ย้อนเวลาสู่ยุค 70: สร้างชีวิตใหม่ด้วยมิติซูเปอร์มาร์เก็ต 【จบ】

        ตอนที่ 47 ชุดของขวัญสุดพิเศษ

        เรื่องราวทั้งหมดนี้หวงพั่นหลานเป็นคนเล่าให้ฟังไม่หยุดปาก จริงๆ แล้วเจียงอวี้หมิงก็ไม่คิดว่าเด็กสาวอย่างหานชีเยวี่ยจะสามารถช่วยแก้ปัญหาของเขาได้

        โรงงานที่ดีที่สุดสองแห่งในเมืองก็คือโรงงานทอฝ้ายและโรงงานเหล็กหลายปีมานี้ ผู้จัดการโรงงานทั้งสองแห่งต่างก็ไม่มีใครยอมใครต่างก็หวังว่าโรงงานของตัวเองจะโดดเด่นกว่า จนกระทั่งทุกวันนี้แม้แต่เรื่องการแจกสวัสดิการก็ยังต้องแข่งขันเปรียบเทียบกัน

        “ชีเยวี่ยที่ชุมชนของเธอมีพวกแตงพวกผลไม้บ้างไหม?”

        หวงพั่นหลานเห็นลูกชายดูวิตกกังวลมาตั้งแต่เมื่อคืนก็เลยคิดอยากจะช่วยลูกชายแต่เธอก็รู้ดีว่าตัวเองไม่ค่อยมีความสามารถในเรื่องพวกนี้ พอได้เจอชีเยวี่ยวันนี้เธอก็อดไม่ได้ที่จะพูดมากเป็นพิเศษหานชีเยวี่ยรู้ได้ชัดว่านี่อาจเป็นโอกาสที่ดีที่สุดที่เธอจะได้สร้างความสัมพันธ์กับโรงงานทอฝ้าย

        อย่างไรก็ตาม มันก็เป็นเพียงโอกาสเท่านั้นยิ่งไปกว่านั้น ชีเยวี่ยรู้สึกว่าเธอไม่ควรตอบตกลงในทันทีเพราะโดยทั่วไปแล้วคนเราจะไม่เห็นคุณค่าของสิ่งที่ได้มาง่ายๆ 

        “คุณป้าคะที่ชุมชนของเรามีผลไม้อยู่หลายชนิดค่ะ แต่ไม่ใช่พันธุ์เดียวกันทั้งหมดถ้าจะแจกเป็นสวัสดิการคงไม่สามารถเอามารวมกันแบบนั้นได้”

        ทันทีที่เจียงอวี้หมิงได้ยินคำพูดของหานชีเยวี่ยดวงตาของเขาก็เปล่งประกายขึ้นมาทันที มีบ้างก็ยังดีกว่าไม่มีเลย สามารถรวบรวมได้บ้างก็ไปรวบรวมกันเถอะ!

        “ถ้ารวมผลไม้หลายๆ อย่างเข้าด้วยกันจะสามารถรวมได้ถึงหนึ่งหมื่นแปดพันจินหรือไม่?” เจียงอวี้หมิงถามอย่างมีความหวัง

        หนึ่งหมื่นแปดพันจิน นี่ไม่ใช่จำนวนน้อยๆเลย

        เมื่อหานชีเยวี่ยได้ยินเธอก็ตกใจมากแต่เมื่อคิดดูอีกที โรงงานทอฝ้ายเป็นโรงงานขนาดใหญ่ มีคนงานถึงสามพันคนถ้าหนึ่งคนให้ผลไม้คนละสามจิน ก็เกือบหนึ่งหมื่นจินแล้ว ด้วยปริมาณมากขนาดนี้หลังจากที่หานชีเยวี่ยครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เธอก็รู้สึกว่ารับไม่ไหว

        ในมิติของเธอมีผลไม้จริงๆ แต่จำนวนไม่มากการที่จะนำออกมาในปริมาณมากขนาดนี้ในคราวเดียวเป็นไปไม่ได้เลย

        เธอส่ายหัวเล็กน้อย “ถ้าต้องการจำนวนน้อยๆก็ไม่ยากค่ะ แต่ถ้าจำนวนมากขนาดนี้ ค่อนข้างลำบาก”

        เจียงอวี้หมิงทำงานในโรงงานมาหลายปีแล้วเขาเข้าใจว่าหานชีเยวี่ยหมายความว่าอย่างไรเด็กสาวคนนี้บอกแค่ว่าจำนวนมากขนาดนี้ค่อนข้างยาก ไม่ได้บอกว่าทำไม่ได้แสดงว่ายังพอมีวิธีอยู่บ้าง

        “สหายหานชีเยวี่ยหรือว่าเธอพอจะมีวิธีบ้างไหม?”

        “หัวหน้าเจียงคะถ้าจะหาผลไม้ปริมาณมากขนาดนี้ อาจจะต้องรวบรวมจากชุมชนใกล้เคียงหลายแห่งค่ะ”

        แม้ว่าภารกิจนี้จะค่อนข้างยากที่จะทำให้สำเร็จลุล่วงแต่หานชีเยวี่ยก็ยังรู้สึกว่าควรลองดู

        ถ้าคว้าโอกาสนี้ไว้ได้และทำได้ดีถือว่าได้สร้างความสัมพันธ์กับโรงงานทอฝ้ายแล้ว

        “จะเป็นการรบกวนสหายหานชีเยวี่ยมากเกินไปหรือเปล่า?”

        “หัวหน้าเจียงคะ ขอถามหน่อยนะคะงบประมาณสวัสดิการที่โรงงานเตรียมไว้ให้พนักงานแต่ละคนคือเท่าไหร่คะ?” หานชีเยวี่ยหยั่งเชิงลองถาม

        “คนละประมาณแปดหยวนเพราะเป็นเทศกาลไหว้พระจันทร์! ”

        เทศกาลไหว้พระจันทร์เป็นเทศกาลที่สำคัญที่สุดรองจากวันตรุษจีนสวัสดิการที่แจกก็จะมากกว่าเล็กน้อย โดยเฉพาะอย่างยิ่งในครั้งนี้มีข่าวว่าโรงงานเหล็กกำหนดมาตรฐานมูลค่าสวัสดิการไว้ที่คนละหกหยวนแต่ผู้จัดการโรงงานใจป้ำ เพิ่มให้เป็นแปดหยวน

        หานชีเยวี่ยรู้สึกทึ่งมาก นี่มันใจป้ำจริงๆคนงานสามพันคน ต้องใช้เงินถึงสองหมื่นสี่พันหยวน เมื่อเทียบกับชุมชนถวนเจี๋ยกับโรงงานทอฝ้ายแล้วชุมชนถวนเจี๋ยยากจนจริงๆ ถ้าชุมชนถวนเจี๋ยมีเงินจำนวนนี้ก็สามารถสร้างโรงงานได้เลยทีเดียว

        “ภารกิจนี้ยากจริงๆ ค่ะ”หานชีเยวี่ยครุ่นคิดอย่างหนัก

        ความหวังเล็กๆที่เพิ่งเกิดขึ้นในใจของเจียงอวี้หมิงก็ดับลงทันทีเพราะคำพูดของหานชีเยวี่ย

        “หัวหน้าเจียงคะถ้าซื้อแค่ผลไม้อย่างเดียวเลย คนหนึ่งต้องเตรียมเกือบยี่สิบจินเลยนะคะ”

        คนงานหนึ่งคนยี่สิบจิน คนงานสามพันคนไม่ใช่หนึ่งหมื่นจิน แต่เป็นสามหมื่นจินแม้ว่าจะกว้านซื้อผลไม้ทั้งหมดจากชุมชนใกล้เคียงแล้วก็ยากที่จะหาได้ในปริมาณมากขนาดนี้ เจียงอวี้หมิงเองไม่ใช่ว่าไม่รู้และตระหนักถึงข้อนี้แต่ตอนนี้ก็ไม่มีทางเลือกอื่น

        “ทำอย่างสุดความสามารถเท่าที่คนๆหนึ่งจะทำได้เถอะ ถ้าหาได้ไม่พอฉันก็ไม่มีทางอื่นแล้ว”

        เจียงอวี้หมิงไม่เคยคิดเลยว่าหลังจากตัวเองทำงานด้านสวัสดิการมาหลายปีจนสามารถก้าวขึ้นมาเป็นหัวหน้าได้สำเร็จสุดท้ายกลับต้องมาล้มเหลวเพราะเรื่องการแจกสวัสดิการในครั้งนี้

        “หัวหน้าเจียงคะปริมาณที่คุณต้องการเยอะมากจริงๆ หากพลิกแพลงเล็กน้อยเปลี่ยนเป็นการทำชุดของขวัญให้พนักงานได้ไหมคะ?” หานชีเยวี่ยนึกถึงชุดของขวัญแบบรวมๆในยุคหลัง เธอจึงเกิดความคิดขึ้น แต่เรื่องนี้ เธอเป็นคนตัดสินใจไม่ได้ต้องให้เจียงอวี้หมิงเป็นคนอนุมัติ

        “ชุดของขวัญอะไร?”

        เจียงอวี้หมิงไม่เคยได้ยินเรื่องชุดของขวัญมาก่อน

        “หัวหน้าเจียงคะ สิบหยวนสั่งตะกร้าหนึ่งใบ ในตระกร้าใส่ผลไม้ ไข่ไก่ไก่ เส้นหมี่ และเนื้อสัตว์เข้าไปด้วยคุณคิดว่าพนักงานจะชอบไหมคะ?”

        เจียงอวี้หมิงได้ยินคำพูดของหานชีเยวี่ยก็ยิ้มแห้งๆ “เส้นหมี่น่ะพอหาได้ ฉันพอจะหาได้โดยอาศัยเส้นสายแต่ไข่ไก่กับเนื้อสัตว์เป็นสินค้าที่หายากนะ ไม่น่าจะทำได้”

        “ฉันพอจะมีช่องทางที่จะช่วยแก้ไขปัญหานี้ได้ค่ะแต่ราคาจะแพงกว่าที่ร้านค้าสหกรณ์สักหน่อย”

        “ถ้าไม่ใช้คูปองแน่นอนว่าต้องแพงกว่าอยู่แล้ว ชุดของขวัญมูลค่าแปดหยวนที่เธอพูดถึง มีอะไรบ้าง?”

        หลังจากพยักหน้าเจียงอวี้หมิงก็แสดงความสนใจอย่างมาก

        “ผลไม้หนึ่งจินประมาณห้าเหมาตะกร้าหนึ่งใบใส่ผลไม้สี่จิน ใส่เนื้อสัตว์หนึ่งจินครึ่งเส้นหมี่หรือแป้งสาลีสองจิน ไข่ไก่ยี่สิบฟอง คุณคิดว่าเป็นยังไงบ้างคะ?”

        “ผลไม้สี่จินไม่ใช้คูปองคิดเป็นสองหยวนสี่เหมา เนื้อสัตว์หนึ่งจินครึ่งไม่ใช้คูปองคิดเป็นสองหยวน เส้นหมี่สองจินราคาหนึ่งหยวนไข่ไก่ยี่สิบฟองบวกกับตะกร้าหนึ่งใบ ราคาค่อนข้างแพงจริงแต่ก็ไม่ได้แพงอย่างไร้เหตุผล”

        หานชีเยวี่ยพอได้ยินก็รู้ทันทีว่าเจียงอวี้หมิงรู้เรื่องราคาในตลาดมืด

        “ถ้าคิดว่าแพงเกินไปเพิ่มข้าวสารเข้าไปอีกสองจิน ราคาก็ถือว่าพอเอื้อมถึงได้แล้วค่ะ”

        เจียงอวี้หมิงไม่คิดเลยว่าหานชีเยวี่ยจะเสนอชุดของขวัญแบบชั้นยอดขนาดนี้

        ข้าวสารและแป้งสาลีมีขายที่ร้านค้าสหกรณ์แต่ต้องใช้คูปอง ครอบครัวไหนที่มีลูกๆ หลายคน ก็มามักจะไม่พอทาน ข้าวสารสี่จินไม่ถือว่าเยอะ แต่ไม่ต้องใช้คูปอง คงจะทำให้พนักงานพอใจมาก แถมยังมีเนื้อสัตว์ผลไม้ และไข่ไก่อีกด้วย สวัสดิการแบบนี้น่าจะเหนือกว่าโรงงานเหล็กแน่นอน

        “ลูกแม่ เรื่องนี้ลองนำไปเสนอผู้นำก่อนนะถ้าผู้นำไม่เห็นด้วย ต่อให้เราคิดดีแค่ไหนก็เปล่าประโยชน์”

        หวงพั่นหลานรู้สึกว่าเรื่องนี้ค่อนข้างน่าสนใจแต่บางครั้งเรื่องที่น่าสนใจผู้นำอาจไม่ชอบถึงแม้เธอจะเป็นแค่แม่บ้านที่ไม่รู้หนังสือแต่เธอก็รู้จักมารยาททางสังคมดีจึงรีบเตือนลูกชาย

        “ฉันจะไปที่บ้านผู้จัดการตูเพื่อขออนุญาตเดี๋ยวนี้เลย”เจียงอวี้หมิงไม่คิดจะพักผ่อน เปิดประตูออกไปทันที

        หวงพั่นหลานมองหานชีเยวี่ยแล้วพูดด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น“หนูคนนี้ ป้ามองดูก็ว่าเป็นคนมีความสามารถจริงๆ นะ ชีเยวี่ย ถ้าเรื่องนี้สำเร็จป้าจะขอบคุณหนูมากๆ เลยนะ”

        “คุณป้าคะ เรื่องนี้ยังไม่แน่นอนถ้าผู้จัดการไม่เห็นด้วย ทุกอย่างก็จบ” หานชีเยวี่ยโบกมือปัดอย่างสุภาพ

        “ต้องสำเร็จแน่ๆขนาดป้าแค่ได้ยินเรื่องชุดของขวัญนี้แล้วยังสนใจเลย”

        การให้ลูกชายไปถามก็แค่การให้เกียรติต่อผู้นำเท่านั้นเรื่องแบบนี้มันน่าภูมิใจจะตายไป หวงพั่นหลานไม่เชื่อหรอกว่าผู้นำจะไม่เห็นด้วยมีทั้งเนื้อสัตว์ ไข่ไก่ ข้าวสาร แถมยังมีผลไม้อีกล้วนสามารถนำไปใช้เป็นของขวัญปีใหม่ได้เลย