ตอนที่ 25 ค่ายซากิ
เพรี๊ยะ!!!
" ถ้าแกทำเื่โง่ๆ แบบนี้อีก คราวหน้ามันจะไม่ใช่แค่ตบหน้า " โกกิได้พูดเตือนลูกน้องของเขา
"ครับ หัวหน้าโกกิ "
" ว่าแต่เด็กหนุ่มนั่นชื่ออะไรได้ถามไว้มั้ย "
" เอ่อ คือผมไม่ทราบครับรองผู้บัญชาการโกกิ"
"บัดซบ ทำไมลูกน้องของฉันถึงได้โง่เง่าขนาดนี้วะ " โกกิบรรดาโทสะออกพร้อมกับะโสั่งลูกน้อง
" ได้เวลาเปลี่ยนกะแล้ว พวกแกกลับไปที่ค่ายกันได้ "
ขณะเดียวกันทางด้านของริวจิ
ทั้ง 3 คนได้ก้าวลงออกมาจากรถ ทันใดนั้นรถก็ได้ส่งเสียงแปลกๆ
แอ๊ดดดดด
" เอ่ออ สงสัยจะต้องหาช่างซ่อมมาด้วยคนซะแล้วสิ "ริวจิถอนหายใจออกมา
ก็ไม่แปลก ที่มันจะพังพวกเขาใช้งานรถหนักงาน และไม่ได้เปลี่ยนรถเลย ั้แ่วันแรกตอนนี้มันเหมือนกับคนทำงานหนักจนร่างกายของมันแทบจะแตกสลาย แต่ถ้าการขับธรรมดามันก็ไม่มีปัญหาหรอก แต่นี่มันตองเหยียบศพของซอมบี้มาอย่างต่อเนื่องในระหว่างทางที่ผ่านมา ทำให้มันชำรุดเร็วกว่ากำหนด
หลังจากที่ทั้งสามคนลงออกมาจากรถ ทหารที่เป็คนนำทางมานั้นก็เดินเข้ามา
"เอ่ออ เนื่องจากคุณเป็ Hunter คุณมีสิทธิพิเศษในค่ายสามารถมีที่พักส่วนตัวได้ ตามผมมาทางนี้ครับ "
ทหารหนุ่มเขาอยากที่จะถามชื่อของริวจิ และตีสนิทเผื่อว่าจะมีประโยชน์ในอนาคต แต่เขาก็ไม่ได้พูดอะไรออกไปเพราะจิตสังหารที่ริวจิแผ่ออกมาตอนอยู่ที่จุดตรวจยังเป็ภาพติดตาเขาอยู่เลย
" ผมขอถามสัก 2-3 ข้อได้มั้ย " ริวจิได้เปิดปากถาม
" ได้แน่นอนครับ ถ้าผมตอบได้ ผมจะตอบ " เมื่อมองไปยังหน้าละอ่อนของริวจิแล้ว เขาก็พอจะเดาได้ถึงอายุของริวจิ แต่ถึงแม้ริวจิจะมีอายูน้อยกว่าตัวเอง แต่เขาก็พูดสุภาพกับริวจิ เพราะตอนนี้ความแข็งแกร่งคือทุกสิ่ง ไม่ว่าคุณจะอายุเท่าไหร่ ขอเพียงแค่คุณแข็งแกร่งก็จะไม่มีใครกล้าพูดอะไร
"งั้นไม่เกรงใจละนะ "
" 1. ค่ายซากิมีคนประมาณกี่คนเป็ทหารกี่คนและพวกที่อพยพกี่คน 2. ที่พวกคุณเรียกผมว่า Hunter อะไรนั่นมีคนแบบผมประมาณกี่คน 3. ที่นี่มีเชฟและช่างซ่อมบำรุงรถมั้ย "
เมื่อเห็นริวจิถามเขาไม่ยั้ง แต่เขาไม่ได้แสดงอาการแบบอายู เขายิ้มมุมปากและตอบแบบมืออาชีพราวกับว่าเคยตอบคำถามแบบนี้มานับครั้งไม่ถ้วน
" ค่ายของพวกเราตอนนี้มีประชากรทั้งหมด 1 แสนคน แบ่งออกเป็ทหาร 1 หมื่นนาย และผู้อาศัยปกติ 89,990ตนส่วนอีก10คนที่เหลือเป็ Hunter เหมือนกับคุณ ซึ่งถ้ารวมคุณก็จะเป็คนที่ 11 โดย Hunter จะมีสิทธิพิเศษดังที่ผมได้บอกคุณไป และ ค่ายของเรามีเชฟที่เป็มืออาชีพหลายคน คุณไม่ต้องห่วงว่าอาหารจะไม่อร่อยและ ช่างซ่อมบำรุงของเราก็มีมากมายเช่นกัน "
" งั้นพาฉันไปที่แผนกเชฟและช่างซ่อมที "
ทหารคนนั้นยิ้มและพาพวกเขาเดินไป แต่
คัตสึมินั้นเธอไม่สนใจจะไปด้วยเธอจึงได้โต้แย้งออกมา
" พาฉันไปหาผู้บัญชาการโกโตะ พ่อของฉันรู้จักกับเขา "
ทหารคนนั้นแสดงสีหน้าไม่พอใจเล็กน้อย ที่คนธรรมดาทำพฤติกรรมออกมาแบบนี้ แต่เห็นว่าพ่อของเธอรู้จักกับผู้บัญชาการ จึงเลี่ยงที่จะมีปัญหาและบอกให้ เพื่อนที่เป็ทหารที่อยู่ใกล้ๆ พาเธอไป
"เอ่อฉันขอถามอีกสักคำถามได้มั้ย แล้วพวกคนธรรมดาไม่ได้เป็ Hunter พวกเขาที่ห้องส่วนตัวหรือไม่ และของกินแต่ละวันของพวกเขาเหมือนกับพวก Hunter มั้ย "
ริวจิได้ถามเหมือนเขารู้คำตอบอยู่แล้ว เป็ไปไม่ได้ที่จะแจกจ่ายอาหารให้กับ ทุกคนในค่าย ในปริมาณที่เท่ากัน
"คุณนี่ช่างตลกจริงๆนะครับ ฮ่าๆ " ทหารคนนั้นได้หัวเราะออกมาและพูดต่อ
"คนที่จะได้กินอาหารเต็มอิ่มนั้น ต้องจะต้องเป็ Hunter ซึ่งมีหน้าที่ออกไปต่อสู้กับซอมบี้ และส่วนคนธรรมดาที่้าจะกินอิ่มนั้นจะต้องออกไปหาอาหารมาจากด้านนอก แต่ 70% นั้นจะถูกแบ่งให้กับค่าย "
" สุดๆ ไปเลยแห่ะ เพียงแค่ 18 วัน คนได้เปลี่ยนไปมากขนาดนี้ "
ริวจิได้คิดในใจ และแม่กับน้องของเขานั้นจะต้องอยู่ยังไงในโลกแบบนี้ ทั้งสองจะกินข้าวไม่อิ่มท้องในแต่ละมื้อ เมื่อคิดแบบนั้นขาจึงต้องรีบเร่งเดินทางไปอีก
20 นาทีต่อไปพวกเขาก็มาถึงแผนกช่างซ่อม
ชายผมทอง รูปร่างของเขาดีใบหน้าดูเป็มิตรมาก แต่รูปร่างของเขานั้นไม่ได้สูงเหมือนกับชาวต่างชาติ เขาสูงกว่าริวจิแค่นิดหน่อยเท่านั้น
" นี่คือหัวหน้า ช่างซ่อมโจเซฟ เขาเป็ชาวอเมริกาซึ่งเป็ชาวต่างชาติแต่เนื่องจากเขามีฝีมือมากๆ เขาสามารถซ่อมรถได้เกือบทุกประเภทและด้วยความเร็วที่น่าเหลือเชื่อ ผู้บัญชาการจึงให้เค้าเป็หัวหน้าของแผนกนี้ "
ทหารได้บรรยายศัพท์คุณอย่างเต็มที่ แต่ในทางด้านริวจิไม่ได้สนใจ กลับกันเขาหันไปถามอายูแทน และบอกให้ทหารถอยออกไป
"เธอคิดว่าไง "
[ หน้าตาเขาก็ดูเป็มิตรอยู่หรอก ดูแล้วน่าจะเป็คนดี แต่ยังไงก็เถอะคนเราจะมองแต่ภายนอกไม่ได้หรอก ] เธอเคยประสบการณ์มาแล้ว ที่ร้านสะดวกซื้อ
"ก็จริงอย่างที่เธอว่านั้นแหละแล้วเธอมีวิธีพิสูจน์มั้ย "
[ เอ่อ มันจะยากอะไร ก็พาเขาไปถ้าเขาคิดไม่ซื่อ นายก็จัดการซ่ะ ฉันไม่คิดว่าช่างซ่อมจะสามารถฆ่านายได้หรอกนะ ถึงแม้เขาจะมีปืนก็ตาม ]
" นี่เธอนิสัยคล้ายผู้ชายไปทุกทีแล้วนะอายู ฮ่า ฮ่า"
[ เงียบไปเลย ฉันแค่ต้องแข็งแกร่งขึ้นมันก็เท่านั้น ]
ในขณะที่ทั้งสองคุยกันอยู่นั้น
[ ติ๊ง ]
[ ผู้เล่น MK ได้เข้าสู้ขั้นที่ 1 สำเร็จ ]
ทันทีที่เสียงระบบดังขึ้น ทั่วทั้งค่ายก็กลายเป็วุ่นวาย
"ใครคือ MK เขาเป็ผู้หญิงหรือผู้ชายกัน "
" เขาเป็สุกี้ที่อยู่ห้างไงไม่ใช่ผู้หญิงผู้ชายทั้งนั้นแหละ 5555"
"นายกล้าไปล้อเลียนเขาแบบนี้ต่อหน้านายตายแน่ เขาเป็ถึง Hunter "
"เขาอยู่เมืองไหนกันนะ"
"โอโหเขาเลื่อนเป็ขั้น 1 แล้วหรอ เขาเป็คนที่ 2 ที่ระบบประกาศต่อมาจาก ริวจิสินะ"
เสียงคุยกันดังมาถึงหูของริวจิเลยดีเดียว
ริวจิเขาไม่ได้ใหรืออะไรเพราะอายูก็เลื่อนที่ขั้นที่ 1 ตั้งนานแล้วและอาจจะมีคนตั้งมากมายที่เลื่อนเป็คนที่ 1 หรือขั้นที่ 2 เหมือนเขาแล้วก็ได้ เพราะระบบไม่ได้ประกาศตอนที่เขาเลื่อนเป็ขั้นที่ 2 แสดงว่าอาจจะไม่ใช่เขาคนเดียวที่เลื่อนเป็ขั้นที่ 2 เขาคิดว่าคนที่ชื่อ MK ก็แค่อยากอวดโอ้ตัวเองเท่านั้นแหละ
หลังจากนั้นเขาบอกให้ทหารพาพวกเขาไปที่แผนกเชฟ
สาวสวยอกทรงโต ผมสีขาว ใบหน้าอันขาวสวยราวกับไข่มุก ถ้าไม่ได้บอกว่าเธอเป็เชฟ พวกเขาคงคิดว่าเธอเป็นางแบบซะอีก
" นั่นคือ คุณแคทเทอรีนน่า เธอเป็ชาติผู้ดีชาวอังกฤษ เธอเคร่งครัดเื่มารยาทเป็อย่างมาก อาจจะลำบากหน่อยในการที่จะคุยกับเธอ "
[ ฉันไม่เห็นด้วย คนนี้ไม่ผ่าน ] อายูได้กล่าวผ่างออกมาโดยทันที
"อ่าว เธอมองคนจากภายนอกงั้นหรอเนี่ยะ ฮ่าๆ "
[ เงียบไปซ่ะ ]
" ผู้บัญชาการตอนนี้ท่านน่าจะว่างแล้ว ผมจะพาพวกคุณไปพบกับท่านนะครับ โปรดตามมา "
ก่อนหน้านี้
ก๊อก
ก๊อก
" ผู้บัญชาครับผู้หญิงคนนี้บอกว่ารู้จักกับท่านครับ ให้ผมพาเข้าไปเลยมั้ยครับ "
"ให้เข้ามา"
หญิงสาวได้เดินเข้ามาและนั่งลง แต่ก่อนที่เธอจะได้กล่าวพูดอะไร โกโตะได้ถามออกมาก่อน
" คัตสึมิงั้นหรอ นั่งลงก่อนสิ"
" ใช่ค่ะคัตสึมิเองค่ะลุงโกโตะ คุณพ่อไม่ได้อยู่ที่นี่งั้นหรอคะ " ปฎิกิริยาของเธอได้เปลี่ยนไปราวฟ้ากับเหวเมื่ออยู่ต่อหน้าของโกโตะ
" พ่อของเธอไม่ได้อยู่ที่นี้หรอก ตอนเกิดเหตุการณ์ เขาน่าจะอยู่ที่โตเกียวและฉลองกับนักธุรกิจคนอื่นๆ ละมั้งนะ"
โกโตะไม่ได้พูดโกหก เพราะรายชื่อผู้อพยพมานั้นเขาได้ตรวจอย่างชัดเจนและสามารถบอกชื่อได้ เว้นแต่ริวจิกับอายูซึ่งผ่านการตรวจมาโดยกรณีพิเศษ
เมื่อเห็นคัตสึมิซึมไป โกโตะได้พูดให้กำลังใจเธอ
" พ่อของเธอน่าจะปลอดภัย ไม่ต้องห่วงไปหรอก เธอสามารถอยู่ที่นี่ได้ แต่.... "
" แต่อะไรหรอค่ะ "
" ฉันเข้าใจนะว่าเธอถูกเลี้ยงดูมาอย่างดี แต่ที่นี่ไม่เหมือนกับโลกเดิมที่พวกเราเคยอยู่อีกแล้ว มันเข้าสู่าเต็มรูปแบบ คนที่แข็งแกร่งกลืนกินผู้อ่อนแอ เราต้องต่อสู้กับซอมบี้เพื่อมีชีวิตให้อยู่รอด เธอมีความสามารถพิเศษอะไรหรือเปล่า ค่ายของเรานั้น มีหลายแผนก เช่น แผนกเกษตรกร ,แผนกช่างซ่อมบำรุง , แผนกทำอาหาร และอื่น ๆ เธอสามารถเข้าไปสมัครและทำงานได้ "
" เอ่อคือหนู " คัตสึมิไม่คาดคิดว่าจะเป็แบบนี้ เธอถูกเลี้ยงดูมาแบบลูกคุณหนู ถ้าถามถึงความสามารถพิเศษของเธอคือ ใช้เงินหมดได้อย่างรวดเร็วนั่นเอง
ถึงแม้พ่อของเขาจะบริจาคเงินให้กับกองทัพมากมายแต่ อีกในหนึ่งพ่อของเขาก็มีจุดประสงค์แอบแฝงเช่นเดียวกัน
โกโตะเหมือนจะรู้อยู่แล้ว ว่าเธอไม่สามารถทำอะไรเป็เลย
" ฉันมีอีก 1 วิธีที่เธอสามารถอยู่ได้อย่างสุขสบาย และสามารถมีอำนาจในโลกที่แสนโหดร้ายนี่ได้ "
"อะไรงั้นหรอคะ" เด็กสาวได้ตาโตขึ้นมา
" นั่นก็คือกลายเป็ The Hunter ยังไงละ เธอออกไปล่าซอมบี้และฆ่าพวกมันแต่เธอห้ามใช้ปืนเด็ดขาด มันจะไม่มีประโยชน์อะไรถ้าเธอใช้มัน "
เมื่อได้ยินแบบนั้นเธอก็เศร้าสร้อยขึ้นมาทันที เพราะนี่มันอันตรายสุดๆ
" แต่ว่าถ้าเธอไม่กล้าออกไป ฉันคงให้อาหารเธอกินอย่างเต็มอิ่มไม่ได้เพราะ ประชากรของเรานั้นมากมาย ถ้าฉันให้เธอคนแรก คนต่อไปก็จะเริ่มการประท้วงอย่างแน่นอน "
โกโตะพูดไปคือความจริง เพราะตอนนี้เขาปกครองคนจำนวณมาก ถ้าหากเขาให้คนธรรมดามีสิทธิพิเศษเหมือนกับ Hunter แล้วละก็ มันจะเกิดเื่ที่วุ่นวายตามมาแน่นอน
ใบหน้าของหญิงสาวเต็มไปด้วยความมืดมัวจนแทบจะเป็ลม ตัวเธอตอนนี้ไร้ประโยชน์อย่างมาก เพราะเธอทำอะไรไม่เป็สักอย่าง เธอเคยชินกับการใช้อำนาจและ สั่งให้คนโน้นคนนี้ทำอะไรต่างๆ นาๆ แต่ตอนนี้สถานการณ์มันกลับกันไปแล้ว
" แต่ฉันยังมีอีกวิธี 1 ฉันได้ยินมาว่าเพื่อนของเธอเป็ Hunter ถ้าเธอชักชวนเขาให้เข้าร่วมกับค่ายซากิแล้วละก็ ฉันสามารถให้ชีวิตที่ดีกับเธอได้นะ "
ใบหน้าอันจ้าวเล่ห์ของโกโตะได้เผยออกมา
คัตสึมิไม่มีทางเลือกนอกจากตอบตกลงไป
" หนูจะพยายามเกลี้ยกล่อมเขาคะ "
ทันใดนั้น
"ผู้บัญชาการครับ ผมพา Hunter คนใหม่มาแล้วครับ "
" ให้เข้ามา "
---------------------------------------------------------------------------------------------------------
ฝากกดติดตามกดหัวใจด้วยนะครับ
ขอบคุณครับ
41K
