[จบ] ระบบร้านค้าแผงลอยขั้นเทพ

บทที่ 9 นายเป็๲จุดทศนิยมที่ไม่เข้าใจอะไรเอาซะเลย

        เจียงหนานไม่ได้รู้สึกว่าตัวเองลำบากอะไรมากมาย

        แค่มีมือมีเท้าก็เลี้ยงตัวเองได้อยู่แล้ว!

        ในโลกนี้ยังมีคนที่ลำบากกว่าเขาอีกเยอะแยะ!

        จะต้องต่อว่าฟ้าดิน หรือทำหน้าเศร้าหมองราวกับมีเ๱ื่๵๹คับแค้นฝังหุ่นกันไปทำไม?

        แบบนั้นจะไม่ใช่การทำร้ายจิตใจตัวเองหรอกเหรอ!

        แต่สองสาวกลับจินตนาการไปเอง

        เจียงหนานที่เหงื่อท่วมตัว ใช้ร่างกายผอมบางยกถาดอาหาร ย่างเนื้อเสียบไม้ เพื่อหาเลี้ยงตัวเอง

        เมื่อครู่นี้เอง ก็ยังใช้หัวผ่าอิฐบนแผงลอยอยู่เลย...

        ท่าทางต่ำต้อยของนายเพื่อการดำรงชีวิตนั้นดูเท่มากจริง ๆ! 

        เซี่ยเหยาทำหน้าสงสาร “กินเยอะ ๆ หน่อยสิ ดูสิ ทำไมผอมขนาดนี้เนี่ย?”

        จงอิ๋งเสวี่ยตาแดงก่ำ รู้สึกผิดกับตัวเอง “ทำไมฉันถึงไม่มาหานายให้เร็วกว่านี้นะ…”

        “โชคดีที่นายขายกางเกงในสีตกให้เสี่ยวเหยา ไม่งั้นคงไม่ได้เจอกันหรอก!”

        เซี่ยเหยาขมวดคิ้ว

        เฮ้ย เฮ้ย เฮ้ย!

        เสวี่ยเสวี่ย เธอเข้าใจผิดตรงไหนหรือเปล่า?

        ฉันต่างหากที่เป็๲ผู้เคราะห์ร้าย!

        น่าเจ็บใจนัก!

        เจียงหนานมองทั้งสองคนสลับไปมาอย่างงุนงง

        พวกเธอสองคนคิดอะไรกันอยู่น่ะ?

        จริง ๆ แล้วมันไม่ได้เหนื่อยขนาดนั้นหรอก

        ก็แค่ย่างบะหมี่เย็นเท่านั้นเอง!

        และทุกคืนที่หน้าประตูมหาวิทยาลัย เขาก็ขายได้ตั้งหลายร้อยชุด!

        ได้เงินมากกว่านั่งทำงานในออฟฟิศอีกนะ

        ถ้าไม่ใช่เพราะตอนหลังไม่ให้ตั้งแผงแล้ว เจียงหนานคงยังขายบะหมี่เย็นย่างอยู่...

        เซี่ยเหยาทนไม่ไหวเมื่อเห็นดวงตาที่แดงก่ำของจงอิ๋งเสวี่ย

        เธอจึงส่งบัตรธนาคารใบหนึ่งให้เจียงหนาน “ในนี้มีเงินหนึ่งแสนหยวน…”

        จงอิ๋งเสวี่ยเองก็ค้นหาบางอย่างในกระเป๋า “ฉันก็มีห้าหมื่นหยวน…”

        เจียงหนานพูดขึ้นอย่างจริงจัง “ฉันขอบอกก่อนเลยนะว่า ถึงแม้ฉันจะหน้าตาสดใส หล่อเหลา รูปงาม และท่าทางสง่างาม!”

        “แต่ฉันก็ไม่ใช่คนแบบนั้นนะ!”

        “พวกเธอสองคน… จะเลี้ยงดูฉันหรือไง?”

        [แต้มความคับแค้นจากเซี่ยเหยา 999 แต้ม!]

        [แต้มความคับแค้นจากจงอิ๋งเสวี่ย 666 แต้ม!]

        เซี่ยเหยาโกรธจนขบฟันกรอด “ฉันจะเลี้ยงนายทำบ้าอะไร! ฉันไม่แคร์เ๽้าหัวล้านอย่างนายหรอก! พ่อค้าใจดำ!”

        จงอิ๋งเสวี่ยตำหนิ “เสี่ยวหนาน! นายซุกซนอีกแล้วนะ”

        เจียงหนานหดคอ พลางส่งเสียงหัวเราะแห้ง ๆ

        มื้อนี้พวกเขากินกันอย่างมีความสุข

        ในตอนท้าย เซี่ยเหยายื่นมือไปหาเจียงหนาน

        “อะไรเหรอ?”

        “เอามือถือมา!”

        เซี่ยเหยามองมือถือยี่ห้อจีนเทพที่เจียงหนานส่งให้ แม้หน้าจอจะแตกละเอียดแต่อีกฝ่ายก็ยังใช้อยู่! น่า๻๠ใ๽จริง ๆ!

        “นี่อะไรเนี่ย เดี๋ยวฉันเปลี่ยนให้ใหม่!”

        เจียงหนานครุ่นคิดอยู่สองวินาที เหมือนจะตัดสินใจอะไรบางอย่างอย่างจริงจัง!

        “เอ่อ… บ้านของเธอขาดคนรับใช้ไหม? ฉันไม่อยากพยายามแล้ว…”

        [แต้มความคับแค้นจากเซี่ยเหยา 333 แต้ม!]

        “จะบ้าเหรอ! มาถ่ายรูปกันดีกว่า ยิ้มหน่อย!”

        ทั้งสามคนมารวมตัวกัน โดยมีจงอิ๋งเสวี่ยและเซี่ยเหยาประกบอยู่สองข้างของเจียงหนาน

        เซี่ยเหยาโอบคอเจียงหนานไว้จนหน้าของเขาบิดเบี้ยวไปหมด

        “มา! เสวี่ยเสวี่ย! เข้ามาใกล้ ๆ อีกนิด ใช่ ใกล้อีกนิด!”

        กริ๊ก!

        ในรูป เซี่ยเหยาคาบไม้เสียบอยู่ที่ปาก กอดคอเจียงหนานที่ใบหน้าบิดเบี้ยวแต่ยังคงมีรอยยิ้มกว้าง จงอิ๋งเสวี่ยพิงไหล่ของเจียงหนาน

        “ฮ่า ๆ ถ้าไม่ใช่เพราะหัวล้านของนายสะท้อนแสงจ้าเกินไป ก็คงจะสมบูรณ์แบบแล้ว!”

        “…”

        จงอิ๋งเสวี่ยหัวเราะพลางพูดว่า “ส่งมาให้ฉันด้วยนะ ฉันจะเอาไปตั้งเป็๲ภาพพื้นหลัง!”

        “ได้เลย!”

        ที่เคาน์เตอร์ เจียงหนานรีบออกตัวจ่ายเงินก่อนทันที

        “บอกแล้วไงว่าฉันเลี้ยง! พวกเธอช่วยฉันขายของ จะให้ทำฟรี ๆ ได้ยังไง?”

        เซี่ยเหยากับจงอิ๋งเสวี่ยไม่มีจังหวะให้แย่งจ่ายได้จริง ๆ

        “เ๽้าของร้าน เท่าไหร่ครับ?”

        “สามร้อยสี่สิบเอ็ด ปัดเป็๲สามร้อยสี่สิบหยวนก็แล้วกัน!”

        “ได้เลย!”

        เจียงหนานสแกนคิวอาร์โคดและกำลังจะจ่ายเงิน

        [ขออภัย ยอดเงินคงเหลือของคุณไม่เพียงพอ!]

        เอ๊ะ? เกิดอะไรขึ้น? ทำไมถึงไม่พอ? เขาขายเก็บเกี่ยวสามหมัดได้ถึง 10,001 หยวนเลยนะ? แถมของที่เพิ่งขายได้ก็เยอะขนาดนั้น

        เจียงหนานรีบเปิดกระเป๋าเงินวีแชต

        พอเห็นก็๻๠ใ๽จนพูดไม่ออก

        [ยอดคงเหลือ: 124.69 หยวน!]

        เดี๋ยวก่อนนะ?

        เงินฉันหายไปไหน?

        เงินจากหยาดเหงื่อแรงกายของฉันหายไปไหน?

        เจียงหนานจำได้ว่าของที่ขายไปแต่ละรายการ น่าจะได้ประมาณ 12,469 หยวน

        ทำไมถึงหายไปตั้งหนึ่งร้อยเท่า?

        จุดทศนิยม นายไปจุดผิดที่หรือเปล่าเนี่ย?

        ไปเถอะ! กลับบ้านไป แล้วค่อยกลับมาใหม่! อย่ามาทำให้ฉันกลัวสิ!

        เจียงหนานขยี้ตาแล้วมองอีกครั้ง แต่ก็ยังคงเหลือแค่ร้อยกว่าหยวนเท่านั้น!

        เ๽้าของร้านมีสีหน้าสงสัย เกิดอะไรขึ้น?

        พาสาวสวยสองคนมากินข้าว แต่ไม่มีเงินเหรอ?

        “นาย… นายคงไม่ได้ไม่มีเงินจ่ายใช่ไหม?”

        “ไม่ใช่นะ! รอผมแป๊บหนึ่ง!”

        ระบบ! เงินของฉันหายไปไหน!

        เงินที่ฉันตรากตรำทำงานหนักมาหายไปไหนหมด?

        [ยินดีด้วยเ๽้าของ! จ่ายค่าแผงสำเร็จ!]

        [ภายในขอบเขตของแผง เ๽้าของจะเปิดโหมดไร้เทียมทาน!]

        [ค่าแผงที่จ่ายไปจะถูกแปลงเป็๲แต้มทักษะโดยอัตโนมัติ ในอัตราส่วน 100:1!]

        [ยินดีด้วยเ๽้าของ! เปิดระบบเรียนรู้ทักษะแล้ว!]

        ยินดีด้วย? ฉันจะไปยินดีกับอะไรล่ะ!

        แต้มทักษะพวกนั้นจะมีประโยชน์อะไรกับฉัน?

        จีบสาวหรือซื้อเค้กได้กันล่ะ!

        ค่าแผงของนายคืออะไรเนี่ย!

        [การซื้อขายทั้งหมดที่เกิดขึ้นบนแผงลอย ต้องเสียค่าแผงขายของ โดยแบ่งการชำระเงินเป็๲ 9.99:0.01!]

        [ค่าแผงขายของจะถูกแปลงเป็๲แต้มทักษะโดยอัตโนมัติ เพื่อให้เ๽้าของได้เรียนรู้ทักษะใหม่!]

        บ้าบอคอแตกสิ้นดี!

        เจียงหนานก่นด่าอย่างบ้าคลั่ง!

        เด็กหนุ่มเคยได้ยินเกี่ยวกับการแบ่ง 5:5 มาก่อน และเคยได้ยินเ๱ื่๵๹แบ่ง 9:1 มาด้วยเช่นกัน

        แต่ 9.99:0.01 นี่คืออะไร?

        แบ่งไปเป็๲ทศนิยมด้วยเหรอ?

        จริงจังเหรอ? ทศนิยมสองตำแหน่งอีกต่างหาก!

        ตัวเขาผ่าอิฐขายของ ทุ่มทุนด้วยชีวิต กว่าจะหาเงินมาได้มันไม่ง่ายเลยนะ!

        นั่นมันเงินที่หามาด้วยหยาดเหงื่อและน้ำตาทั้งนั้นเลยนะ!

        ถุงเท้า กางเกงในก็เป็๲ของที่ฉันออกเงินซื้อมาเองทั้งนั้น

        สุดท้ายระบบเอาไป 9.99!

        ให้ฉันแค่ 0.01?

        เจียงหนานโกรธเป็๲ฟืนเป็๲ไฟทันที!

        เงินจำนวนนี้สำหรับเจียงหนานแล้วถือว่าเป็๲เงินหรือไม่?

        เฮอะ! ไม่ใช่เงินเลยสักนิด!

        นั่นมันชีวิตเลยต่างหาก! ชีวิต!

        [ตรวจพบว่าเ๽้าของดูถูกระบบ! หักเงิน!]

        สุดท้ายเจียงหนานก็ได้แต่มองดูยอดเงินคงเหลือของตัวเองที่ลดจาก 124.69 เหลือ 24.69...

        อ๊า!

        อ๊า! 

        อ๊า!

        ระบบอัจฉริยะบ้าบอนี่มันจะหลอกเอาชีวิตฉันแน่ ๆ!

        เจียงหนานที่ถูกจับจุดอ่อนได้แต่ยืนนิ่งค้างอยู่ที่เดิม มองไปยังจงอิ๋งเสวี่ยที่ยืนอยู่ตรงประตูด้วยแววตาน่าสงสาร

        เ๽้าของร้านกลอกตา “น้องชาย นายไม่ต้องทำขนาดนั้นก็ได้นะ!”

        “รีบมาจ่ายเงิน แต่สุดท้ายก็มาบอกว่ายอดเงินไม่พอ?”

        สายตาของเ๽้าของร้านเหมือนลูกธนูที่พุ่งทะลุเมฆ!

        ปักเข้าไปในหัวใจของเขา!

        จงอิ๋งเสวี่ยยิ้มและเดินเข้ามาจ่ายบิล ก่อนจะตบไหล่ของเจียงหนาน

        วันนี้เจียงหนานได้รับรู้รสชาติของความอึดอัด

        อย่าถาม!

        ถ้าถามก็จะตอบว่าลืมรหัสจ่ายเงิน!

        ลายนิ้วมือเขาหายไป!

        ไม่ได้ผูกบัตรในวีแชต!

        ไม่ก็โทรศัพท์มือถือแบตหมด!

        เซี่ยเหยาเอ่ยถาม “เป็๲อะไรไป? ทำไมช้าจัง?”

        จงอิ๋งเสวี่ยยิ้มแล้วตอบว่า “ไม่มีอะไร! โทรศัพท์ของเจียงหนานมีปัญหาน่ะ…”

        ว้าว! เสี่ยวเสวี่ยช่างใจดีเหลือเกิน!

        ยังอุตส่าห์รักษาหน้าให้เขาด้วย

        เจียงหนานมีสีหน้าเหม่อลอย

        เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองกลับมาที่ปากซอยได้ยังไง?

        เด็กหนุ่มมองรถเมอร์เซเดสเบนซ์จีคลาสที่เคลื่อนจากไป โดยที่จงอิ๋งเสวี่ยไม่ลืมที่จะโบกมือให้เขา

        ทำไมพูดจบก็ไปเลยล่ะ?

        เธอจะตรงไปตรงมาขนาดนี้เลยเหรอ?

        ห้าหมื่น... หนึ่งแสนอะไรนั่น...

        ไม่ให้แล้วเหรอ?

        เฮ้ย! ฉันยังมีอะไรจะพูดอีกนะ!

        เสี่ยวเสวี่ย! เซี่ยเหยา! ฉันจะไม่เสแสร้งแล้ว!

        เลี้ยงดูก็เลี้ยงดูสิ!

        ฉันเป็๲คนแบบนั้นแหละ!

        พวกเธอกลับมาก่อนสิ… อย่าให้น้ำตาฉันไหลนะ!

        เจียงหนานที่มีเงินเหลือในบัญชีแค่ 24.69 หยวน รู้สึกราวกับทั้งโลกมืดสนิท

        ระหว่างเดินผ่านร้านบาร์บีคิวของเ๽้าของบ้าน เสียงอึกทึกครึกโครมและเสียงด่าทอทำให้เจียงหนานขมวดคิ้ว

        เขาหันไปมองพร้อมกับประกายดุร้ายที่ฉายวาบขึ้นในดวงตา!