“เมื่อได้ม้ามาแล้วเ้าจงไปพบกับทางการแล้วแจ้งกับทางการว่าขอเวลาสองวัน ในการจ่ายหนึ่งหมื่นตำลึงทอง ส่วนพวกเ้าที่เหลือให้ออกไปล่าสัตว์ หากเจอสมุนไพรล้ำค่าก็จงนำไปขาย ข้าให้เวลาพวกเ้าหนึ่งวัน”
“ขอรับนายน้อย”
เมื่อเว่ยชิงหลงคุยกับทหารองครักษ์แล้ว ก็เดินมาหามารดาของตน
“ท่านแม่ขอรับ”
“มีอันใดหรือลูกแม่”
“ข้าอยากพาท่านแม่กับน้องชายน้องสาวไปที่เมืองฉางชุน เพื่อไปหาซื้อชุดใหม่ให้กับท่านแม่กับน้องชายน้องสาวขอรับ”
“จะไปตอนนี้เลยหรือ แม่จะไปเรียกน้องชายน้องสาวของลูกก่อน”
“ขอรับท่านแม่”
จากนั้นเว่ยชิงหลงก็เรียกทหารองครักษ์มาจากมิติอีกสี่นาย เมื่อเรียกมาแล้วก็ให้มีหน้าที่บังคับม้าสองนาย อีกสองนายให้ขี่ม้าและมีหน้าที่คุ้มกัน หลังจากนั้นเว่ยชิงหลงก็เข้าไปในห้องเพื่อจะไปเอาเงินตำลึงภายในหีบ
‘เขาสามารถเก็บเงินตำลึงทั้งหมดไว้ในมิติได้ไหม’
เมื่อคิดได้แบบนั้น เว่ยชิงหลงก็เอามือไปััหีบตำลึงเงิน เพียงนึกคิดเงินตำลึงก็ถูกเก็บเข้าไปในมิติแห่งจิตของตน จากนั้นเว่ยชิงหลงก็เดินออกมาข้างนอก
“แม่กับน้องพร้อมแล้วลูก”
“ขึ้นรถม้ากันเถิดขอรับท่านแม่”
เมื่อเว่ยชิงหลงนั่งรถม้าพร้อมกับมารดาและน้องชายน้องสาว ทหารองครักษ์ก็บังคับม้า มุ่งหน้าไปยังเมืองฉางชุน ใช้เวลาเพียงสองเค่อ(สามสิบนาที)ก็มาถึงยังเมืองฉางชุน
เว่ยชิงหลงกับแม่และน้องชายน้องสาวลงมาจากรถม้า ผู้คนในเมืองต่างมองด้วยความแปลกใจ เหตุเพราะชุดของทั้งสี่ที่ใส่ดูไม่เหมาะกับการรถม้า เพราะชุดที่ทั้งสี่ใส่นั้นมีแต่รอยปะ เว่ยชิงหลงทีเห็นแบบนั้นก็ไม่ได้ใส่ใจกับผู้คนที่มองมา
“อย่าไปสนใจเลยขอรับท่านแม่ พวกเราไปซื้อชุดใหม่ดีกว่าขอรับ”
เว่ยชิงหลงอุ้มน้องสาวเอาไว้ ส่วนมารดาจับมือน้องชายเดินไปยังร้านขายชุด ส่วนทหารองครักษ์ดูแลรถม้า มีเพียงทหารองครักษ์สองนายที่ติดตามเว่ยชิงหลงไป เมื่อเว่ยชิงหลงมาถึงยังร้านขายชุด ก็เข้าไปในร้าน
“เถ้าแก่เนี้ย ข้า้าซื้อชุด”
“คุณชายน้อย้าชุดแบบใด”
เว่ยชิงหลงนึกว่าเถ้าแก่เนี้ยผู้นี้จะไล่ตนออกจากร้านแล้วเสียอีก
“ข้า้าซื้อชุดให้กับท่านแม่ของข้าสิบห้าชุดและชุดของน้องชายน้องสาวอีกคนละสิบชุด ส่วนชุดของข้าก็เป็อีกสิบชุดเช่นกัน”
“ลูกแม่ชุดที่จะซื้อจะไม่เยอะเกินไปหน่อยหรือ”
“ไม่เยอะขอรับ ลูกอยากให้ท่านแม่มีชุดใส่ไม่ซ้ำ ท่านแม่กับน้องเลือกดูชุดก่อนเถิด”
เว่ยชิงหลงให้มารดากับน้องชายน้องสาวเลือกดูชุด ส่วนตนเองเลือกดูชุดที่หลัง เมื่อเลือกดูชุดเสร็จแล้วเว่ยชิงหลงจึงมาจ่ายค่าชุด
“เถ้าแก่เนี้ย ชุดทั้งหมดราคาเท่าใด”
“คุณชายน้อย ราคาของชุดทั้งหมดคือสี่สิบตำลึงทอง ผ้าแพรชั้นดีเหล่านี้ถูกส่งมาจากเมืองหลวง เมื่อทำออกมาเป็ชุดที่สวมใส่จึงมีราคาแพงเ้าค่ะ”
เว่ยชิงหลง ทำท่าทางเอามือล้วงเข้าไปใต้แขนแล้วนำเงินสี่สิบตำลึงทองออกมาจากมิติเพื่อออกมาจ่าย เถ้าแก่เนี้ยถึงกับอึ้งที่เด็กน้อยวัยเพียงหกปีกับมีเงินตำลึงทองมากมาย
“เถ้าแก่เนี้ย ทางร้านมีห้องเปลี่ยนชุดหรือไม่?”
“มีเ้าค่ะคุณชายน้อย”
เว่ยชิงหลงจึงให้มารดากับน้องชายน้องสาวเปลี่ยนชุดใหม่ หลังจากที่มารดากับน้องเปลี่ยนชุดใหม่แล้ว เว่ยชิงหลงจึงเปลี่ยนชุดเป็คนสุดท้าย หลังเปลี่ยนชุดเสร็จเว่ยชิงหลงจึงเดินออกมา
“เถ้าแก่เนี้ยที่ร้านของท่านมีถุงผ้าขายหรือไม่”
“มีเ้าค่ะถุงผ้าแพรอย่างดี คุณชายน้อย้ากี่ใบ”
“ข้า้าสี่ใบ”
“คุณชายโปรดรอเล็กน้อย นี้คือถุงผ้าแพรชั้นดีสี่ใบ ราคาแปดตำลึงทอง ”
416
![[จบ] ข้าได้ทะลุมิติมาเป็นตัวประกอบทั้งที งานนี้เหล่าศิษย์พี่ตัวร้ายต้องรอด!](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1738144821_14208400.webp)
