‘เบื่อ...เบื่อจังเลย’
ฉันนอนมองเพดานที่ควรเป็สีขาวแต่กลับมีคราบสกปรกสีน้ำตาลเป็ดวงๆ จากอายุการใช้งานซึ่งมีมานานกว่าสามสิบปีของสิ่งก่อสร้างสี่เหลี่ยมคับแคบ ที่ควรเรียกว่ารูหนูมากกว่าห้องเช่า
รู้สึกหดหู่ สิ้นหวังไร้เรี่ยวแรงจะลุกขึ้นจากที่นอนเตรียมตัวอาบน้ำไปทำงาน ปล่อยนาฬิกาปลุกซึ่งตั้งไว้ในสมาร์ทโฟนเก่าๆหน้าจอแตกเกือบละเอียด แทบจะมองไม่เห็นฟังก์ชันต่างๆ ภายใน วนดังซ้ำแล้วซ้ำเล่า
“เฮ้อ~”
ฉันพ่นลมออกจากปากจนสุดปอด จำนวนการถอนหายใจในเช้าวันนี้มากกว่าการกะพริบตาเสียอีก
คิดตัดพ้อในใจถึงโชคชะตาของตัวเองชีวิตที่ผ่านมาว่าเลวร้ายแล้ว หลังตาซึ่งเป็เครือญาติคนสุดท้ายเสีย ถึงได้รู้ว่าหายนะที่แท้จริงกำลังรออยู่
ฉันเพิ่งรู้ว่าค่าใช้จ่ายสารพัดภายในบ้านรวมถึงค่าเทอมและค่ากินอยู่ระหว่างที่ฉันกำลังเรียนมหาลัย เป็เงินซึ่งได้มาจากการที่ตาเอาบ้านและที่ดินไปจำนอง
เมื่อตาไม่อยู่แล้ว เ้าหนี้ซึ่งจ้องจะฮุบบ้านหลังนั้นก็ประกาศตัวความลับทั้งหมดที่ตาพยายามปกปิดซ่อนเร้นไม่ให้ฉันรู้จึงแดงขึ้นประหนึ่งสายฟ้าผ่าลงกลางศีรษะทั้งๆ ที่ไร้เงาเมฆฝน
ฉันไม่มีบ้านให้กลับเงินก็ยังหาใช้เองไม่ได้ จำต้องเอาเงินก้อนสุดท้ายที่ได้มาจากประกันของตา ดำรงชีวิตอยู่ต่อในหอพักซอมซ่อเพราะยังเรียนไม่จบ
ไม่มีใครให้พึ่งพาพ่อทิ้งไปั้แ่ฉันยังไม่ลืมตาดูโลก ส่วนแม่...ก็ใช้ลมหายใจเฮือกสุดท้ายให้กำเนิดฉันออกมา ตาเป็คนเลี้ยงดูฉันั้แ่เด็กจำความได้ก็มีแค่เราสองคนตาหลานมาโดยตลอด
เคยเอะใจสงสัยเหมือนกันนะตาทำอาชีพรับจ้างทั่วไป วันๆ หนึ่งได้เงินมาบางทีไม่ถึงสามร้อยบาท แต่ท่านกลับมีเงินส่งฉันเรียนจนถึงระดับปริญญาได้
เคยพยายามถาม แต่ตาเลี่ยงไม่ยอมตอบพอบอกจะทำงานหาเงินเรียนเองท่านก็ไม่ยินยอม ยื่นคำขาดไม่ให้ฉันกระเสือกกระสน
ดิ้นรนใดๆ ทั้งสิ้น
กลัวแต่หลานจะเหนื่อยและเรียนไม่รู้เื่แต่กลับไม่ห่วงความลำบากของตัวเอง ลมหายใจสุดท้าย ยังใช้ไปกับการรับจ้างถางหญ้าในสวนของชาวบ้านเพื่อหาเงินส่งฉันเรียนให้จบปีสี่
อีกไม่ถึงเดือนแล้วแท้ๆฉันเกือบเอาใบปริญญาไปให้ตาเชยชมได้แล้ว ทำไมถึงรีบทิ้งกันไปเพราะอะไรถึงไม่อดทนอยู่รอดูความสำเร็จกันก่อน แล้วที่พยายามทำกันมาทั้งหมด ไม่เท่ากับว่ามันสูญเปล่าหรอกเหรอ
‘หนูคิดถึงตาจังเลย’
ฉันกัดฟันดึงตัวเองให้ลุกจากฟูกรองนอนเก่าๆที่ไม่มีแม้แต่ผ้าปูปิดบังราดำ ซึ่งกระจายตัวขึ้นเป็หย่อมๆบางจุดขาดเป็รูโบ๋มองเห็นใยสังเคราะห์ด้านใน
สภาพเอนจอนาถไม่ต่างจากตัวผู้ใช้งานโทรมจนดูคล้ายศพเดินได้ ร่างกายผอมซูบใกล้เคียงกับคำว่าหนังหุ้มกระดูกตาโบ๋ลอยจากการพักผ่อนเพียงวันละสามชั่วโมงเท่านั้น
หลังกัดฟันประคับประคองเรียนจนจบฉันไม่มีเวลาแม้แต่จะพักผ่อนเที่ยวเล่นเหมือนลูกบ้านอื่น ก่อนที่พวกเขาจะค่อยๆเริ่มหางานทำกันอย่างไม่รีบร้อน
ตรงกันข้าม อะไรที่ทำแล้วได้เงินฉันรับหมดแม้แต่งานพาร์ทไทม์ล้างจานที่ร้านอาหารโต้รุ่ง เด็กเติมน้ำมันในปั๊ม่กะดึกหรือแคชเชียร์ตามร้านสะดวกซื้อใน่วันหยุดเทศกาล
ขอแค่มันเป็อาชีพสุจริตที่ไม่ทำให้ใครเดือดร้อนไม่สร้างปัญหาให้กับสังคม และได้ค่าจ้างอย่างยุติธรรมเป็พอ
23K
