ตอนที่ 1 คุณลุงใจดี
ในซอยเล็ก ๆ ที่เงียบสงบของหมู่บ้านหรูย่านชานเมือง มีบ้านหลังใหญ่สองชั้นสีขาวตั้งตระหง่านโดดเด่นอยู่สุดซอย เ้าของบ้านหลังนั้นก็คือ
“ลุงชาญ”
ชายโสดวัยห้าสิบต้น ๆ ที่ใครต่อใครในละแวกนี้ต่างพูดเป็เสียงเดียวว่า
“ลุงชาญเป็คนใจดีเหลือเกิน”
ลุงชาญสูงเกือบร้อยแปดสิบ ร่างกายกำยำบึกบึนราวกับคนวัยหนุ่ม กล้ามเนื้อแขนและอกตันแน่นจากการออกกำลังกาย ผมสั้นสีขาวที่งอกไปตามเวลาและหนวดเครารกเต็มใบหน้า ทำให้หน้าตาที่เคยหล่อเหลาแบบผู้ชายไทยแท้ ๆ ในยุคเก่า ดูมีร่องรอยของกาลเวลามัน แต่มันก็ช่วยเพิ่มเสน่ห์แบบคนสูงวัยที่ดูดี ลุงชาญเป็คนยิ้มเก่ง ดูเป็มิตรและมักจะช่วยเหลือเพื่อนบ้านอยู่เสมอแต่ภายใต้ความใจดีกลับแฝงไปด้วยไฟราคะที่ลุกโชนอยู่ภายในเพราะจริง ๆ แล้วลุงชาญเป็คนที่มักมากในกามเป็อย่างยิ่ง
ลุงชาญรวยมาก รวยแบบไม่ต้องทำงานก็อยู่ได้ทั้งชาติ เขาใช้ชีวิตอยู่บ้านคนเดียว และเวลาว่าง ๆ ลุงชาญก็จะใช้ไปกับการแอบมอง “สามสาว สามพี่น้อง” ที่อยู่บ้านติดกัน
ที่บ้านข้าง ๆ มีลูกสาวสามคน พวกเธอสวยทุกคน แต่สวยในแบบที่แตกต่างกัน
เขาเคยแอบถ่ายรูปตอนพวกเธอใส่ชุดนักเรียน ใส่ชุดว่ายน้ำเล่นน้ำหน้าบ้าน ใส่เสื้อกล้ามกางเกงขาสั้นเดินไปไหนมาไหนในบ้านที่ม่านไม่ได้ปิดสนิท เขามีคลังรูปส่วนตัวของพวกเธอในคอมพิวเตอร์จำนวนมาก
ลุงชาญไม่ใช่แค่ชอบดู เขายังชอบจินตนาการและช่วยตัวเองทุกคืนด้วยภาพของพวกเธอทั้งสามที่ผลัดกันขึ้นขย่มตัวเขาในหัว บางคืนเขาจินตนาการว่าทำพร้อมกันสามคน บางคืนก็แยกวันละคน เขารู้ว่ามันผิดแต่มันหยุดไม่ได้ เพราะไฟราคะในตัวเขามันไม่เคยมอดดับลงแม้อายุจะล่วงเลยห้าสิบไปแล้ว น้องชายของลุงชาญยังคงแข็งโป๊กได้ทุกเมื่อที่คิดถึงพวกเธอ
แล้ววันนี้...วันที่ลุงชาญรอคอยมานานแสนนาน ก็มาถึง
วันที่ฝนตกพรำ ๆ พ่อของพวกเธอก็หนีหายไป ทิ้งลูกสาวสามคนยืนตัวปล่าวพร้อมกระเป๋าเดินทางใบเล็ก ๆ หน้าบ้านพวกเธอถูกปิดป้ายยึดอย่างเป็ทางการ
ทั้งสามคนยืนตากฝนอยู่หน้าบ้าน ตัวเปียกปอน ฝนทำให้เสื้อของพวกเธอขาวบางจนเห็นเสื้อในชัดเจน กางเกงขาสั้นเปียกแนบติดกับก้นกลมกลึง พวกเธอทั้งสามกอดกันร้องไห้เบา ๆ ไม่รู้จะไปไหนต่อ
ลุงชาญยืนอยู่หลังม่านหน้าต่างชั้นสอง มองลงมาด้วยรอยยิ้มที่มุมปาก ดวงตาเป็ประกายนี่คือโอกาสที่ฟ้าประทานให้มันเป็โอกาสที่เขาจะได้ “ช่วยเหลือ” พวกเธออย่างใกล้ชิด
ลุงชาญหยิบร่มสีดำคันใหญ่ เดินออกจากบ้านอย่างสงบเสงี่ยม ท่าทางเป็ห่วงเป็ใยเต็มที่
“เด็ก ๆ ทำไมยืนตากฝนอยู่ล่ะลูก เกิดอะไรขึ้น?”
เสียงลุงชาญนุ่มทุ้มยังดูเป็มิตรเหมือนเคย
เด็กสาวทั้งสามเงยหน้าขึ้นมอง น้ำตาไหลปนฝน พวกเธอจำลุงชาญได้ดี ลุงข้างบ้านที่เคยให้ขนม เคยช่วยซ่อมจักรยาน เคยยิ้มให้ทุกครั้งที่เจอ ลุงที่แสนดีคนนี้...คือความหวังเดียวที่เหลืออยู่
“ลุงชาญ...บ้านหนูถูกยึดแล้วค่ะ พ่อหนูก็หนีไป...หนูไม่รู้จะไปไหน...”
เสียงสั่นเครือของพี่สาวคนโตดังขึ้น
พวกเธอรู้อยู่แล้วว่าสักวันต้องเป็แบบนี้เพราะพ่อของพวกเธอเริ่มติดการพนัน ไม่ค่อยกลับบ้านปล่อยให้พวกเธออยู่กันตามลำพังบ่อยครั้ง และที่หนักสุดก็คือ เขาไปกู้หนี้ยืมสินจนสุดท้ายบ้านก็โดยยึดแล้วเขาก็หนีหายไป
ลุงชาญยกมือปาดน้ำฝนที่เปียกใบหน้าเด็กสาวเบา ๆ ััแรกที่เขาได้แตะต้องผิวเนียนนุ่มนั้น ทำให้เืในตัวเขาพุ่งพล่าน
“ไม่เป็ไรนะ เดี๋ยวพวกหนูมาหลบฝนที่บ้านลุงก่อน”
ลุงชาญ พาทั้งสามคนเดินเข้าบ้าน มือใหญ่ ๆ ของลุงชาญโอบไหล่บาง ๆ ของพวกเธอเบา ๆ อย่างกับจะปลอบโยน แต่ในใจ...ลุงชาญกำลังคิดถึงแต่เื่หื่นกามที่จะทำกับพวกเธอ
ประตูบ้านปิดลงสนิท
ข้างในบ้านหรูหราที่ไม่มีใครเคยได้เข้ามา สว่างไสวด้วยแสงไฟสีส้มนวลตา กลิ่นไม้หอมอ่อน ๆ ลอยฟุ้ง
ลุงชาญนั่งลงบนเก้าอี้เดี่ยวตรงข้ามโซฟา มือวางบนเข่า เขามองสามสาวที่ยืนตัวสั่นเทาค้างอยู่กลางห้องรับแขก ไฟสีส้มสลัวสาดลงมา เสื้อผ้าเปียกฝนแนบเนื้อจนเห็นทุกเส้นโค้ง ทุกเนินผ้าที่ซ่อนเร้น
เขาค่อย ๆ กวาดสายตาทีละคน ช้า ๆ เหมือนเสือที่กำลังมองดูเหยื่อก่อนลงมือล่า
คนแรก “ปิ่น” พี่สาวคนโตวัย 24 ปี
เธอมีผมยาวตรงสีดำสนิท ที่ตอนนี้เปียกฝนจนลีบแนบกับแผ่นหลัง ใบหน้าเธอคมสวยแบบไทยแท้ คิ้วเข้ม ดวงตาเศร้า มีหน้าอกคัพ C กลม ๆ เต็มตึงใต้เสื้อยืดสีขาวบางจนเห็นสีน้ำตาลอ่อนของเสื้อชั้นใน
เธอเป็คนขยัน มีความรับผิดชอบสูง เธอเป็เสาหลักของน้อง ๆ มาตลอด
ในใจลุงชาญ
“หนูปิ่น…ผมยาวแบบนี้ ถ้าจับผมรวบแล้วกระแทกจากข้างหลังคงสะใจน่าดู”
คนที่สอง “มาย” น้องคนกลางวัย 20 ปี เป็นักศึกษาปี 2
เธอมีผมยาวดัดลอนสีน้ำตาลอมทอง มีใบหน้าสวยแต่ก็ดูหยิ่ง ดวงตาคมกริบริมฝีปากอวบอิ่มทาลิปสติกสีแดงจัด ผิวขาวเนียนราวนมสด แต่จุดเด่นที่สุดคงเป็หน้าอกคัพ E ที่อวบอึ๋มจนเสื้อครอปสีดำแทบะเิออกมา ยิ่งเปียกฝนยิ่งทำให้เห็นความใหญ่โตของหน้าอกเธอแบบเด่นชัด
เธอมีนิสัยเอาแต่ใจ ขี้บ่น รักสบาย ใช้เงินเก่ง
ในใจลุงชาญ
“ไอ้หน้าอกคู่นี้แหละที่ลุงฝันถึงทุกคืน ถ้าได้เอากวยเสียดสีระหว่างร่องนมขาว ๆ นี่ คงโครตฟินเลย”
คนสุดท้าย “ดรีม” น้องเล็กวัย 18 ปี อยู่ม.6
เธอผมสั้นประบ่า สีน้ำตาลอ่อนย้อมไฮไลต์ชมพูอ่อนสไตล์อนิเมะ ตัดหน้าม้าตรง ตัวเล็กผอมบาง เธอสูงแค่ 150 ซม. มีใบหน้าน่ารักแบบตุ๊กตา ตาโต ปากเล็กจิ้มลิ้ม หน้าอกแค่คัพ A
เธอเป็คนร่าเริง สดใส ชื่นชอบการ์ตูน อนิเมะ ไอดอล และเป็มิตรกับทุกคน
ในใจลุงชาญ
“ตัวเล็กแค่นี้ ถ้าได้อุ้มขึ้นแล้วเย็ดกลางอากาศคงดีสุด ๆ อยากจับขาเล็ก ๆ พาดบ่าแล้วซอยจนร้องครางให้เหมือนตัวละครในโดจินที่เธอชอบอ่าน”
ลุงชาญกำขาแน่นจนกางเกงยีนส์ปูดขึ้น เขารู้สึกว่าท่อนกวยของตัวเองแข็งตัวขึ้นจนเจ็บ เลยต้องขยับตัวเพื่อกลบเกลื่อน
ปิ่นก้มหน้าขอบคุณเสียงสั่น
“หนูขอบคุณ คุณลุงมากเลยนะคะที่ช่วยพวกหนู…พวกหนูคงรบกวนไม่นานหรอกค่ะ”
ลุงชาญยิ้มอย่างอ่อนโยนให้เธอ มือหนาใหญ่และแข็งแรงของเขายื่นออกไปกุมมือของปิ่นไว้เบา ๆ การััที่ดูอบอุ่นนี้สร้างความประหลาดใจให้ปิ่นเล็กน้อย
“ไม่เป็ไรหรอกหนูปิ่น ลุงเต็มใจช่วย”
ลุงชาญพูดเสียงนุ่ม
“ยังไงบ้านลุงก็มีห้องว่างเยอะอยู่แล้ว พวกหนูอยู่นาน ๆ เลยก็ได้ ลุงจะได้ไม่เหงา”
ปิ่นทำหน้าลังเลเล็กน้อย ความมีเหตุผลทำให้เธอกลัวการเป็ภาระ
“จะดีหรอคะ?”
มาย น้องสาวคนกลางรีบพูดแทรกอย่างรวดเร็วสีหน้าของเธอฉายแววโล่งใจที่ได้พ้นจากความลำบาก
“ดีสิพี่ปิ่น ยังไงลุงเขาก็เต็มใจจะช่วยพวกเราอยู่แล้ว ไม่เห็นเป็อะไรเลย”
ปิ่นยังคงลังเล จึงหันไปถามน้องสาวคนเล็ก
“แล้วดรีมล่ะ?”
ดรีมตอบ
“แล้วแต่พวกพี่ ๆ เลยค่ะ”
ปิ่นถอนหายใจ เธอเห็นว่าคงไม่ดีที่จะพาน้อง ๆ ไปลำบากข้างนอกและพวกเธอก็ไม่มีญาติที่จะไปขอความช่วยเหลือได้ด้วย เธอจึงตัดสินใจยอมรับความช่วยเหลือที่มาพร้อมกับความไม่สบายใจเล็กน้อย
“พวกหนูขอรบกวนคุณลุงด้วยนะคะ ถ้ามีอะไรให้พวกหนูช่วยก็บอกได้เลยค่ะ”
ลุงชาญยิ้มให้พวกเธออย่างอบอุ่นและบีบมือปิ่นเบา ๆ อีกครั้ง
“ได้เลย เดี๋ยวลุงจะบอกนะ”
ในห้วงลึกของจิตใจ ลุงชาญรู้สึกเต็มไปด้วยความดีใจและความปรารถนาที่ไม่สามารถบรรยายออกมาได้
63K
