ไม่มีเชือกถัก...อาจเป็เพราะชายหนุ่มทำตกหล่นระหว่างเดินทางก็เป็ได้
ไม่เป็ไรอย่างน้อยให้นางพบเขาสักครั้ง
“ขอข้าพบพี่ต้าเผิงสักครั้งนะเ้าคะ”ฟังเยว่ฉิวกล่าวอ้อนวอน คลานเข่าเข้าไปใกล้หญิงวัยกลางคนผู้นั้น
“เหลวไหล!เขาไม่ใช่คนที่เ้าจะพบได้ง่ายๆ บอกความจริงมาเถอะว่าเ้าเก็บป้ายหยกชิ้นนี้ได้เลยมาตามหาเ้าของ จ้าวนี มอบเงินให้นางสักตำลึงเงิน ตอบแทนที่เอาป้ายหยกมาส่งแล้วส่งนางกลับไป” นางถังจิ่วหยินสั่งเสียงเด็ดขาด
คนถูกขับไล่ไสส่งลนลานสีหน้าเลิ่กลั่ก คล้ายจะเข้าไปกอดขาขอความเห็นใจจากสตรีผู้มีศักดิ์สูงที่สุด
“คนไร้มารยาท!อย่าเอามือสกปรกของเ้ามาถูกตัวท่านแม่นะ!” ฉงอวี้หลิงตวาดใส่หน้าฟังเยว่ฉิวอีกครั้งน้ำเนื้อในใจเดือดดิ้น คิดหาทางขับไล่นางไปให้พ้นจวนสกุลเผิง ก่อนเผิงเซิ่งอี้จะกลับมาทันเห็นหญิงบ้านนอกที่กล่าวอ้างว่าเป็ภรรยาของเขา
“ข้าพูดความจริงนะเ้าคะขอแค่ได้พบหน้าพี่ต้าเผิง เื่ราวก็จะกระจ่าง ข้าไม่ได้โกหกไม่ได้้าเงินแลกกับป้ายหยก เมื่อข้าได้คุยกับพี่ต้าเผิงแล้วหากเขาไม่้าข้า ข้าก็จะไป เพียงแค่ขอพบหน้าเขาสักครั้งเท่านั้นเอง”
“้าเ้าเนี่ยนะหาญกล้าเอาสิ่งใดมาพูด” เห็นทีไม่มีทางที่จะไปง่ายๆดังที่นางพูด! ฉงอวี้หลิงคิดอย่างหวาดระแวง
ปัญหาเื่สมรสพระราชทานทำให้นางกับเขาไม่อาจครองคู่ออกหน้าออกตาคนหนึ่งแล้วยังจะมีมารหัวใจโผล่มาอีก ผู้หญิงที่เผิงเซิ่งอี้คิดถึงอาจเป็ฟังเยว่ฉิวเพียงแต่เขาจำเหตุการณ์่ที่หายตัวไปไม่ได้ แต่ถ้าเขาเห็นนางรู้เื่นางมีป้ายหยก รู้เื่เชือกถักที่ติดตัวเขามาแม้เขาจะยังฟื้นความทรงจำไม่ได้ในตอนนี้ แต่เขาต้องรับนางเป็ฟูเหรินแน่ไม่มีทางที่คนเที่ยงตรงเช่นเขาจะปัดความรับผิดชอบหากเขาเคยมีสัมพันธ์กับหญิงอัปลักษณ์นางนี้จริง
ฟังเยว่ฉิวเป็ศัตรูที่น่ากลัวนางมาแล้ว มาเพื่อแย่งพี่เซิ่งอี้ไปจากนาง!
“หุบปากเ้าเสีย!ที่นี่ไม่มีพี่ต้าเผิงอะไรของเ้า อยากให้ลูกชายข้าตายนักหรือไรถ้าหากเื่ที่เ้าปากพล่อยกุเื่ถึงเบื้องสูง พวกเราจะตายทั้งตระกูลใครส่งเ้ามา บอก!” ฟูเหรินตระกูลเผิงตีโพยตีพายโยนความผิดให้ฟังเยว่ฉิวหวังให้หญิงสาวต่างเมืองกลัวแล้วรีบออกจากจวนไปเสีย
“ไม่นะเ้าคะ” คนถูกเข้าใจผิดปากคอสั่น นางไม่้าทำร้ายใครทั้งนั้น “ข้าไม่มีเจตนาทำร้ายใคร แค่ได้พบพี่ต้าเผิง ได้บอกลาได้พิสูจน์ว่าข้าไม่ได้โกหกพวกท่าน ข้าก็จะไป ได้โปรดเถอะนะเ้าคะเชื่อข้าสักครั้ง ข้าไม่กล้าโกหกพวกท่านแน่”
จ้าวนีเห็นท่าไม่ดีจึงรีบเอาเงินหนึ่งตำลึงยัดใส่มือฟังเยว่ฉิว ฉุดนางลุกขึ้นอย่างแรงไม่สนใจว่าหญิงสาวจะครางโอยเพราะความเจ็บอย่างคนที่ตั้งตัวไม่ทัน คนสนิทเผิงฟูเหรินเรียกเหมยเหม่ยที่ยืนอยู่หน้าห้องมาช่วยกันลากฟังเยว่ฉิวให้ออกจากห้องไป
“นึกถึงบาปกรรมให้มากอย่ามาสร้างเื่ให้พวกเราต้องตายเพราะคำพูดของเ้านายน้อยกำลังจะเข้าพิธีสมรสพระราชทานกับองค์หญิง เขาไม่ควรด่างพร้อยเพราะคำพูดลอยๆหาหลักฐานอันใดไม่มีของเ้าอีก หากเงินนี่ไม่พอ ก็เอาไปอีก” จ้าวนียัดเงินอีกตำลึงใส่มือหญิงสาว
“ข้าพูดความจริง”ฟังเยว่ฉิวประท้วงและดิ้นรนขัดขืนสองแรงที่ฉุดกระชากนาง
“ถ้าเ้ายังดื้อดึงโป้ปดข้าจะสั่งให้คนโบยเ้าแล้วส่งไปใช้แรงงานที่นอกเมือง” จ้าวนีขู่เสียงแข็ง“หลังจากเสร็จศึก สุขภาพนายน้อยก็ไม่เหมือนเดิมสมรสพระราชทานเป็เื่มงคลที่สุดแล้วของจวนเราเ้ากำลังจะทำให้นายน้อยและพวกเราลำบาก”
“ข้า...” เพราะห่วงความปลอดภัยของเผิงเซิ่งอี้ ทำให้ฟังเยว่ฉิวไม่กล้าจะคัดค้านใดๆนางยินยอมให้ตัวเองถูกลากแล้วโยนออกทางประตูหลัง
“ข้าเตือนเ้าอีกครั้งอย่ากลับมาที่นี่อีก”
“แล้วป้ายหยกของข้า”นางทวงถามพร้อมน้ำตา จริงอยู่ที่นางตั้งใจมาคืนป้ายหยกแต่ในเมื่อไม่พบหน้าสามี ผิดด้วยหรือที่นางอยากเก็บรักษาของแทนตัวเขาไว้เพื่อยืนยันว่านางไม่ได้กุเื่ขึ้นมาโกหกหลอกลวงใคร
“ที่นี่ไม่มีป้ายหยกของเ้าเ้ามันก็แค่ขอทานที่เข้ามาสร้างความวุ่นวายในจวน” สิ้นประโยคดูแคลนของจ้าวนีเหมยเหม่ยก็ปิดประตูใส่หน้า
ฟังเยว่ฉิวทุบประตูอ้อนวอนครั้งแล้วครั้งเล่าแต่สุดท้ายก็อ่อนแรง ทรุดนั่งลง นางมองเงินสองตำลึงในมือผ่านม่านน้ำตา
“ข้าไม่้าเงินข้า้าเพียงพบหน้าสามีข้า แค่พบ...แล้วข้าจะไป”
ฟังเยว่ฉิวออกจากหอสรวงกุสุมาั้แ่่สายแล้วกลับมาเมื่อใกล้ค่ำพร้อมกับดวงตาแดงก่ำทั้งสองข้างหญิงสาวเก็บงำความทุกข์โศกไว้เพียงลำพัง แต่เถียนเยวี่ยเมื่อลงมือช่วยใครแล้ว ต้องช่วยให้ถึงที่สุดครั้นถูกผู้มีพระคุณกดดันให้พูด หญิงสาวที่ใจสลาย น้ำตานองจึงยอมเปิดปากถึงเื่ราวซึ่งได้ประสบในจวนสกุลเผิง
“ข้ามีป้ายหยกแทนตัวของพี่ต้าเผิงนะเ้าคะและข้าได้มอบเชือกถักให้เขาติดตัว เชือกถักอาจจะหายไประหว่างทางกลับบ้านแต่มารดาเขาไม่ยอมเชื่อที่ข้าพูด ไม่ยอมให้ข้าพบหน้าพี่ต้าเผิงหนำซ้ำยังไม่ยอมคืนป้ายหยก และกล่าวหาข้าว่าเป็ขอทานข้าไม่้าเงินพวกเขาเลยสักนิด” ฟังเยว่ฉิววางเงินสองตำลึงไว้บนโต๊ะเบื้องหน้า
เถียนเยวี่ยนั้นเกลียดชังนักกับชายมากรักทอดทิ้งภรรยาและคนที่ทอดทิ้งหญิงสาวชะตาอาภัพตรงหน้าเขาก็คือเผิงเซิ่งอี้ แม่ทัพคนดังว่าที่ราชบุตรเขยที่องค์จักรพรรดิเลือกสรร เขายิ่งอยากสอดมือเข้าไปยุ่งกับ กิจธุระของเ้าครองแคว้นชายหนุ่มสั่งให้สองพี่น้องสกุลกัวจับตามองฟังเยว่ฉิวเกรงนางจะบุ่มบ่ามออกจากหอสรวงกุสุมาไปส่วนเขาก็ลักลอบเข้าไปสืบความเคลื่อนไหวที่จวนแม่ทัพเผิงด้วยตัวเอง
ในห้องของฉงอวี้หลิงที่มีนางถังจิ่วหยินและหญิงสาวเพียงสองคน
“เราจะทำอย่างไรเ้าคะท่านแม่อวี้เอ๋อร์กลัวเหลือเกิน กลัวว่า ฟังเยว่ฉิวจะไม่หยุดแค่นี้นางจะต้องมาหาท่านพี่อีกครั้งแน่”
“เ้าอย่าได้ตื่นกลัวไปเลยเราไม่ให้เข้า มีหรือนางจะกล้า จ้าวนีขู่นางไปหลายคำอย่างนั้นด้วยแล้วถ้าขืนยังมาโหวกเหวกโวยวาย เราก็มีสิทธิ์ที่จะสั่งสอนนางให้หนัก”
“แต่นางกับท่านพี่...”
“เื่โกหกน่าข้าไม่คิดว่าเผิงเอ้อร์จะตาต่ำไปคว้าหญิงอัปลักษณ์อย่างนั้นทำเมียหรอกนะ”
“ท่านแม่ต้องอย่าลืมเื่ที่นางมีป้ายหยก”
“นางต้องเป็ขโมยในตอนนั้นพี่เซิ่งอี้ของเ้าสูญเสียความทรงจำด้วยแล้วอาจจะมีช่องโหว่ให้นางหาประโยชน์ตอนนี้เราจะต้องไม่ให้นางเข้ามาสร้างเื่วุ่นวายให้เขาสับสนมากขึ้นกว่าเดิม”
“เราจะไม่บอกเื่ฟังเยว่ฉิวมาที่นี่กับท่านพี่หรือเ้าคะ”
นางถังจิ่วหยินพยักหน้า“ข้ากำชับหลี่เฉาให้สั่งเ้าคนเฝ้าประตูแล้วหากเผิงเอ้อร์เคยมีสัมพันธ์กับนางจริง มันก็คงเป็เื่ตอนที่เขาหายตัวไปในเมื่อเขากลับมาบ้านแล้ว และก็จำเหตุการณ์อะไรตอนนั้นไม่ได้อีกเื่นี้พวกเราเงียบไว้เป็ดีที่สุด”
เื่เผิงเซิ่งอี้สูญเสียความทรงจำระหว่างหายสาบสูญไปนั้นรู้แต่เฉพาะคนในครอบครัวใกล้ชิดและเสวี่ยอ๋องแต่นางถังจิ่วหยินและฉงอวี้หลิงไม่รู้ว่านอกจากพวกนางตอนนี้ยังมีคนนอกซึ่งซุ่มซ่อนตัวอยู่บนหลังคาได้ล่วงรู้เื่ราวทั้งหมดและเริ่มปะติดปะต่อเื่ราวต่างๆ ได้บ้างแล้ว
เผิงเซิ่งอี้สูญเสียความทรงจำกระนั้นหรือ...
ฟังเยว่ฉิวเคยได้พบและรู้จักแม่ทัพหนุ่มที่เมืองไท่ซาจริงส่วนจะลึกซึ้งถึงขั้นสามีภรรยาดังหญิงสาวกล่าวอ้างหรือไม่นั้นเหตุการณ์ในอนาคตจะชี้ชัดตัดสินเอง
เถียนเยวี่ยตริตรองถ้วนถี่หาหนทางจะให้ฟังเยว่ฉิวได้พบหน้าสามีที่ลืมนางไปเสียแล้วซ้ำยังมาถูกแม่สามีกีดกันไร้ความยุติธรรมชายหนุ่มจึงคิดจะถามหาความชอบธรรมจากเผิงฉานตันแทน เขาค่อยๆปิดแผ่นกระเบื้องมุงหลังคาแล้วเร้นกายหายไปในความมืดมิดของราตรี...
390
![[จบบริบูรณ์]ฉันมีระบบไลฟ์สตรีมจักรวาล](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1765398603_25410050.webp)
