พี่ว้ากสายโหดกับแกนพยาบาล
1
#พี่ว้ากไม่ใช่ใครจะเป็ได้ง่ายๆ
ยินดีต้อนรับเข้าสู่คณะวิศวกรรมศาสตร์ แห่งมหาวิทยาลัยชินวรบรมเกียรติ มหาวิทยาลัยที่มีชื่อเสียงอันดับหนึ่งในสามของประเทศ
ประกอบด้วย 11 สาขาวิชา วิศวกรรมโยธา วิศวกรรมไฟฟ้า เครื่องกล อุตสาหกรรม เคมี เหมืองแร่และปิโตรเลียม สิ่งแวดล้อม คอมพิวเตอร์ วิศวกรรมนิวเคลียร์ วิศวกรรมวิศวกรรมแหล่งน้ำ และวิศวกรรมสายการบิน
โดยคณะวิศวกรรมศาสตร์ที่มหาวิทยาลัยแห่งนี้เป็คณะหนึ่งในสาม ที่น้อง ๆ วัยมัธยมทั้งประเทศใฝ่ฝัน้าจะเข้าศึกษา แต่มีเพียงไม่กี่คนที่จะเรียนจบหรอกนะ
ด้วยหลักสูตรที่เข้มข้นของคะแนนตัดเกรด ต้องมากกว่าร้อยละ 70 ขึ้นและในส่วนของวิชาเอกนั้น...คะแนนตัดเกรดต้องมากกว่าร้อยละ 80 ขึ้นคือต้องเอเท่านั้นอะนะ
นอกจากวิชาเรียนที่มหาโหดแล้ว ยังพวกกิจกรรมรับน้องที่ดับเบิลโหดมหาหินยิ่งกว่า น้องใหม่ทุกๆ คน จะต้องผ่านกิจกรรมรับน้องจากคณะ ซึ่งระบบวิศวกรรมของเรานี้นะ....จะเป็โซตัสแบบเผด็จการสุดๆ พี่กล้าการันตีเลยว่าหากน้องคนไหนทำกิจกรรมไม่ผ่าน รับรองได้ว่าจะต้องยื่นใบลาออก หรือย้ายคณะั้แ่หนึ่งเดือนแรก
เพราะอะไรนะเหรอ.... เพราะรุ่นพี่ทุกชั้นปีจะแอนตี้ น้องใหม่ที่ไม่ผ่านกิจกรรมรับน้องคณะอย่างรุนแรง รวมถึงอาจารย์คณะด้วยนะ....อาจารย์จะไม่ออกตัวแรงเหมือนรุ่นพี่ แต่จะแอบเอาใจช่วย เพราะอาจารย์บางท่านเป็ศิษย์เก่าที่ผ่านการรับน้องแบบนี้มารุ่นสู่รุ่น ทุกชั้นปีจะปฏิบัติตามข้อตกลงแบบนี้ มาช้านาน...และไม่เปลี่ยนแปลง
แต่ปัจจุบันนี้..ยุคสมัยการรับน้องมหาโหดเริ่มหมดไป เนื่องจากการแอนตี้ของนักศึกษาน้องใหม่ และคณะอื่นๆ ที่ไม่ชอบระบบการรับน้องแบบโซตัส จึงมีคำสั่งจากสภามหาวิทยาลัย ให้ยกเลิกแกนว้ากหรือ แกนระเบียบวินัยของคณะ เปลี่ยนเป็ระบบการรับน้องแบบสร้างสรรค์
และปีนี้เอง....แกนว้ากของคณะที่ได้รับการแต่งตั้งให้ดำเนินกิจกรรมรับน้องใหม่ ต้องเข้าร่วมกิจกรรมเสวนากับคณะรัฐศาสตร์ที่เป็ตัวตั้งตัวตีในการรณรงค์ให้มีกิจกรรมการรับน้องแบบสร้างสรรค์เกิดขึ้น
หากการเสวนาครั้งนี้ ว้ากเกอร์ของคณะพ่ายแพ้ ไม่สามารถแสดงให้ถึงเห็นถึงประโยชน์ในการจัดกิจกรรมรับน้องแบบโซตัสให้ออกมาเป็รูปธรรมได้
คำสั่งเด็ดขาดจากคณะผู้บริหารมหาวิทยาลัยให้ลบระบบการรับน้องแบบโซตัสของคณะออกถาวร จึงทำให้คณะของเราต้องจัดมาตราขั้นเด็ดขาด
'ในปีนี้...เหมือนทุกปี คือมีเฮดว้าก และแกนวินัยสวมเสื้อช็อปสีน้ำเงินคาดแถบสีแดงสองแถบซึ่งอยู่ทางขวาของแขนเสื้อ เป็สัญลักษณ์ การผ่านกิจกรรมรับน้องคณะ พวกเราจึงมีหน้าที่สำคัญคือ ทำให้น้อง ๆ รักและเข้าใจระบบโซตัส เข้าใจความหมายที่แท้จริงของระบบนี้ให้ได้ จึงเป็หน้าที่ที่หนักหนาเหลือเกินของแกนว้ากในปีนี้
"ได้ข่าว...แว่ว ๆ ว่าจะคัดเลือกเฮดว้ากคนใหม่เหรอ ดูมีพิธีรีตองนานจังเลยนะ"
เสียงทักทายของนักศึกษาสาวสุดเฟียต หุ่นนางแบบ มีส่วนเว้าส่วนโค้งชวนหลงใหล เธอคนนี้มัดผมรวบสูงรับกับใบหน้าวีได้ดีเลยทีเดียวเดินไปที่ไหนเสมือนถือหลอดไฟเคลื่อนที่ไปด้วย
เธออยู่ในชุดนักศึกษาเสื้อโอโม่สีขาวตัวใหญ่โครง สวมเข็มขัดสีน้ำตาลกระโปรงทรงเอรัดรูปตัวสั้นจิ๋วโชว์เรียวขา รองเท้าหุ้มข้อสีดำ
ซันหันมองตามเสียงทักทายของเธอคนนั้นแล้วเปิดประตูเข้าห้องประจำแกนพิเศษ
"ไม่คิดจะทักทายกันบ้างเลยเหรอ"
เธอยิ้มแย้มอีกครั้ง.....จนร่างสูงหยุดชะงักลดมือจากประตูแล้วหันมาหาเธอที่ยืนอยู่อีกฟากของตึกห้อง 18/2 ห้องประจำของแกนพยาบาล
"ใครมันจะเผด็จการเหมือนเธอเหรอชา"
"แล้วไง...ฉันมันเผด็จการแล้วมันจะเป็ไร ก็ไม่เห็นจะมีใครตายสักหน่อย"
เธอตอบกลับเขาอย่างทันควัน....
"เธอมันก็เป็แบบนี้ ฉันว่าเราอยู่ห่างกันน่าจะดีกว่า"
ซันพูดจบแล้วเปิดประตูเข้าห้องประจำแกนตามด้วยเพื่อน ๆ แกนว้ากของเขา เธอจ้องมองการกระทำของกลุ่มคนเ่าั้อย่างไม่วางตา
"คิดว่าฉันจะยอมแพ้นายอย่างนั้นเหรอ"
2 เดือนที่รอคอย
แกนว้ากมีความสำคัญเป็อันดับหนึ่งที่ต้องนำพากิจกรรมรับน้องให้สำเร็จลุล่วงไปด้วยได้ดี กล่าวแบบในๆ คือแม้แกนว้ากจะไม่ค่อยได้ออก โรงมากเท่าแกนวิชาการ หรือแกนสันทนาการ แต่หากต้องถึงคราวต้องออกโรง น้อง ๆ ต้องมีสะดุ้ง ต้องมีช็อตให้เสียน้ำตา
แกนว้ากในทุกๆ ปีของคณะจะมีทั้งหมดหกคน ซึ่งมีน้อยมากที่สุดในทุกๆ แกน และจะต้องเป็พี่ปีสองเท่านั้น นั้นหมายความว่าน้อง ๆ ปีหนึ่งที่ผ่านการรับน้องมาแล้ว และได้รับเสื้อช็อปวิศวะแถบแดง จะต้องเลือกแกนต่าง ๆ เพื่อสังกัดกิจกรรมรับน้องในปีถัดไป
พี่ซันหัวหน้าแกนว้ากปีสามที่นำพาแกนว้ากเกอร์ทั้งหกคนประสบความสำเร็จในปีที่ผ่านมาอย่างถึงที่สุด กำลังคัดเลือกน้อง ๆ ว้ากเกอร์ ทั้งหกให้มารับ่ต่อ และพิธีถอดเสื้อช็อปสำหรับว้ากเกอร์ส่งต่อรุ่นต่อไปเป็อันเสร็จพิธี
"วันนี้พี่จะประกาศ ผู้ที่จะเป็แกนว้ากรุ่นต่อไปมีเพียงหกคนเท่านั้น จากสิบสองคน"
พี่ซันหัวหน้าแกนว้ากเริ่มประกาศรายชื่อ
"น้องที่มีรายชื่อต่อไปนี้ คือ นัท ฮันห์ พายุอาเซ่ เหม และตะหลิวครับ ที่เหลือพวกพี่ต้องขอขอบคุณมากที่เสียสละเวลาเข้าร่วมกิจกรรมการคัดเลือกแกนพิเศษ"
ฮะ!!.....ในประกาศแกนพิเศษมีชื่อฉันด้วยพวกเพื่อน ๆ ที่เหลือเริ่มทยอยเดินออกไปจากหอประชุม
"ปีสองฟังเรียกแถว แถวตอนเรียนหนึ่งหาข้าพเ้า"
สายโหดที่สุดในรุ่นปีสาม "พี่ต็อบ" เรียกเเถวพวกเราทั้งหกรีบวิ่งเข้าแถว
"ต่อไปนี้พวกพี่จะไม่ปรานี พี่จะว้ากเดี่ยวเพื่อหาหัวหน้าเฮดว้าก โดยพวกพี่จะว๊ากคนละสามสิบนาที ตามรายชื่อที่เฮดหลักประกาศ"
"กฎการเป็ว้ากเกอร์คือห้ามใจอ่อนต่อรุ่นน้องทั้งหมดทราบ"
พี่ต๊อบพูดจบ ตามด้วยพี่ขิมแกนว้ากจอมระเบียบที่สุด เขาทั้งสองคนชอบเป็ตัวตั้งตัวตีเสริมกันตลอด
"กฎการเป็ว้ากเกอร์คือห้ามพูดจาไพเราะ ห้ามเกรงใจในระหว่างปฏิบัติหน้าที่ ทั้งหมดทราบ"
"ทราบค่ะ/ครับ"
"ไอ้นัท!! อยู่ในห้องนี้พวกที่เหลือออกไปได้"
"ออกไป!!!"
"หนึ่ง"
พวกเรารีบสลายตัวออกจากห้องประชุม โดยมี นัท อดีตเดือนคณะปีหนึ่งที่หล่อที่สุดในรุ่นอยู่ในหอประชุม
"ดีใจด้วยวะ ไอ้หลิว"
พายุตบบ่าฉันเบาๆ หลังจากที่พวกเราออกจากด้านในหอประชุม
"กูก็ดีใจ ที่ได้ทำงานกับพวกมึงทุกคนนะ" ฉันยิ้ม...ช่างไม่น่าเชื่อเสียจริงที่พวกเรากลุ่มเพื่อนเกลอในปีหนึ่งจะได้รวมตัวกันอีกครั้ง แม้ตอนนี้.... สถานะของเพื่อนบางคนจะย้ายสาขา หรือกำลังย้ายคณะไปแล้วก็ตาม
"เเม่ง!! ก็เราเพื่อนกันทั้งนั้นนี้วะ" เหมกล่าว
"เพื่อนกันั้แ่ปีหนึ่งละโว้ย!!" ฮันห์พูด
"ว่าไปก็คิดถึงตอนพวกเราอยู่ปีหนึ่งเนอะ เวลามันเดินเร็วเกินไปว่ะ จนกูจะซิ่วละ" อาเซ่กล่าวบ้าง
"มึงจะซิ่วไปจีบน้องปีหนึ่งเหรอ" พายุย้อนถามเพื่อไม่ให้บรรยากาศกลับสู่ในสภาวะตึงเครียด พวกเราทั้งห้าคนต่างพากันหัวเราะด้วยความดีใจ
เวลาผ่านไปไม่นานเราทั้งหกต่างสลับเข้าห้องประชุมเพื่อรับการว้ากเดี่ยวคัดเลือกหาเฮดว้ากเพียงหนึ่งเดียว กับเวลาสองเดือนที่ใช้ในการฝึกแกนพิเศษ
"หลิว พี่เรียกเข้าห้องแล้ว" อาเซ่เรียกฉันเข้าห้องประชุม
ฉันเดินเข้าห้องประชุมโดยรายล้อมด้วยพี่ว้ากชั้นปีสามทุกคนสวมช็อปสีน้ำเงินเรียกความขลังดีเลยทีเดียว
ฉันยืนตัวตรง...โดยมีพี่ต็อบเริ่มพูดก่อน ตามด้วยพี่ขิม
"มึงเป็ผู้หญิงเพียงคนเดียว และเป็คนแรกที่พวกกูให้มึงเข้ามายืนตรงนี้"
"หลิว กูมีเื่อยากจะถามมึงวะ"
"ว่า" ฉันตอบ
"เฮ้ย...ไอ้ซัน มึงเป็ไรว่ะ"
พี่ขิมพูดด้วยความใ...จนทุกคนหันไปมองภาพตรงหน้าคือพี่ซันกำลังนอนชักน้ำลายฟูมปากมือหงิกงอ....
"เฮ้ย...รีบมาช่วยกันสิ"
พี่แกนว้ากที่อยู่ด้านหลังสามคนรีบเข้าไปพยุงตัวพี่ซันให้ลุกขึ้น
"พยาบาล!! พยาบาล"
ฉันะโเรียกแกนพยาบาลอย่างลืมตัว...ลืมไปว่าในห้องนี้ไม่มีพยาบาลอยู่เลยแม้แต่คนเดียว
"ผ่าน"
"อะไรนะ"
พี่ซันลุกขึ้นยืนเสมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นแล้วพูดต่อ
"กูว่าให้ผ่าน"
ทั้งหมดนั้นคือการแสดงของหัวหน้าแกนระเบียบ.....
สุดยอดของความแเีที่เหมือนจริงจนไม่สามารถแยกออกได้ว่า สิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อครู่เป็เื่จริงหรือหลอก....
"ต่อไปนี้พี่จะประกาศเฮดว้ากคนต่อไป ตามที่พวกพี่ทุกคนได้ตกลงกัน อย่างเอกฉันท์" พี่ซันกล่าวพร้อมมองหน้าพวกเราทุกคน
"ตะหลิว" ทันทีที่พี่ซันพูดชื่อฉันออกมา ทำให้ฉันอยากจะกรี๊ดมากๆ มันตื้นตันและตื่นเต้นอย่างมาก
"มึงคือ ผู้หญิงคนแรกั้แ่ที่มหาวิทยาลัยตั้งขึ้น พวกกูเลือกมึงนะ"
เพื่อนทั้งห้าคนเข้ามารุมกอดฉัน อีตาพายุตัวดียกร่างฉันขึ้นขี่คอแล้วเเห่เป็วงกลม อย่างกับงานเลี้ยง พวกพี่ทุกคนยิ้มต้อนรับแกนว้ากรุ่นใหม่ที่จะขึ้นมาคุมน้องปีหนึ่งรุ่นถัดไป และสืบสานแกนพิเศษให้ดำรงอยู่ต่อไป
"พอได้แล้ว" พี่ต็อบห้าม
"พวกกูทั้งหกคนยินดีต้อนรับพวกมึงด้วยนะ" พี่ขิมพูดขึ้น
"ต่อไปนี้มีอะไรก็ปรึกษาพวกกู พวกเราคือสายเืเดียวกัน"
พี่ต็อบพูดจบพลางถอดเสื้อช็อปของตัวเองให้พายุ เขารับมันมาใส่คลุมทันที พี่ๆ ที่เหลือถอดเสื้อช็อปส่งต่อมันให้กับแกนว้ากรุ่นปัจจุบัน
"ตะหลิว นี้คือเสื้อช็อปของมึง ต่อไปนี้มึงคือเฮดว้าก ที่ต้องคอยคุมพฤติกรรมของน้องปีหนึ่ง กูมั่นใจในตัวมึงนะ"
พี่ซันถอดเสื้อช็อปยื่นมันมาให้ฉัน
"ยินดีค่ะ"
ฉันรับแล้วใส่คลุมทันที พี่ซันดึงฉันเข้าไปกอดแล้วตบไหล่ฉันเบาๆ
"เสร็จสิ้น หน้าที่ของพวกกูแล้ว พวกเราใช้เวลาในการคัดเลือกนานแบบนี้มาทุกรุ่น เอาเป็ว่า พวกกูจะพาพวกมึงไปเลี้ยงฉลองก็แล้วกัน"พี่ขิมกล่าวพลางยิ้ม เป็ครั้งแรกั้แ่ที่เข้ารับการฝึกมาพึ่งเคยเห็นพี่ว้ากยิ้มก็คราวนี้แหละ
โคตรหล่อเลยว่ะ
"อ้อ...วันพรุ่งนี้ ต้องเข้าประชุมสโมสร เื่วาระการรับน้องใหม่ พวกมึงต้องเตรียมตัวให้ดีนะ ระวังแกนพยาบาลให้ดีๆ ด้วย พวกมันเป็พวกกัดไม่ปล่อย " พี่ต็อบย้ำเตือนน้อง ๆ ก่อนจะถึงวันพรุ่งนี้...
ขอระบายเื่วันนี้มันช่า
งเป็วันที่โล่งและสบายใจเสียจริงมันโล่งมากเลยนะสำหรับการฝึกเพียงสองเดือนเราทุกคนล้วนผ่านการทดสอบที่ยากลำบาก สิ่งที่เราต้องฝึกน้อง ๆ ล้วนโดนรุ่นพี่ฝึกมาแบบนั้นเหมือนกัน
2K
