เมื่อรักกลายเป็นคำตัดสิน

   เสียงรถยนต์คันหนึ่งแล่นเข้ามาจอดหน้าบ้านหลังเล็กใน๰่๭๫เย็น

พิมพ์ดาวในวัยเด็กรีบวิ่งออกมาจากประตูบ้านด้วยความตื่นเต้น ดวงตากลมโตเป็๞ประกายเมื่อเห็นรถของครอบครัวจอดอยู่ริมรั้ว

วันนี้เป็๞วันที่เธอรอคอยมานาน เพราะพ่อเคยบอกว่าจะพาเธอไปซื้อของที่ร้านใกล้บ้าน

แต่ก่อนที่เด็กหญิงจะวิ่งไปถึงตัวรถ เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากอีกฝั่งของรั้ว

“ดาว!”

พิมพ์ดาวชะงักเท้า ก่อนจะหันกลับไปมอง

 เด็กชายคนหนึ่งยืนอยู่หน้าบ้านข้าง ๆ เขาสูงกว่าเธอเล็กน้อย ใบหน้าคมในวัยเด็กดูนิ่งกว่าคนทั่วไป แม้จะไม่ได้ยิ้มกว้าง แต่แววตากลับดูอ่อนโยน

เขาคือ ภาคิน เด็กชายข้างบ้านที่เธอเรียกว่า “พี่คิน” มา๻ั้๫แ๻่จำความได้

“พี่คิน!”

พิมพ์ดาวยิ้มกว้าง ก่อนวิ่งเข้าไปหาเขาอย่างไม่ลังเล

ภาคินยื่นมือมารับของบางอย่างจากมือเธอ เมื่อเห็นเด็กหญิงถือถุงขนมเต็มสองมือ

“ถือเยอะขนาดนี้ ไม่หนักเหรอ”

เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย น้ำเสียงเหมือนกำลังตำหนิ แต่กลับยื่นมือช่วยถือให้

พิมพ์ดาวส่ายหน้าไปมา

“ไม่หนักค่ะ ดาวถือไหว”

“เมื่อกี้ยังเดินเซอยู่เลย”

ภาคินพูดพร้อมมองเท้าของเธอ ทำให้พิมพ์ดาวก้มมองตาม ก่อนจะหัวเราะแห้ง ๆ

“ก็...ดาวรีบ”

“รีบทำไม”

“กลัวพี่คินกลับบ้านก่อน”

คำตอบนั้นทำให้ภาคินนิ่งไปครู่หนึ่ง

เด็กชายมองใบหน้าที่ยิ้มสดใสของเธอ ก่อนจะเบือนหน้าหนีเล็กน้อย

“พี่ไม่ได้จะไปไหนสักหน่อย”

พิมพ์ดาวยิ้มจนตาหยี

“จริงนะคะ”

“อืม”

“งั้นเย็นนี้เล่นด้วยกันนะ”

ภาคินพยักหน้า ก่อนจะถือถุงขนมเดินตามเธอกลับไปที่บ้าน

สำหรับพิมพ์ดาว ภาคินไม่ใช่เพียงเด็กชายข้างบ้าน

เขาคือพี่ชายที่คอยช่วยเหลือเธอเสมอ

เวลาที่เธอหกล้ม เขาจะเป็๞คนแรกที่ยื่นมือมาให้

เวลาที่เธอร้องไห้ เขาจะนั่งอยู่ข้าง ๆ โดยไม่ถามมาก

และเวลาที่ใครทำให้เธอเสียใจ ภาคินมักเป็๞คนที่พูดเสมอว่า

“ไม่ต้องกลัว พี่อยู่นี่”

คำพูดธรรมดา ๆ ของเด็กชายคนหนึ่ง กลับกลายเป็๞สิ่งที่ทำให้พิมพ์ดาวรู้สึกปลอดภัยที่สุด

หลายปีผ่านไป...

พิมพ์ดาวเติบโตขึ้นเป็๞เด็กสาวที่มีรอยยิ้มสดใส เธอยังคงอาศัยอยู่บ้านหลังเดิม และยังคงสนิทกับภาคินเหมือนเดิม

เย็นวันหนึ่ง หลังเลิกเรียน พิมพ์ดาวเดินกลับบ้านพร้อมกระเป๋าสะพายใบเดิม

ทันทีที่เปิดประตูรั้ว เธอก็เห็นภาคินยืนอยู่หน้าบ้านของเขา

ชายหนุ่มในวัยที่โตขึ้นมากกว่าเดิมกำลังถือเอกสารอยู่ในมือ ใบหน้าคมดูสุขุมขึ้นกว่าเมื่อก่อนอย่างเห็นได้ชัด

พิมพ์ดาวหยุดเดินแล้วส่งยิ้มให้เขา

“พี่คินกลับมาแล้วเหรอคะ”

ภาคินเงยหน้าขึ้นมอง ก่อนพยักหน้า

“เพิ่งกลับ”

“วันนี้เหนื่อยไหม”

“นิดหน่อย”

พิมพ์ดาวยิ้ม ก่อนเดินเข้าไปใกล้

“งั้นพี่คินพักเยอะ ๆ นะคะ”

ภาคินมองเธอเงียบ ๆ อยู่ครู่หนึ่ง

“แล้วเราเป็๞ยังไงบ้าง”

“ก็เหมือนเดิมค่ะ”

“เรียนหนักไหม”

“หนักค่ะ แต่ดาวไหว”

เธอตอบพร้อมยกกำปั้นเล็ก ๆ ขึ้นมาเหมือนกำลังให้กำลังใจตัวเอง ทำให้ภาคินหลุดยิ้มออกมาเล็กน้อย

พิมพ์ดาวเห็นรอยยิ้มนั้นก็ชะงัก

“พี่คินยิ้มด้วย”

ภาคินรีบกลับมาทำสีหน้าปกติ

“พี่ไม่ได้ยิ้ม”

“ยิ้มค่ะ ดาวเห็น”

“คิดไปเอง”

“ไม่จริง”

พิมพ์ดาวหัวเราะเบา ๆ ขณะที่ภาคินส่ายหน้าอย่างเอือมระอา แต่แววตาของเขากลับเต็มไปด้วยความเอ็นดู

ก่อนที่ทั้งสองจะแยกย้ายกันเข้าบ้าน ภาคินเรียกเธอไว้

“ดาว”

พิมพ์ดาวหันกลับมา

“คะ?”

“พรุ่งนี้เลิกเรียนแล้วอย่าเพิ่งกลับบ้าน”

เธอขมวดคิ้วด้วยความสงสัย

“ทำไมคะ”

ภาคินยกถุงกระดาษในมือขึ้นเล็กน้อย

“พี่ซื้อขนมที่เราชอบมา”

ดวงตาของพิมพ์ดาวเป็๞ประกายทันที

“จริงเหรอคะ!”

“อืม”

“งั้นดาวจะรอ!”

เธอยิ้มกว้างจนเห็นลักยิ้ม ก่อนวิ่งกลับเข้าบ้านอย่างอารมณ์ดี

ภาคินมองตามแผ่นหลังของเธอ ก่อนยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย

ความสัมพันธ์ของทั้งสองยังคงเรียบง่าย

พี่ชายข้างบ้านคนหนึ่ง...

กับเด็กสาวที่เติบโตขึ้นมาโดยมีเขาอยู่ข้าง ๆ เสมอ

ไม่มีใครรู้ว่าในวันหนึ่ง ความสัมพันธ์ที่เคยเรียบง่ายนี้จะค่อย ๆ เปลี่ยนไป

และไม่มีใครรู้ว่า...

รอยยิ้มที่เคยทำให้พิมพ์ดาวรู้สึกอบอุ่นที่สุด จะกลายเป็๞รอยยิ้มที่เธอคิดถึงมากที่สุดในวันที่ทุกอย่างไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป