ณ เมืองหมาป่าแอมารัค1
บะ อรู๊วววววววว เสียงหมาป่าหอนรับกันเป็ทอด ระหว่างนั้นอิไลอัสผู้นำหมาป่าเดินนำฝูง เตรียมพร้อมกิจกรรมออกล่าในค่ำคืนนี้
“คืนนี้เป็คืนสำคัญ ประเพณีล่าประจำหมู่บ้านของเรา เหล่าหมาป่าวัยหนุ่มทั้งหลาย ใครที่ล่าสัตว์ไหญ่ได้ จะถือว่าผ่านการคัดเลือกเป็ฝูงล่าตระเวน” อิไลอัสพูดปลุกใจ เสียงหอนตอบรับกันเกรียวจากหมาป่าวัยหนุ่มเืร้อนที่อยากออกล่าไวๆ หมาป่าวัยหนุ่มส่วนใหญ่จะเข้าร่วมประเพณีนี้กันหมด เพราะการที่ได้เป็หน่วยลาดตระเวนจะถือว่ามีหน้ามีตาแกตระกูล และยังถือเป็การแสดงถึงการโตเต็มวัยพร้อมที่จะมีคู่ ผู้ชนะสามารถเลือกหญิงที่ตนเอง้าได้ก่อนใคร หากฝ่ายหญิงใจตรงกัน ทั้งสองก็จะได้จัดพิธีแต่งงานก่อนคนอื่น
“ข้าจะออกไปสังเกตการณ์อยู่ห่างๆ อย่าคิดเล่นตุกติกกันเชียว และถึงแม้ลูกชายข้าจะออกล่าด้วย ก็จะไม่มีการช่วยเหลือพิเศษใดๆ ทุกคนเท่าเทียมกันหมด”รอบนี้มาร์เชลลูกชายคนโตของอิไลอัสก็ลงแข่งด้วย ส่วนมาร์คัสยังเป็หมาป่าน้อยได้แต่งงอแงอยากจะออกไปด้วย
“เ้ารออยู่นี่ เดี๋ยวข้ากลับมา และจะพาของขวัญมาฝากเ้านะ”มาร์เชลพูดกับมาร์คัสพลางเอามือลูบหัวน้อง ส่วนมาร์คัสน้อยแบะปากนิดหน่อย พร้อมพยักหน้างึกงึก เชื่อฟังคำที่พี่ชายพูด
เหล่าหมาป่าที่จะลงแข่งล่าต่างเตรียมความพร้อม พากันหอนปลุกใจกัน คนอื่นๆในหมู่บ้านก็มายืนให้กำลังใจ ส่งเสียงเชียร์ลูกหลานตัวเองอย่างสนุกสนาน
“อย่าลืมหล่ะ ห้ามล้ำไปที่ป่าฝั่งซ้ายเด็ดขาด นั่นเป็ถิ่นของพวกคาวินัส” อิไลอัสพูดเตือนหมาป่าหนุ่มทั้งหลาย
“มีเวลาให้ล่าแค่ 1 ชั่วโมง จงจับสัตว์ใหญ่ที่สุดมาให้ได้ เอาล่ะ เตรียมพร้อม ออกล่าได้”อิไลอัสให้สัญญาณ แล้วหนุ่มๆก็กลายร่างเป็หมาป่าพร้อมวิ่งเข้าป่ากันไป ทิ้งระยะสักครู่ อิไลอัสจึงค่อยๆกลายร่างและวิ่งตามหมาป่าเ่าั้ไป
ภายในป่าเต็มไปด้วยฝูงหมาป่าวิ่งออกล่ากันกระจัดกระจาย เหล่าสัตว์น้อยใหญ่ในป่าต่างพากันวิ่งหนีเพื่อเอาชีวิตรอด มีกวางตัวหนึ่งที่หนีไปจนมุมติดกับต้นไม้ มีหมาป่า 3 ตัวกำลังล้อมเหยื่อ ต่างฝ่ายต่างรีบะโตะครุบกวางเพราะกลัวจะโดนอีกฝ่ายแย่งไป แต่เ้ากวางก็ะโหลบไปได้ กลายเป็เ้าสามหมาป่าตะครุบกันเอง ล้มกลิ้งกันอุตลุด เป็ภาพที่ตลกมาก ด้วยเพราะเป็การล่าครั้งแรก แต่ละคนเลยยังไม่ชำนาญเท่าไหร่ อิไลอัสวิ่งมาดูความเรียบร้อยว่าไม่มีใคราเ็จึงไปดูทางอื่นต่อ
ตัดภาพไปที่มาร์เชลกำลังวิ่งไปพร้อมกับคาร์เร็กเพื่อนสนิท ทั้งสองวิ่งไปไกลกว่าตัวอื่นมากและลึกเข้าไปในป่าเรื่อยๆ
“คาร์เร็ก เราพอแค่นี้เถอะ ถ้าไปไกลกว่านี้จะไปถึงเขตที่ไม่ควรข้ามไปได้นะ”
“อย่าป๊อดหน่อยเลยหน่ามาร์เชล ข้าได้กลิ่นแปลกๆทางนี้ ตามมาเถอะ อาจจะเจอสัตว์พิเศษก็ได้น้า”คาร์เร็กพูดพลางวิ่งต่อไปไกลเรื่อยๆ
“เรายังไม่เคยมาแถวนี้กันนะ อันตรายเกินไปแล้วคาร์เร็ก กลับกันเถอะ”มาร์เชลพยายามชวนเพื่อนกลับแต่ก็ไม่เป็ผล
“กลิ่นเ้านี่แน่” คาร์เร็กหยุดกึก พร้อมหมอบลง มาร์เชลที่วิ่งตามมาก็หมอบตามด้วย ภาพตรงหน้าเป็งูสีดำตัวมหึมา กำลังรัดบดร่างหมีป่าเตรียมจะกลืนลงท้อง
“ดูท่าไม่ใช่สัตว์ธรรมดา งูดำทมิฬแบบนี้ อาจเป็สัตว์จากมนต์ดำก็ได้ เรารีบไปกันเถอะ” มาร์เชลพยายามชวนคาร์เร็กกลับ แต่คาร์เร็กก็ยังดื้อที่จะอยู่ต่อ
“เ้ากลับไปก่อน ข้าจะจับเ้างูนี่กลับไป รอมันกินอิ่มข้าว่ามันคงเคลื่อนไหวได้ช้า ข้าจัดการเองได้ไม่ยาก”
“มันอันตรายเกินไป ข้าไม่ทิ้งเ้าไว้หรอก”
แกร็ก! เสียงเหยียบกิ่งไม้ดึงความสนใจเ้างูั์ มันหันมาตามเสียงจึงเห็นว่ามีหมาป่าสองตัวซุ่มอยู่
“หืม โชคดีของข้าจริงๆ วันนี้จะได้กินทั้งหมีป่า ทั้งหมาป่าเผ่าแอมารัค แบบนี้ข้าคงจำศีลไปได้อีกยาว”เสียงงูพูดขึ้นทำให้สองหมาป่าหนุ่มใอย่างมาก
“นี่มันพูดได้?”คาร์เร็กพูดด้วยความใ
“ก็เช่นเดียวกับพวกเ้านั่นแหละ ยอมเป็อาหารของข้าดีๆซะเถอะ” พูดไม่ทันขาดคำ งูั์พุ่งเข้ามาหาสองหมาป่าหนุ่ม ทั้งคู่หนีกระเจิงไปคนละทาง จนคลาดกัน ฝ่ายคาร์เร็กหนีได้ แต่มาร์เชลยังโดนตามอยู่ มาร์เชลวิ่งหนีอย่างไม่ดูทิศทาง ฝั่งงูก็ตามมาเร็วอย่างไม่ลดละ จนมาถึงทางตันมาร์เชลยืนประจันหน้าด้วยความเหนื่อยหอบ เ้างูเล่นกับอาหารที่อยู่ตรงหน้าอย่างสนุกสนาน ใช้หางแกว่งล่อไปที่มาร์เชลเหมือนเล่นกับลูกหมา ทำให้มาร์เชลโกรธจัดะโงับหางของงูนั่นไว้ ด้วยความเจ็บงูจึงสะบัดร่างของมาร์เชลไปกระแทกต้นไม้อย่างแรงจนขาหัก มาร์เชลเสียท่าและคิดว่าไม่รอดแน่ งูั์เลื้อยเข้ามาแล้วใช้หางค่อยๆรัดตัวของมาร์เชล เพื่อให้กระดูกหักก่อนจะกลืนลงท้อง แต่จู่ๆก็มีบางอย่างมาดึงความสนใจงูั์นี่อีกครั้ง
“นี่มันวันดีอะไรของข้า มีทั้งหมี ทั้งหมาป่า แล้วยังเด็กเืผสมนี่อีก เดี๋ยวข้าค่อยกลับมาจัดการเ้าทีหลังนะหมาน้อย” งูั์พูดพลางปล่อยมาร์เชลลงเเล้วมุ่งหน้าไปยังสิ่งที่สนใจทันที
“จะปล่อยให้มันไปทำร้ายเด็กไม่ได้” มาร์เชลที่สะบักสะบอมทั้งตัวพยายามยันร่างตัวเองขึ้นเพื่อจะตามงูตัวนั้นไป
ฝ่ายคาร์เร็กที่วิ่งหนีออกมาได้จึงรีบกลับไปที่เมือง ซึ่งตอนนี้หมาป่าหนุ่มเกือบทุกคนกลับมาพร้อมที่เมืองหมดแล้ว แต่ละคนต่างโชว์สัตว์ที่ตัวเองล่ามาได้ คนในหมู่บ้านโห่ร้องอย่างสนุกสนาน ด้วยความที่เวลาใกล้จะหมดอิไลอัสยังไม่เจอลูกชายตัวเองก็มีความกังวลใจอยู่ไม่น้อย คนนอื่นๆต่างก็รอการกลับมาของสองหนุ่ม คิดว่าคงได้สัตว์ใหญ่กลับมา เมื่อเห็นคาร์เร็กไกลๆทุกคนจึงโห่ร้องต้อนรับ แล้วพากันดูว่าจับสัตว์อะไรได้กลับมา แต่ทุกคนก็ต้องแปลกใจเมื่อเห็นคาร์เร็กกลับมาตัวเปล่า และกลับมาเพียงคนเดียวด้วยสีหน้าไม่สู้ดีนัก
“อิไลอัส ช่วยด้วย มาร์เชลโดนจับไป มันเป็ความผิดข้า ข้าไม่ยอมฟังเค้า ข้าทิ้งเค้าไว้แล้วหนีมาคนเดียว”คาร์เร็กพูดทั้งน้ำตา ตัวสั่นด้วยความกลัว
“มาร์เชลอยู่ที่ไหน บอกข้ามาเดี๋ยวนี้!!”อิไลอัสตะหวาดลั่น
“พวกเราวิ่งไปใกล้กับเขตฝั่งซ้าย ไปเจองูดำตัวใหญ่พูดได้ แล้วมันก็โจมตีพวกเราจนหนีกันไปคนละทาง”
“คาลิปโซ่!!”อิไลอัสพูดขึ้นเหมือนรู้จักชื่อของงูตัวนี้ ไม่รอช้าอิไลอัสรีบไปช่วยมาร์เชลทันที โดยมีหมาป่าลาดตะเวนอีก 4 ตัวตามไปด้วย คาร์เร็กทรุดลงกับพื้นพลางร้องไห้ตัวสั่นด้วยความรู้สึกผิด คนอื่นๆในหมู่บ้านจึงเข้ามาปลอบ
“มาร์เชลจะไม่เป็อะไร เ้าวางใจเถอะ” เอวาแม่ของมาร์เชลพูดปลอบ เพราะไม่อยากให้ทุกคนเสียขวัญกัน แต่ในใจก็หวั่น เพราะคนเก่าแก่ต่างรู้กันดีถึงความร้ายกาจของคาลิปโซ่
“พาไปที่บ้านข้าก่อน ต้องเชคดูว่าโดนพิษมาหรือไม่”เทเรซ่าแม่มดประจำหมู่บ้านพูดขึ้น แล้วส่งสัญญาณให้คนช่วยพยุงคาร์เร็กไปถึงที่บ้าน เมื่อเชคเบื้องต้นก็พบว่าคาร์เร็กไม่มีาแใดๆจากการโดนงูโจมตี จึงเอาน้ำชาสมุนไพรให้คาร์เร็กดื่ม
“นี่จะช่วยให้เ้าผ่อนคลาย ดื่มซะ”
“ข้าไม่เป็ไรเลย ท่านเทเรซ่า เป็ห่วงก็แต่มาร์เชล ว่าแต่คาลิปโซ่คือชื่อของเ้างูผีนั่นเหรอ ท่านเคยเจอมันเหรอ?”คาร์เร็กถามพลางรับชามาดื่มโดยดี
“ถ้าฟังตามที่เ้าอธิบายก็น่าจะใช่นาง แต่นางไม่น่าจะกล้ามาในเขตเเถวนี้ได้ ช่างเป็เื่แปลก”เทเรซ่าพูดพลางทำหน้าครุ่นคิด
“นางเหรอ?”คาร์เร็กทำหน้าสงสัย
“เดิมทีนางก็เป็แม่มดเหมือนข้า แต่ด้วยความหลงผิด เข้าสู่ด้านมืดเลยโดนคำสาปสะท้อนกลับตัวเอง ส่วนมาร์เชลเค้าจะปลอดภัย เ้าวางใจเถอะ นอนพักผ่อนซะก่อน” ด้วยฤทธิ์ชาทำให้ง่วงซึม คาร์เร็กผลอยหลับไปหลังจากดื่มชาหมดไม่นาน
1 หมาป่าเชื้อสายแอมารัค เป็เชื้อสายเก่าแก่ และเป็ต้นกำเนิดของมนุษย์หมาป่า มีความแข็งแกร่งและพิเศษกว่าหมาป่าเชื้อสายอื่น
1K
