จากเถ้าธุลีหวนคืนสู่บัลลังก์หงสา (จบ)

        เหยียนอู๋อวี้หมอบอยู่บนพื้น ฟังเสียงฝีเท้าคนหามขององค์หญิงใหญ่เดินจากไป ดวงตานางจ้องมองไปที่พื้นเห็นลวดลายบนก้อนอิฐชัดเต็มสองตา

        คราวนี้ องค์หญิงใหญ่กับไทเฮาขัดแย้งกันอย่างรุนแรง

        ความอ่อนโยนที่นางมักจะแสร้งทำเป็นสงบเสงี่ยมไม่ได้ผลอีกแล้ว การกระทำในครั้งนี้ของไทเฮาไม่ไว้หน้าองค์หญิงใหญ่อย่างสิ้นเชิง ต่อไปองค์หญิงใหญ่ไหนเลยจะเกรงใจนางอีกต่อไป

        แม้ว่าเหยียนอู๋อวี้จะไม่ได้อยู่ในห้องโถงใหญ่ ทว่าหลังนางครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก็พอคาดเดาสถานการณ์ด้านในว่าเป็นอย่างไรได้ หลายครั้งที่องค์หญิงใหญ่โต้เถียงกับไทเฮา องค์หญิงใหญ่มักจะได้เปรียบเสมอ หลังจากเหตุการณ์ของอู๋เจาหรง ไทเฮาทรงระแวงองค์หญิงใหญ่ว่ากำลังวางแผนทำร้ายซ่งอี้เฉิน วันนี้ยังให้เยวี่ยเซินกระตุ้นอารมณ์ของเขาอีก นางไม่อาจนิ่งดูดายได้

        รองเท้าปักลายมังกรเคลื่อนมาอยู่เบื้องหน้าเหยียนอู๋อวี้ นางหยุดครุ่นคิด เงยหน้าขึ้นด้วยท่าทีจริงจัง นางมองซ่งอี้เฉินเห็นเขายื่นมือออกมาตรัสกับนางว่า “ไปเถิด เจิ้นจะพาเจ้ากลับตำหนัก”

        นางลังเลอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นจึงยกมือวางบนฝ่ามือเขา ปล่อยให้เขาดึงนางเข้าสู่อ้อมแขน

        “เสด็จแม่ เหยียนฉายเหรินได้รับบาดเจ็บ เจิ้นจะพานางกลับตำหนักก่อน” ครั้งนี้ซ่งอี้เฉินไม่ได้เดินหนีไปเหมือนเมื่อก่อน ทว่ากลับเอ่ยขออนุญาตจากไทเฮาด้วยท่าทีนอบน้อม

        ไทเฮามองเขาโอบกอดเหยียนอู๋อวี้แน่น ดวงตานางพลันซับซ้อนขึ้นมา กระนั้นนางยังคงโบกมือตรัสว่า “เช่นนั้นเจ้าก็ไปส่งนางเถิด ฝ่าบาทเพิ่งหายจากอาการป่วย ไม่เหมาะที่จะออกแรงมาก”

        เรื่องของอู๋เจาหรงก่อนหน้านี้ทำให้ไทเฮากังวลเกี่ยวกับสุขภาพของซ่งอี้เฉินยิ่งนัก โชคดีที่เขาหายดีแล้ว ทว่านางยังคงรู้สึกไม่พอใจมากที่เห็นซ่งอี้เฉินปกป้องเหยียนอู๋อวี้เช่นนี้ อย่างไรก็ตาม ความสัมพันธ์ระหว่างมารดากับบุตรนับว่าดีขึ้นมากกว่าก่อน ไทเฮาไม่ต้องการให้ฝ่าบาทไม่พอพระทัย จำใจต้องนิ่งเงียบไว้ก่อน

        ซ่งอี้เฉินพยักหน้ามองนางสนมเหล่านั้นแล้วตรัสว่า “คนอื่นก็แยกย้ายกันไปเถิด อย่างไรพวกนางทั้งหมดก็เป็นสตรี หลีกเลี่ยงเรื่องนองเลือดเป็นการดี เพราะอาจจะทำให้จิตใจไม่สงบเอาได้”

        ทุกคนรู้สึกขอบพระทัยฝ่าบาท ทว่าไม่มีผู้ใดกล้าขยับตัว จนกระทั่งไทเฮามีรับสั่งว่า “ยังไม่ขอบพระทัยฝ่าบาทอีก”  จากนั้นทุกคนจึงคุกเข่าลงบนพื้น กล่าวขอบพระทัยฝ่าบาทและรู้สึกโล่งใจ

        ไทเฮามีแม่นมซูคอยประคองเข้าไปในตำหนัก ผู้คนที่อยู่ด้านนอกต่างแยกย้ายกันไป ศพของหญิงงามทั้งสองและเยวี่ยเซินถูกลากออกไปนานแล้ว นางกำนัลและขันทีในวังหลวงกำลังยุ่งอยู่กับการทำความสะอาดลานหน้าตำหนักและจุดธูปหอมเพื่อกลบกลิ่นคาวเลือด เพียงชั่วขณะหนึ่ง ราวกับว่าทุกสิ่งเมื่อครู่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนเลย

        ไทเฮาทรงโน้มตัวบนตั่งนั่ง แม่นมซูคุกเข่าทุบขาให้ไทเฮา บางครั้งก็เงยหน้าขึ้นมามองว่าไทเฮาทรงต้องการอันใดหรือไม่ ไม่คาดคิดว่าขณะที่นางมองขึ้นไป กลับเห็นเส้นผมสีขาวเงินบนหน้าผากที่แสดงถึงอารมณ์ขุ่นเคืองของไทเฮา มือนางหยุดชะงักเล็กน้อย จากนั้นพลันได้ยินไทเฮาตรัสเสียงเบาว่า “เกิดอันใดขึ้น?”

        แม่นมซูติดตามไทเฮามาหลายสิบปี นางเข้าใจสิ่งที่ไทเฮากำลังครุ่นคิด และไทเฮาก็เข้าใจการกระทำเล็กๆ น้อยๆ ของแม่นมซูด้วย

        “บ่าวกำลังคิดว่า เมื่อเช้าลืมบอกหัวหน้าหมอหลวงให้ปรับปรุงเทียบยาของไทเฮา เพิ่มตัวยาเหอโส่วอู[1]” แม่นมซูมิได้ปิดบัง นางเพียงเอ่ยอย่างมีไหวพริบ

        ไทเฮามิได้ลืมตา เพียงตรัสว่า “เรื่องของหมิงชิ่งในวันนี้ อายเจียเป็นกังวลมากจริงๆ”

        แม่นมซูนิ่งเงียบไป นางเห็นเรื่องต่างๆ ในราชสำนักมามาก ทว่าหากไทเฮาไม่ต้องการอธิบาย นางก็ไม่ควรพูดมากเช่นกัน

        “เดิมทีคิดว่าจะเก็บหมิงชิ่งไว้สักระยะ กำจัดซ่งอี้หานก่อน ดูท่ายามนี้คงจะเก็บนางไว้ไม่ได้แล้ว” ไทเฮาพึมพำ “อดีตฮ่องเต้มีรับสั่งให้อายเจียดูแลบุตรีของเขาอย่างดี เกรงว่าครั้งนี้อายเจียคงกระทำตามที่พระองค์ฝากฝังไม่ได้แล้ว”

        เมื่อแม่นมซูเห็นว่าไทเฮาทรงครุ่นคิดหนัก จึงกล่าวปลอบใจว่า “ไทเฮาทรงไม่ต้องรู้สึกผิดอันใดเพคะ บ่าวขอบังอาจพูดในสิ่งที่ไม่ควรพูด องค์หญิงใหญ่มีแผนสังหารฝ่าบาทแล้ว หากไม่กำจัดนาง ต่อไปไม่เพียงแต่ฝ่าบาทจะตกอยู่ในอันตราย แม้แต่ไทเฮาเองก็ทรงอยู่ในอันตรายเช่นกันเพคะ หากไม่สามารถปกป้องฝ่าบาทได้ คงละอายใจต่ออดีตฮ่องเต้เช่นกัน วิญญาณอดีตฮ่องเต้บนสรวงสวรรค์จะต้องเข้าใจความลำบากใจของไทเฮาอย่างแน่นอนเพคะ”

        ไทเฮากระชากเสียงฮึเบาๆ แล้วตรัสว่า “ยามนั้นอายเจียเห็นแก่นางที่ช่วยเหลือให้ฝ่าบาทครองบัลลังก์ อายเจียมิใช่คนเนรคุณ นางลำพองใจต่อความดีความชอบนี้เกินไป โดยไม่เห็นผู้อื่นอยู่ในสายตา ท้ายที่สุดแล้วก็อยู่ด้วยกันมานาน ยามนั้นฉือหยวนไทเฮาเองก็มิได้รังแกอายเจีย......”

        แม่นมซูแนะนำว่า “น่าสงสารหัวใจของผู้เป็นบิดามารดาทุกคนทั่วใต้หล้านี้อย่างยิ่ง ไทเฮาทรงทำเช่นนี้เพราะความจำเป็น”

        ในที่สุดไทเฮาก็ลืมตาขึ้น มองตำหนักอี้คุนที่ตกแต่งโอ่อ่าหรูหรา ฉือหยวนไทเฮาไม่เคยสัมผัส นางกลับประทับอยู่ที่นี่เป็นเวลานาน อดีตฮ่องเต้สวรรคตแล้ว นางเคยคาดหวังว่าจะติดตามไปพร้อมกับอดีตฮ่องเต้ อยู่ร่วมกันในสุสานของฮ่องเต้ สิ่งเดียวที่นางยังพะวงอยู่ก็คือความรักที่นางมีต่อซ่งอี้เฉิน เพราะเป็นสิ่งสำคัญที่สุดในชีวิตนาง “ใช่แล้ว หัวใจผู้เป็นบิดามารดาทุกคนทั่วใต้หล้านี้ หากองค์หญิงใหญ่เชื่อฟังก็ดี อายเจียจะได้ไม่ต้องทำร้ายนาง นางอยากอยู่ดีกินดีหรูหราฟุ้งเฟ้อเยี่ยงไร อายเจียจัดหาให้บริบูรณ์ หากต้องการบุรุษงดงามคอยพะเน้าพะนอ อายเจียก็จะทำทีปิดตาข้างหนึ่ง น่าเสียดายที่นางไม่รู้จักทะนุถนอมความรู้สึกนี้ ได้คืบจะเอาศอก กดดันอายเจียมากเกินไป หรือว่านางต้องการจะเป็นจักรพรรดินีหรือ?”

        “เรื่องนี้เป็นการกระทำที่ทรยศต่อเชื้อพระวงศ์และผิดครรลองธรรม” แม่นมซูกล่าวเตือน “หากนางนั่งบนตำแหน่งนั้นจริงๆ ใต้หล้าคงสับสนวุ่นวาย เพื่อพสกนิกรและส่วนรวมจำเป็นต้องทำอย่างยิ่ง ”

        ในที่สุดไทเฮาก็เผยรอยยิ้ม “ยังเป็นเจ้าที่เข้าใจอายเจีย หลังจากพูดคุยกับเจ้า อายเจียก็รู้สึกโล่งใจ”

        เมื่อเห็นว่าไทเฮากำลังจะลุกขึ้น แม่นมซูรีบก้าวเข้าไปประคองนางพลางเอ่ยว่า “ไทเฮาใจดีเกินไป”

        ไทเฮาถอนหายใจตรัสว่า “หากอาลักษณ์อู๋ยังคงดื้อรั้นไม่ยอมปริปาก เช่นนั้นก็ประหารเสีย ไม่มีประโยชน์ที่จะเก็บไว้ สิ่งของของหมิงชิ่งอายเจียจะตามหาเอง”

        แม่นมซูพยักหน้าเห็นด้วย ไทเฮาเอ่ยปากถามอีกครั้ง “ผู้ใดเป็นคนรับผิดชอบเรื่องบรรเทาภัยพิบัติและโรคระบาดที่เขตเหอเป่ย”

        “รองเจ้ากรมการคลังฝ่ายขวา เฉาอี๋เพคะ” แม่นมซูตอบ

        “เหอเป่ยอยู่ใกล้เมืองหลวงมาก โรคระบาดจะต้องจัดการโดยเร็วที่สุด ให้รองเจ้ากรมฝ่ายขวาลองจัดการ คนที่ไร้ประโยชน์ไม่ควรอยู่ในตำแหน่งนั้น เจ้ากรมการคลังดูแลไม่เรียบร้อย ต้องลงโทษและลดตำแหน่งเขา”

        แม่นมซูตอบรับอีกครั้งและจดจำคำพูดนี้ในใจ นางอายุมากขึ้นแล้วจึงลำบากเล็กน้อย อีกเดี๋ยวนางจะออกไปถ่ายทอดคำสั่งเพื่อไม่ให้นางลืมจนทำให้เสียเรื่องใหญ่

        ขณะที่นางกำลังท่องจำอย่างระมัดระวัง นางพลันได้ยินเสียงไทเฮาถอนหายใจและตรัสว่า “อายเจียหวังว่าฮ่องเต้จะชอบสตรีที่อายเจียเลือกให้เขา ไม่ต้องถูกสตรีมากเล่ห์เหล่านั้นยั่วยวนจนขาดสติ ส่วนเหยียนฉายเหริน จัดการได้ก็ทำ”

        แม่นมซูนึกถึงใบหน้าที่งดงามของเหยียนอู๋อวี้ ภายในใจรู้สึกสงสารเล็กน้อย นางพยายามจดจำเรื่องนี้ด้วย

        ไทเฮาพลันคิดถึงเหตุการณ์ของอู๋เจาหรงอีกครั้ง แม้ไทเฮาจะไม่พูดถึงเรื่องนี้ ทว่าทันทีที่อาลักษณ์อู๋ถูกตัดสินลงโทษจะต้องถูกประหารชีวิตทั้งตระกูล อู๋เจาหรงไม่อาจหลบหนีได้ โทษประหารเป็นสิ่งที่นางหลีกเลี่ยงไม่ได้

        แทบทุกที่ในวังหลวงแห่งนี้เจิ่งนองไปด้วยเลือด

        ......

        ซ่งอี้เฉินประคองเหยียนอู๋อวี้กลับไปที่ตำหนักเฟิ่งชัย หมอหลวงรออยู่ด้านข้างนานแล้ว เมื่อหมอหลวงเห็นพวกเขากลับมาจึงรีบเข้าไปตรวจดูอาการจับชีพจรอย่างระมัดระวัง จากนั้นจึงทูลว่า “เหยียนฉายเหรินได้รับบาดเจ็บที่ผิวหนังเล็กน้อยพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมจะสั่งยาทาสมานแผล ไม่เป็นอันใดร้ายแรงพ่ะย่ะค่ะ”

        ซ่งอี้เฉินเมื่อเห็นว่าบาดแผลของเหยียนอู๋อวี้เลือดหยุดไหลแล้วและรู้ว่าไม่ร้ายแรง เขาจึงรู้สึกโล่งใจ ก่อนจะได้ยินเหยียนอู๋อวี้เอ่ยเสียงเบา “ท่านหมอหลวงไม่จำเป็นต้องสั่งเทียบยา ไทเฮาทรงมอบครีมหยกบำรุงผิวมายังไม่ได้ใช้เลย วันนี้ได้ใช้พอดี”

        ซ่งอี้เฉินเอ่ยถามด้วยความประหลาดใจ “ไทเฮาทรงประทานครีมหยกบำรุงผิวให้เจ้าโดยไม่มีสาเหตุหรือ?”

เชิงอรรถ

[1] ห่อสิ่วโอว 何首烏 หรือ เหอโส่วอู ในภาษาจีนกลาง เป็นสมุนไพรจีนที่ได้ชื่อมาจากสรรพคุณที่มีตำนานหนึ่งเล่าว่า ชายคนหนึ่งได้กินสมุนไพรชนิดนี้แล้วทำให้ผมที่ขาวกลับเป็นดำ จึงได้ชื่อว่า ห่อสิ่วโอว ซึ่งแปลว่า คนแซ่ฮ้อ (เหอ) ผมดำ