STARCIN อุบัติมหาสงครามสตาร์คิน (อ่านฟรีจนจบ)(มี EBOOK)

ภาคที่2 GAMES START ตอนที่23 สู้ยิบตา

7 ตุลาคม พ.ศ.2575

" ฟรานหายไปเป็นวันแล้วนะเราไม่คิดจะตามหาหน่อยเหรอ " ชาญและเพื่อน ๆนั่งกินอาหารอยู่ที่สำนักงานกิลด์ท่ามกลางบรรยากาศเงียบสงัด

" นั่นสิว่าแต่อาหารที่นี่ก็อร่อยดีนะ " ซันนี่ตักอาหารเข้าปากลิ้มรสความกลมกล่อมจนเคลิ้มไป

" งั้นก็รีบ ๆกินให้เสร็จเราจะได้ไปตามหากัน " ซากิรีบยัดอาหารเข้าปากจนแน่นท้อง

ขณะที่พวกเขาเดินออกไปข้างนอก จู่ ๆฟรานก็เดินสวนเข้ามาพอดีท่าทางรีบร้อน

" ฟราน ! "พวกเขาอุทานออกมาพร้อมกัน 

" เอ่อ...ไง " ฟรานยิ้มพร้อมกับยกมือทักทาย

" หายไปไหนมารู้ไหมว่าพวกเราเป็นห่วง " ซันนี่ทำหน้าบูดจ้องตาฟรานในระยะประชิด

" ใช่ ๆ "ชาญและซากิก็จ้องตาฟรานจนเธอทำตัวไม่ถูก

" แหม่ ๆ อะ- "ใครบางคนเดินชนฟรานแรงพอที่จะทำให้เธอล้มได้ 

" เฮ้ย ! ทำอะไรวะ ?ตาไม่มีหรือไง " ซากิตะคอกสวนกลับทันทีช่วยประคองฟรานลุกขึ้นยืนชายหนุ่มร่างใหญ่โตมองพวกเขาเหมือนกับเป็นคนชั้นต่ำไม่มีท่าทีสำนึกผิด

" ใครใช้ให้ขวางทางล่ะ รีบๆ ออกไปได้แล้วเกะกะจริง ๆ เลย " พรรคพวกของเขาเดินตามหลังมาติด ๆจ้องตาเขม็ง 

" ขอโทษเดี๋ยวนี้ "ซันนี่ตอบกลับพยายามใช้เสียงที่เบาลงแม้จะโกรธอยู่ก็ตาม

" ไม่เป็นไรหรอกน่า "ฟรานจับไหล่ของซันนี่มองหน้าเพื่อน ๆ ของเธอบอกเป็นนัย ๆ ว่าไม่ต้องเอาเรื่อง

" เฮ้อ...ก็ได้ ๆ "พวกเธอเบือนหน้าหนีจากกลุ่มนักผจญภัยพวกนั้นและเดินตรงไปยังประตูทางออกแต่ก็มีใครบางคนยื่นเท้าออกมาสกัดขาชาญจนเสียหลักล้มเขาเอามือยันตัวไว้ได้ทันก่อนที่หน้าจะกระแทกพื้น

" ฮ่าฮ่าฮ่า "เสียงหัวเราะเยาะชอบใจจากพวกเขาทำให้ชาญรีบลุกขึ้นและปล่อยหมัดขวากระแทกเข้าที่กามของชายที่สกัดขา

" เป็นไงล่ะ "ชาญแสยะยิ้มมองตาชายคนนั้นที่ถูกหมัดของชาญเข้าไปจนเดินเซถอยหลังเล็กน้อย

" ก็เจ็บใช้ได้เลยนี่หว่า"เขาลูบคลำบริเวณที่ถูกต่อยยิ้มฉีกกว้างมองเข้ามาในตาของชาญก่อนจะต่อยสวนกลับมา 

" ช้าไป "ชาญตั้งการ์ดสูงก้าวถอยหลังหลบหมัดนั่นได้ และสวนหมัดขวาเข้าไปที่หน้าของเขาทันที

" อย่างงี้สิถึงสนุก "แม้เลือดกำเดาจะไหลออกมาแล้วแต่เขาก็ไม่สนใจยิ้มสนุกปล่อยหมัดขวาเล็งมาที่หน้าของชาญวินาทีชาญถอยหลบเขาก็ก้าวเท้าตามปล่อยหมัดซ้ายออกไปอย่างรวดเร็วเข้าที่แขนของชาญ

" เฮ้ !พวกนายจะทะเลาะกันในนี้ไม่ได้นะ ถ้าอยากทำนักก็ไปที่อื่นไม่ก็ลงสนามเลย "พนักงานกิลด์ชายเดินเข้ามาแยกพวกเขาออก 

" ชาญไปกันเถอะ "ซันนี่และฟรานพยายามดึงตัวเขากลับมา

" คงต้องไว้โอกาสหน้าแล้วล่ะ" หนึ่งในพรรคพวกของชายตัวโตตบไหล่เสียงดัง

" แต่ฉันอยากซัดสักยก เอาให้หมอบไปเลย"

ทั้งชาญและชายตัวโตพูดออกมาพร้อมกันอย่างกับเตรียมกันมา

" เอาสิฉันรอดูอยู่ "ซากิยิ้มมุมปากเมื่อได้ยินพวกเขาพูดแบบนั้น ไม่ห้ามแต่กับสนับสนุนแทน

" ถ้าจะสู้กันจริง ๆงั้นลงสนามเลยไหมครับไหน ๆ ก็ไหน ๆ แล้ว ผมจะจัดให้มีผู้ชมมีการวางเดิมพันด้วยครับ"เสียงโห่ร้องด้วยความดีใจจากเหล่านักผจญภัยในสำนักงานกิลด์ดังกระหึ่มออกมาข้างนอก

" ฉันไม่ได้เห็นการดวลในสนามกิลด์มานานแล้วนะเนี่ยฉันวางเดิมพันฝั่งไอ้หนูนั้น " 

" เฮ้ยเอาจริงดินายเดิมพันพวกเด็กนักเรียนเนี่ยนะ "เสียงเฮฮาคุยกันสนุกสนานก่อนที่พวกเขาจะเข้าไปที่สนามแข่งพื้นที่เป็นดินทั้งหมดมีกำแพงและที่นั่งล้อมรอบไว้มาพร้อมกับเสียงประกาศจากลำโพง

" สวัสดีพ่อแม่พี่น้องทั้งหลายที่ได้เข้ามาชมการแข่งขันเล็กๆ เหล่าเด็กนักเรียนจากโรงเรียนหลวงและปาตี๋นักผจญภัยระดับ D " เสียงโห่ร้องดังลั่นสนามความฮึกเหิมเริ่มทำให้บรรยากาศดุเดือดมากขึ้น

" นายสองคนนี่มันปากไม่ดีจริงๆ " ซันนี่ดึงหูซากิและชาญจนพวกเขาต้องร้องขอชีวิต

" พอเถอะแม่คุณแบบนี้พวกเราก็จะได้ทดสอบฝีมือด้วยไงล่ะ "ซันนี่ยอมปล่อยมือออกจากหูของพวกเขาขณะที่ฟรานยืนมองแอบหัวเราะเบา ๆ อยู่

" รู้สึกว่าจะเป็นการดวลกันหนึ่งต่อหนึ่งฝั่งใครชนะได้มากกว่าก็จะถือว่าชนะไป " ฟรานอ่านกฎที่มีให้ในใบกระดาษ 

" เราลองลงเดิมพันฝั่งตัวเองไหม? " ซากิลูบคลำใบหูที่แดงก่ำพลางมองทางออกไปยังสนาม

" จัดไปเลยพวกเราชนะอยู่แล้ว " ชาญยิ้มยกนิ้วให้พวกเขารวบรวมเงินเอาไปลงเดิมพันฝั่งตัวเอง

" ในการแข่งทุกคู่จะต้องสู้กันจนกว่าจะมีใครสู้ต่อไม่ไหวหรือยอมแพ้โดยห้ามใช้อาวุธหรืออุปกรณ์เวทของตัวเองทางกิลด์จะมีแหวนเวทมนตร์สำหรับการแข่งขันให้ใช้ถ้าหากทางกรรมการเห็นว่าผู้แข่งหวังฆ่าคนอื่นจริง ๆ จะให้หยุดประลองทันทีและมาเริ่มกันที่คู่แรกเลยครับ " ซันนี่เดินออกมาจากประตูห้องพักโดยที่มีชายฉกรรจ์ผมยาวเป็นคู่ต่อสู้ 

" เด็กผู้หญิงยังงั้นเหรอ ?แบบนี้ก็เอาจริงไม่ได้แล้วสิ "เขาส่ายหน้าไม่สบอารมณ์ลดการป้องกันลงหมด

" ถ้าพูดแบบนั้นก็ต้องขอบคุณนะคะ[ Fire Bomb ] " ซันนี่กางมือมาด้านหน้ายิงลูกบอลไฟลูกใหญ่พุ่งตรงเข้าใส่ชายคนนั้นระเบิดเสียงดังพร้อมกับลามไปที่พื้นใกล้ๆแต่พอเปลวไฟลดลงก็ได้เห็นชายคนนั้นใช้เวทโล่ป้องกันรับไว้ได้โดยไม่มีแผลหรือรอยขีดข่วนอะไรเลย 

" [ Hydro Pump ] " คลื่นน้ำพุ่งออกมาจากมือเป็นทรงกระบอกอย่างกับรถดับเพลิงเล็งไปที่ซันนี่ 

เวทน้ำคงจะใช้ไฟสู้ด้วยยาก ซันนี่ดีดตัวหลบไปข้าง ๆแรงดันน้ำกระแทกทำกำแพงคอนกรีตที่ดูแข็งแรงร้าวได้ง่าย ๆ 

" [ Water Slash ] " ซันนี่รวบรวมมานาและสะบัดใส่ชายผมยาว เขาใช้เวทแบบเดียวกันสวนกลับมาชนกันพอดีจนน้ำกระจายใส่ตาของซันนี่ทำให้เธอเสียวิสัยทัศน์ไปครู่หนึ่ง

" ว้าว !น้องสาวคนนั้นมีเวทถึงสองธาตุเลยครับ ดูท่าการแข่งนี้จะเริ่มสนุกขึ้นมาแล้วสิ" สายตามากมายจับจ้องไปที่ซันนี่ตกตะลึงกับผู้ที่มีเวทสองธาตุ

" ว่าไงน้องสาว "เมื่อเธอลืมตาขึ้นก็ได้เห็นรอยยิ้มเยาะตรงหน้าขณะที่เธอพยายามถอยกลับก็ได้ถูกหมัดซ้ายของเขาชกเสยขึ้นมาที่ท้องแม้ซันนี่จะจุกแต่ก็กลั้นใจไว้ตั้งหลักไม่ให้ล้มแล้วถอยออกห่าง

" [ Water Slash ] " ซันนี่ไม่ทันได้เตรียมตัวถูกฟันด้วยเวทจากชายผมยาว 

" [ Mana Shield ] " เธอร่ายเวทด้วยความลุกลี้ลุกลนแต่ก็ยังสามารถป้องกันไว้ได้ทันทันทีที่เวทน้ำตรงหน้าสลายไปชายผมยาวก็กำลังวิ่งเข้าใส่เธออีกครั้ง

บ้าเอ๊ยไม่ได้พักเลย ซันนี่ยกการ์ดขึ้นรับหมัดตรงของชายผมยาวก่อนจะสวนด้วยหมัดฮุกขวาแต่การ์ดของเขาก็กันไว้ได้

" [ Water Slash ] " ซันนี่ก้าวถอยออกมาร่ายเวทน้ำฟันในระยะประชิดแต่เขาก็เอี้ยวตัวหลบพร้อมกับรวบรวมมานาไว้ที่หมัดต่อไป 

" [ Heavy Punch ] ! " เสียงร่ายเวทที่ตะโกนดังเหมือนอยากให้ทุกคนรับรู้หมัดที่มีกลุ่มก้อนมานาห่อหุ้มเหวี่ยงใส่ซันนี่ถึงแม้เธอจะตั้งการ์ดได้แต่แรงกระแทกอันมหาศาลก็ทำให้ตัวเธอกระเด็นกลิ้งไปกับพื้น

" โอโหดูหมัดนั่นสิครับเล่นสาวน้อยซะหมอบไปเลย " เสียงประกาศอันฮึกเหิมจากกรรมการตรงข้ามกับพวกชาญที่มองดูด้วยความเป็นห่วง

" เป็นอะไรซะแล้วล่ะลุกขึ้นมาสิ " ชายผมยาวสะบัดผมขึ้นแสดงให้เห็นความสละสลวยของเส้นผม

ซันนี่นอนคว่ำหน้านิ่งไปพักหนึ่งจนชายผมยาวเดินเข้าไปใกล้ในระยะที่จับตัวได้ เธอกำเศษดินฝุ่นปาใส่ตาของเขา

" อ๊ากน้องสาวเล่นอย่างงี้เลยเหรอ ? " ขณะที่เขากำลังตกใจขยี้ตาแรงจนตาแดง

" [ Flame Explosion ] " ซันนี่ฉวยโอกาสนี้อัดพลังเวทเข้าที่ตัวของเขาโดนเต็ม ๆแรงระเบิดซัดพวกเธอทั้งคู่กระเด็นไปคนละทิศคนละทาง

" ใจกล้าบ้าบิ่นอะไรขนาดนี้ถึงขึ้นระเบิดตัวเองไปพร้อมๆ กับคู่ต่อสู้ จากนี้ใครกันแน่ที่จะลุกขึ้นมาสู้ได้อีกกันนะ ? " เสียงโห่ร้องจากผู้ชมบนอัฒจันทร์ดังสนั่นด้วยความสนุก

" ... " ทั้งซันนี่และชายผมยาวพยายามลุกขึ้นแต่ก็ได้แค่นั่งขึ้นมาแต่กลับกันพวกเขาทั้งสองคนยื่นมือมาข้างหน้า

" [ Hydro Pump ] " พวกเธอทั้งคู่ร่ายเวทเหมือนกันและยังพร้อมกันอีกคลื่นน้ำพุ่งกระแทกตัวของแต่ละฝ่ายกระเด็นออกไปหลายเมตร และทั้งคู่ก็นิ่งไปทันที

" ดูเหมือนว่าทั้งคู่จะไม่สามารถสู้ต่อได้เพราะฉะนั้นการแข่งในรอบนี้ถือว่าเสมอครับ ! "เสียงตะโกนด้วยความไม่พอใจของผู้ชมจำนวนมากมองลงไปยังพื้นสนามที่พวกเขาสู้กัน

หลังจากนั้นก็มีหน่วยปฐมพยาบาลเข้ามาช่วยเหลือและนำตัวออกจากสนามไป

" คู่ต่อไปเชิญออกมาได้เลยครับ" ชาญและชายหนุ่มร่างโตคนที่ทะเลาะกันก่อนหน้านี้เดินเข้ามายังสนามแข่ง

ซันนี่ฉันจะแก้แค้นพวกมันให้โชคดีที่หมอจะบอกว่าไม่เป็นอะไรมาก ชาญกระโดดอบอุ่นร่างกายอยู่กับที่หายใจเข้าออกเป็นจังหวะ

" ไอ้หนู !ถึงเวลาเอาคืนแล้ว ถ้ารีบ ๆ ยอมแพ้ไปก็ดีจะได้ไม่ต้องเจ็บตัว "เขามองและยิ้มเยาะคิดว่าตัวเองชนะแน่นอนชาญจ้องตาเขม็งเดินเข้าใกล้โดยไม่มีแม้แต่ความกลัวเลยสักนิด

" กัดฟันให้แน่นล่ะ "ชาญง้างหมัดแล้วเหวี่ยงใส่ไปที่หน้าของเขาเต็มแรงส่วนสูงของพวกเขาใกล้เคียงกันมากยืนจ้องตากันแม้จะถูกต่อยไปแล้วก็ตาม

" จะวัดใช่ไหม ?" เขาง้างหมัดปล่อยออกไปที่หน้าของชาญโดยที่ชาญไม่ขยับหนีไปไหน

" นี่มันอะไรครับเนี่ย !ผู้เข้าแข่งขันยืนแลกหมัดกันซะแล้วครับ " 

" จัดไปดิวะ "พวกเขายืนแลกหมัดกันไม่ขยับไปไหนนานหลายนาทีจนตอนนี้เมื่อพวกเขาถูกหมัดของอีกฝ่ายกระแทกเข้าที่หน้าก็เดินเซเล็กน้อยแต่ก็พยายามยืนอยู่ที่เดิมให้ได้

" บ-บ้าไปแล้วพวกเขาแลกหมัดกันไปมาเป็นสิบนาทีแล้วครับคุณผู้ชม ! "สีหน้าและแววตาเบิกกว้างจ้องมองทุกวินาทีลุ้นจนตัวโก่ง

พวกเขาเริ่มเซไปมาแรงที่จะยืนก็เริ่มหมดไปทุกทีแก้มและใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยช้ำและแผลฉีกยับเยิน 

" ให้...ตาย...สิ "ชายตัวโตล้มลงพื้นหลังจากรับหมัดสุดท้ายของชาญเข้าไป

" เย้ ! "เสียงตะโกนด้วยความดีใจของชาญทำให้คนดูรู้สึกฮึกเหิมตามไปด้วยเสียงจากพวกเขาตะโกนอย่างบ้าคลั่งดังลั่นไปทั่ว

" เป็นการเอ่อ...การต่อสู้ที่ยอดเยี่ยมอีกครั้งนะครับขอเสียงปรบมือให้กับผู้ชนะในรอบนี้ "เสียงปรบมือดังขึ้นหลังขณะที่เสียงตะโกนยังดังอยู่ประสานกันได้ดีกว่าที่คิดชาญเดินออกไปจากสนามพร้อม ๆ กับหน่วยพยาบาลที่มาช่วยรักษาคู่ต่อสู้ของเขา

" ผ่านไปครึ่งทางแล้วนะครับการแข่งขันที่มีเงินกองกลางเดิมพันสูงถึงสองพันเหรียญทอง" 

" ฝากที่เหลือด้วยล่ะ" ชาญยิ้มอย่างสบายใจก่อนจะล้มลงนอนกับพื้นภายในห้องพักที่มีเพื่อนของเขาอยู่ทั้งฟรานและซากิก็เป็นห่วงรีบเข้ามาดูอาการทันที

" หมอคะ "ฟรานเปิดประตูอีกฝั่งออกไปเรียนหน่วยพยาบาลมาช่วยดูชาญ

" ไม่เป็นอะไรมากครับ เราใช้เวทรักษาเลือดที่คลั่งในและก็ปิดปากแผลหมดแล้ว" หลังจากรักษาอยู่สักพักหนึ่ง เขาก็ยิ้มอย่างอ่อนโยนก่อนจะเดินออกไป 

" ขอเชิญคู่ต่อไปลงสนามได้แล้วครับ! " 

" งั้นฉันไปก่อนนะ "ซากิมองหน้าฟรานครู่หนึ่งยิ้มในหน้าเดินออกไปยังสนามแข่ง

 ดูจากสีหน้าแล้วคงจะกังวลเรื่องอะไรสักอย่างแน่ๆ " สู้ให้เต็มที่ล่ะ" ฟรานโบกมือพร้อมกับยิ้มให้กำลังใจซากิ

" ผู้เข้าแข่งขันจากทีมนักเรียนหลวงได้ก้าวลงมาที่สนามเรียบร้อยแล้วครับเหลืออีกด้านหนึ่งที่ยังไม่ออกมา "

" ไอ้พวกเด็กน้อยบังอาจมาทำให้พวกเราอับอายอีกสองรอบพวกเราต้องชนะให้ได้เพราะฉะนั้น " พวกเขานั่งรวมหัวกันคนหนึ่งที่ยื่นเข็มฉีดยาและฉีดตรงแขนให้กับชายสองคน

" มาแล้วครับ !ทั้งคู่ได้ลงสนามพร้อมกันแล้วการแข่งขันรอบที่สามเริ่ม ณ บัดนี้ " 

หน่วยก้านอยู่ในระดับดีแววตาดุดันจ้องตาไม่กะพริบเราจะประมาทไม่ได้ ชายตรงหน้าวิ่งเข้าใส่หวังประชิดตัว

" [ Flash ] " ซากิเบือนหน้าหนีขณะที่แสงจ้าสว่างขึ้นจนผู้ชมก็ยังรู้สึกแสบตา

" มันจ้าซะเหลือเกินนะครับคุณผู้ชมมีผู้ใช้เวทแสงเวทศักดิ์สิทธิ์ด้วยครับ "

" [ Beam - " ซากิไม่ทันได้โจมตีใส่ก็ถูกศัตรูเข้ามาถึงตัวและจับมือของเขาดันออกไปข้าง ๆ 

เสร็จกัน ซากิถูกชายคนนั้นตีเข่าเข้าทีท้องและต่อยเข้าที่หน้าจนกระเด็นลงไปนอนกองที่พื้นทันที

" [ Knight’ s Spirit ] " สกิลบัพที่มีผลทำให้ร่างกายป้องกันสภาวะผิดปกติในช่วงเวลาหนึ่ง ซากิยันตัวเองลุกขึ้นยืนกัดฟันแน่นเงยหน้าจ้องมองชายฉกรรจ์ผมสีดำตรงหน้า

แข็งแกร่งมาก ซากิพุ่งเข้าใส่ด้วยความเร็วที่เหลือเชื่อหมัดขวาที่ปล่อยออกกระแทกเข้าที่ใบหน้าของชายผมดำตามด้วยหมัดซ้ายต่อยเสยคางขึ้นซากิถอยออกมาตั้งการ์ดมองดูครู่หนึ่ง 

ไม่เป็นอะไรเลยยังงั้นเหรอ ชายฉกรรจ์ยืนนิ่งเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นแม้จะมีรอยแดงที่หน้าก็ตาม

" มีแรงแค่นี้เหรอ "เขาออกหมัดแย็บรัวใส่ซากิไม่ยั้งการ์ดที่ตั้งกันไว้รับความเจ็บปวดทั้งหมดจนต้องถอยหลังกลับเรื่อย ๆ

" เรียกว่าใส่ไม่ยั้งเลยครับแม้จะเป็นเด็กนักเรียนแต่เขาก็ไม่มีความเห็นใจแต่อย่างใดเลย" ผู้คนกำลังจ้องตาเป็นมันหมัดที่ออกอย่างต่อเนื่องเรียกความสนใจได้มากเลยทีเดียว

สกิลบัพกำลังจะหมดแล้ว แบบนี้แย่แน่ๆ ซากิรวบรวมมานาไว้ที่แหวนขณะที่ป้องกันหมัดพวกนั้นอยู่" [ Flash ]" แสงที่สว่างจ้าจนชายผมดำหยุดชะงักไปซากิใช้จังหวะนี้ทิ้งระยะห่างเพื่อตั้งหลักใหม่

ซากิยื่นมือมาข้างหน้ารวบรวมมานาไว้เป็นกลุ่มก้อน" [ Beam ]" แสงสีขาวพุ่งตรงไปหาชายฉกรรจ์โดนเข้าที่หน้าอกดันตัวเขาถอยหลังไปเล็กน้อย

บ้าน่าเขาไม่เป็นอะไรเลยเหรอ ซากิยืนตกตะลึงกับภาพตรงหน้าชายผมดำแสยะยิ้มมองตาซากิอย่างกับคนโรคจิต 

" ถึงแม้เขาจะโดนลำแสงเมื่อกี้ไปเต็มๆ แต่ก็ไม่สะทกสะท้านเลยแม้แต่น้อย "เสียงกรรมการยังคงดังอย่างต่อเนื่องเพื่อความสนุกของคนดู

" แสบ ๆ ร้อน ๆใช้ได้เลยนะเนี่ย " เขาพุ่งเข้ามาด้วยความรวดเร็วหมัดที่เต็มไปด้วยมานาที่ห่อหุ้มอยู่อัดกระแทกเข้าที่ขมับซ้ายของซากิแรงที่กดลงมากระแทกหัวซากิลงพื้นทันที

" คนทั่วไปคงตามการเคลื่อนไหวเมื่อกี้ไม่ทันแน่ๆ ทางด้านของนักเรียนหลวงโดนแรงหมัดที่ทรงพลังอัดเข้าเต็ม ๆ เลยครับ "

ท่าทางที่ร่อแร่พยายามจะยืนขึ้นแต่ขาก็สั่นและหมดแรงซากิเงยหน้าขึ้นมองเห็นสายตาที่เย่อหยิ่งปนไปกับรอยยิ้มเยาะ เขาง้างเท้าไปด้านหลังและเตะเข้าที่ท้องของซากิหลายต่อหลายครั้ง

" น่าเชื่อจริง ๆแม้ทางด้านนักเรียนจะหมดสภาพแล้วแต่ก็ยังไม่ยอมแพ้ ใจช่างกล้าแกร่งเสียจริงเลยครับ"

ซากิกัดฟันเกาะขาของชายผมดำไว้แน่นด้วยแรงที่เหลือแต่เขาก็เหวี่ยงหมัดเวทมนตร์ซัดลงเข้าที่ใบหน้าอันหล่อเหลาอีกครั้งทำให้ซากินอนนิ่งไปทันที

" และเราก็ได้ผู้ชนะในรอบที่สามแล้วครับปรบมือให้กับการต่อสู้ที่ดุเดือดขนาดนี้ "เสียงปรบมือดังขึ้นแต่ใบหน้าของพวกเขากลับรู้สึกไม่สบอารมณ์เหมือนมีอะไรแปลก ๆ 

" เจ้าหน้าที่พาเขาไปห้องพยาบาลเลยครับคู่สุดท้ายเตรียมได้เลยอีกสิบนาทีจะเริ่มรอบสุดท้ายเพื่อตัดสินว่าทีมใครจะชนะกันแน่? "

ซากิโดนเล่นงานหนักเลยอีกฝ่ายแข็งแกร่งกว่ามากเกินไป ฟรานนั่งเหม่อคิดไปเรื่อยจนถึงเวลาลงสนาม

" เชิญทั้งคู่ลงมายังสนามแข่งได้เลยครับ"

ชายผิวขาวร่างหนาเดินออกมาพร้อมกับฟรานพวกเขาสบตากันชายผิวขาวส่งยิ้มเล่ห์เหลี่ยมให้

เราก็พึ่งขึ้นเลเวลห้าเมื่อไม่นานมานี้แถมได้ยาเสริมกำลังเพิ่มอีกยังไงก็ไม่แพ้พวกนักเรียนหรอก 

" สาวน้อยหน้าตาก็ใช้ได้ถ้าไม่อยากเจ็บตัวเสียโฉมก็ยอมแพ้ซะตอนที่ฉันยังใจดีด้วย " 

เขาตั้งใจกวนประสาทเราแน่ ๆ ฟรานตั้งการ์ดขึ้นระดับสายตารวบรวมมานาเตรียมไว้ล่วงหน้า

" แหม่ ๆ ไม่ต้องระแวงขนาดนั้นก็ได้ ฉันให้เปิดก่อนทีหนึ่งเลยก็ได้นะ " เขาเดินเข้าประชิดไม่มีการป้องกันตัวแถมยังยื่นหน้าให้ฟรานอีกด้วย

" โอโหนักสู้คนนี้ช่างมีน้ำใจจริง ๆ เขาคงเห็นว่าเป็นแค่เด็กนักเรียนจึงต่อให้ก่อนมาดูกันครับว่าเธอผู้นี้จะทำได้ดีแค่ไหน "

" งั้นก็ไม่เกรงใจนะคะ..."

เพียงเสี้ยววินาทีที่ชายร่างหนาได้เห็นหมัดของฟรานอย่างกับได้เห็นปีศาจร้ายแต่มันก็สายไปแล้วที่จะหลบเสียงโครมที่กำแพงคอนกรีตจนมีฝุ่นฟุ้งกระจายออกมาท่ามกลางความตกตะลึงของกรรมการและผู้ชม

" จ-จบแล้วครับทีมนักเรียนหลวงเป็นฝ่ายชนะ !การโจมตีที่รวดเร็วและหนักแน่นมากจนพวกเราตามไม่ทันเธอได้รับชัยชนะไปอย่างไม่ยากเย็น "เสียงปรบมือที่กล้า ๆ กลัว ๆเมื่อได้เห็นสภาพของชายร่างหนาที่กระแทกเข้ากับกำแพงทั้งกระดูกหักและเลือดไหลนองพื้น

" เอ๊ย ถ-ถ้าจำไม่ผิดนั่นมันผู้กล้านี่หว่า "ชายสูงวัยหนวดเฟิ้มที่นั่งอยู่บนอัฒจันทร์พูดด้วยเสียงสั่นจ้องไปที่ฟราน

" หะ ! " ผู้ชมที่ได้ยินต่างก็ตกตะลึงอ้าปากค้างไปตามๆ กัน 

" ผู้กล้าของพวกเราเป็นผู้หญิงเหรอเนี่ย"

" เธอยังดูเด็กอยู่เลยแต่กลับล้มนักผจญภัยแรงค์ D ได้ง่าย ๆ "

ดูเหมือนจะเล่นหนักไปหน่อยพวกเขาจ้องฉันตาเป็นมันเลยยังดีที่ชินกับการถูกจ้องอยู่แล้ว ฟรานกลับไปยังห้องพักเดิม

จนเวลาผ่านไปหลังจากจัดการเงินเดิมพันและรักษาทุกคนแล้ว

แต่ละคนสภาพก็สะบักสะบอมไม่แพ้กันดูท่าพวกเราคงไม่ได้ทำภารกิจเพื่อเพิ่มแรงค์ไปพักหนึ่งแน่ ๆ ฟรานนั่งเฝ้าพวกเพื่อนที่นอนพักอยู่ในห้องพยาบาลภายในสำนักงานกิลด์

ถ้าอย่างที่อาจารย์บอกไว้หลังจากเลเวลหกเป็นต้นไปความยากลำบากที่จะเพิ่มเลเวลก็ยิ่งยากตามไปด้วยสเตตัสหลังจากสวมใส่อุปกรณ์ระดับสูงช่างต่างกันลิบลับเลยหมายความว่าอาวุธยุทโธปกรณ์ก็มีผลไม่แพ้การฝึกฝน 

" ฟราน... "ซันนี่ลืมตาตื่นเหลือบมองตาฟรานพอดีกับการที่เธอเอื้อมมือขึ้นมองดูรอยแผลที่ได้จากแรงระเบิด

" รู้สึกตัวแล้วเหรอ "ฟรานมองด้วยสายตาที่เป็นห่วงเป็นใยยิ้มเล็ก ๆบนใบหน้าที่ส่งให้ซันนี่มันทำให้เธอรู้สึกสบายใจขึ้น พร้อมทั้งกุมมือของเธอไว้ด้วย

" ระหว่างที่พวกเธอพักผ่อนฉันจะไปทำภารกิจเพิ่มเอง " 

" แต่เธอทำภารกิจคนเดียวได้เหรอ" ซันนี่ฝืนตัวลุกขึ้นนั่งกะทันหันจนเจ็บไปถึงซี่โครง

" ถ้าใช้เหรียญยศน่าจะไม่มีปัญหาก่อนจะไปรับรางวัลฉันก็จะพาพวกเธอไปด้วยที่นี้พวกเราก็สามารถเพิ่มแรงค์นักผจญภัยด้วยกันได้แล้ว" ฟรานยิ้มเห็นฟันโบกมือลาซันนี่ก่อนจะเดินออกไป 

เราจะทำยังไงให้แรงค์นักผจญภัยเพิ่มให้เร็วที่สุดจะรับภารกิจที่สูงกว่าสักแรงค์จะเพิ่มไวไหมนะ ? หวังว่าเหรียญยศที่ได้มาจากองค์ราชาจะช่วยได้

ณห้องสมุดที่เงียบสนิทมีเพียงซึฮากิและบรรณารักษ์ชายหญิงสองคน 

" ขอบคุณครับที่หากระเป๋าเงินเจอข้างในมีของสำคัญหลายอย่างเลย " ชายหนุ่มที่ตอนแรกดูหยิ่งยโสกลับก้มหัวขอบคุณจากใจจริงต่อหน้าซึฮากิ

" พวกเราไม่นึกเลยว่าหญิงชราคนนั้นจะเป็นนักต้มตุ๋น "เธอดูช็อกอยู่ในใจแต่ก็ยังมีสติครบถ้วน

" ถ้าได้ของคืนครบแล้วก็ดีครับผมขอตัวไปอ่านหนังสือต่อ " 

" ตามสบายเลยครับ "ชายหนุ่มและหญิงสาวส่งยิ้มให้ด้วยความจริงใจและยินดีไม่นานก็เริ่มมีชาวบ้านเข้ามาใช้บริการเป็นพัก ๆถึงจะไม่แน่นอึดอัดแต่ก็ไม่โล่งจนไม่มีคนห้องสมุดแห่งนี้ยังคงมีคนเข้ามาเรื่อย ๆ 

เวลาล่วงเลยไปนานจนซึฮากิสามารถเขียนและอ่านภาษาพื้นฐานของพวกเขาได้แต่ก็ยังเหมือนเด็กน้อยถ้ามองในมุมของเจ้าของภาษา

เราได้อ่านทั้งประวัติศาสตร์ ศาสนาจอมมาร อาณาจักรทั้งเจ็ดที่มีอยู่ในโลกใบนี้แต่ดูเหมือนพวกเขาจะไม่ได้เรียกว่าโลกแต่เรียกว่าสตาร์คิน หรือสตาร์ซินกันแน่วะไอ้ STARCIN ถ้าเทียบตัว Cในภาษาอังกฤษมันต้องอ่านเป็นตัว ซี ซึฮากินั่งหลับตาทำหน้าเคร่งเครียดคิดแล้วคิดอีก

ช่างมันละกันพวกเผ่าที่มีสติปัญญาสูงแถมยังมีความสามารถด้านเวทมนตร์พวกเขามีอำนาจเหลือล้นในอดีตจนมาแพ้มนุษย์ที่เป็นเผ่าพันธุ์แรงงานทาสที่เราสงสัยก็คงมีแค่คำว่าท่านผู้นั้นเขาเป็นใครกันแน่แถมวิธีเรียกก็เหมือนกับตอนถูกอัญเชิญมา เรื่องสงครามจอมมารในอีกสี่ปีก็เป็นคำทำนายของท่านผู้นั้นไม่แน่สองคนนี้อาจจะเป็นคนเดียวกันหรือเป็นแค่วิธีเรียกคนที่แข็งแกร่งเท่านั้น บรรณารักษ์สองคนแอบมองซึฮากิอยู่ไกล ๆด้วยความสงสัย สักพักพวกเขาก็เดินตรงเข้าไปหาซึฮากิที่นั่งอยู่คนเดียว

" อะแฮมนายอยากจะไปร่วมงานหนังสือของเมืองไหมมะรืนนี้พวกเขาจะจัดในใจกลางเมืองมีหนังสือจากหลากหลายที่ให้หาซื้อได้ด้วยนะ" พวกเธอสองคนนั่งลงตรงข้ามซึฮากิ

งานหนังสือเหรอจัดอยู่ในใจกลางเมืองเราใช้โอกาสนี้ไปที่สำนักงานกิลด์ด้วยเลยละกัน

" ถ้าฉันตอบตกลงพวกนายต้องนำทางให้ด้วยนะ" ซึฮากิมองตาของชายหนุ่ม 

" แน่นอนเดี๋ยวฉันเหมารถม้าเองนายก็แค่มารอที่นี่ก่อนเจ็ดโมงเช้าเราต้องรีบไปจะได้มีเวลาเดินดูหนังสือ ว่าแต่...นายชื่ออะไร ? " 

" ฉันชื่อเอ่อ...ยากิ " ชื่อปลอมดูสิ้นคิดยังไงไม่รู้สิแต่ก็เอาเถอะ 

" ฉันชื่อแจ็คส่วนนี้น้องสาวฉัน " แจ็คคุยไปก็ยิ้มไปไม่เหมือนการคุยกับคนแปลกหน้าเลย

" โซเฟียค่ะ "เธอก้มหัวลงเล็กน้อยดูมีมารยาทมากกว่าแจ็คหลายโข

" ยินดีที่ได้รู้จักเมื่อถึงวันนั้นอย่าลืมล่ะ " ซึฮากิและแจ็คจับมือกันอีกครั้งโดยสันติไม่มีการลอบกัดหรือแกล้งอะไรอีก