ตอนที่ 5
เริ่มหาเม็ดสมุนไพรหยางไท่
ลู่หานสะดุ้งพลางกับจะตกเก้าอี้เมื่อเห็นร่างของสตรีผู้งดงามปรากฏกายออกมาอย่างไม่ให้ซุ่มให้เสียง ก่อนหน้านี้ยามที่ลู่หานเอากล่องไม้ที่มีทักษะบ่มเพาะราชันย์หมื่นพิษไปเก็บซ่อนเอาไว้ เขาก็มั่นใจได้แล้วว่าภายในเรือนไม้หลังนี้ไม่มีผู้ใดอยู่
“ ศิษย์พี่สามท่านมาได้เยี่ยงไร!!! ” ลู่หานเอ่ยถามด้วยความตระหนก เขานั้นเกรงว่านางจะรับรู้ถึงการมีอยู่ของทักษะบ่มเพาะราชันย์หมื่นพิษที่เขาพยายามเก็บซ่อนเอาไว้
สตรีผู้งดงามหาผู้ใดเปรียบมองใบหน้าของศิษย์น้องตัวเองด้วยความฉงน
“ อันใดของเ้า... ” เสียงอันไพเราะเอ่ยถามลู่หาน
“ เมื่อครู่ข้ามั่นใจว่าภายในเรือนแห่งนี้ท่านไม่อยู่นิขอรับ หรือว่าท่านแอบซ่อนอยู่งั้นรึ ” ลู่หานเริ่มถามหาความจริง ตอนนี้สิ่งแรกที่เขาควรจะรู้ก็คือนางเห็นตอนที่เขาเปิดกล่องไม้นั่นออกมาชมทักษะบ่มเพาะหรือไม่
“ ข้าเพิ่งจะมาถึง ” นางตอบกลับข้อสงสัยไปด้วยใบหน้าเรียบเฉยไร้ซึ่งอารมณ์แสดงออกมา
เมื่อได้ยินว่านางพึ่งมาถึงลู่หานก็โล่งใจไปอย่างนึง เขานั้นเกรงว่านางจะรู้ถึงการมีอยู่ของตำราทักษะบ่มเพาะที่เขาแอบลงไปเอามา แน่นอนว่าถ้านางรู้ถึงการมีอยู่ของตำราทักษะบ่มเพาะราชันย์หมื่นพิษที่เป็ทักษะระดับไร้ขอบเขตมันต้องเป็เื่ใหญ่อย่างแน่นอน
ทักษะบ่มเพาะระดับไร้ขอบเขตไม่ได้พบเจอกันง่ายดายภายในเก้าดินแดน การที่มีผู้หนึ่งรู้แล้วมีหรือว่าคนที่สองและคนที่สามจะไม่ตามมาแม้จะเป็มู่หลานที่เป็ศิษย์พี่ของตนเองลู่หานก็ไม่วางใจ ตอนนี้เื่ตำราทักษะบ่มเพาะราชันย์หมื่นพิษที่เป็ทักษะบ่มเพาะระดับไร้ขอบเขตมีเพียงเขารู้ผู้เดียวเป็ดีที่สุด
บัดนี้ทักษะบ่มเพาะรากฐานของเขายังมีพลังบ่มเพาะไม่สูงมากพอที่จะเรียนรู้ทักษะบ่มเพาะอื่นๆเพิ่ม หน้าที่ของเขาตอนนี้คือการเก็บรักษาเ้าลูกะเิน้อยๆที่พร้อมจะะเิตลอดเวลาในมือให้มันอยู่กับเขาไปจนถึงเวลาที่สมควร
ถ้ามีผู้ใดล่วงรู้ถึงการมีอยู่ของตำราบ่มเพาะทักษะระดับไร้ขอบเขตจะต้องมีผู้คิดที่มาแย่งชิงมันอย่างต่ำก็ 1000 คนอย่างแน่นอน ด้วยพลังของร่างกายนี้อย่างไรเสียก็ไม่สามารถปกป้องมันได้
เมื่อมู่หลานไม่ล่วงรู้ถึงการมีอยู่ของตำราทักษะบ่มเพาะราชันย์หมื่นพิษลู่หานก็โล่งใจ
ใบหน้าอันหล่อเหลาเป็ทุนเดิมพลางแสดงความโล่งใจออกมาให้มู่หลานเห็นอย่างเห็นได้ชัดเจน
สตรีผู้งดงามที่ยืนอยู่เบื้องหน้าก็ลอบจับความผิดปกติมันได้นางจึงเอ่ยถามออกไปด้วยใบหน้าที่เรียบเฉยไร้ซึ่งอารมณ์เช่นเดิม “ เ้ากำลังปิดบังอะไรอยู่ ”
“ ไม่ขอรับ!!! ไม่ขอรับ!!! ” ลู่หานตอบกลับไปด้วยท่าทางเป็พิรุธอย่างมาก
ดวงตาอันงดงามที่แฝงไปด้วยความเฉียบคมนั้นก็เริ่มหรี่เล็กลงเพื่อเพ่งเล็งพลางจับพิรุธที่ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของลู่หาน
“ ว่าแต่ศิษย์พี่สามมาที่นี้ด้วยเหตุใดงั้นรึขอรับ ” ลู่หานเอ่ยถามพาเปลี่ยนเื่สนทนาทันที
“ ข้ามาดูอาการเ้าว่าหายดีหรือยังแล้วก็มาส่งข่าวด้วย ” มู่หลานที่โดนฝีปากของลู่หานพาเปลี่ยนเื่นางก็เลิกจับผิดแล้วบอกถึงจุดประสงค์ของตนเองทันที
“ หายดีแล้วขอรับแม้ว่าพลังบ่มเพาะของข้าจะยังกลับมาไม่ครบ 10 ส่วนก็ตามแต่ด้วยร่างกายก็ไม่มีอะไราเ็แล้วต้องขอบคุณศิษย์พี่มากที่คอยดูแลข้า ”
“ อืม~ ”
มู่หลานพยักหน้า
“ แล้วที่ว่ามาส่งข่าวนี่คือเื่อันใดหรือขอรับ ” ลู่หานถามต่อทันทีเมื่อได้ยินว่านางมิได้มาเพียงแค่ดูอาการของเขาแต่มีเื่อื่นแฝงมาด้วย
“ เื่การเข้าพิธีการบ่มเพาะหมู่ในครั้งนี้เช่นไรมันจะถูกจัดขึ้นในอีกสิบวันศิษย์พี่ใหญ่บอกให้ข้ามาส่งข่าวให้เ้ารับรู้ ”
เมื่อได้ยินเช่นนั้นลู่หานก็นึกถึงบทถัดไปหลังจากที่ตัวละครลู่หานฟื้นจากอาการาเ็ ทางสำนักอักษร์จะทำการจัดพิธีการฝึกฝนบ่มเพาะหมู่ขึ้นมา ยามนั้นผู้เขียนบอกเอาไว้ว่ามู่หลานเป็คนที่นำข่าวจากเยี่ยหวนที่เป็ตัวเอกของเื่ไปส่งให้กับศิษย์ระดับสองทุกคนได้ล่วงรู้
หลังจากที่นึกถึงบทละครนั้นได้ความสงสัยในการปรากฏกายของนางภายในใจของลู่หานก็หายไป
“ เอ้านี่ข้านำมาให้ ” สตรีผู้งดงามแต่ใบหน้าเต็มไปด้วยความเรียบเฉยไร้ซึ่งอารมณ์ที่แสดงออกมายื่นอะไรบางอย่างภายในมือซ้ายให้กับลู่หานที่นั่งอยู่เบื้องหน้า
ดวงตาทั้งสองข้างของลู่หานมองมันคือตะกร้าเล็กๆที่สานมาจากไม้ไผ่ สองมือของเขาประคองรับมันเอาไว้อย่างนุ่มนวลด้วยความงุนงง
ยามแรกที่มู่หลานก้าวเข้ามาภายในเรือนไม้หลังนี้มู่หลานก็เข้ามาพร้อมกับตะกร้าสานในมือซ้ายและกระบี่ในมือขวาั้แ่แรกแล้วเพียงแต่ลู่หานไม่ทันได้สังเกตก็เพียงเท่านั้น
เมื่อใช้สองมือประคองตะกร้าสานจากไม้ไผ่ให้มาอยู่ภายในมือดวงตาทั้งสองข้างที่ประดับอยู่บนใบหน้าอันหล่อเหลาก็ก้มต่ำมองลงไปที่ของที่อยู่ด้านใน ข้าวต้มที่กำลังส่งกลิ่นหอมกรุ่นลอยมาเตะจมูกของลู่หาน
“ นี่มันข้าวต้มนี่ขอรับ... ” ลู่หานมองข้าวต้มที่นอนนิ่งอยู่ภายใต้ก้นตะกร้าด้วยความฉงน มันส่งกลิ่นหอมกรุ่นแถมหน้าตาก็น่ากินแต่เขาไม่รู้ว่าศิษย์พี่ของตนนางจะส่งมาให้เขาด้วยเหตุอันใด
“ อืม~ ”
มู่หลานพยักหน้า
“ ข้านำมาฝากเ้า... ”
“ ขอบคุณศิษย์พี่ขอรับว่าแต่ท่านได้มาจากที่ใดหรือขอรับ ” ลู่หานถามพลางมองโจ๊กที่กำลังนอนอยู่นิ่งๆอยู่ภายใต้ก้นของตะกร้าสานไม้ไผ่ในมือ ตอนนี้เขากำลังหิวอยู่พอดีเมื่อมีอาหารอันน่ากินเช่นนี้มาอยู่ตรงหน้าลู่หานเลยจ้องมันตาเป็มัน
“ ข้าทำเอง ”
คำตอบของนางพาให้ลู่หานที่กำลังก้มมองไปที่ข้าวต้มที่กำลังส่งกลิ่นหอมกรุ่นเงยหน้าขึ้นมามองด้วยความฉงน เขาไม่คิดว่าสตรีที่งดงามไร้ที่ติและดูภายนอกเป็คนเ็าเช่นนางจะสามารถทำอาหารออกมาดูหน้าตาน่ากินเช่นนี้
กระนั้นลู่หานก็ตระหนักได้ถึงคำบรรยายของตัวละครมู่หลานตอนเปิดเื่มีส่วนหนึ่งที่นักเขียนบอกเอาไว้ว่า แม้ว่าภายนอกจะเ็าแต่กริยาและงานบ้านเรือนทุกอย่างของอสตรีนางก็ทำได้อย่างไม่ขาดตกสมดั่งคุณหนูดินแดนมู่
เพราะเช่นนั้นฝีมือการทำอาหารของนางเองก็คงจะเก่งกาจมิใช่ย่อย มู่หลานเป็คุณหนูใหญ่ของดินแดนที่เป็ 1 ใน 9 ดินแดน
ภายในทวีปแห่งนี้มีดินแดนประกอบด้วยกันทั้งหมด 9 ดินแดนกระนั้นก็มีเพียง 3 ดินแดนเท่านั้นที่เป็ของเผ่ามนุษย์ หนึ่งดินแดนมู่ สองดินแดนเยี่ย และ สามดินแดนไป๋
ดินแดนมู่เองก็ถูกปกครองด้วยเ้าดินแดนมู่โดยมีบุตรสาวคนโตคือมู่หลานที่เป็ศิษย์ลำดับที่สามของมหาปราชญ์ เหมือนกับดินแดนเยี่ยที่ถูกปกครองโดยตระกูลเยี่ยและมีเยี่ยหวนที่เป็พระเอกของเื่เป็ผู้สืบทอด
นางเอกเป็บุตรสาวคนโตของตระกูลมู่ส่วนพระเอกเป็ผู้สืบทอดเพียงหนึ่งเดียวของตระกูลเยี่ย พระนางของเื่นี้สมกันดั่งราวกับคู่สร้างคู่สมมากันั้แ่ยุคโบราณ เปรียบได้อีกอย่างก็คือดั่งหงส์และั
กระนั้นที่ดินแดนทั้งสามของเผ่ามนุษย์ก็มีจุดจุดหนึ่งที่เป็เอกเทศจากทุกดินแดนนั่นคือสำนักอักษร์ ูเาทั้ง 9 ลูกตั้งอยู่ตรงใจกลางของทั้ง 3 แคว้นไม่มีผู้ใดกล้ารบกวนหรือรุกรานเพราะต่างรู้กันดีว่าผู้ที่เป็เ้าสำนักอักษร์คือผู้ใด
“ สมแล้วที่เป็ศิษย์พี่สาม แบบนี้ผู้ใดได้แต่งเป็ฮูหยินคงจะสบายไปทั้งชาติ ” ลู่หานเย้าหยอกกลับไปด้วยรอยยิ้ม
“ อืม~ ข้าไปก่อนนะ ” นางตอบกลับไปด้วยใบหน้าที่ไร้ซึ่งอารมณ์ของนางเช่นเดิม
ปฏิกิริยาการตอบกลับของนางต่อคำพูดของเขามันทำให้ลู่หานประหลาดใจยิ่งนักเหตุใดสตรีนางนี้ถึงมีจิตใจที่ไม่สะทกสะท้านกับคำเย้าหยอกของบุรุษราวกับจิตใจของนางเป็ูเาน้ำแข็งเช่นนี้ ใบหน้าของลู่หานก็หล่อเหลาใช่เล่นเหตุใดนางถึงไม่หวั่นไหวเลยสักนิด กระนั้นลู่หานที่ได้อ่านนิยายเื่นี้ไปไกลแล้วก็รับรู้สิ่งที่เกิดขึ้นภายในอนาคตได้ว่ายามที่ดวงใจที่ราวกับูเาน้ำแข็งของนางละลายลงนางจะแสดงกริยาน่ารักน่าเอ็นเช่นสตรีเพียงใด
เมื่อลู่หานคิดถึงมุมน่ารักของนางที่ปรากฏขึ้นในกาลข้างหน้าเขาก็อดจะแสดงรอยยิ้มเล็กๆออกมาไม่ได้
สตรีผู้งดงามในอาภรณ์สีขาวสง่างามหันหลังภาพจะพาล่างของตนเองย่างกายออกไปจากเรือนไม้หลังนี้ ทว่า...เมื่อเท้าของนางจะเริ่มก้าวไปได้เพียงครึ่งก้าวเท่านั้น
“ เดี๋ยวก่อนขอรับ!!! ” เสียงของลู่หานดังแว่วขึ้นพายั้งร่างของนางที่กำลังจะเริ่มย่างกายออกไปจากเรือนไม้ให้ผงะไปทันที เท้าที่ก้าวออกไปเพียงครึ่งก้าวนั้นก็ต้องหยุดชะงักแล้วดึงกลับมาอยู่ที่เดิมทันที
ใบหน้างดงามแต่แฝงไปด้วยความเ็าที่ไร้ซึ่งอารมณ์นั้นเหลียวมองกลับมาที่ร่างของศิษย์น้องของตนเองที่ร้องเรียกทันที
“ มีอันใดงั้นรึ??? ” นางถามด้วยความฉงน
“ ศิษย์พี่หญิงขอรับท่านพอจะหาซื้อเม็ดของต้นสมุนไพรหยางไท่มาให้ข้าหน่อยได้หรือไม่ขอรับ ”
นางนิ่งเงียบไปครู่นึงด้วยความสงสัยใบหน้าอันงดงามแต่ราวกับจะไร้ซึ่งความรู้สึกนั้นมองหน้าของลู่หานด้วยความสงสัย
ลู่หานไม่ลืมสิ่งที่ตนเองต้องกระทำในยามนี้เขาต้องปลูกสมุนไพรหยางไท่ขึ้นมาเพื่อรอรับกับภัยหนาวที่กำลังจะมาถึง แต่การที่จะหาเม็ดของสมุนไพรหยางไท่เป็จำนวนมากมันไม่ใช่เื่ง่าย ครั้งนี้มู่หลานจะช่วยเขาได้นางเป็คุณหนูแห่งดินแดนมู่การจะหาของพวกนี้ให้เขาไม่ใช่เื่ยาก
“ สมุนไพรหยางไท่เ้าจะเอาไปทำอะไรกัน ” มู่หลานเอ่ยถาม
“ ข้าจะลองปลูกมันดูขอรับตอนนี้ให้สมุนไพรหยางไท่มิค่อยจะมีคนเพาะปลูกเลยได้ราคาดีนัก ข้าเลยอยากจะลองปลูกขายมันดูขอรับ ” ลู่หานตอบกลับไปอย่างไหลลื่นราวกับเขาคิดคำตอบนี้มาั้แ่เมื่อคืน
“ เ้าเดือดร้อนเื่เงินงั้นรึ... ”
“ ไม่ใช่ขอรับเพียงแค่่นี้ข้ากำลังศึกษาพวกสมุนไพรต่างๆอยู่เลยอยากจะลองปลูกสมุนไพรหยางไท่ดูเพื่อศึกษาน่ะขอรับ ”
เมื่อได้ฟังคำตอบที่แน่ชัดเช่นนั้นแล้วมู่หลานก็คลายความสงสัยลงไปบ้างก่อนที่นางจะตอบกลับไปด้วยใบหน้าและท่าทางเช่นยามปกติทั่วไป “ ได้~ ข้าจะหามันให้ ”
หลังจากเสร็จธุระมู่หลานก็ย่างกายออกไปจากยอดเขาหวนหลงของลู่หานมุ่งตรงไปยังยอดเขาอื่นๆเพื่อไปทำตามธุระของตนต่อ มู่หลานมุ่งตรงไปบอกกล่าวกับศิษย์ระดับที่สองตามยอดเขาต่างๆที่ล้อมรอบยอดเขาอักษรอยู่เื่การบ่มเพาะแบบกลุ่มที่กำลังจะเกิดขึ้นในอีก 10 วัน
เมื่อนางจากไปลู่หานก็เริ่มนั่งครุ่นคิดถึงอันใดบางอย่างมันคือเื่ที่เกี่ยวกับการบ่มเพาะแบบกลุ่มที่กำลังจะเริ่มขึ้นในอีกสิบวัน เมื่อยิ่งคิดคิ้วทั้งสองยิ่งขมวดมุ่นเข้าไปใหญ่ เพราะว่าการวิธีการบ่มเพาะครั้งนี้เขาไม่อยากจะเข้าร่วมมัน
ภายในห้องโถงในเรือนไม้ของลู่หานเขาก็นึกแผนการอันใดบางอย่างขึ้นมาได้
จบตอน
2K
