบคุณนะคะ ที่มาเที่ยวเป็เพื่อนส้ม” ฉันพูดก่อนจะลงจากรถของเขา
“ครับ…ขอบคุณเช่นกัน ฝันดีครับ” พี่วิคเตอร์พูดก่อนจะโบกมือลาฉัน
ฉันยิ้มให้เขาก่อนจะโบกมือลา เมื่อรถเคลื่อนออกไปฉันถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก อย่างน้อยฉันก็ได้พูดในสิ่งที่ควรพูดออกไปแล้ว ระหว่างเขาสองคนมีความรู้สึกดี ๆ ให้กัน เพียงแค่ต่างคนต่างไม่ยอมรับความจริง ยัยเปรี้ยวเป็เพื่อนที่ดีที่สุดของฉัน ฉันเชื่อว่าพี่วิคเตอร์จะดูแลเปรี้ยวได้ดี ฉันยิ้มออกมาอย่างอารมณ์ดีก่อนจะเดินเข้าไปในบ้าน
Jay’s Part
ทันทีที่เจรจากับบริษัทคู่ค้าจนปิดดีลได้สำเร็จ ผมรีบบอกให้เลขาจองไฟต์บินกลับไทยที่เร็วที่สุดเท่าที่จะหาได้ ตลอดทางที่บินกลับมาผมคิดถึงรอยยิ้มของคนตัวเล็กใจแทบขาด พลางคิดว่าจะทำยังไงกับเธอดีที่มาหายกันไปดื้อ ๆ แบบนี้ แล้วยังมีข้อหาผู้ชายที่รับโทรศัพท์นั่นอีก ผมรู้นิสัยของเธอดีส้มไม่ใช่คนแบบนั้น…
ทันทีที่ถึงบ้านเมื่อรถจอดสนิทผมรีบลงจากรถด้วยความเร่งรีบ หัวใจเต้นแรงอย่างควบคุมไม่ได้
“อ่าวตาเจ ยังไม่ถึงกำหนดนี่กลับมาได้ไง” แม่ทักขึ้นเมื่อเห็นผมเดินเข้ามาอย่างรีบร้อน ผมมองไปรอบ ๆ ก่อนจะถามขึ้น
“แม่ครับ..แล้วคนอื่นละครับ” เวลานี้ปกติจะเป็เวลาที่ทุกคนนั่งรับประทานอาหารกัน แต่เวลานี้กลับเหลือเพียงแม่และพี่แคทที่ยืนอยู่ใกล้ ๆ
“อ่าวส้มยังไม่ได้บอกลูกเหรอ” แม่พูดขึ้นก่อนจะหันไปบอกพี่แคทให้หยิบน้ำมาให้ผม
“เื่อะไรเหรอครับ” ใจผมเริ่มเต้นไม่เป็จังหวะ
“ไปทำอะไรให้น้องงอนเข้าละสิน้องถึงไม่บอก แม่เห็นหลัง ๆ เราตัวติดน้องอย่างกับปลาท่องโก๋”
“บอกอะไรครับ” มือของผมเริ่มเย็นเฉียบขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก ก่อนจะถามซ้ำขึ้นมาอีกหน
“ก็เื่ที่น้องย้ายออกน่ะสิ” แม่พูดก่อนจะยกน้ำขึ้นมาจิบ ผมนิ่งค้างไปทันที
“ย้ายออก?” ผมถามอย่างใ
“ว่าแต่เจเถอะ แม่ก็นึกว่าเราชอบหนูส้ม แล้วทำไมถึงมีข่าวว่าจะไปหมั้นกับพิมพ์ได้ ข่าวออกกันโครม ๆ ” แม่พูดด้วยน้ำเสียงเรียบ ๆ เหมือนแค่ถามไปตามปกติ ปกติแล้วแม่แทบไม่เคยยุ่งกับเื่ความรักของผมเลย
“แม่ก็รู้ข่าวใส่ไข่ทั้งนั้นแหละครับ เดี๋ยวจะมาตอบให้ทุกคำถามเลยครับ ขอไปจัดการธุระสำคัญก่อนนะครับ” ผมหอมแก้มแม่อย่างเอาใจ ก่อนจะเดินขึ้นไปชั้นสองอย่างเร่งรีบ
แม่ะโตามไล่หลังมาว่าจะไปรีบไปไหนก่อนจะบ่นพึมพำอีกหลายประโยค ผมเดินมาหยุดที่หน้าห้องของส้มก่อนจะผลักประตูห้องของเธอเข้าไป ห้องว่างเปล่า…ของใช้บนโต๊ะหายไปเกือบหมด ตู้เสื้อผ้าที่เคยมีเสื้อของเธอแขวนอยู่ตอนนี้เหลือเพียงเสื้อของผมที่ลืมไว้ในห้องเธอ หัวใจผมหล่นวูบ
เธอย้ายออกไปโดยไม่บอกกันแบบนี้ได้ยังไงกันนะ…
ผมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาก่อนกดโทรหาส้มทันที ปลายสายยังคงเงียบเหมือนเดิม ร่างสูงสบถอย่างหัวเสียทันที
หลังจากนั้นผมก็หลอกล่อถามแม่อยู่นานกว่าจะได้ที่อยู่ใหม่ของส้ม บ้านใหม่ของเธออยู่ไม่ไกลจากผมนัก ผมจอดรอเธออยู่นานและพยายามกดโทรหาเธอซ้ำ ๆ เสียงรถสปอร์ตที่ขับเข้ามาจอดลงที่หน้าบ้านของเธอ เรียกความสนใจจากโทรศัพท์ในมือได้ชั่วขณะ
ส้มกำลังก้าวลงมาจากรถ รูปร่างสมส่วนรับกับใบหน้าสวยหวานในชุดเดรสสีฟ้าอ่อนยังคงน่ามองเสมอ ผมปลดล็อกประตูเตรียมจะลงไปหาเธอ แต่ทันทีที่ร่างสูงของผู้ชายอีกคนเดินตามเธอมาติด ๆ มือที่กำลังจะเปิดประตูค่อย ๆ ชะงักลงทันที สายตายังคงจับจ้องภาพตรงหน้า
ที่เงียบหายไปก็เป็เพราะ วิคเตอร์… ผู้ชายคนนั้นอีกแล้วงั้นเหรอ แถมส้มยังยิ้มอย่างอารมณ์ดี
รอยยิ้มน้อย ๆ ของเธอที่ยิ้มออกมานั้น ทำให้เธอยิ่งดูน่ามองมากกว่าเดิม อารมณ์ดีขนาดนั้นเลยเหรอ ทั้ง ๆ ที่เราไม่ได้คุยตั้งกันหลายอาทิตย์ เธอกลับยิ้มให้ผู้ชายคนอื่น ภาพตรงหน้าทำให้มือของผมกำแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว สายตายังคงจับจ้องไปที่ผู้ชายคนนั้น แค่คิดว่าเธอไปยิ้มให้คนอื่น ก็ทำให้ผมรู้สึกไม่พอใจขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผล ผมไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองมองภาพนั้นนานแค่ไหน
เมื่อรถแล่นออกไปจนลับสายตา เธอค่อย ๆ หมุนตัวเตรียมจะเข้าไปในบ้านความโกรธพลุกพล่านเข้ามาในอกทันที พลันสองขาก็ก้าวเดินออกไปโดยไม่รู้ตัว ผมตรงไปหาเธอที่กำลังจะเปิดประตูเข้าไปในบ้านแล้วแทรกตัวเข้าไปทันที
End Jay’s Part
3K
