ก่อนหน้านี้ไม่กี่ชั่วโมง 'เจตน์' ได้เดินทางเข้าไปหา 'มารุต' ที่สำนักงานใหญ่ของบริษัทขนส่งประจำตระกูล เจตน์ผลักประตูห้องทำงานเข้าไปพบพี่ชายของเขานั่งเงียบงันอยู่ในความมืดสลัว บนโต๊ะทำงานมีกองแฟ้มหนี้สิน เอกสารทวงหนี้ของธนาคาร และเอกสารการประมูลที่พ่ายแพ้กระจัดกระจาย มารุตมีสภาพทรุดโทรม ใบหน้าหมองคล้ำด้วยความเคียดแค้นกังวลปนดื่มสุราหนัก มารุตหันมามองเจตน์พรางพูดเสียงสั่นเครือแห้งแล้ง "เจตน์... บริษัทของเราจวนจะล้มละลายแล้วนะจ๊ะ เงินกู้จากธนาคารจะถูกเรียกคืนเพราะพ่อของพราวถอนค้ำประกัน และคู่แข่งอย่างอนลก็ประมูลที่ดินริมแม่น้ำตัดหน้าเราไปได้สำเร็จ... มันชนะแล้วเจตน์ พี่รักษามรดกของปู่ไว้ไม่ได้แล้ว พี่ส่งเสียเลี้ยงดูเจตน์มาั้แ่เด็ก ส่งเข้าเรียนศิลปะเปิดแกลเลอรีให้ตามฝัน แต่ในยามนี้พี่แม้แต่จะรักษาค่าเช่าห้องแกลเลอรีแสนรักของเจตน์ในเดือนหน้าก็ยังไม่มีปัญญาเลยเจตน์..."
คำสารภาพแสนเ็ปและแววตาสีแดงก่ำปนเหล้าของพี่ชายผู้เป็ที่พึ่งพึงคนเดียวในชีวิตหลังบิดามารดาจากไป บดขยี้หัวใจของเจตน์จนระทม เจตน์รู้ดีแก่ใจว่าตนเองเป็ชู้รักโง่เขลาที่เป็คนปล่อยข้อมูลราคาประมูล 850,000 บาทหลุดปากคุยไปให้คนล่อลวงอย่างอนลได้ยิน เจตน์เฝ้าพร่ำบอกพี่ชายเสียงสั่นเครือ "พี่มารุต... ผมขอโทษ... ผมจะหาทางช่วยแก้ไขเื่นี้เองครับพี่" ทว่ามารุตกลับส่ายหน้าตอบอย่างเหนื่อยอ่อนสิ้นหวัง "เจตน์แก้ไขอะไรไม่ได้หรอกจ้ะ... มันจบแล้ว..."
ความรู้สึกผิดและแผลใจกระตุ้นความเด็ดเดี่ยวในใจของเจตน์ เขากลับมารวบรวมสำเนาเอกสารรายงานประมูลที่ดินและข้อมูลทรยศเพื่อไปเผชิญหน้าพิพากษาความผิดกับคนรักอย่างอนลในเย็นวันนั้น
คฤหาสน์หรูหรากลางเมืองสาทรตั้งตระหง่านราวกับป้อมปราการเหล็กและกระจกสะท้อนแสงอาทิตย์อัสดงยามเย็น ทว่าสำหรับเจตน์ อาคารแห่งนี้กลับดูหนาวเหน็บและน่าเกรงขามดุจสัตว์ร้ายที่ไร้หัวใจ เจตน์ก้าวเดินผ่านประตูทางเข้าหลัก พนักงานต้อนรับและเ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยต่างก้มหัวโค้งคำนับทักทายเรียกว่า "คุณเจตน์" ด้วยน้ำเสียงสุภาพนอบน้อม ทว่าในหูของเจตน์ คำทักทายเ่าั้กลับเปรียบเสมือนเสียงเยาะเย้ยถากถางความโง่เขลาของเขา เจตน์กระชับแฟ้มเอกสารสีดำสนิทในอ้อมแขนแน่น สองขาก้าวเข้าลิฟต์ผู้บริหารกดขึ้นตรงสู่ชั้นทำงานบนสุดของ 'อนล' ด้วยหัวใจที่ปวดร้าวหน่วงหนัก
ภายในห้องนอนและห้องทำงานชั้นบนสุดของบริษัทขนส่งั์ใหญ่ที่ตกแต่งด้วยผนังกระจกบานกว้างและเฟอร์นิเจอร์หนังราคาแพงระยับ ท้องฟ้าภายนอกกำลังฉายแสงสีทอง่เย็น ทว่าในใจของเจตน์กลับมืดมิดและหนาวเหน็บ เจตน์ยืนกอดแฟ้มสีดำสนิทไว้แนบอก ดวงตากลมโตคู่สวยจดจ้องมองไปที่ประตูห้องทำงานที่กำลังเปิดออกช้า ๆ เผยให้เห็นร่างสูงสง่าของอนลที่เพิ่งเดินก้าวเสร็จสิ้นการประชุมใหญ่ผู้ถือหุ้น
"อ้าว เจตน์... มารอผมกะทันหันแบบนี้ มีอะไรด่วนหรือเปล่าครับ" อนลเอ่ยถามพร้อมรอยยิ้มอบอุ่นอ่อนโยน ทว่าแววตาคมกลับสะดุ้งไหววูบชั่วขณะเมื่อเห็นดวงหน้าหวานเรียบเฉยและดวงตาที่แดงก่ำคล้ายผ่านการร้องไห้อย่างหนัก
เจตน์ก้าวเท้าเดินอย่างเงียบเชียบและมั่นคงตรงไปยังหน้าโต๊ะทำงานไม้โอ๊คสีเข้มขรึมบานใหญ่ตัวเดิมของอนล เขาค่อย ๆ วางแฟ้มสีดำสนิทลงบนโต๊ะและเลื่อนส่งไปตรงหน้าอนลช้า ๆ แฟ้มนั้นเปิดอ้าออกเผยให้เห็นสำเนาเอกสารรายงานประมูลที่ดินริมแม่น้ำและรายงานสรุปวิเคราะห์ราคาประมูลตัวจริงของบริษัทมารุตพี่ชายของเจตน์ที่มีลายเซ็นอนุมัติของอนลเป็ลายลักษณ์อักษรเด่นชัด
อนลตวัดสายตาลงมองเอกสารชิ้นนั้น ใบหน้าหล่อคมคายซีดเผือดไปชั่ววินาทีก่อนความเงียบกริบดุจเสียงพิพากษาจะแผ่กระจายไปทั่วห้อง
"คุณอนลอธิบายข้อมูลพวกนี้ให้ผมฟังหน่อยได้ไหมครับ..." เจตน์เค้นเสียงสั่นเครือเอ่ยถามพยายามรวบรวมเศษชิ้นส่วนหัวใจที่สลายขึ้นมาพูด
อนลสูดหายใจลึก ก้าวเท้าเข้ามาหาพยายามจะคว้ามือเจตน์มากุมปลอบ "เจตน์... ฟังผมก่อนนะจ๊ะ เื่นี้มันเป็แค่กลยุทธ์ทางธุรกิจของบริษัทครับ พ่อของผมกดดันหนักมากและขู่ว่าจะดึงลูกพี่ลูกน้องของผมขึ้นมาเป็ CEO แทนที่ผม หากผมไม่สามารถคว้าโครงการท่าเรือคลังสินค้าริมแม่น้ำนี้มาครองได้ พ่อเป็คนเผด็จการบังคับควบคุมผมมาตลอดั้แ่เด็ก บังคับให้พี่เรียนวิศวะและบริหารโลจิสติกส์ทั้งที่พี่รักในดนตรีและการเล่นเปียโน พี่ต้องก้มหน้ากอดความฝันเกลียดมันเพื่อรักษาตำแหน่งและอำนาจการควบคุมเพื่อหาอิสระหลุดพ้นจากเขาในอนาคต ทว่าเื่ที่ผมพบเจอและพยายามเข้าใกล้เจตน์ใน่แรก... ผมยอมรับว่าผม้าช่องทางหาข้อมูลราคาประมูลของมารุตจริง ๆ ทว่าเจตน์ครับ... ความรู้สึกรักที่ผมมีให้เจตน์ในเวลาต่อมามันคือความรักจริงใจที่ออกมาจากส่วนลึกในใจของผมนะจ๊ะ พี่รักและอยากใช้ชีวิตอิสระกับเจตน์จริง ๆ เชื่อผมนะจ๊ะเจตน์"
เจตน์ชะงักไปชั่ววินาทีเมื่อได้ยินเื้ัความกดดันและความฝันเปียโนที่แตกสลายของอนล ทว่าเขากลับส่ายหน้าสะอื้นตอบอย่างเด็ดขาด "คุณอนลพยายามชำระล้างความผิดของตัวเองด้วยการบอกว่ารักผมงั้นเหรอครับ? แต่คุณอนลกลับเลือกซื้ออิสรภาพของตัวเองด้วยการแผดเผาบดขยี้ชีวิตพี่ชายและครอบครัวผมจนพังพินาศเนี่ยนะ! นั่นมันไม่ใช่อิสรภาพหรอกครับ แต่มันคือความเป็ทาสความโลภตัวใหม่ที่คุณสวมใส่เองต่างหาก! คุณแอบเอาข้อมูลราคาประมูล 850,000 บาทที่ผมละเมอพูดคุยด้วยความโง่เชื่อใจในตัวคุณ ไปยื่นราคาประมูลตัดหน้าพี่มารุตอย่างเืเย็น! คุณจงใจล่อลวงความเชื่อใจอันบริสุทธิ์ของผมไปทำลายพี่มารุตที่เลี้ยงดูผมมาั้แ่เด็ก! คุณอนลเห็นผมเป็แค่หุ่นเชิดโง่ ๆ ใช่ไหมครับ? เวลาที่คุณกอดผม ร่วมรักกับผมบนเตียงนอนใหญ่ คุณคิดสะใจอยู่ใช่ไหมครับว่าน้องชายมารุตมันช่างหลอกง่ายเหลือเกิน!"
"ไม่เคยคิดแบบนั้นเลยเจตน์! ผมรักเจตน์จริง ๆ! สำหรับผมแล้ว เจตน์คือความบริสุทธิ์อย่างเดียวในชีวิตที่เห็นแก่ตัวของผมนะจ๊ะ!" อนละโเรียกเสียงสั่นเครือตื่นตระหนกพยายามโผเข้ากอดร่างบางดึงรั้งเข้ามาในอ้อมแขน
"คุณรักผมงั้นเหรอครับ? งั้นทำไมคุณถึงพรากสิ่งสำคัญไปจากครอบครัวผม! คุณคิดว่าอำนาจเงินตราของคุณจะหาซื้อศิลปะหรือวาดเขียนซื้อทุกสิ่งอย่างในโลกนี้ได้เหรอครับ! แกลเลอรีงานเขียนหรืองานวาดและดนตรีของคุณมันเทียบไม่ได้เลยกับศีลธรรมอันดีที่คุณทำลายไป จิตรกรรมของผมและหัวใจของผมเป็สิ่งเดียวที่คุณอนลไม่มีวันซื้อได้ด้วยเงินสกปรกโลจิสติกส์ชิ้นนี้ครับ!" เจตน์ะโใส่เขา แววตากลมโตคู่สวยที่เคยอุ่นหวานแปรเปลี่ยนเป็เ็าเยือกแข็งดุจขั้วโลกจ้องประสานสายตากับเขาตรง ๆ "อย่ามาััเนื้อตัวของผมอีกครับคุณอนล!... พันธนาการและความสัมพันธ์บ้า ๆ ระหว่างเรามันขาดสะบั้นลงั้แ่วินาทีที่คุณเซ็นเอกสารทรยศฉบับนี้แล้วครับ ทุกครั้งที่คุณกอดผม ผมจะเห็นภาพพี่ชายที่ต้องร้องไห้และล้มละลายเพราะน้ำมือผมที่เป็คนส่งข้อมูลให้คนชั่วอย่างคุณ... ผมไม่สามารถรักผู้ชายที่ไร้จรรยาบรรณและโเี้แบบคุณได้อีกต่อไปแล้วครับ"
อนลสะอึกสั่นสะท้านไปทั่วสรรพางค์กาย เขาพยายามคุกเข่าลงบนพื้นกระเบื้องแกรนิตอย่างหมดรูปพัลวัน ฝ่ามือหนาเอื้อมออกไปพยายามคว้าเกาะจับปลายขาขากางเกงของเจตน์ไว้แน่นอย่างเว้าวอนขอลุแก่โทษ น้ำตาของนักธุรกิจหนุ่มผู้ทรงอำนาจและอิทธิพลล้นพ้นมหาศาลร่วงไหลรินนองอาบแก้มสากด้วยความตื่นตระหนกใกลัวอย่างถึงที่สุดว่าจะต้องสูญเสียคนรักไปชั่วชีวิต "เจตน์ครับ... พี่อนลขอร้องล่ะ อย่าทิ้งพี่ไปเลยนะจ๊ะคนดี พี่อนลยอมทำทุกสิ่งทุกอย่างตามที่เจตน์้า ยอมเซ็นโอนมอบสิทธิ์การถือครองที่ดินริมแม่น้ำโครงการนี้คืนให้พี่มารุตทั้งหมดในวันพรุ่งนี้เลยก็ได้ ขอเพียงแค่เจตน์อยู่เคียงข้างพี่ อย่าตัดรอนผลักไสไล่ส่งพี่อย่างเ็าแบบนี้เลยครับเจตน์..."
เจตน์เบือนหน้าหนีจดจ้องแหวนเงินเรียบ ๆ ที่อนลเคยซื้อให้บนนิ้วมือ เขาค่อย ๆ ถอดแหวนวงนั้นออกวางทับลงบนสำเนาเอกสารทรยศ เสียงถอนแหวนแ่เบาทว่าหนักแน่นดุจเสียงค้อนพิพากษาความผิด
"ลาก่อนครับคุณอนล... หวังว่าชัยชนะในการประมูลที่ดินริมแม่น้ำครั้งนี้จะทำให้คุณมีความสุขบนความพินาศของผู้อื่นสมใจอยากนะครับ" เจตน์เอ่ยพูดเสียงนิ่งสนิทไร้ความรู้สึกก่อนจะหันหลังก้าวเท้าเดินออกจากห้องทำงานใหญ่ไปโดยไม่หันหลังกลับมามองเสียงเรียกร้องสะอื้นของอนลแม้แต่ก้าวเดียว
ประตูลิฟต์ส่วนตัวเลื่อนปิดตัวลงช้า ๆ พรากเอาดวงใจและแสงสว่างเดียวของอนลให้จากไปอย่างไม่มีวันหวนกลับ ทันทีที่เจตน์พ้นสายตาและเดินออกจากชีวิตไปอย่างแท้จริง อนลก็จ้องมองดูแหวนเงินเรียบง่ายที่ไร้ค่าบนสำเนาแผ่นเอกสารรายงานสบตา ความโกรธแค้น ความเสียใจ และความเจ็บสลายในอกะเิออกมาปานูเาไฟปะทุ อนลบันดาลโทสะยกสองมือแกร่งกวาดข้าวของเครื่องใช้ แล็ปท็อปราคาแพง แฟ้มเอกสารสำคัญ และโล่เกียรติยศรางวัลแก้วคริสตัลประดับบนโต๊ะทำงานไม้โอ๊คตัวใหญ่ให้ร่วงตกกระจายเกลื่อนพรมห้อง แตกละเอียดส่งเสียงดังสนั่นสะท้อนก้องห้องทำงานกว้างขวาง อนลทรุดตัวขยับกายคุกเข่าลงบนพื้นท่ามกลางเศษแก้วเศษกระเบื้องแหลมคมเ่าั้ ปลายนิ้วมือหนาเอื้อมไปหยิบจับััแหวนเงินแท้วงนั้นขึ้นมากระชับไว้แน่นจนเศษแก้วทิ่มแทงบาดปลายนิ้ว โลหิตอุ่นร้อนสีแดงสดไหลรินหยดติ๋งลงบนสำเนาเอกสารรายงานทรยศ ทว่าอนลกลับไม่ยอมรับรู้หรือใส่ใจต่อความเ็ปทางกายเลยแม้สักนิด เ็ปที่แผลเนื้อไม่เท่าความทรมานที่แผดเผาหัวใจที่แตกสลายของเขาในเวลานี้ อนลทิ้งตัวลงนั่งคุดคู้กอดแหวนหมั้นเงินแนบอกและร้องไห้โฮสั่นสะท้านสะอื้นตัวโยนอย่างน่าเวทนาเพียงลำพังท่ามกลางความมืดมิดของห้องทำงานใหญ่ยามราตรีที่ไม่มีดวงใจของคนรักคอยเคียงข้างอีกต่อไป อนลตระหนักซึ้งแน่แท้แล้วว่า ในเกมธุรกิจครั้งนี้เขาได้รับชัยชนะ เงินทอง และอำนาจมหาศาล ทว่าเขากลับสูญเสียรอยยิ้มอันบริสุทธิ์และดวงใจรักแท้ดวงเดียวที่ตนเองโหยหาและพยายามไขว่คว้ามาตลอดชีวิตไปอย่างไม่มีวันได้คืนกลับมาอีกตลอดกาลชั่วชีวิต คำพิพากษาอันเด็ดขาดของเจตน์ช่างเงียบเชียบและทรงพลัง แผดเผาใจของคนละโมบโลภมากให้มอดไหม้และจมดิ่งลงช้า ๆ ในกรงทองคำแห่งอำนาจและผลประโยชน์ที่ตนเองสร้างขึ้นมากักขังตัวจนตาย
11K
