ปัง!!!!......
“อะไรนะ! สุไม่บินมาที่นี่อย่างนั้นเหรอ? ทำไมถึงเป็อย่างนั้นล่ะ?” โทมัส ตบโต๊ะทำงานเสียงดังสนั่น ก่อนจะร้องถาม โอเบีย เลขานุการคู่ใจของตนเองออกไป ด้วยอาการหงุดหงิดใจและร้อนรนใจอย่างเต็มที
“เอ่อ! คือทางโน้นบอกว่าคุณสุได้แจ้งลาออกจากงาน และก็ได้ย้ายออกไปจากเพ้นท์เฮาส์ไปแล้วในตอนนี้ครับ ซึ่งที่เป็อย่างนั้น อาจจะเป็เพราะที่เธอได้ไปเห็นข่าวของคุณ ที่ลงในอินเตอร์เน็ตนั้นก็เป็ได้ครับ จึงทำให้เธอตัดสินใจเช่นนั้น”
โอเบีย เงยหน้ามองผู้เป็เ้านายของตนนิดหนึ่ง ก่อนจะก้มลงไปมองยังพื้นห้องทำงานตามเดิม
เพราะ โอเบีย รู้แน่อยู่แก่ใจว่าเวลาที่เ้านายของตนโกรธเกรี้ยวขึ้นมานั้น ราวกับพายุโทนาโดก็ไม่ปาน ซึ่งอารมณ์อย่างนี้นั้นทำให้ทุกคนหวาดกลัว โทมัส อยู่ครามครัน ไม่กล้าที่จะเข้าใกล้เลยเวลาโกรธเกรี้ยวขึ้นมา
“บัดซบจริงๆ เลย! ข่าวเื่ไม่เป็เื่ นั่งเทียนเขียนกันขึ้นมาชัดๆ นายรีบไม่สืบหาคนที่ปล่อยข่าวนี้มาให้ได้ และจัดการปิดบริษัทนั้นทันทีโทษฐานที่ทำให้ฉันเสื่อมเสียชื่อเสียง และทำให้ฉันต้องบาดหมางใจกับเมียฉัน จนต้องเป็อย่างนี้”
โทมัส สั่งการให้เลขานุการคู่ใจของตน เร่งสืบหาต้นตอที่ปล่อยข่าวเช่นนั้น และให้จัดการขั้นเด็ดขาดในทันที
“ครับๆ คุณโทมัส ผมจะเร่งดำเนินการเื่นี้ให้เร็วที่สุดครับ”
โอเบีย ขานรับคำสั่งนั้นโดยเร็วไว ซึ่ง โอเบีย นั้นรู้ว่า โทมัส เป็คนที่โมโหร้าย เอาแต่ใจ เฉียบขาดและเด็ดขาดขนาดไหน แต่บทชายหนุ่มจะเงียบก็เงียบราวกับเป่าสาก และบทจะโมโหขึ้นมาก็ราวกับพายุโทนาโดบุกเมืองยังไงยังงั้นแหละ แต่ใช่ว่าเ้านายของเขาจะเป็อย่างนี้บ่อยซะที่ไหน แต่หากได้โกรธอะไรมากๆ จริงๆ ถึงจะเป็อย่างที่เป็อยู่นี้ จะไม่คิดจะฟังเหตุผลหรืออะไรใดๆ ทั้งสิ้น
“อ้อ! ฉันจะบินไปเมืองไทยคืนนี้เลย นายช่วยหาตั๋วเครื่องบินให้ฉันด้วย” โทมัส นั่งลงที่เก้าอี้ทำงาน เพื่อสงบสติอารมณ์ แล้วจึงเอ่ยบอกเลขานุการคู่ใจ ให้ทำตามคำสั่งที่เขา้าในทันที
“ครับคุณโทมัส” โอเบีย กล่าวตอบรับคำสั่งนั้นแล้ว ก็หันหลังเดินออกมาจากห้องทำงานของผู้เป็เ้านาย และรีบไปดำเนินการตามที่สั่งนั้นอย่างเร็วไว
:
เมื่อ โทมัส เหยียบลงที่พื้นดินของประเทศไทยแล้ว ก็ให้บอดี้การ์ดพาไปยังคอนโดของ กุสุมา ที่เ้าหล่อนพักอาศัยอยู่นั้นทันที
“ห้องปิดล็อคกุญแจครับคุณโทมัส เห็นทางคนดูแลคอนโดบอกว่า คุณกุสุมา เดินทางไปร่วมงานแต่งงานของเพื่อนเธอที่ประเทศอิตาลีน่ะครับ” โอเบีย ซึ่งได้ไปสอบถามยังเ้าหน้าที่นิติบุคคลของคอนโดก็ได้ความตามที่แจ้งให้ โทมัส ได้ทราบเช่นนั้น
เมื่อ โทมัส ได้ยินอย่างนั้น ก็ยิ่งทำให้หน้าตาของชายหนุ่มดุดัน เคร่งเครียดมากขึ้นกว่าเดิมเข้าไปอีก
“โอเบีย นายไปสืบหาข้อมูลต่างๆ ที่สุไปที่ประเทศอิตาลีมาอย่างละเอียด ฉันให้เวลาถึงพรุ่งนี้เย็นจะต้องได้เื่ทั้งหมดมารายงานให้ฉันทราบ”
โทมัส ถอนหายใจออกมาอย่างแรงหนึ่งที ก่อนจะสั่งการให้เลขานุการคนสนิท ไปดำเนินการสืบหาข้อมูลที่ตนเอง้ามาให้อย่างเร็วไว
“ห๊า! พรุ่งนี้เหรอครับ?” โอเบีย ตาโตเท่าไข่ห่านขึ้นมาเลยในทันที ที่อยู่ดีๆ เ้านายของตนได้สั่งการและ้าข้อมูลอย่างรวดเร็วปาดจรวดอย่างนั้น ซึ่งคืนนี้ทั้งคืน โอเบีย คิดว่าคงจะไม่ได้หลับได้นอนกันพอดี ถ้าเป็อย่างนั้น
“ใช่! ฉัน้าข้อมูลทุกอย่างพรุ่งนี้” โทมัส หันมากล่าวย้ำอย่างชัดเจน ให้เลขานุการคนสนิทรับทราบ และเร่งไปปฏิบัติตาม
“โอเคครับ คุณโทมัส ผมจะรีบหาข้อมูลมาให้ได้ภายในวันพรุ่งนี้ครับ”
โอเบีย ขานรับคำสั่งของผู้เป็เ้านายแต่โดยดี ซึ่งในการหาข้อมูลของคนที่้าหานั้น สำหรับ โอเบีย แล้ว มันไม่ได้ยากแต่มันก็ไม่ได้ง่ายเกินไป เพราะชายหนุ่มจะต้องมีการติดต่อประสานงานโน้นนี้นั้น และให้เพื่อนๆ ของตนช่วยตรวจสอบอีกแรงด้วย แต่ทั้งนี้และทั้งนั้นก็ต้องใช้เวลาครับพี่น้อง
“คุณโทมัสนี้ท่าจะหลงเมียเข้าขั้นหนักเอาการแล้วล่ะเนี้ย เฮ่อ!”
โอเบีย หันหลังรีบเดินไปขึ้นรถยนต์คันหรูอีกคัน เพื่อไปทำตามที่เ้านายของตนสั่งการมานั้นทันที พร้อมกับบ่นพึมพำกับตัวเอง อย่างไม่รู้จะระบายกับใคร ซึ่งทำได้ก็แต่เร่งไปดำเนินการหาข้อมูลตามที่สั่งนั้นให้ได้อย่างเร็วไว
ส่วน โทมัส เมื่อได้เห็นว่า โอเบีย เลขานุการคนสนิท รีบเร่งไปดำเนินการตามที่สั่งแล้ว ก็ให้บอดี้การ์ดที่เป็สารถีขับรถอยู่นั้น ขับรถยนต์คันหรูออกไปจากคอนโดของ กุสุมา ไปรอฟังข้อมูลความคืบหน้าจาก โอเบีย อยู่ที่เพ้นท์เฮาส์ อย่างใจจดใจจ่อเช่นเดียวกัน
๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐
373
