龙束缚
Chapter 4
เช้านี้ผมออกมานั่งกินโจ๊กเ้าเดิมตามปกติร่างกายของผมดีขึ้นกว่าเมื่อวานมาก อาการไข้ก็ดูเหมือนจะหายแล้วเหมือนเพียงอาการเจ็บตรงช่องทางด้านหลังเท่านั้น
ระหว่างที่ผมกำลังนั่งกินข้าวเช้าอยู่สายตาก็พลันเห็นเหมือนรถของตระกูลเสี่ยวขับมาจอดริมถนนด้านหน้า ก่อนชายชุดดำ2คนจะเดินลงมาจาก ชายในชายชุดดำเดินมาเปิดประตูให้คนที่นั่งอยู่ด้านหลัง เพียงแค่ลองเท้าหนังสีดำเงาก้าวลงจากรถก็เรียกสายตาของทุกคนที่อยู่บริเวณนั้น
“เสี่ยวเจียนหลิน” เสียงใสเอ่ยพึมพำเบาๆ สายตาคมดุปรายตามองผมเพียงนิดก่อนจะเดินมานั่งโต๊ะฝั่งตรงข้าม โดยมีลูกน้องนั่งโต๊ะด้านหลัง
“อาเจียน เอาแบบเดิมใช่ไหม”เสียงป้าเ้าของร้านเอ่ยถามอย่างเป็กันเองใบหน้าหล่อคมหันมองพลางพยักหน้าเบาๆ
“ครับ” เสียงทุ้มเ็าเอ่ยตอบเบาๆ ผมที่นั่งมองอยู่ขมวดคิ้วเรียวเข้าหากันแน่นดวงตากลมโตฉายแววสงสัย
นายน้อยตระกูลเสี่ยว
มานั่งกินโจ๊กข้างทาง?
แต่ที่สำคัญ...เสียงเขาคุ้นหูผมมาก!
เสี่ยวเจียนหลินนั่งนิ่งไม่สนใจสายตาของผมที่จ้องเขาอยู่จนป้าเ้าของร้านเดินเอาถ้วยโจ๊กมาวางไว้ตรงหน้าพร้อมรอยยิ้มเป็มิตร
“ได้แล้วจ้า” เมื่อป้าพูดจบ เสี่ยวเจียนหลินยกยิ้มมุมปากให้ป้าเ้าของร้านบางๆแล้วลงมือทานเงียบๆ
ผมนั่งมองท่าทางของเสี่ยวเจียนหลินเงียบๆดวงตากลมโตยังคงสงสัยไม่หาย แต่ก็ตักโจ๊กเข้าปากไปเรื่อยๆพลันภาพเื่ราวเมื่อคืนก็ฉายเข้ามาในหัว ทำให้ผมต้องสะบัดหัวไล่ภาพนั้นออกไป
“เมื่อไหร่จะลืมๆไปสักที”เสียงใสเอ่ยพึมพำเบาๆ พลางปรายตามองเสี่ยวเจียนหลินอีกครั้งก่อนจะเห็นสร้อยคอเงินที่มีจี้หยินหยางในคอของเสี่ยวเจียนหลิน
ทำไมถึงไปอยู่กับเขา
ดวงตากลมโตจ้องมองสร้อยที่อยู่ในคอเสี่ยวเจียนหลินไม่ละสายตาพอเห็นเขาลุกขึ้นเต็มความสูง ผมก็รีบลุกขึ้นเพื่อตามไป
หมับ! มือเรียวคว้าต้นแขนแกร่งไว้แน่นลูกน้องของเสี่ยวเจียนหลินหันมาเตรียมจะเข้ามาคุ้มกันนาย แต่กับต้องหยุดเพราะเสี่ยวเจียนหลินยกมือห้ามไว้
“นายไปเอาสร้อยนี้มาจากไหน”เสียงใสเอ่ยถามด้วยความร้อนรน สายตาคมดุจ้องหน้ามองผมหน้านิ่งคิ้วหนาขมวดเข้าหากันเหมือนกำลังใช้ความคิดอยู่
“ของนาย” เสียงทุ้มเ็าเอ่ยถาม ผมจ้องหน้าเสี่ยวเจียนหลินไม่ละสายตาไม่กลัวแม้ว่าคนตรงหน้าจะเป็นายน้อยตระกูลเสี่ยว
“ฉันถามว่านายเอาสร้อยนี้มาจากไหน”เสียงใสเอ่ยถามย้ำอีกครั้งด้วยน้ำเสียงไม่พอใจแต่เสี่ยวเจียนหลินกับยืนนิ่ง ก่อนจะคว้าจับข้อมือเรียวที่จับแขนเขา แล้วออกแรงดึงพลันดันตัวผมเข้าไปในรถ
“!!!” ผมเบิกตากว้างเมื่อถูกเสี่ยวเจียนหลินดันให้เข้ามาในรถ มือเรียวเตรียมจะเปิดประตูอีกข้างออกไปแต่กับต้องหยุดชะงัก เมื่อดวงตากลมโตเมื่ออีกคนเอ่ยขึ้นมา
“ถ้าลงไป จะไม่ได้สร้อยคืน”ผมหันหน้ามามองจ้องหน้าเสี่ยวเจียนหลินด้วยใบหน้าไม่พอใจ ก่อนจะยอมจำใจนั่งอยู่บนรถต่อ
“ออกรถ” เสียงทุ้มเ็าเอ่ยสั่งลูกน้องที่รู้หน้าที่ขับรถออกไปตามคำสั่งผู้เป็นายผมได้แต่นั่งมองเสี่ยวหน้าหล่อคมของเสี่ยวเจียนหลินพร้อมความรู้สึกคุ้นเคยที่น่าแปลก
หรือว่า!
ผมอ้าปากค้างเมื่อนึกขึ้นได้ว่าเขาอาจจะเป็คนในคืนนั้น เ้าของรอยแดงที่อยู่บนตัวผม ไอ้คนที่ทำให้ผมต้องนอนซม!
“...” เสี่ยวเจียนหลินไม่พูดอะไรแต่กลับถอดสร้อยในคอมาโยนให้ผม
“อึก...” ผมกลืนน้ำลายลงคออย่างอยากลำบาก เมื่อไอ้คนที่ทำผมเจ็บร้าวไปทั้งร่างกายมานั่งทำหน้านิ่งอยู่ข้างๆ ดวงตากลมโตปรายตามองไปทางอื่น พยายามไม่สนคนข้างๆรถหรูขับมาตามทางเรื่อยๆ ผมที่ทนความเงียบไม่ไหว หันหน้ามามองคนข้างๆพยายามทำสีหน้าให้เป็ปกติที่สุด
“เื่ที่เกิดขึ้นคืนนั้นลืมๆมันไปซะ” เสียงใสเอ่ยบอกไม่เต็มเสียงนักดวงตากลมโตเสมองไปทางอื่นเพราะไม่กล้าสบตาเสี่ยวเจียนหลิน
ปึก! ผมปิดประตูรถเสียงดัง พลางมองตัวรถที่ขับออกไปไกลเรื่อยๆหัวใจพลันเต้นแรงเมื่อรู้ว่าเมื่อคืนนี้ผมนอนกับใครแถม...ผมยังเป็ฝ่ายลองรับให้เขาอีก!
“น่าอับอายชะมัด”
8K
