“แกว่าพวกเขาแอบคบกันตอนไหน”
“ไม่น่าเชื่อเลยว่ะ”
“โคตรน่าอิจฉา”
“แบบนี้มันเ้าหญิงในนิยายชัดๆ”
“ใครมีหลักฐานบ้าง ส่งมาด่วน”
“ทำไมรีบแต่งวะ”
“ฉันเดาว่าท้อง”
“เขาอาจจะคบกันมานานจนความรักสุกงอมแล้วก็ได้แก”
“ไม่น่าว่ะ กูว่างานนี้ตกถังข้าวสาร”
“แต่ฉันรู้จักหล่อนนะ ดูไม่ใช่คนนิสัยแบบนั้น”
กณิกนันท์กวาดสายตาอ่านข้อความในแชทของขาเมาท์ประจำออฟฟิศ
ข่าวการแต่งงานของเธอกับเ้าของบริษัทฯ เช่น ภัทรกรเป็ท็อปปิคใหญ่ประจำวัน เช้าจรดเย็น เรียกได้ว่ากินแมนอาวส์ (Man Hours) คนทำงานไปหลายชั่วโมงต่อคนต่อวันทีเดียว
ไม่มีใครกล้าปริปากถามเธอกับภัทรกรตรงๆ จึงถึงกับสร้างกลุ่มไลน์มาเมาท์มอยที่มาที่ไปไกลชนิดที่ข้อความเด้งรัวๆ ยาวๆ ไม่เป็อันทำงาน
กณิกนันท์ไม่ได้อยู่ในไลน์กลุ่มนั้นแต่ก็ใช่ว่าเื่นี้จะไม่รู้เข้าหูเธอเสียเมื่อไหร่
หญิงสาวถอนหายใจพรืดแล้วส่งโทรศัพท์มือถือคืนเพื่อนสนิทรุ่นพี่
“ขอบคุณค่ะเจ้” กณิกนันท์ยิ้มจางแล้วยกแขนขึ้นกอดใต้อกหลวมๆ
เ้าของแหล่งข่าวอยากรู้ที่มาที่ไปแต่ไม่ได้เื่ได้ความนอกจากรอยยิ้มแบ่งรับแบ่งสู้กับประโยคที่ว่า ‘คุยกันเงียบๆ มาพักใหญ่แล้วค่ะ’
โกหกทั้งเพ
ก๊อกๆๆ
“เชิญครับ” ภัทรกรเงยหน้าขึ้น ส่งรอยยิ้มให้ว่าที่เ้าสาว
เขานัดกณิกนันท์ขึ้นมาเจอที่ห้องทำงานบนชั้นดาดฟ้าหลังเลิกงานให้เธอรอกลับบ้านพร้อมกัน ตอนเช้าให้ติดรถมาทำงานพร้อมเขาเพราะหญิงสาวไม่มีรถส่วนตัว
บริษัทของเขาจ่ายเงินเดือนให้พนักงานน้อยเกินไปหรือเปล่า หรือกณิกนันท์มีหนี้สินเกินตัว มีภาระค่าใช้จ่ายมากถึงไม่ยอมซื้อรถใช้เองทั้งที่ทำงานตั้งหลายปี โบนัสที่จ่ายพอจะดาวน์รถญี่ปุ่นรุ่นรองท็อปสักคันได้เสียด้วยซ้ำไปแต่หญิงสาวยังเดินทางมาทำงานด้วยรถไฟฟ้าเป็ส่วนใหญ่หากตื่นไม่สายก็จะนั่งรถเมล์มาออฟฟิศแทน
สุดท้ายเขาก็รู้คำตอบ เธอแค่ขับรถไม่เป็ เคยหัดขับแต่ใแล้วหักพวงมาลัยรถชนต้นไม้ หลังจากนั้นก็หมดความกล้า เลิกล้มความตั้งใจ กลับมาใช้บริการรถสาธารณะเหมือนเดิม
เขาจะสอนเธอเอง อย่างน้อยเวลาที่อยู่ด้วยกันอีก 2 ปี นอกจากปลดหนี้สิน กับเงินค่าจ้างที่เขาจะจ่ายให้อย่างน้อยอีกสิ่งที่เธอจะได้คือทักษะขับรถ เวลานานขนาดนั้นเขาจะสอนให้ขับคล่องปร๋อเลยทีเดียว
“มีอะไรหรือเปล่า ดูเหมือนไม่ค่อยสบายใจ”
“...มีค่ะ” เธอเป่าลมไว้ในแก้ม เป็ท่าทางประจำตัวซึ่งเขามองว่าน่ารักดี
“อะไรเหรอครับ” ชายหนุ่มละสายตาจากจอคอมพิวเตอร์
วันเสาร์ที่จะถึงนี้เป็ฤกษ์งามดีที่ครอบครัวของเธอหาได้จากพระครู พวกเขาตั้งใจจะจัดงานผูกข้อไม้ข้อมืออย่างเรียบง่ายต่อหน้าสองครอบครัว คงใช้เวลาไม่เกินครึ่งวัน หลังจากนั้นจะบินไปดื่มน้ำผึ้งพระจันทร์ด้วยกันเพื่อให้การแต่งงานหลอกๆ ครั้งนี้สมจริงยิ่งขึ้น
เธอระบายลมที่กัดไว้ในแก้ม
“คนในออฟฟิศสืบว่าคุณกับบัวคบกันั้แ่เมื่อไหร่ถึงจะตกลงปลงใจกันแต่งงานเต็มไปหมด” หญิงสาวว่ากึ่งบ่นเล็กๆ
วันนี้หน้าเธอหดเหลือแค่นิ้วเดียว เพราะสายตาอยากรู้อยากเห็นแต่ไม่กล้าปริปากถามของคนกว่าค่อนบริษัทฯ
“มันเป็ธรรมดาอยู่แล้ว เื่ก็อตซิปใครๆ ก็ชอบ ตอนนี้คุณเป็ดาวเด่นของบริษัทแล้วนะ”
“บัวไม่ได้อยากเป็ดาวเด่นนะคะ”
อีกหนึ่งในหลายข้อดีของกณิกนันท์ การไม่ชอบทำตัวเป็จุดเด่นสร้างความสนใจ ทำให้เขาสบายใจได้อย่างว่า ว่าที่เมียของเขาจะไม่ใช้ตำแหน่งภรรยาประธานเ้าของบริษัทข่มเหงผู้ใต้บังคับบัญชา
“ปล่อยคนอื่นเขาพูดกันไปเถอะ อีกสักพักเื่ทุกอย่างก็เงียบไปเอง” เขายิ้มอย่างคนมองโลกในแง่ดีให้หญิงสาว
“แต่พวกเขาเป็เพื่อนร่วมงานของบัวนะคะ บัวไม่อยากถูกมองว่าแปลกแยก”
ภัทรกรมองสบตาครู่หนึ่ง นึกชั่งใจ
“หลังจากจบสัญญาคุณคิดว่าจะทำอะไรต่อ”
181
