เมื่อเห็นสีหน้าที่ตึงเครียดของซออี ทั้งสองคนก็ถามขึ้นด้วยสีหน้าใ
8, 7, 6.
“ออกไปสิ”
“ครับ?”
“ไม่เห็นหรือไง? รีบวิ่งออกไปเดี๋ยวนี้!”
มันควรจะเป็เพียงะเิสำหรับการฝึกเท่านั้น แต่ไม่รู้ทำไม ะเิที่กะพริบอยู่ตรงหน้านั้นกลับเป็ของจริง
ซออีที่กำลังใผลักรุ่นน้องสองคนให้ถอยไปอีกด้านอย่างแรง แล้วคว้าะเิที่กำลังส่งเสียงขู่คำรามโยนออกไปทางหน้าต่างอย่างสุดแรง
บึ้มมมม! (เสียงะเิ)
โชคดีที่ะเินั้นะเินอกหน้าต่าง แต่แรงะเิทำให้เศษซากสิ่งก่อสร้างแตกกระจายลอยมาตรงซออี
ก้อนคอนกรีตที่หนาและหนักพุ่งมากระแทกศีรษะของซออีอย่างแรง
โค๊รมแก๊กกกก! (เสียงกระแทกแตกหัก)
“ผู้หมวดยุน!”
“ผู้หมวดครับ!”
แม้สติจะค่อย ๆ เลือนหายไป แต่ซออีก็รู้สึกโล่งใจที่ยังได้ยินเสียงของสองคนนั้นชัดเจน
แต่ไม่นานเธอก็รู้ตัวว่านี่คือจุดจบแล้ว
เพราะเธอรู้สึกได้ว่ามีบางอย่างไหลออกมาจากไม่ใช่แค่ศีรษะ แต่จากท้องด้วย
ชิบหาย... เจ็บชะมัดเลย
ปี๊~~~~ (เสียงหูอื้อ/เสียงยาวในหู)
พร้อมกับเสียงหูอื้อที่เหมือนฉีกแก้วหู เสียงของสองคนนั้นก็ค่อย ๆ ห่างออกไป
แล้วสายตาของซออีก็ดับวูบลง
---
ซออีรู้สึกได้ว่ามีใครบางคนจับไหล่เธอเขย่า จึงค่อย ๆ ลืมตาที่หนักอึ้งขึ้น
แต่แสงสว่างจ้าเกินกว่าจะลืมตาได้ตรง ๆ ทำให้เธอต้องหลับตาปี๋อีกครั้ง
พอหลับตาลง ความง่วงงุนที่ยากจะต้านก็ถาโถมเข้ามา
ทั้งที่ไม่รู้ว่าอยู่ที่ไหน แต่แรงล่อใจที่อยากจะนอนต่อก็รุนแรงมาก
....................
“คุณยุนซออี?”
เสียงของหญิงสาวแปลกหน้าดังขึ้นพร้อมกับไหล่ของ ซออี ที่สั่นสะท้านอีกครั้ง
“ฉันจะนอนสักหน่อยนะ… แป๊บเดียว…”
ในภวังค์แห่งความง่วงที่ไม่อาจต้านทานได้ ซออี ก็ลืมตาขึ้นโดยไม่รู้ตัว
ภาพที่เห็นแทรกเข้ามาท่ามกลางม่านหมอกหนักอึ้งนั้น ราวกับเป็ฉากสุดท้ายที่ปรากฏอย่างรวดเร็ว
“จ่าฮันซิกกับจ่ามินอูเป็ยังไงบ้าง..…?”
ซออี ผุดลุกขึ้นถามด้วยความร้อนรน ทว่าเสียงของเขาก็ค่อย ๆ แ่เบาลง
นั่นก็เพราะสิ่งรอบตัวดูช่างแปลกตาเกินไป
เขานึกว่าอาจจะเป็ห้องพยาบาล แต่กลับไม่ใช่
ไม่มีเตียง ไม่มีสายให้น้ำเกลือ
ไม่มีหมอหรือพยาบาลให้เห็น
มีเพียงผนังสีขาวโพลนล้อมรอบเท่านั้น
ซออี กลืนความหวาดกลัวลงไป ก่อนค่อย ๆ ก้มลงมองเสื้อผ้าที่ตนสวมอยู่
ชุดขาวใหม่สะอาดไร้รอยเปื้อนนั้นทั้งเบาและนุ่มเสียจนเหมือนไม่ได้สวมอะไรเลย
“ฉัน… ตายแล้วหรือ?”
“ใช่ค่ะ… ท่านเสียชีวิตแล้ว”
“ฮึ่ก!”
1K
