ตอนที่ 12
ผู้มีพระคุณ
“นี่เ้า....”ใบหน้าของเ้าหลงไม่อาจปิดกั้นความประหลาดใจเอาไว้ได้อีกต่อไปไม่ใช่เพียงระดับพลังของเสี่ยวหงที่มากกว่าเด็กปกติอย่างเห็นได้ชัด แต่เขายังััได้ถึงพลังงานธาตุไฟที่ร้อนแรงอย่างมากออกมาจากตัวของเสี่ยวหงอีกด้วย
“มีอะไรงั้นเหรอลุง”เสี่ยวหงที่ติดตามหลินเยว่มาเท่านั้นโดนอีกฝ่ายเข้ามาจับตัวโดยไม่ได้รับอนุญาตก็หน้าหงิกไปก่อนแล้วแถมตาลุงนี่ยังทำหน้าตาดูไม่ได้จ้องมองมาทางนางอีกต่างหาก นี่หากเป็ร่างจริงของนางก็ไม่ใช่เื่แปลกหรอกที่จะมีผู้ชายมองนางด้วยท่าทีเช่นนี้แต่พอคิดว่าตาลุงนี่มองร่างที่ยังอายุไม่ถึง 10ขวบปีของนางด้วยสายตาเช่นนี้ก็เล่นเอารู้สึกขนลุกและขยะแขยงขึ้นมาเลย
“เ้าเหตุใดเ้าถึงมีพลังิญญาระดับสี่ั้แ่ยังเด็กเช่นนี้บิดามารดาของเ้าเป็ใครกันแน่”เ้าหลงตื่นเต้นจนทำอะไรไม่ถูกปกติแล้วเด็กอายุขนาดนี้แค่มีพลังิญญาแตะระดับ 1ได้ก็ถือน่าเหลือเชื่อแล้วหากสูงกว่าระดับ 1ขึ้นมาต่างก็เรียกได้ว่าเป็ผู้มีพร์แต่กำเนิดชนิดที่ผู้คนต่างก็ต้องแย่งชิงกันเพื่อให้มาเข้าสำนักของตนทั้งนั้นแต่นางกลับอยู่สูงถึงระดับ 4ต่อให้เป็ตระกูลหงสานิรันดร์ที่ตนเข้าใจผิดตอนแรกก็ไม่ใช่เื่ง่ายที่จะเจอเด็กเช่นนี้
“บิดามารดาของข้าล้วนตายไปหมดแล้วจำไม่ได้หรอกว่าเป็ใคร”เสี่ยวหงพยายามถอยห่างเ้าหลงอย่างขยะแขยงเ้าลุงนี่หายใจแรงขึ้นเรื่อยๆเลยน่าขนลุงจริงๆ
“ดีในเมื่อไม่มีบิดามารดาเช่นนั้นก็ไม่มีใครคัดค้านได้เ้าเดินทางกลับสำนักาาิญญากับข้าสำนักของเราจะดูแลเ้าอย่างดีเอง”ได้ยินว่าเสี่ยวหงไร้บิดามารดาเ้าหลงก็ยิ้มกว้างออกมาเช่นนั้นนางก็ไม่มีผู้ปกครองจะพาเข้าสำนักก็เป็เื่ง่ายแล้ว
“ปล่อยนะเ้าลุงนี่ใครบอกให้เ้าจับข้าได้กัน”เ้าหลงยื่นมือเข้ามาจะจับแขนของเสี่ยวหงเอาไว้กลับโดนเสี่ยวหงสะบัดมือออกอย่างไร้เยื่อใยเสียอย่างนั้นเล่นเอาเ้าหลงงุนงงเป็ไก่ตาแตกเด็กๆที่นี่ต่อให้มีบิดามารดาก็อยากจะกราบลาไปเข้าสำนักาาิญญากันทั้งสิ้น ในเขตเมืองภูผาทองแดงแห่งนี้ไม่มีสำนักใดเหนือกว่าอีกแล้วแล้วเหตุใดเด็กสาวนางนี้ถึงได้ปฏิเสธออกมาอย่างสุดตัวเช่นนี้เล่า
“ท่านลุงเื่เช่นนี้ไม่อาจบังคับฝืนใจกันได้เสี่ยวหงไม่อยากไปกับท่านอย่าได้บังคับนางเลย”ลู่ชิงเห็นเ้าหลงยังทำหน้างงอยู่ก็เดินเข้าไปขวางเอาไว้ก่อนเสี่ยวหงจะทนไม่ไหวแม้ตอนนี้นางจะเปลี่ยนเป็มนุษย์แล้วแต่ไม่ทราบเพราะเคยเป็ปีศาจมาก่อนหรือเพราะเป็นิสัยดั้งเดิมของนางกันแน่นางเลยฉุนเฉียวง่ายเป็พิเศษหากไม่ใช่เพราะมีหลินเยว่อยู่ข้างๆนางได้อาละวาดไปแล้วแน่ๆ
“ไม่วันนี้เ้าต้องไปกับข้า”เ้าหลงไม่สนใจลู่ชิงที่เข้ามาขวางแม้แต่น้อยอย่างไรลู่ชิงก็เป็เพียงเด็กคนหนึ่งแม้พูดจาดีด้วยอย่างไรก็ไม่ใช่สิ่งที่เ้าหลงจะสนใจเด็กคนนี้หากพาไปฝึกฝนในสำนักต้องสร้างชื่อเสียงให้ตนมากมายเป็แน่ต่อให้วันนี้ต้องบังคับฝืนใจก็ต้องพาไปให้ได้
หมับ.....
เ้าหลงเดินเข้ามาคว้ามือของเสี่ยวหงไปอย่างรวดเร็วก่อนจะออกแรงดึงร่างของนางให้เข้าไปหาตนเองแม้เสี่ยวหงจะมีพลังิญญาสูงเกินเด็กทั่วไปแต่เ้าหลงก็เป็ผู้ฝึกฝนพลังิญญาระดับ 5 ซึ่งสูงกว่าขั้นหนึ่งแถมเ้าหลงยังมีร่างกายเป็ชายโตเต็มวัยย่อมมีกล้ามเนื้อที่แข็งแรงกว่าเด็กสาวอายุไม่ถึง10 ขวบปีเสียด้วยซ้ำ
“นี่เ้าสามหาวเกินไปแล้ว”โดนกระชากแขนเข้าให้ เสี่ยวหงหมดความอดทนเสียจนได้พริบตานั้นรอบๆแขนที่เ้าหลงจับเอาไว้ก็ปรากฏเปลวเพลิงสีสายหนึ่งขึ้นมาเผามือของเ้าหลงอย่างไม่ทันตั้งตัวแต่เ้าหลงก็ไม่เสียแรงที่เป็ผู้ฝึกฝนพลังิญญาพริบตาก่อนโดนเผาเขายังใช้พลังธาตุน้ำอันเป็พร์ของตนเองออกมาป้องกันไฟของเสี่ยวหงเอาไว้ทว่า....
“ร้อน...”เ้าหลงแม้ใช้พลังธาตุน้ำป้องกันเอาไว้แล้วแต่ไฟของเสี่ยวหงกลับร้อนแรงจนพลังของเ้าหลงไม่อาจป้องกันเอาไว้ได้ยามนี้มือของเ้าหลงแดงไปทั้งแถบเพราะโดนความร้อนเล่นงานแต่โชคดีที่ไม่ได้าเ็สาหัสอะไรนัก
“เหลือเชื่อเปลวไฟนั่น.......”เ้าหลงเบิกตามองเปลวเพลิงที่อยู่รอบๆแขนของเสี่ยวหงด้วยความใหากเป็เปลวไฟปกติมันคงไม่อาจทำร้ายเ้าหลงที่มีพลังิญญาสูงกว่าได้แน่ๆ ประกอบกับสีของเปลวเพลิงที่ไหลเปลี่ยนวูบวาบไม่ซ้ำกันราวกับเป็เปลวเพลิงหลากชนิดกำลังไหลเวียนอยู่รอบๆแขนของเสี่ยวหงไม่มีผิด
“ถ้าเ้ายังไม่รีบไป ข้าจะเผาร่างเ้าให้วอดเดี๋ยวนี้ล่ะ”เสี่ยวหงที่เพิ่งมาไม่ทราบว่าเ้าหลงเป็ผู้มารตรวจสอบพลังิญญาให้เด็กๆในหมู่บ้านจ้องมองเ้าหลงอย่างดุดันราวกับจะสังหารมันเสียั้แ่ตรงนี้แถมเวลาที่นางพูดออกมายังสร้างเปลวเพลิงออกมารอบตัวทำเอาคนในหมู่บ้านพากันใเป็อย่างมาก
“ใจเย็นก่อนแม่หนูข้าแค่อยากจะพาเ้าไปกับข้าเท่านั้นเอง”เ้าหลงมองเปลวเพลิงหลากสีตรงหน้าตาไม่กะพริบแม้ยามนี้เปลวเพลิงกำลังจะพุ่งเข้ามาหาตัวเ้าหลงก็ยังไม่คิดจะถอยแม้แต่น้อยที่เป็เช่นนั้นไม่ใช่เพราะเ้าหลงไม่กลัวตาย แต่เพราะเปลวเพลิงหลากสีของเสี่ยวหงนั้นเป็สิ่งที่น่าเหลือเชื่อจริงๆหากเ้าหลงเข้าใจไม่ผิดเปลวเพลิงนั้นคงจะเป็เพลิงนพเก้าที่ประกอบไปด้วยเพลิง 9ชนิดที่มีความพิเศษแตกต่างกันออกมาไป ลำพังเพลิงแต่ละชนิดจะเกิดกับผู้ใดก็นับเป็เื่เหลือเชื่อมากแล้วนี่กลับเกิดพร้อมกันทั้ง 9 ชนิดไม่เรียกว่าน่าเหลือเชื่อแล้วจะเรียกว่าอย่างไรวันนี้เ้าหลงจะต้องเอาเด็กคนนี้กลับไปที่สำนักด้วยให้จงได้
“หึ....ข้าเป็บ่าวรับใช้ของคุณหนูชาตินี้จะไม่ไปไหนนอกจากข้างกายคุณหนูเท่านั้น”เสี่ยวหงตอบพลางเชิดหน้าด้วยท่าทีไม่พอใจ
“งั้นข้าจะให้คุณหนูของเ้าเข้าสำนักด้วยเป็อย่างไรรับรองว่าพวกเ้าจะได้รับการดูแลอย่างดีแน่นอน”เ้าหลงถามพลางมองไปทางหลินเยว่ที่อยู่ด้านหลังเดาว่านางน่าจะเป็คุณหนูที่เสียวหงพูดถึง
“ข้าไม่ไปหรอกท่านพูดจาดูถูกคนในหมู่บ้านของเราข้าไม่ชอบ”หลินเยว่ตอบพลางส่ายหน้าช้าๆก่อนหน้านี้เ้าหลงมีท่าทีแย่ๆกับเด็กในหมู่บ้านมาก ทั้งๆที่เด็กๆเหล่านี้ต่างเป็สหายของหลินเยว่ทั้งนั้น
“ได้ยินชัดแล้วนะตาลุง คุณหนูของข้าไม่ไปข้าก็ไม่ไป”เสี่ยวหงตอบพลางหันหลังเดินกลับมายืนข้างๆหลินเยว่เหมือนจะบอกว่าไม่มีทางที่เ้าหลงจะพานางไปได้แล้วทำเอาเ้าหลงใจหายวาบอย่าล้อเล่นกันนะเด็กคนนั้นเพลิงนพเก้าแถมยังมีพลังิญญาระดับ 4 ั้แ่อายุเท่านี้ต่อให้ต้องทำอย่างไรก็ต้องพานางเข้าสำนักไปให้ได้
“หรือว่าคุณหนูของเ้าจะเป็ผู้มีพระคุณงั้นหรือ”เ้าหลงถามพลางมองไปทางหลินเยว่ด้วยท่าทีสงสัยหลินเยว่แทบไม่มีพลังิญญาเลยเห็นได้ชัดว่านางเป็เพียงเด็กสาวทั่วไปที่มีสายเืของชาวต่างแดนเท่านั้นเหตุใดเด็กที่มีพร์อย่างเสี่ยวหงถึงได้ติดตามนางกัน?
“จะว่าอย่างนั้นก็ไม่ผิด”เสี่ยวหงตอบด้วยท่าทีไม่มั่นใจเสียเท่าไหร่จะว่าเป็ผู้มีพระคุณก็ไม่ผิดหรอก
“ขะ ข้าเข้าใจแล้วเช่นนั้นก็คงฝืนใจเ้าไม่ได้ ท่านหัวหน้าหมู่บ้านเช่นนั้นข้าขอลา”อยู่ๆเ้าหลงก็มีท่าทีว่าง่ายขึ้นมาเสียอย่างนั้นแถมยังขอตัวกลับไปอย่างรวดเร็วอีกต่างหากทั้งๆที่อยากได้ตัวเสี่ยวหงใจแทบขาดแท้ๆ
“ไปซะได้ก็ดี คุณหนูเราไปกันเถอะ”เสี่ยวหงแลบลิ้นใส่หลังของเ้าหลงก่อนจะควงแขนหลินเยว่เดินออกไปจากหน้าหมู่บ้านเช่นกันท่าทางวันนี้จะเป็วันซวยหรืออย่างไรก็ไม่ทราบถึงได้เจอตาลุงน่าขยะแขยงคนนั้นได้
.
.
.
“เ้าว่ายังไงนะ”ใช้เวลาไม่ถึงหนึ่งวันเ้าหลงเร่งฝีเท้ากลับมายังเมืองภูผาทองแดงก่อนจะขอเข้าพบเ้าสำนักาาิญญาทันทีเื่ครั้งนี้ไม่ใช่เื่เล็กๆแล้วที่เ้าหลงถอยกลับมาก่อนนั้นไม่ใช่เพราะยอมแพ้ แต่เพื่อจะขอความเห็นจากอาจารย์ท่านอื่นและจากท่านเ้าสำนักด้วย
“ขอรับเป็เพลิงนพเก้าไม่ผิดเพี้ยนแน่นอนขอรับ เกรงว่าเราจะเจอไข่ทองคำแล้วขอรับ”เ้าหลงที่นั่งคุกเข่าอยู่ในห้องโถงของสำนักตอบอย่างจริงจังเป็อย่างมากเพราะถึงตอนนี้ก็ยังมีาุโบางคนที่ไม่เชื่อด้วยซ้ำ
“หากเป็เพลิงนพเก้าจริงทำไมเ้าไม่พานางกลับมาเล่า”อาจารย์ท่านหนึ่งถามพลางมองมาทางเ้าหลงด้วยท่าทีไม่เชื่อถือนักหมู่บ้านที่เ้าหลงไปตรวจสอบเป็เพียงหมู่บ้านเล็กๆไม่มีผู้ฝึกฝนพลังิญญาอาศัยอยู่ด้วยซ้ำทำไมถึงมีเด็กผู้มีพร์เช่นนั้นได้
“เป็เพราะนางมีพันธะอยู่ที่บ้านเกิดขอรับข้ากลัวว่าหากบังคับฝืนใจนางจะไม่ยอมเป็พวกกับเราแต่จะเป็ศัตรูแทนมากกว่า”เ้าหลงตอบพลางอธิบายเื่ที่เกิดขึ้นในหมู่บ้านให้เหล่าอาจารย์และผู้าุโฟัง
“ข้าเข้าใจแล้ว หากเป็อย่างที่เ้าเล่ามาเด็กคนนี้ก็เป็หยกน้ำงามจริงๆเช่นนั้นแล้วพวกเราต้องหาทางให้นางเชื่อใจพวกเราให้ได้”เ้าสำนักได้ยินเช่นนั้นก็หลับตาลงเหมือนกำลังคิดอะไรบางอย่างอยู่
“เ้าบอกว่านางนับถือบุญคุณที่มีต่อเด็กสาวอีกคนแสดงว่านางเป็คนที่เห็นบุญคุณเป็เื่สำคัญ เช่นนั้นพวกเราก็สร้างบุญคุณกับนางก็พอไม่ใช่หรือ”หลังจากคิดอยู่นานในที่สุดท่านเ้าสำนักก็คิดอะไรบางอย่างออกในเมื่อเสี่ยวหงไม่ยอมเข้าสำนักเพราะ้าอยู่กับผู้มีพระคุณเช่นนั้นแล้วก็ทำให้พวกตนเป็ผู้มีพระคุณด้วยก็พอ
“เช่นนั้นพวกเราก็ต้องสร้างบุญคุณกับนางสินะขอรับ”ผู้าุโคนหนึ่งได้ยินที่เ้าสำนักพูดออกมาก็ยิ้มออกมาเหมือนจะเข้าใจสิ่งที่เ้าสำนัก้าจะทำแล้ว
“หรือว่าท่านเ้าสำนักจะ....”เ้าหลงคิดตามอยู่พักหนึ่งก็หน้าถอดสีขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้ปกติแล้วการสร้างบุญคุณให้กันก็ต้องให้การช่วยเหลือกันเสียก่อน แต่หมู่บ้านนั้นไม่ได้ขาดแคลนอะไรจะไปสร้างบุญคุณได้ก็ต้องเกิดเื่เสียก่อน
“เ้าคิดว่าไง ระหว่างหมู่บ้านกำลังลุงไหม้ไปด้วยเปลวเพลิงข้าผู้ผ่านทางมาก็เข้าไปช่วยนางที่เหลือชีวิตรอดมาเพียงคนเดียวเท่านั้นแบบนี้จะทำให้นางซาบซึ้งจนอยากเข้าสำนักหรือไม่”
5K
