Persephone Order : ไปทำฟาร์มตามบัญชาเทพีฤดูใบไม้ผลิที่ต่างโลก ภาคฤดูใบไม้ผลิ

ฤดูใบไม้ผลิ เดือนที่ 1 สัปดาห์ที่ 2 บทที่ 10 : ให้ข้าทำโยเกิร์ต? ข้าจะหาวัวจากไหน ??             “ นี่แหละ หมอนที่ข้าต้องการ ” น้ำตาแห่งความปลื้มปิติ ที่ตัวเองสามารถตัดเย็บหมอนนุ่มๆไว้หนุนหัวได้ไหลลงผ่านแก้ม หยดลงหมอน และน่าจะซึมโดนนุ่นข้างใน จนข้าสะดุ้ง รีบเช็ดน้ำตาที่แก้มแบบลวก ๆ แล้วพยายามเช็ดๆน้ำตาไม่ให้ซึมเข้านุ่นในหมอน แต่ดูเหมือนจะไม่ทันแล้ว เพราะหมอนข้าแฟ่บลงไปเป็นวงที่น้ำตาหยดไป             “ ไม่นะๆ น้ำตาแค่หยดเดียวจะซึมทะลุผ้าดิบไปโดนนุ่นได้ไง ” ข้าพยายามใช้นิ้วมือเช็ดๆ แต่ก็ไม่อาจทำให้คราบน้ำตาบนผ้าดิบแห้งได้ ข้าเลยพึ่งที่พึ่งสุดท้าย “ คุณนุ่นในหมอนของข้า ได้โปรดอย่าเหี่ยวอย่าฟีบเพราะน้ำตาข้าเลย ช่วยนุ่มๆ ฟูๆ จนเต็มใบหมอน ให้ข้าได้นอนหนุนอย่างสบายด้วยเถิด ”             คำขอร้องของข้า เป็นดั่งคำสั่ง คำร่ายเวทที่ศักดิ์สิทธิ์ นุ่นในหมอนนั้นได้พองขึ้นมาพร้อมกันจนแน่นอย่างน่าตกใจ พอข้าลองลูบๆหมอนดูก็พบว่ามันเต่งตึงประหนึ่งหมอนใยสังเคราะห์ในโลกเดิมที่ข้าไม่ได้นอนหนุนมานานหลังโดนบังคับให้นอนแต่ในเตียงเจลฟื้นฟูร่างกายเลย
            “ ขอบคุณ คุณนุ่นมาก ๆ นะคะ ที่ทำให้หมอนข้านุ่มๆแบบนี้ คิก ๆ ๆ ” ข้าหัวเราะคิกคักอย่างดีใจก่อนจะพลิกตัวลงนอนบนหมอนนุ่มๆอย่างดีใจ พร้อมลองตะแคงซ้าย เอียงขวา และลุกขึ้นมานั่งพิงผนังแล้วหยิบหมอนมากอดแนบอก “ นุ่มมากเลย ข้าชอบที่สุดเลยล่ะหมอนนุ่ม ๆ แบบนี้ ”             ข้าใช้เวลาบนเตียงกับการเล่น การกอดหมอนนุ่มๆอยู่เกือบครึ่งชั่วโมง ก่อนจะวางหมอนลงบนหัวเตียง แล้วคิดที่จะทำเบาะนุ่มๆ ผ้าปูที่นอนนุ่มๆ และผ้าห่มนุ่มๆด้วย แต่คงต้องรออีกสักพัก เพราะตอนนี้เงินข้าเหลือแค่ 6 ดรักม่า 2 โอโบลเท่านั้น ต้องหารายได้เพิ่มด้วยการปลูกผักไปขายซะแล้ว             “ แต่ . . . ถ้าผักชั้นดีของข้าออกขายตลาดไป จะโดนคนสงสัยไหมว่าปลูกยังไงถึงได้ผักดีแบบนี้. . . อ่า . .. ถ้าขายแบบเยอะๆ มูลค่าอาจจะต่ำกว่าที่ควรได้ ถ้าปล่อยน้อย ๆ อาจมีแก่งแย่งกันก็ได้นะ แต่ข้าไม่มีชื่อเสียง จะมีใครมาซื้อผักข้าไหมนะ . . . ไหน ๆ ดูก่อนสิว่ามีระบบส่งผักไปขายโดยไม่ต้องไปตั้งร้านเองไหม และถ้ามีระบบประมูลด้วยจะยิ่งดีมาก ”             ข้าเปิดหน้าต่างตลาดยมโลกขึ้นมา และกวาดตามองหาแท็บเล็กที่อาจจะมี ซึ่งข้าก็พบแท็บวางขายสินค้าอยู่ข้างๆแท็บเลือกซื้อสินค้าที่มุมซ้ายบนของหน้าจอด้วยล่ะ พอจิ้มเข้าไปก็พบว่าเป็นหน้าสำหรับวางสินค้าสำหรับข้า ซึ่งตอนนี้ยังวางขายได้แค่ 10 ชิ้น และมีคู่มือให้อ่านอยู่มุมขวาด้วย             “ วางขายได้ 10 ชิ้นต่อวัน จะรีเซ็ตทุก 24 ชั่วโมง ไม่สามารถวางสินค้าประเภทเดียวกันซ้อนทับกันได้ด้วยล่ะ จะได้เงินจากการขายทุกแปดโมงเช้าของแต่ละวัน สามารถตั้งชื่อสินค้าได้เอง รวมทั้งบรรยายรายละเอียดได้ หากตรวจสอบว่าเกินจริงไปจะโดนลดทอนลงมา โห ระบบดีใช่เล่น ” ข้าอ่านไปยิ้มไปบ้าง ทำหน้าเซ็งบ้างกับระบบการขาย และข้าก็เลือกที่จะวางแอปริคอตลงไป 5 ลูก วางหัวแรดิชลงไปอีก 5 ผล โดยใส่คำอธิบายว่า แอปริคอตรสเลิศจากคุณต้นแอปริคอตป่าขวาแห่งสปริงฟิลด์ กับ หัวแรดิชจากการฝึกปลูกผักครั้งแรกในฟาร์มสปริงฟิลด์ หว่านเมล็ดวันที่ 2 โตเต็มที่วันที่ 8             “ ราคาให้ประมูลกัน ในเวลา 24 ชั่วโมง ส่วนชื่อคนขายก็. . . คอร่า อวตารแห่งเทพีฤดูใบไม้ผลิ. . .อืม . . . น่าจะประมาณนี้ ” ตอนแรกข้าคิดจะปกปิดชื่อสถานที่และชื่อคนขาย แต่ไหน ๆ ก็ส่งขายตลาดยมโลกทั้งที ขอพึ่งพาบารมีเทพีเพอร์ซีโฟเน่หน่อยละกัน และข้าก็กดส่งขายไป แล้วเปลี่ยนหน้าจอจากโหมดขายมาเป็นโหมดซื้อ เพื่อหาเมล็ดแรดิชมาปลูกเพิ่ม เพื่อทดลองว่าการปลูกในดินปกติ กับดินที่ผสมปุ๋ยปลาอันไหนจะโตไวกว่า ได้ผลผลิตดีกว่ากัน             ข้าจ่ายเงินไป 2 โอโบลเป็นค่าเมล็ดหัวแรดิชสองถุง จำนวนถุงละ 20 เมล็ด ก่อนจะออกไปใช้จอบแทงดินเป็นรูไว้หย่อนเมล็ดจำนวน 20 หลุมต่อหนึ่งแปลง ซึ่งน้อยกว่าการปลูกรอบแรก 10 ต้น ทำให้มีพื้นที่ว่างระหว่างต้นมากขึ้น             ข้าจัดการหย่อนเมล็ด กลบดิน รดน้ำแรดิชแปลง 2 แปลงใหม่ไปชั่วโมงเต็มๆ เวลาตอนนี้ก็บ่ายสองกว่า ๆ แล้ว แดดยังคงร้อนๆอยู่ ข้าเลยเลือกที่จะกลับมานั่งกอดหมอนเล่น ขณะคิดหาวิธีทำเบาะรองเตียงนุ่ม ๆ ด้วยความที่ไม่รู้ว่าเบาะทำยังไง จะหาซื้อฟองน้ำสังเคราะห์มาก็ไม่น่าจะมี จะซื้อฟองน้ำของจริงก็น่าจะแพงหรือทำแบบหมอนดี แค่ทำให้ใหญ่ขึ้น แล้วใช้อะไรแน่น ๆ หนา ๆ มารอง             ข้าคิดไปเพลินๆ เสียงแจ้งเตือนในหน้าจอก็ดังขึ้น ข้าเปิดขึ้นมาดูก็พบว่าเป็นจดหมายโบราณแบบม้วนเขียนข้อความภาษากรีกโบราณครึ่งบนที่ข้าอ่านไม่ออกอีก ส่วนครึ่งล่างนั้นเขียนให้ข้าอ่านออกว่า เทพฮาเดส และเทพีเพอร์ซีโฟเน่พอใจมากที่ข้าหัวใสในด้านการค้า ปล่อยของดีจากฟาร์มสปริงฟิลด์ที่เทพีไม่ได้ปล่อยลงตลาดมานานหลายร้อยปี ทำให้ตอนนี้ตลาดยมโลกฮือฮากันมาก พวกท่านเลยจะมอบช่องเก็บไอเทมเพิ่ม 5 ช่อง และช่องขายสินค้าอีก 5 ช่อง พร้อมกับมอบภารกิจที่ 5 ให้
            “ ทำโยเกิร์ตหัวแรดิช ! แถมต้องเป็นโยเกิร์ตสไตล์กรีกอีกด้วย กำหนดส่งสิ้นเดือนนี้ ? โอ้โห้เควสระยะยาวสุดยากออกมาไวไปไหม ! ” ข้าอ้าปากค้างก่อนตาขวาจะกระตุกถี่ ๆ เพราะข้าไม่รู้เลยว่าโยเกิร์ตสไตล์กรีกคืออะไร ทำยังไง เอาจริง ๆ แค่โยเกิร์ตธรรมดายังไม่รู้เลยว่าทำยังไง “ มีหนังสือคู่มือการทำแนบมาให้ข้าไหม ข้าทำไม่เป็น ”             ข้าพูดไปแบบไม่คาดหวังคำตอบ และคิดจะหาซื้อตำราทำโยเกิร์ตสไตล์กรีกโบราณจากหน้าตลาดหลังอ่านจดหมายนี้เสร็จ ทว่าพอเลื่อนลงมากลับพบวิธีทำโยเกิร์ตแนบมาด้วย ทำให้อดยิ้มออกมาไม่ได้ และขอบคุณเทพ เทพีแห่งยมโลกทั้งสองที่ใจดีกับข้าขนาดนี้             ข้าหยิบม้วนกระดาษที่แนบท้ายจดหมายภารกิจออกมาคลี่อ่านดู พบว่าแม้ม้วนกระดาษจะยาว 60 เซนติเมตร แต่ภายในนั้นมีตัวอักษรเขียนด้วยหมึกดำแค่สองบรรทัดคือหัวข้อ วิธีทำโยเกิร์ตสไตล์กรีกโบราณ และบรรทัดแรกคือ “ จงหาวัวมาเลี้ยง ”             “ ภารกิจต่อเนื่องแน่ๆแบบนี้ หาวัวมาก่อน รีดนมวัว แล้วเอานมวัวไปทำอะไรสักอย่างตามขั้นตอนการทำโยเกิร์ตแน่ๆ . . . แล้ว ข้าจะหาวัวยังไงดี จะออกเดินหาตามป่าคงยาก จะหาซื้อก็. . . น่าจะแพง ” ข้าม้วนคู่มือการทำ แล้วเก็บเข้ากระเป๋าไป แต่มันกลับเด้งออกแล้วเข้าหน้าภารกิจแทน “ ดี ไม่รกช่องกระเป๋าต่อไปก็ ไหนดูสิว่าวัวตัวหนึ่งราคากี่ดรักม่า ”             ข้าเปิดหน้าจอตลาดยมโลก และค้นหาวัว โดยเลือกเรียงลำดับตามราคาถูกที่สุด ผลลัพธ์การค้นหาหน้าแรกที่แสดงออกมาคือวัวขาวดำธรรมดาๆที่พบเห็นได้ทั่วไป วัวสีน้ำตาลอ่อน น้ำตาลเข้ม และวัวสีขาว/ดำล้วนทั้งตัว โดยตัวแรกนั้นราคา 100 ดรักม่าถ้วน             “ ถ้าเทียบกับ 8 ดรักม่า เท่ากับค่าแรงของข้าในการปลูกผัก 8 วัน เท่ากับว่าวัวตัวหนึ่งมีค่าเท่ากับค่าแรงทั่วไป 100 วัน ! แพงจัง ” ข้าเลือกที่จะปิดหน้าจอนี้ลง แล้วตั้งใจว่าจะรอดูผลการประมูลผลแอปริคอต และหัวแรดิชก่อน ถ้าได้ลูกละ 1 ดรัคม่าเป็นอย่างน้อย ข้าก็จะซื้อได้เลย แต่เป็นไปได้ยากที่ผลไม้และผักธรรมดาๆที่หาได้ทั่วไปจะราคาสูงถึงขนาดนั้น             “ ได้ช่องเพิ่มนี่นา เอาแอปริคอตไปใส่เพิ่มอีก 5 ช่องดีกว่า ” ข้าเปิดหน้าจอตลาดยมโลกขึ้นมาอีกครั้ง แล้วเปิดดูสินค้าที่ข้าวางขาย 10 ชิ้นดูว่าได้เท่าไหร่ พบว่าแต่ละชิ้นนั้นราคา 1 ดรัคม่า 1 โอบอลเท่ากันหมดแล้ว ทำเอาข้าอ้าปากค้าง ว่าผลไม้กับผักของข้าทำไมราคาสูงขนาดนี้ “ ฮ่า ๆ พรุ่งนี้ซื้อวัวได้แน่ แต่ไหน ๆ ก็ไหน ๆ แล้ว . . . เลือกพันธ์ เลือกตัววัวที่ให้นมคุณภาพดีมาเลยดีกว่า จะซื้อถูกๆมาก็เกรงว่าจะได้นมไม่ดีทำโยเกิร์ตได้ไม่ดีพอที่จะถวายเทพ เทพีจ้าวแห่งยมโลก ”             ข้านำผลแอปริคอตเข้าไปวางขายแบบประมูลเพิ่มอีก 5 ผล โดยไม่ใส่ราคาเริ่มต้น แต่ใส่เวลาสิ้นสุดการประมูลเท่ากับชุดแรก 10 ชิ้น ก่อนจะมาดูหน้าตลาด ค้นหาแม่วัวที่ให้น้ำนมดี ๆ แล้วค้นหาแบบแพงสุดไป ผลลัพธ์ที่ได้ทำเอาข้าอ้าปากค้างอย่างไม่เกรงว่าภาพลักษณ์สาวน้อยเรียบร้อย จะถูกมองเป็นสาวน้อยเปิ่น ๆ เหวอ ๆ เพราะยังไงในฟาร์มแห่งนี้ก็มีแค่ข้าอยู่คนเดียว              “ โห ราคา 10,708 ดรัคม่า ! วัวบ้าอะไรกันเนี่ย ราคาเท่ากับค่าแรงทั่วไปหนึ่งหมื่นวัน !” ข้าอุทานเสียงดังขณะดูแม่วัวผิวสีขาวปลอดดูเหมือนวัวทั่วไป สูง 4 เมตร แต่ราคาดันแพงระยับ คงเพราะคุณสมบัติมันดีแน่

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ฤดูใบไม้ผลิ เดือนที่ 1 สัปดาห์ที่ 2 บทที่ 10 : ให้ข้าทำโยเกิร์ต? ข้าจะหาวัวจากไหน ??

นิยายแนะนำ

Persephone Order : ไปทำฟาร์มตามบัญชาเทพีฤดูใบไม้ผลิที่ต่างโลก ภาคฤดูใบไม้ผลิ

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ฤดูใบไม้ผลิ เดือนที่ 1 สัปดาห์ที่ 2 บทที่ 10 : ให้ข้าทำโยเกิร์ต? ข้าจะหาวัวจากไหน ??

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้