เกิดใหม่ทั้งที ข้ามีระบบเทพแมงดา (NC ฮาเร็ม)

หลังจากพักฟื้นตลอดคืน เฟยเฟยก็ตื่นขึ้นมาด้วยใบหน้าที่สดใสและพลังปราณที่กลับมาเสถียรยิ่งกว่าเดิม ความเขินอายเล็กน้อยปรากฏขึ้นบนแก้มแดงระเรื่อเมื่อนางนึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืน ภาพที่นางเข้าไปออดอ้อนอิงแอบและครางเสียงหวานอยู่ใต้ร่างของเขา บิดเร่ากายอย่างไม่อาจควบคุมตัวเองได้ ทำเอานางแทบอยากจะแทรกแผ่นดินหนีด้วยความอับอาย แต่นางก็พยายามปั้นหน้าขรึมและทำตัวปกติที่สุด แม้ว่าดวงตากลมโตจะคอยหลบสายตากรุ้มกริ่มของหลีเฮงอยู่ตลอดเวลาก็ตาม

"ทะ... ท่านพี่หลีเฮง... เราต้องเดินทางต่อแล้วล่ะ หมอกดำในหุบเขานี้เริ่มหนาแน่นขึ้นทุกที ข้าเกรงว่ามันจะมีพิษซ่อนอยู่ หากรั้งอยู่ที่นี่นานเกินไปอาจจะเป็นอันตรายได้" เฟยเฟยกล่าวเสียงตะกุกตะกักพลางกระชับดาบในมือแน่นเพื่อเรียกความมั่นใจ และพยายามกลบเกลื่อนความขวยเขินที่ประทับอยู่ในใจ

หลีเฮงยิ้มกริ่ม แกล้งเดินเข้าไปใกล้จนหญิงสาวต้องถอยหลังไปก้าวหนึ่ง "เจ้าแน่ใจนะว่าไหว? ถ้าปวดเมื่อยตรงไหน หรือรู้สึก... 'ร้อน' ขึ้นมาอีก บอกข้าได้เลยนะ ข้ายินดีนวดให้เสมอ... รับรองว่าถึงใจเหมือนเมื่อคืนแน่นอน ข้ามีเวลาว่างเพื่อเจ้าเสมอ"

"ทะ... ทะลึ่ง! ข้าหายดีแล้ว! ท่านอย่ามาพูดจาไร้สาระ รีบเดินตามมาเงียบๆ เลยนะ! ไม่อย่างนั้นข้าจะใช้ดาบฟันท่านจริงๆ ด้วย!" เฟยเฟยหน้าแดงแปร๊ดจนถึงใบหู หันหลังขวับแล้วเดินจ้ำอ้าวออกไปทันที ท่าทางเงอะงะของนางทำให้หลีเฮงอดที่จะเอ็นดูไม่ได้

หลีเฮงหัวเราะร่วน พยักหน้ารับ "ไปกันเถอะ ข้าพร้อมหลบอยู่หลังเจ้าเสมอจ้ะ น้องหญิงสุดแกร่งของข้า! ขอพึ่งใบบุญภรรยาตัวน้อยๆ คนนี้ด้วยนะ!"

[ติ๊ง! แจ้งเตือนจากระบบเทพแมงดา: โฮสต์กรุณาแสดงความเป็นลูกผู้ชายบ้าง ค่าศักดิ์ศรีของท่านแทบจะไม่เหลือให้หักแล้วนะ หน้าด้านหน้าทนให้ผู้หญิงปกป้องอยู่ได้! สวรรค์ลงโทษให้ท่านไร้น้ำยาไปตลอดกาลดีไหม!]

ชายหนุ่มทำเป็นไม่ได้ยินเสียงระบบที่บ่นกระปอดกระแปด เขาเดินตามหลังเฟยเฟยต้อยๆ คอยสอดส่องซ้ายขวาอย่างระแวดระวัง ทิ้งระยะห่างพอสมควรเพื่อให้นางรู้สึกเป็นส่วนตัว

ยิ่งเดินลึกเข้าไปในหุบเขา หมอกสีดำก็ยิ่งหนาทึบ บดบังทัศนวิสัยจนมองเห็นได้เพียงระยะไม่กี่ก้าว กลิ่นเหม็นคาวเลือดผสมกับกลิ่นเน่าเหม็นอับชื้นลอยปะทะจมูก ชวนให้สะอิดสะเอียน บรรยากาศรอบด้านเย็นยะเยือกจนขนลุกชัน ซากกระดูกของสัตว์อสูรมากมายเกลื่อนกลาดอยู่ตามสองข้างทาง บ่งบอกว่าดินแดนนี้ไม่ต้อนรับผู้บุกรุก และมีบางสิ่งที่แสนอันตรายซ่อนตัวอยู่ในเงามืด

กร๊อบ!

จู่ๆ พื้นหินใต้ฝ่าเท้าของหลีเฮงก็ส่งเสียงลั่นร้าว ก่อนจะยุบตัวลงไปอย่างกะทันหันราวกับมีหลุมพรางถูกวางเอาไว้!

"เฮ้ยยย! ชิบหายแล้ว!" หลีเฮงร้องลั่น ร่างตกลงไปในความมืดมิดเบื้องล่างอย่างรวดเร็ว

"หลีเฮง!" เฟยเฟยตกใจสุดขีด นางหันกลับมาเห็นชายหนุ่มร่วงหล่นลงไปในหลุม นางรีบกระโจนตามลงไปทันทีโดยไม่เสียเวลาคิดถึงอันตรายที่จะเกิดขึ้น

ทั้งสองร่วงหล่นลงมาในปล่องถ้ำลึก ดำดิ่งลงไปสู่เบื้องล่างอันมืดมิด ก่อนจะหล่นตุบลงบนพื้นผิวที่เหนียวหนืดและยืดหยุ่นราวกับตาข่ายขนาดยักษ์ ความมืดมิดในถ้ำถูกแสงสลัวจากหินเรืองแสงที่ฝังอยู่ตามผนังถ้ำส่องให้เห็นสภาพแวดล้อมที่น่าสะพรึงกลัว เส้นใยสีแดงฉานราวกับสายเลือดถักทอโยงใยไปทั่วทุกทิศทาง กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งจนแทบอาเจียน บรรยากาศชื้นแฉะและอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก

"แหวะ อะไรเนี่ย เหนียวหนึบหนับไปหมด เหม็นคาวเลือดสุดๆ" หลีเฮงพยายามดิ้นรน แต่ยิ่งดิ้นก็ยิ่งถูกเส้นใยสีโลหิตที่หนาแน่นรัดแน่นขึ้นราวกับมีชีวิต

เฟยเฟยที่ตกลงมาใกล้ๆ รีบตั้งสติและใช้ดาบฟันเส้นใยเพื่อช่วยชายหนุ่ม แต่ดาบชั้นดีของนางที่อาบด้วยปราณเพลิงกลับฟันแทบไม่เข้า! มันเหนียวและแข็งแกร่งราวกับเหล็กกล้าที่ถูกตีขึ้นมาเป็นพิเศษ

"นี่มัน... ใยเหล็กอสูร! หลีเฮง ระวังตัวด้วย เราตกลงมาในรังของอสูรระดับสูงแล้ว! มันคือกับดักที่สร้างขึ้นมาอย่างจงใจ!" เฟยเฟยตะโกนเตือน สีหน้าเคร่งเครียดสุดขีด นางพยายามใช้พลังเพลิงหลอมละลายเส้นใยและดึงตัวหลีเฮงให้หลุดจากพันธนาการ

กี๊ซซซซ!

เสียงกรีดร้องแหลมเล็กดังกังวานสะท้อนก้องถ้ำศิลา เสียงนั้นกรีดแทงเข้าไปถึงโสตประสาท ก่อนที่เงาร่างขนาดยักษ์จะปรากฏตัวขึ้นจากมุมมืดเบื้องบน มันค่อยๆ ไต่ลงมาตามใยแมงมุมอย่างเงียบเชียบ

มันคือ 'นางพญากระดูกอสูรแมงมุม' ขนาดยักษ์ ลำตัวสีแดงฉานราวกับอาบเลือด เปลือกนอกห่อหุ้มด้วยกระดูกแหลมคมที่เรียงตัวกันเป็นเกราะป้องกันอันแข็งแกร่ง ดวงตาทั้งแปดดวงจ้องมองผู้บุกรุกด้วยความหิวโหยและอาฆาต ขนที่ปกคลุมตามเรียวขาทั้งแปดของมันแหลมคมราวกับหอกทะลวงเกราะ น้ำลายพิษสีเขียวเข้มหยดแหมะลงบนพื้นหินจนเกิดควันกรดลอยฟุ้ง บ่งบอกถึงพิษร้ายแรงที่พร้อมจะละลายทุกสิ่งที่สัมผัส

"แมงมุมอสูรโลหิต! ตัวขนาดนี้แถมยังมีเกราะกระดูก มันคือระดับนางพญาที่ปกครองรังนี้แน่ๆ! เราแย่แล้ว!" เฟยเฟยหน้าซีดเผือด นางเพิ่งฟื้นตัวจากฤทธิ์ยา พลังปราณยังไม่สมบูรณ์เต็มที่ แต่สัญชาตญาณการปกป้องและสายใยที่ผูกพันแน่นแฟ้นทำให้นางกางปีกเพลิงอันงดงามออกมายืนขวางหน้าหลีเฮงทันที แสงไฟจากปีกส่องสว่างขับไล่ความมืดมิดและมอบความอบอุ่นท่ามกลางความหนาวเหน็บ

"ท่านพี่หลบไป! ข้าจะปกป้องท่านเอง! ไม่ว่าอย่างไรข้าจะไม่ยอมให้มันแตะต้องท่านได้แม้แต่ปลายเล็บ!" เฟยเฟยตะโกนเสียงสั่นเครือ หยาดน้ำตาแห่งความหวาดกลัวและความสิ้นหวังเอ่อล้นคลอเบ้า ทว่าความมุ่งมั่นที่จะปกป้องชายหนุ่มอันเป็นที่รักและเป็นดั่งแสงสว่างในชีวิตของนางกลับมีมากกว่าความกลัวตาย นางพร้อมจะสละชีพเพื่อเป็นโล่กำบังให้เขาปลอดภัยจากคมเขี้ยวของอสูรร้าย สองมือยังคงกำดาบแน่นชูขึ้นเหนือหัวเตรียมรับการโจมตี

หลีเฮงเห็นความเสียสละของนางก็รู้สึกซาบซึ้งใจจนแทบน้ำตาไหล แต่ในฐานะหมอนวดสายหลบหลีก เขารีบม้วนตัวหลบไปอยู่หลังโขดหินใหญ่ที่ดูแข็งแรงที่สุดอย่างว่องไว "ฝากด้วยนะน้องหญิง! สู้ๆ! ข้าจะคอยเป็นกำลังใจและหาทางช่วยเจ้าอยู่ตรงนี้!"

การต่อสู้เริ่มขึ้นอย่างดุเดือดและรวดเร็ว เฟยเฟยใช้ความเร็วพุ่งเข้าโจมตีหมายจะตัดขาของนางพญาแมงมุม แต่แมงมุมอสูรโลหิตก็เคลื่อนไหวได้รวดเร็วไม่แพ้กัน มันพ่นใยเหล็กเข้าสกัดกั้นและใช้ขาอันแหลมคมแทงสวนกลับมาอย่างต่อเนื่อง เฟยเฟยต้องใช้พลังเพลิงหลอมละลายใยและเบี่ยงตัวหลบอย่างทุลักทุเล การเคลื่อนไหวของนางเริ่มช้าลงเนื่องจากความเหนื่อยล้าสะสม

เคร้ง! เคร้ง!

เสียงปะทะของดาบและขาแมงมุมหุ้มกระดูกดังสนั่นหวั่นไหว ประกายไฟแตกกระจายทุกครั้งที่ปะทะกัน เฟยเฟยเริ่มหอบเหนื่อยอย่างหนัก พลังเพลิงของนางอ่อนแสงลงเรื่อยๆ ร่างกายของนางถูกขาของแมงมุมเฉี่ยวจนเกิดรอยแผล เลือดสีสดไหลซึมออกมาเปรอะเปื้อนชุดของนาง แต่นางก็ยังกัดฟันสู้ไม่ถอย อาศัยความคล่องตัวในการหลบหลีกการโจมตีที่รุนแรง

"ไม่ไหวแน่ ถ้านางสู้ต่อไปมีหวังตายคู่ นางจะต้องหมดแรงจนโดนเสียบทะลุร่างแน่ๆ" หลีเฮงลอบประเมินสถานการณ์จากหลังโขดหินด้วยความกระวนกระวายใจ เขาตัดสินใจเปิดใช้งานวิชาลับ 'เนตรสวรรค์' ทันทีเพื่อวิเคราะห์จุดอ่อนของศัตรูระดับสูงตัวนี้

ดวงตาของหลีเฮงเรืองแสงสีทองจางๆ ภาพของนางพญากระดูกอสูรแมงมุมตรงหน้าเปลี่ยนเป็นโครงข่ายเส้นลมปราณและจุดชีพจรนับไม่ถ้วนที่ไหลเวียนอยู่ในร่างกายของมัน

"เอ๊ะ? นั่นมัน..." หลีเฮงเบิกตากว้างเมื่อสังเกตเห็นความผิดปกติที่ถูกซ่อนอยู่ภายใต้เกราะกระดูกอันแข็งแกร่งบนร่างของนางพญากระดูกอสูรแมงมุม

บริเวณหน้าท้องส่วนล่างของมันมีรอยแผลเป็นขนาดใหญ่ที่เกราะกระดูกปกปิดไม่มิด เส้นชีพจรธาตุมืดบริเวณนั้นตีบตันและมีไอสีดำอุดตันอยู่อย่างหนาแน่น ส่งผลให้การเคลื่อนไหวของมันชะงักไปในบางจังหวะและทำให้การไหลเวียนของปราณไม่ราบรื่น ที่สำคัญจุดชีพจรบริเวณนั้น... มันคือจุดรวมพลังหยินที่เป็นจุดตายของมัน! จุดชีพจรที่บอบบางและเต็มไปด้วยความผันผวนของพลังงานธาตุมืด หากสามารถใช้พลังธาตุไม้ที่บริสุทธิ์และอ่อนโยนแทรกซึมเข้าไปทะลวงจุดที่อุดตันนั้นได้ ไม่เพียงแต่จะหยุดยั้งการเคลื่อนไหวของมัน แต่ยังสามารถสลายพลังต้านทานและเปลี่ยนนางพญากระดูกอสูรแมงมุมตัวนี้ให้กลายเป็นเพียงลูกไก่ในกำมือได้อย่างง่ายดาย!

หลีเฮงสูดลมหายใจลึก เขารู้ทันทีว่านี่คือโอกาสเดียวและอาจจะเป็นโอกาสสุดท้ายที่จะรอดชีวิตออกไปได้!

"เฟยเฟย! ถอยออกมา! ล่อมันให้หันหน้าขึ้นและเปิดช่องว่างที่หน้าท้องมันซะ! เชื่อข้า!" หลีเฮงตะโกนสั่งการด้วยน้ำเสียงเฉียบขาดและทรงพลังผิดจากปกติ ทำให้เฟยเฟยต้องทำตามอย่างไม่มีเงื่อนไข

เฟยเฟยที่กำลังเพลี่ยงพล้ำและถูกต้อนให้จนมุมได้ยินเสียงตะโกนก็ไม่รอช้า นางรวบรวมพลังเพลิงเฮือกสุดท้ายทั้งหมดที่มีในร่าง ฟันคลื่นดาบอัคคีออกไปปะทะกับตาข่ายใยที่พุ่งเข้ามา ก่อนจะดีดตัวถอยหลังและกระพือปีกทะยานขึ้นสูงอย่างรวดเร็ว เพื่อดึงดูดความสนใจของนางพญาแมงมุมให้มองตามนางขึ้นไป

แมงมุมอสูรโลหิตโกรธจัดที่เหยื่อของมันพยายามหนี มันเงยหน้าขึ้นและยกขาคู่หน้าขึ้นสูงเพื่อเตรียมพ่นใยพิษและพิษกรดใส่เฟยเฟยที่ลอยอยู่กลางอากาศ จังหวะนั้นเองที่มันได้เผยให้เห็นหน้าท้องที่มีรอยแผลเป็นอย่างชัดเจน ไร้ซึ่งการป้องกันใดๆ!

หลีเฮงไม่รอช้า เขารวบรวมกระแสปราณธาตุไม้ทั้งหมดที่มีในร่าง อัดแน่นไว้ที่ปลายนิ้วชี้และนิ้วกลางจนเกิดแสงสีเขียวมรกตสว่างวาบเจิดจ้า ชายหนุ่มรวบรวมกำลังขาทั้งหมด พุ่งทะยานออกจากที่ซ่อนด้วยความเร็วสูงสุดราวกับลูกธนูที่ถูกปล่อยออกจากแหล่ง สายตาจับจ้องไปที่จุดชีพจรหยินที่มีไอสีดำอุดตันอยู่อย่างไม่กระพริบตา เขาง้างมือเตรียมพุ่งทะยานเข้าสะกิดจุดตัดสินแห่งความเป็นความตายนี้ในวินาทีถัดไป... 

[ติ๊ง! แจ้งเตือนสถานการณ์ฉุกเฉิน]

[แต้มแมงดา คงคลัง: 33,500 แต้ม]

[แต้มวิบัติสะสม: 17 แต้ม]

[คำประเมินระบบปิดท้าย: ถึงเวลาที่โฮสต์ต้องแสดงความเป็นลูกผู้ชายแล้ว! หากทะลวงจุดไม่สำเร็จ เตรียมตัวเป็นอาหารแมงมุมพร้อมกับโดนหักค่าศักดิ์ศรีความเป็นชายจนติดลบทะลุนรกได้เลย!]