“เธอคือบทเรียนที่ผมยอมผิดศีล”

"พอเถอะค่ะอาจารย์ เดี๋ยวใครมาเห็น"

แพรพูดแบบหลบสายตา หัวใจเธอเต้นแรงทั้งความกลัวและความประหลาดใจผสมกัน

“พอแล้วเหรอครับ… แพร?”

ผมกระซิบชื่อนั้นช้า ๆ เสียงทุ้มต่ำ จงใจยืดให้ยาวนิดนึง เหมือนกำลังลิ้มรสชื่อเธอในปาก

มือที่โอบเอวเธอยังไม่คลาย กลับดึงเธอชิดขึ้นอีกนิด จนหน้าอกเธอแนบอกผมเต็ม ๆ ผ่านเสื้อเชิ้ตบาง ๆ รู้สึกถึงความนุ่มและความร้อนที่แผ่ออกมา

“กลัวใครมาเห็นเหรอครับ” 

ผมถามต่อ เสียงเบาลงแต่แฝงความยั่วเย้า

“หรือว่า… กลัวว่าถ้าอาจารย์ไม่หยุด เธอจะทนไม่ไหวเอง?”

ผมก้มลง จูบที่ข้างคอเธอเบา ๆ ครั้งหนึ่ง ริมฝีปากแตะผิวเนียนตรงนั้นแค่แป๊บเดียว แต่แรงพอให้เธอสะดุ้ง

แล้วผมก็ถอยออกมานิดนึง ให้เธอได้หายใจ แต่สายตายังจับจ้องเธอไม่วาง

“ห้องนี้… ผมล็อกประตูไว้๻ั้๹แ๻่บ่ายแล้วครับ”

ผมยกมือขึ้นโชว์กุญแจเล็ก ๆ ที่ห้อยกับพวงกุญแจ แล้วโยนมันลงไปในลิ้นชักโต๊ะเบา ๆ

“ไม่มีใครเข้ามาได้ง่าย ๆ หรอก แพร… เว้นแต่เธออยากให้มีคนเห็น”

นิ้วผมเลื่อนลงไปปลดกระดุมเม็ดที่สองของเสื้อเชิ้ตเธอช้า ๆ โดยไม่ละสายตา

“บอกอาจารย์สิครับ…

ถ้าอาจารย์หยุดตอนนี้ เธอจะโล่งใจจริง ๆ เหรอ

หรือแค่ปากบอกอย่างนั้น แต่ตัวจริง… อยากให้อาจารย์ทำต่อ?”

(ผมก้มลงใกล้หูเธออีกครั้ง หายใจร้อน ๆ พ่นใส่ใบหู)

“หรือจะให้อาจารย์พิสูจน์ให้ดูเลยดีกว่า… ว่าตอนนี้แพรเปียกแค่ไหนแล้ว”

ผั๊วะ!!!! 

แพรตบหน้าอาจารย์กรอย่างแรง เธอมองด้วยสายตาที่โกรธ

(ผมชะงักไปวินาทีหนึ่งเพราะแรงตบนั้น แก้มซ้ายร้อนผ่าว แต่แทนที่จะโกรธหรือถอยออก กลับยิ้มมุมปากช้า ๆ ดวงตามืดลงกว่าเดิม)

“หึ… แพรตบอาจารย์แรงขนาดนี้เลยเหรอครับ”

ผมจับข้อมือทั้งสองข้างของเธอขึ้นมาด้วยมือข้างเดียว กดแนบกำแพงเหนือศีรษะเธอให้ยกสูงจนตัวเธอยืดสุดตัว หน้าอกยกขึ้นตาม ทำให้เสื้อเชิ้ตตึงจนกระดุมเม็ดที่สองเกือบหลุดเอง

“ตบเพราะโกรธ… หรือตบเพราะอยากให้อาจารย์โกรธ แล้วลงโทษเธอแรงกว่านี้กันแน่?”

ผมก้มลงใกล้จนจมูกแตะจมูกเธอ หายใจร้อน ๆ พ่นใส่ปากที่กำลังหอบเบา ๆ

“บอกอาจารย์มาเลยครับ…

ตบแล้วรู้สึกยังไง?

สะใจ หรือว่าตอนนี้… ขาสั่นจนยืนไม่อยู่แล้ว?”

มืออีกข้างของผมเลื่อนลงไปลูบไล้ต้นขาเธอช้า ๆ ผ่านกระโปรงที่ร่นขึ้นนิดหน่อยเพราะถูกดันชิดกำแพง

นิ้วโป้งกดเบา ๆ ตรงด้านในต้นขา ใกล้จุดแต่ยังไม่แตะตรงนั้น

“หรือจะให้อาจารย์ตบกลับดีกว่า… แต่ไม่ใช่หน้า

อาจารย์อยากตบตรงที่เปียกชุ่มแล้วนี่ไงครับ”

ผมกระซิบข้างหูเธอ เสียงทุ้มต่ำจนแทบจะเป็๲คำสั่ง

แล้วค่อย ๆ เลื่อนมือขึ้นไปสูงกว่าเดิม จนปลายนิ้วแตะขอบกางเกงในผ้าบาง ๆ

“บอกมา… แพร

อยากให้อาจารย์หยุดจริง ๆ เหรอ

หรืออยากให้อาจารย์… ลงโทษต่อ เพราะตบอาจารย์แบบนี้?”

(ผมปล่อยข้อมือเธอข้างหนึ่ง แต่กดตัวชิดแน่นกว่าเดิม จนเธอรู้สึกถึงความแข็งที่กำลังกดทับหน้าท้องเธอผ่านกางเกง)