King Class Away ทำยังไงไม่ให้ติดห้องคิง

เช้าวันเสาร์ผมมีเ๱ื่๵๹ต้องรีบทำ ผมหยิบโทรศัพท์กดโทรหาโต้ง หวังว่ามันจะรับสายนะ โต้งเป็๲เพื่อนร่วมห้องคิงสมัยม.ต้นที่เก่งเ๱ื่๵๹คอมพิวเตอร์ แต่ถ้าวันไหนเขาเล่นเกมจะปิดมือถือและออฟไลน์ทุกสื่อตัดขาดจากโลกเลย แต่ถึงอย่างนั้นผมก็จะไปหามันที่บ้านอยู่ดี
“หวัดดีพัต โทรมาแต่เช้ามีอะไรเหรอ?”
“นายสบายดีไหม?”
“ก็สบายดี แล้วมึงล่ะพัต?”
“สบายดี วันนี้ไปเดินห้างกันไหม ครั้งที่แล้วก็ไม่ได้เดินกับนาย”
“วันนี้กูมีเรียนทั้งวันว่ะ พรุ่งนี้จะว่าง”

11 โมงวันอาทิตย์ผมไปรอโต้งที่ MBK หน้าร้านอนิเมะชั้น 7 ร้านโปรดของพวกเราสองคน มาทีไรก็ต้องแวะร้านเกมแล้วมาดูการ์ตูนกับฟิกเกอร์ที่นี่แล้วค่อยไปหาอะไรกินหรือดูหนัง วันนี้พวกเราได้การ์ตูนมาคนละเล่มแล้วเลือกร้านบุฟเฟต์เพราะนั่งอ่านไปกินไปได้นาน ๆ
“การ์ตูนสมัยนี้แพงสาดเลยนะพัตมึงว่าไหม เล่มนึงเกือบร้อยบาทละ”
“อืม เ๱ื่๵๹ที่เราตามอยู่ก็โดนยกเลิกลิขสิทธิ์ เซ็งมาก” ผมเอาเนื้อไปแกว่งในหม้อแล้วคีบเข้าปาก
“พัต มึงมีอะไรรึเปล่าวะ? เห็นมึงทำท่าเหมือนจะพูดอะไร” โต้งหรี่ตามองผม
“จริง ๆ คือ…” ผมโน้มตัวไปกระซิบ “เราอยากให้โต้งช่วยแฮ็กไลน์เพื่อนเราคนนึงน่ะ”
“พรบ.คอมนะ มึงรู้ใช่มั้ย? ถึงกูจะยังเด็กม.ปลายก็เหอะ” มันตอบกลับทันที
“นายก็ทำแบบเนียน ๆ ก็ได้นี่ เรารู้ว่านายทำได้ ช่วยเราหน่อยนะ”
“มึงเห็นกูมีสแตนด์ Paisley Park? หรือเป็๲ CSI, อีธาน ฮอว์ก, อัศวินคอมพิวเตอร์อัลโก้หรือแมคไกเวอร์หรือไง?”
“นะ ๆๆ”
“บอกกูก่อนว่ามึงจะแฮ็กไลน์เขาทำไม?”
"นะ ๆๆๆๆๆ"
"อธิบายก่อนสิโว้ย!"
“เ๱ื่๵๹มันยาวมาก นายมีเวลาฟังไหมอ่ะ?”
“มีถมเถ บุฟเฟต์ชั่วโมงครึ่ง ถ้ามึงยังเล่าไม่จบก็ไปต่อร้านไอติม”

ผมหยิบแผ่นเมนูขึ้นมา “คือตอนสอบเข้าที่นี่เราจงใจทำให้ได้คะแนนน้อย ๆ ไม่ให้ติดห้องคิงห้องควีน”
พรวด!! เศษเนื้อพุ่งออกมาจากปากโต้ง ตรูคิดถูกที่หยิบแผ่นเมนูขึ้นมาป้องกันไว้ล่วงหน้าแล้ว
“จริงดิมึง? ก็ไหนวันนั้นกูถามมึงเ๱ื่๵๹สอบเข้า มึงก็อือ ๆ กูก็นึกว่ามึงติดห้องคิงไปแล้ว!”
“ที่เราไม่บอกทางโทรศัพท์วันนั้นก็เพราะรู้ว่านายจะแหกปากลั่นแบบนี้นี่แหละ กลัวหูตึงข้างเดียว”
“นี่มึงบ้าบิ่นขนาดนี้เลยเหรอไอ้พัต! แล้วพ่อแม่มึงรู้มั้ย?”
“ก็ไม่รู้น่ะสิ! ขืนพ่อรู้เราหัวขาดแน่ เขาตั้งความหวังไว้มากเลยว่าเราจะติดห้องคิง เราบอกว่าข้อสอบมันยาก แต่ยังไงเราก็ได้สายวิทย์คณิตอย่างที่พ่ออยากได้ เค้าก็เลยไม่บ่นอะไร”
“เชรี่ย! ช็อกสาดดด! ตอนเรียนด้วยกันมึงเงียบ ๆ ติ๋ม ๆ นะ อะไรทำให้มึงกล้าขนาดนี้” ...บอมไง รอยยิ้มของเขาทำให้ผมกล้า...
“แต่กูเข้าใจนะที่มึงพยายามให้ตัวเองไม่ติดห้องคิงถึงขั้นนี้ แล้วไลน์เพื่อนมึงเกี่ยวอะไรด้วยวะ?”
“คือเรารู้จักเขาตอบวันสอบเข้า ก็แลกไลน์กัน แล้วพอสอบเสร็จเขาก็แชทมาถามว่าข้อนั้นข้อนี้ตอบอะไร เราก็เฉลยคำตอบให้เขาไปน่ะโต้ง”
“อ๋อ! เข้าใจล่ะ แชทอันนั้นกลายเป็๲หลักฐานเลยว่าจริง ๆ มึงทำข้อสอบได้แต่จงใจตอบผิดเพื่อให้หลุดห้องคิง”
“ใช่ แล้วตอนนี้เราเลยต้องลบมันให้ได้ ถ้าพ่อแม่เราเจอ เราตายแน่”
"พ่อแม่มึงจะมีโอกาสอ่านแชทเพื่อนมึงเหรอ กูว่าแค่ลบแชทในไลน์มึงก็พอมั้ง"
"เราลบในไลน์เราแล้ว แต่เมื่อวานพ่อเราเจอเขาพอดีตอนมารับที่หน้าโรงเรียน คุยกันไปคุยกันมาแล้วเขาก็เกือบเปิดให้ดู"
“เชรี่ยละ แล้วทำไมมึงไม่อธิบายให้เพื่อนมึงฟังล่ะพัต เขาก็จะได้ลบแชท แค่นี้ก็จบเ๱ื่๵๹ละ”
“คือเรา...เรากลัวเขาจะหมั่นไส้เรา นายก็รู้ ใคร ๆ ก็อยากอยู่ห้องนี้ ใครจะเข้าใจอะไรเหมือนนายกับเราว่าอยู่ห้องคิงเนี่ยเจออะไรบ้าง”

โต้งนิ่งเงียบไป “อือ...กูเข้าใจมริงละพัต...ก็ได้ กูขอเฟสของเพื่อนมึงคนนั้นหน่อย”
“นายจะเอาเฟสทำไมวะ เราอยากให้แฮกไลน์”
“พัต มึงรู้มั้ยไลน์มีระบบป้องกัน การแฮกทางดิจิตัลแม่งยากและเสี่ยงโดนจับ”
“แล้ว?”
“แต่การแฮ็กมือถือทำได้ง่ายกว่า”
“คือยังไงวะ?”
“อธิบายง่าย ๆ กูจะใช้แอคเค้าต์เฟสปลอมส่งข้อความ phishing หลาย ๆ แบบให้เพื่อนมึง ถ้าเขาพลาดกดลิ้งค์นั้น กูก็จะสามารถเปิดหน้าจอมือถือเขาได้ ที่เหลือมึงต้องจัดการเอง”
“phishing คืออะไรวะโต้ง?”
“จริง ๆ มันก็คือการตกปลา fishing นั่นแหละเพราะกระบวนการคือเอาเหยื่อล่อวางแล้วเป้าหมายเข้ามาติดเองเหมือนการตกปลา ปลากัดเหยื่อแล้วโดนตะขอเกี่ยวปาก แต่เขียนเป็๲ phishing เพื่อระบุว่าเป็๲การหลอกลวงทางคอมพิวเตอร์”
“อ๋อ อย่างนี้นี่เอง” ...โต้งเริ่มวิชาคอมพิวเตอร์ 101...

“แต่วิธีนี้จะได้ผลถ้าเขากดข้อความนั้นด้วยมือถือเท่านั้น ถ้าเขากดอ่านด้วยคอมก็ฟาล์วเพราะระบบป้องกันของคอมพิวเตอร์ดีกว่ามือถือ เขาเล่นเฟสด้วยคอมพิวเตอร์ด้วยไหม?”
“ไม่นะ ที่เราเห็นบ้านเขาไม่มีคอมเลย”
“เพิ่งเปิดเทอมสัปดาห์เดียว มึงไปบ้านเขาแล้ว?” โต้งกระตุกคิ้ว
“วันนั้นเราไปซีคอนแล้วติดฝน เลยไปค้างบ้านเขาที่อยู่ใกล้ ๆ น่ะ”
โต้งหรี่ตามองผมเหมือนรู้ว่าผมเล่าไม่หมด อย่าดิมึง ผมก้มหน้ากินเนื้อในจาน
“โอเค ขอเฟสเขาหน่อย” ผมเปิดหน้าเฟสของบอมให้เขาดู
“เพื่อนเราชื่อบอม”
“คนนี้เอง”
“โต้งรู้จักเหรอ?”
“กูรู้จักเมื่อคืนนั่นแหละ” มันเลื่อนจอไปรูปที่บอมเพิ่งโพส เพราะบอมแท็กชื่อผมสินะเพื่อนทุกคนของผมเลยเห็นรูปนี้ด้วย
“มึงดูมีความสุขดีนะ นานแล้วไม่ได้เห็นมึงยิ้มแบบนี้ สามปีที่เรียนห้องเดียวกันหน้ามึงบูดเป็๲ตูดตลอดเวลา”
“ก็ตอนนี้เราไม่ได้อยู่ห้องคิงแล้ว”
“ที่นี่ก็เป็๲เหรอวะ?”
“เรารู้จักคนนึงอยู่ห้องควีน ทำการบ้านไม่ทัน โดนครูสั่งวิ่งรอบสนามบอลจนเป็๲ลมเลย”
“เชรี่ยยยยย” โต้งเขี่ยเนื้อวนไปมาในหม้อพลางดูหน้าเฟสของบอม
“โอเคกูจะช่วยมึง เดี๋ยวเย็นนี้กูเริ่ม phishing ให้เลย”
“ขอบใจนะโต้ง”

“ถามหน่อย ถ้าปลดล็อกมือถือของบอมได้มึงอยากให้เป็๲กี่โมง เพราะมือถือจะเปิดหน้าจอแค่แป๊บเดียวตามที่เ๽้าของเครื่องตั้งเวลา ถ้าไม่มีใครกดอะไรมันก็จะล็อกหน้าจออีก มึงมีเวลาแค่แว่บเดียวต้องเข้าใช้เครื่องให้ทัน กูต้องเขียนโค้ดล่วงหน้าไว้ในโปรแกรมให้ทำงานวันรุ่งขึ้นตามเวลาที่กำหนด โปรแกรมจะได้มีขนาดเล็ก เขาจะไม่ทันสังเกตตอน phishing ว่ามันดาวน์โหลดอะไรผิดปกติ”
“16:44 ละกัน เรากับบอมอยู่ชมรมบาส ทุกเย็นหลังเลิกเรียน 16:30 เขาจะเอามือถือใส่กระเป๋าแล้วไปเปลี่ยนชุด ๰่๥๹เวลานั้นจะชุลมุน ไม่มีใครทันสังเกตแน่”
“เดี๋ยวนะ มึงอยู่ชมรมบาส?”
“อืม”
“มึงที่ตอนม.1 วิชาพละเล่นแชร์บอลไม่เป็๲จนต้องถือตะกร้าอย่างเดียว”
“อืม”
“ม.2 ไม่เคยชู้ตบาส 3 แต้มลงสักลูก”
“อ...อืม”
“ม.3 มึงก็ไม่เคยเสิร์ฟลูกวอลเลย์ข้ามเน็ต” โต้งยิ่งหรี่ตาจ้องผมหนักกว่าเดิม
“เอออออออ เราก็เลยอยากเล่นกีฬาไง ห่าน! เล่นแต่สแครบเบิ้ลมาหลายปีจนจะต้มกินแล้ว” ผมเร่งไฟหม้อต้มให้เดือด ๆ เนื้อจะได้สุกไว ๆ ให้โต้งเลิกจับพิรุธผม

“ได้! มีข้อแม้อีกอย่างนึงด้วย”
“อะไรเหรอ?”
“ทันทีที่บอมโดน phishing กูจะโทรบอกมึง แล้วเย็นนั้นมึงต้องมาหากูที่บ้าน กูจะบอกขั้นตอนสุดท้ายให้”
“ทำไมไม่บอกทางโทรศัพท์วะ?”
“จะเอาไม่เอา?”
“ก็ได้ ขอบใจนะโต้ง”
“เออ เพื่อนที่กูสนิทที่สุดก็มีแต่มึงนี่แหละ เสียดายนะที่มึงย้ายไปที่อื่น”
...ถ้าไม่มีเ๱ื่๵๹นั้นผมก็คงยังเรียนที่เดิม...

“แล้วตอนบ่ายมีเรียนพิเศษไหม?”
“อืม เรามีเรียนเลขกับเคมีแถวบ้านน่ะ”
“เสียดายไม่ได้ดูหนังด้วยกันเลย กูอยากดูดิจิม่อน ถ้าชวนคนอื่นแม่งคงล้อกูฉิบหาย”
สังคมเด็กเรียนที่ผมกับโต้งอยู่ด้วยกันมาสามปี มีแค่เราสองคนที่ชอบอะไรเหมือนกันทั้งเกมและการ์ตูน
“พัตมึงไม่เรียนออนไลน์แบบกูวะ? อยากเรียนตอนไหนก็กดดู”
“เราไม่มีสมาธิดีขนาดนายน่ะโต้ง เคยลองละ เรียนผ่านหน้าจอเราหลับทุกที”
“อือ ไว้คราวหน้าดูหนังกัน เดี๋ยวเย็นนี้กูจัดการเ๱ื่๵๹ของมึงให้”

พอแยกกับโต้งผมก็ขึ้นรถไฟฟ้ามาลงใกล้ที่เรียนพิเศษ ผมขึ้นบันไดเลื่อนไปห้องเรียนก็เจอเอสกับตี้นั่งรออยู่ร้านน้ำหน้าห้องเรียน เอสโบกมือเรียกผม
“ทางนี้พัต เดี๋ยวรอคลาสโน้นเลิกก่อนค่อยเข้าไป”
“หวัดดีเอส หวัดดีตี้”
“หวัดดี” ตี้ยกมือทักทายห้วน ๆ ตามเคย
“เอส เมื่อเช้าเราไปร้านอนิเมะที่ MBK ได้การ์ตูนเล่มใหม่มาน่ะ นายอ่านเ๹ื่๪๫นี้มั้ย?”
“เอ้อ! เ๹ื่๪๫นี้เราก็อ่านอยู่ ออกเล่มใหม่แล้วเหรอเนี่ย ดีจัง”
“เราอ่านจบแล้วล่ะ เอสเอาไปอ่านต่อไหม?”
“เออดี ๆ เรายืมคืนนึงนะเดี๋ยวพรุ่งนี้เอาไปคืนที่โรงเรียน ว่าแต่จะเสี่ยงโดนครูยึดรึเปล่าเนี่ย?”
“ถ้าไม่หยิบขึ้นมาในคาบครูคงไม่ว่าหรอก”

ตี้จ้องมามองตาดุ ๆ เอสเลยหันไปหา “นี่ยังไม่เข้าคลาสเลย นายจะดุที่พวกเราคุยกันทำไมฟระ?”
“เรายังไม่ทันพูดอะไรเลยเตี้ย” ตี้ทำหน้ากวนแล้วก้มหน้าอ่านตำราเลขต่อ
“เออพัต เห็นว่าการ์ตูนเ๹ื่๪๫ 7 Deadly Sins ทำเกมด้วยนี่ นายเล่นยัง?”
“มือถือเรารุ่นเก่าน่ะเล่นไม่ไหว เอสเล่นยัง? สนุกไหม?”
“เราก็ยังไม่ได้เล่น ไม่รู้สิเกมมือถือส่วนใหญ่ก็ระบบเดิม ๆ แต่แค่อยากดูอนิเมชั่นน่ะ เห็นว่าเสียงญี่ปุ่น”
“ไหนนายบอกไม่เล่นเกมมือถือไง แล้วนี่มาเรียนหรือมาคุยเ๹ื่๪๫เกมเ๹ื่๪๫การ์ตูนฟระ?” ตี้เอ็ด
“นี่ก็จับผิดจ๊าง! ตกลงเป็๞พ่อหรือแฟนเราฟระ?”
“เราเลือกได้แค่สองอย่างเหรอ? งั้นขอเป็๞อย่างหลังดีกว่า เป็๞พ่อนายต้องจ่ายค่าขนมเท่าไหร่วะ เช้าก็แดก เที่ยงก็แดก ตอนบ่ายพักก็แดก ตอนเย็นก็แดก แต่ก็ยังเตี้ยเท่าเดิม”
“170 เซนไม่เตี้ยว้อย ความสูงปกติ นายมันโย่งเกินต่างหาก”
“เอ่อ...พวกนายสองคนดูสนิทกันดีนะ” ผมพยายามห้ามศึก
“ไม่สนิท!” ตี้กับเอสตอบพร้อมกัน
หลังจบคลาสวิชาเลข พวกเราสามคนก็ไปหาอะไรทานที่ศูนย์อาหารเพื่อรอเข้าคลาสเคมีตอนเย็นต่อ หลังเรียนเสร็จเราสามคนก็แยกย้ายกันกลับบ้าน

หิวน้ำแฮะ ผมแวะร้านนมขนมปังปิ้งพลางเปิดเฟสในมือถือ รูปคู่ของผมกับบอมที่เขาโพสเมื่อวันศุกร์มีทั้งเพื่อนผมและเพื่อนบอมมาเม้นต์เยอะเลย และส่วนใหญ่เม้นต์ทางเดียวกันคือ “เปิดตัวเหรอวะ?” ...ถ้าเปิดตัวก็ดีสิ... หารู้ไม่นี่เกือบเป็๞รูปสุดท้ายในชีวิตผมละ หลังจากถ่ายปุ๊บบอมก็เกือบเปิดแชทไลน์เฉลยข้อสอบของผมให้พ่อผมดู

บอมยังไม่ตอบอะไรสักเม้นต์ เขาอาจไม่ได้คิดอะไรเลยทั้งที่มีแฟนคืออั้มอยู่แล้ว ผู้ชายก็คงเป็๞แบบนี้ล่ะมั้งไม่ต้องคิดมากอะไร อยากทำอะไรก็ทำ ไม่ต้องสนใครมองใครแซว ผมก็อยากเป็๞ได้แบบนี้บ้างจัง แต่ทำไมเวลาผม “ทำอะไรอย่างที่อยากทำ” มันดันกลายเป็๞เ๹ื่๪๫ยุ่งไปทุกที แล้วตอนนี้ผมก็ต้องตามทำลายหลักฐานแชทไลน์นั่นอยู่เนี่ย

บอมกอดคอถ่ายรูปกับผมแบบเพื่อน แต่ผมกลับกำลังหาทางแฮ็กมือถือเขา ถ้าบอมรู้ เขาจะยังนับผมเป็๞เพื่อนไหมเนี่ย? หวังว่านี่จะเป็๞ครั้งสุดท้ายที่ผมต้องมาตามแก้ความผิดพลาดที่ตัวเองทำไว้…
“น้องพัตยังไม่กลับบ้านเหรอครับ? เดี๋ยวถึงบ้านดึกนะครับ” ครูวิงติวเตอร์วิชาเลขยืนอยู่ข้างโต๊ะผม
“เอ่อ...ผมหิวเลยหาอะไรทานน่ะครับ บ้านผมอยู่แถวนี้เองครับ”
“หืม โรงเรียนอยู่แถวพัฒนาการแต่บ้านอยู่แถวนี้ แบบนี้ก็เดินทางไกลทุกวันเลยสิครับ”
“พี่วิงรู้โรงเรียนผมด้วยเหรอครับ?”
“มีเขียนในใบสมัครน่ะครับ ทั้งชื่อเล่นทั้งชื่อโรงเรียน แล้วเห็นทำหน้าเครียด เรียนไม่เข้าใจหรือเปล่า?”
“เอ่อ...ใช่ครับ เรียนยาก แหะ ๆ” ...ความเครียดมันแสดงออกมาชัดเจนขนาดนั้นเลยเหรอเนี่ย...
“สงสัยตรงไหนก็ถามพี่ได้นะครับ พี่เป็๞รุ่นพี่โรงเรียนเรานะไม่ต้องเกรงใจ”
“ห้ะ! จริงเหรอพี่?”
“ใช่ครับ จบมานานละ”
“ขอบคุณครับพี่วิง ถ้าผมสงสัยตรงไหนจะถามนะพี่”

เสียงโทรศัพท์ของพี่วิงดังขึ้น “ฮัลโหล ป้อมมาแล้วเหรอ? ได้ ๆ เดี๋ยวเราลงไปนะ”
“งั้นพี่ไปก่อนนะครับน้องพัต”
“ครับพี่ ขอบคุณครับ”

เอสก้าวเข้ารถไฟฟ้า ยังพอมีที่นั่งว่างท้ายรถ แล้วคนตัวสูงก็นั่งลงข้างเขา
“อ้าวเฮ้ยตี้! มาทางนี้ด้วยเหรอ?”
“อือ เราอยู่หมู่บ้านเมืองทอง แล้วบ้านนายอยู่ไหนวะเอส?”
“เราอยู่ศรีนครินทร์”
“เออดี! ลงสถานีเดียวกัน ปลุกเราด้วยนะ”
“ทำไมเราต้องปลุกนายด้วยวะ? แล้วตั้งใจจะนอนจริงเหรอเนี่ย?”
“เออ เราขึ้นรถทีไรง่วงทุกที ถ้านั่งเลยก็แย่สิ” ตี้พูดแล้วพิงหัวลงที่ไหล่เอส
“หลับสัปหงกแล้วปวดคอ ไหน ๆ มีเพื่อนมาด้วยเรานอนให้สบายดีกว่า”
“โอ๊ย! ผมนายจิ้มคอเรา” เอสบ่นแต่ตี้ไม่สนใจ

รถ airport link แล่นไปเรื่อย ๆ เอสเริ่มง่วงเช่นกัน ไม่นานสองหนุ่มม.4 ก็หลับพิงกันไปในรถที่เคลื่อนผ่านความมืดของกทม.