ยอดสายลับโอเมก้า [จบแล้ว]

ยาระงับฮีทตัวใหม่สร้างความเจ็บปวดให้กับร่างกายของเฉินอันหลานได้ไม่น้อยเลยทีเดียว เขากลับมาใช้เวลาตลอดช่วงบ่ายอยู่ในห้องน้ำของโรงแรมอาเจียนอย่างหนักจนน้ำดีใกล้จะไหลตามออกมาด้วยแต่ก็ยังไม่มีทีท่าว่าอาการจะดีขึ้นเลยสักนิด กลับกันอัตราการเต้นหัวใจและชีพจรของเขาต่างพากันทะยานขึ้นสูงในครั้งเดียว มีหลายครั้งที่เฉินอันหลานรู้สึกอยากจะระเบิดตัวตายไปเสียให้รู้แล้วรู้รอด แต่สุดท้ายแล้ว เพื่อให้ตัวเองรู้สึกดีขึ้น เฉินอันหลานจึงทำได้แค่นอนแช่อยู่ในอ่างที่ถูกเติมน้ำเย็นจัดเอาไว้จนท่วม และหวังเพียงให้ความเย็นของมันช่วยบรรเทาความเจ็บปวดที่เป็นผลมาจากการใช้ยาระงับในร่างกาย แค่สักนิดก็ยังดี‘ติ๊งต่อง’ทันใดนั้น จอขนาดเล็กที่ถูกติดตั้งไว้ที่ผนังห้องน้ำก็ส่งเสียงดังออกมา เฉินอันหลานใช้ความพยายามอย่างหนักในการออกแรงกดปุ่มตอบรับอย่างเชื่องช้า รอไม่นานใบหน้าของพนักงานคนหนึ่งก็ปรากฏขึ้นบนหน้าจอและเอ่ยถามเขาว่าต้องการรับมื้อเย็นหรือไม่เฉินอันหลานที่ไม่อยากกินอะไรทั้งนั้นเอ่ยปฏิเสธพนักงานไปและกลับมาทิ้งตัวลงในอ่างอาบน้ำต่อ“คุณชายเฉินครับ”จู่ ๆ เสียงที่ฟังดูทั้งอบอุ่นและเป็นทางการเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นมาจากหน้าจอ เฉินอันหลานค่อย ๆ ปรือตาขึ้นมาช้า ๆ หลังจากนั้นไม่นานก็ยกหัวขึ้นมองไปยังหน้าจอเล็ก ๆ ที่ติดอยู่กับผนัง ใบหน้าของพนักงานโรงแรมเปลี่ยนเป็นใบหน้าของหมิงจวงซึ่งมาพร้อมกับกล่องใบหนึ่งที่อยู่ในมือเขาเฉินอันหลานก้มหน้าลงมองแขนตัวเอง เงาจาง ๆ จากของเหลวสีฟ้าซึ่งไหลเอื่อย ๆ อยู่ในเส้นเลือดของเขาปรากฏสู่สายตา และของเหลวนั้นก็ทำให้ผิวของเขาดูซีดจางและโปร่งแสงมากยิ่งขึ้น...เฉินอันหลานตัดสินใจพับแขนเสื้อลงและเงยหน้ามองคนในจอที่ยืนอยู่หน้าห้องในเวลานี้“มีอะไรครับ?”“เข็มกลัดเพชรที่คุณชายเฉินลืมไว้ก่อนหน้านั้น นายน้อยให้ผมนำมันมาคืนให้คุณครับ”เข็มกลัด?จริงสิ เมื่อคืนนี้ดูเหมือนว่าลานเซลอตจะติดเข็มกลัดให้ที่อกเสื้อของเขาสินะ แต่หลังจากนั้นเป็นเพราะ...เมื่อความคิดที่ว่าตัวเองเป็นคนเริ่มถอดเสื้อผ้า แถมยังเป็นต่อหน้าผู้ชายคนนั้นลอยเข้ามาในมโนสำนึก หัวสมองของเฉินหลานก็พลันปวดตุบ คิ้วขมวดเป็นปมแน่นจนเกิดรอยย่น เขาพยายามไล่ความคิดนั้นออกไปจากหัวแล้วเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงที่ตั้งใจให้ราบเรียบที่สุด“ตอนนี้ผมไม่สะดวกออกไป รบกวนวางของไว้ที่หน้าห้องได้เลยครับ”หมิงจวงที่ยืนอยู่หน้าประตูไม่พูดอะไรต่อให้มากความ เขาทำเพียงวางกล่องลงและเดินจากไปเฉินอันหลานที่เห็นหมิงจวงในหน้าจอหมุนตัวกลับเข้าห้อง 1809 ที่อยู่ตรงข้ามไปแล้ว เขาก็กลับมานอนแช่น้ำเย็นในอ่างอีกสักพักก่อนจะหยิบผ้าขนหนูมาคลุมตัวแล้วเดินไปหน้าห้องเพื่อไปเอาของเข้ามา แต่แล้วเมื่อบานประตูเปิดออก กล่องที่ควรจะวางอยู่บนพื้นกลับไม่อยู่ตรงนั้น“หานี่อยู่เหรอ?”เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นเหนือศีรษะ เฉินอันหลานยืดตัวขึ้นมาช้า ๆ หลังทุกอย่างตกอยู่ในความเงียบได้ไม่นาน โอเมก้าหนุ่มก็เงยหน้าขึ้นและมองไปยังผู้ชายที่ยืนอยู่ฝั่งตรงข้ามของตนพลันคิ้วเรียวก็ขมวดเข้าหากันดวงตาสีดำสนิทกวาดมองหยดน้ำที่เกาะพราวภายใต้ผ้าขนหนูผืนบาง ร่างกายช่วงบนของเฉินอันหลานในเวลานี้เปียกชุ่มไปทั้งตัว เส้นผมของเขาเปียกชื้นจนมีน้ำไหลหยดทิ้งตัวลงตามกรอบหน้าราวกับอีกฝ่ายเพิ่งขึ้นจากอ่างอาบน้ำมาอย่างไรอย่างนั้น...นัยน์ตาของลานเซลอตดูเข้มขึ้น เขาเอาแต่จ้องมองเฉินอันหลานโดยไม่เอ่ยคำพูดใดออกมาเมื่อสังเกตเห็นสายตาของลานเซลอตที่จ้องมองกัน เฉินอันหลานก็รีบดึงผ้าขนหนูที่คลุมร่างอยู่มาปกปิดหน้าอกบางซึ่งถูกเปิดเผยอยู่ใต้เสื้อเชิ้ตเปียกชุ่มของตนเอาไว้ “ขอบคุณที่เอาของมาให้ครับ”เฉินอันหลานแบมือออกไปตรงหน้าลานเซลอตเพื่อจะขอของของเขาคืน ทว่าอีกฝ่ายกลับเอาแต่ยืนเฉยไม่ยอมขยับตัวเสียอย่างนั้น“ขอบคุณที่เอาของมาให้ผมครับ”“...”ด้วยเกรงว่าคนที่ยืนอยู่ตรงข้ามอาจจะไม่ได้ยินเสียงของเขาจึงได้พูดย้ำอีกครั้ง แต่อีกคนก็ยังคงยืนนิ่งและเอาแต่จับจ้องมองมาทางเขาอย่างไม่ลดละ เดาว่าถ้าดวงตาคู่นั้นเป็นแสงเลเซอร์ล่ะก็ ป่านนี้ร่างกายของเฉินอันหลานคงถูกยิงจนเป็นรูพรุนไปหมดแล้วผลข้างเคียงจากยายังคงไม่หายไปไหน เฉินอันหลานเดิมทีก็ไม่มีเรี่ยวแรงอยู่แล้ว พอต้องมายืนอยู่หน้าประตูเป็นเวลานาน แข้งขาของเขาก็เริ่มสั่นราวกับจะล้มลงได้ตลอดเวลา และด้วยความกลัวว่าลานเซลอตอาจจะสังเกตเห็นอาการผิดปกติของเขาได้ เฉินอันหลานจึงได้ตัดใจจากเข็มกลัดของตนและหมุนตัวใช้มือเกาะขอบประตูไว้ตั้งใจจะเดินกลับเข้าห้องในจังหวะที่เฉินอันหลานยกมือเกาะขอบประตูไว้นั้น ลานเซลอตก็สังเกตเห็นเส้นเลือดสีฟ้าบริเวณข้อมือที่โผล่พ้นแขนเสื้อของเขาออกมา ผิวหนังที่เคยขาวสว่างบัดนี้กลับซีดจางจนดูโปร่งแสงมากยิ่งขึ้น และชั่วพริบตานั้นดวงตาคมกริบของลานเซลอตก็แปรเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมลงตอนที่กำลังจะหันไปดันประตูปิด เฉินอันหลานก็นึกขึ้นได้ว่าข้อมือของตนโชว์หราต่อหน้าอีกฝ่ายอยู่ เขารีบดึงชายเสื้อลงมาปิดไว้ ใช้ข้อศอกดันประตูห้องให้ปิดลง แต่ก่อนที่จะเป็นไปตามที่เฉินอันหลานต้องการ ประตูบานนั้นกลับไม่สามารถปิดได้เสียอย่างนั้น โอเมก้าหนุ่มพยายามดันมันลงอยู่หลายครั้งแต่ก็ยังไม่เป็นผล สุดท้ายเขาจึงเงยหน้าขึ้นไปมองที่ช่องระหว่างบานประตูและก็ได้พบกับมือของลานเซลอตที่ยื่นออกมาขวางประตูเอาไว้เฉินอันหลานขมวดคิ้ว มองลอดช่องประตูที่แง้มอยู่ไปยังใบหน้าของลานเซลอตซึ่งอยู่อีกฝั่ง แต่ยิ่งได้มองใบหน้านั้นเฉินอันหลานกลับยิ่งรู้สึกอธิบายไม่ถูก ดวงตาคมกริบคู่นั้นราวกับมีเวทมนตร์ที่สามารถสะกดให้ผู้คนจ้องมองได้อย่างไม่รู้เบื่อ และสามารถดึงดูดให้ใครต่อใครตกลงไปในหลุมพรางนั้นได้อย่างไม่ยากเย็น กว่าเฉินอันหลานจะรู้สึกได้ถึงความผิดปกติและรีบดึงประตูห้องให้ปิดลง แรงผลักจากด้านนอกก็กระแทกเข้ามาอย่างแรงจนประตูบานนั้นเปิดออกอีกครั้ง และหลังจากนั้นไม่กี่วินาทีร่างของโอเมก้าหนุ่มก็ลอยหวือเข้าไปอยู่ในอ้อมแขนแข็งแรงอย่างรวดเร็วโดยไม่รั้งรอให้ใครได้ทันตั้งตัว ลานเซลอตรีบปิดประตูห้อง คว้าเอวของเฉินอันหลานขึ้นพาดบ่าแล้วเดินตรงเข้าไปในห้องรับแขกในทันที“คุณจะทำอะไร!?”“...”“โอดิน!”ลานเซลอตไม่สนใจอาการดิ้นขัดขืนของเฉินอันหลาน และจัดการโยนร่างบางนั้นลงบนโซฟาอย่างแรง เฉินอันหลานรู้สึกจุกเล็กน้อยในคราแรกเป็นผลมาแรงกระแทกที่มาอย่างไม่ทันตั้งตัวนั้น ตอนนี้เขารู้สึกราวกับอวัยวะภายในของตนกำลังอยู่ผิดที่ผิดทางอย่างไรอย่างนั้น ความเจ็บปวดเริ่มไล่ลามไปส่วนต่าง ๆ ของร่างกาย และยังไม่ทันที่ความเจ็บปวดนั้นจะบรรเทาลง เฉินอันหลานก็ต้องรีบกระเด้งตัวขึ้นจากโซฟาแล้วคว้าถังขยะที่อยู่แถวนั้นมาไว้ในอ้อมแขนพร้อมโก่งคออาเจียนออกมาอย่างต่อเนื่องผ้าขนหนูบนตัวเฉินอันหลานเลื่อนหลุดลงมาอยู่ด้านล่าง และภาพตรงหน้าทำให้นัยน์ตาสีดำสนิทของลานเซลอตถึงกับนิ่งค้างไปน้ำเย็นในอ่างทำให้เสื้อเชิ้ตของเฉินอันหลานเปียกชุ่มจนแนบติดกับผิวกาย เผยให้เห็นเส้นเลือดสีฟ้าที่ไหลเวียนอยู่ใต้ผิวหนังซีด ๆ นั้น และภายใต้เสื้อเชิ้ตชุ่มน้ำ ลานเซลอตแทบมองไม่เห็นสีผิวที่แท้จริงของเฉินอันหลาน ดูราวกับว่าผิวกายของคนตรงหน้าแทบจะกลืนเป็นสีเดียวกับเชิ้ตสีขาวตัวนั้นเลยทีเดียว แถมมันยังดูโปร่งแสงจนน่าประหลาดอีกด้วย“ออก..ออกไป!”เฉินอันหลานตะโกนใส่ลานเซลอตด้วยความเกรี้ยวกราด แต่หลังจากนั้นไม่นานท้องไส้ของเขาก็เริ่มปั่นป่วนขึ้นมาจนเฉินอันหลานต้องรีบคว้าถังขยะมากอดและอาเจียนลงไปอีกครั้งอย่างรุนแรง เวลานี้เฉินอันหลานอาเจียนออกมาจนหมดไส้หมดพุงแล้ว อาเจียนหนักจนราวกับจะเค้นตับไตไส้พุงที่อยู่ข้างในให้ตามออกมาด้วยลานเซลอตเดินเข้ามาใกล้แล้วดึงข้อมือของเฉินอันหลานขึ้นมาดู โอเมก้าหนุ่มพยายามออกแรงขัดขืนทว่าลานเซลอตกลับออกแรงจับแขนของเขาแน่นขึ้น เฉินอันหลานรู้สึกเจ็บจึงได้ยอมหยุดดิ้น รอจนกระทั่งอาการคลื่นเหียนกลับมา เขาก็หันไปอาเจียนลงถังขยะอีกครั้ง“นายฉีดยาเสพติดเข้าเส้นเลือดตัวเองหรือไง?”“ยาอะไร...อ้วก!”“M3”เฉินอันหลานที่ยังคงอาเจียนออกมาไม่หยุด พอได้ยินคำสองพยางค์นั้นก็มีสีหน้าที่แปรเปลี่ยนไปในทันที เขาหันกลับไปมองลานเซลอตด้วยใบหน้าที่ซีดเซียวก่อนจะกล่าว“คุณพูดว่า M3 งั้นเหรอ?”ลานเซลอตยื่นหน้าเข้าไปใกล้และสูดกลิ่นบริเวณซอกคอของเฉินอันหลาน เขาไม่ได้กลิ่นฟีโรโมนโอเมก้าออกมาจากร่างกายของเฉินอันหลานเลย หากแต่กลิ่นฟีโรโมนดังกล่าวกลับคล้ายคลึงกับกลิ่นของอัลฟ่าที่ดูไม่เหมือนจริงเสียนี่ และแทบจะในชั่วพริบตานั้นสีหน้าของลานเซลอตก็พลันเคร่งขรึมลง“นายฉีดยาระงับฮีทเหรอ?”เมื่อถูกอีกฝ่ายล่วงรู้ว่าตนฉีดยาระงับฮีท เฉินอันหลานก็ผ่อนลมหายใจหนัก ๆ ออกมา ผินหน้าไปอีกทาง ก่อนจะพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นชา“อย่าคิดว่ามีอะไรกันแค่สองครั้งแล้วจะควบคุมผมได้นะ คุณกับผมเราไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกัน”ลานเซลอตที่จับข้อมือเฉินอันหลานไว้แน่นคลายมือออกอย่างรวดเร็ว หลังจากมองหน้าอีกคนอยู่ครู่หนึ่งก็เปลี่ยนมายืนล้วงกระเป๋าที่โซฟาฝั่งตรงข้าม ก่อนจะกลับมาจ้องหน้าอีกฝ่ายเหมือนเดิมแล้วพูดขึ้น“งั้นเรามาคุยเรื่องธุรกิจกัน”เฉินอันหลานไม่ตอบ“ยาระงับฮีทในท้องตลาดมีส่วนผสมของยาเสพติดอยู่แล้ว”“...”“ตัวยามีฤทธิ์กล่อมประสาทและทำให้นายไม่รู้สึกทรมาน” ลานเซลอตก้มหน้าลงและจับมือเฉินอันหลานขึ้นมา คนที่นั่งอยู่บนโซฟาพยายามจะสะบัดมือข้างนั้นทิ้งแต่กลับถูกอีกฝ่ายจับไว้แน่น“แย่หน่อยที่ตัวยาก่อนหน้านี้มันไม่มีผลต่อร่างกายนายแล้ว เพราะงั้นคนที่เตรียมยาให้นายถึงได้เพิ่มปริมาณยาให้มากขึ้น และยังใช้ M3 ที่มีความบริสุทธิ์สูงขึ้นด้วย”“คริส!” เฉินอันหลานกัดฟันกรอดลานเซลอตสลักชื่อนั้นไว้ในใจก่อนจะหันไปหยิบมีดปอกผลไม้ที่วางอยู่บนโต๊ะด้านข้างขึ้นมาและตั้งท่าจะกรีดลงไปบนหลังมือของเฉินอันหลานโดยไม่พูดไม่จาทันทีเฉินอันหลานออกแรงดิ้นสุดแรง“จะทำอะไรน่ะ!?”“ระบายเลือด” ลานเซลอตพูดขึ้นเสียงเบา“ประสาท”“ถ้าไม่ทำแบบนี้นายก็ตาย เลือกเอา”“นี่คือให้เลือกแล้วเหรอ?”“ฉันจะถือว่านั่นคือการตกลง”จบประโยคนั้นลานเซลอตก็จรดปลายมีดปอกผลไม้ลงบนเส้นเลือดที่แขนของเฉินอันหลานในทันที และหลังจากนั้นไม่นานเลือดสีน้ำเงินเข้มก็ไหลทะลักออกมาจากแขนเขาอย่างรวดเร็ว เฉินอันหลานที่เห็นดังนั้นคิดอยากจะดึงมือกลับ แต่อัลฟ่าหนุ่มไม่ปล่อยให้ทำแบบนั้น เขากดแขนของอีกฝ่ายไว้แน่นและทำการระบายเลือดเสียทิ้งลงถังขยะใช้เวลาไม่นานเลือดที่ถูกระบายออกก็ค่อย ๆ กลับมาเป็นสีแดงดังเดิมในเวลานี้เฉินอันหลานรู้สึกเหนื่อยจากการสูญเสียเลือดจำนวนมาก เขานอนหมดแรงอยู่บนโซฟามองลานเซลอตที่กำลังระบายเลือดออกให้ตนอยู่ ไม่นานภาพตรงหน้าก็ค่อย ๆ เลือนราง “ถ้ากล้าหลับล่ะก็ ฉันจะเอานายอีกรอบ” ลานเซลอตยื่นหน้ามากระซิบข้างหูเฉินอันหลาน “นายตอนฮีทน่ารักกว่าตอนนี้ตั้งเยอะ ทั้งถอดเสื้อผ้าเอง ทั้งเป็นฝ่ายร้องขอ...”“หุบ..หุบปากนะ”“นายก็ชอบรสสัมผัสตอนนั้นใช่ไหมล่ะ? นายเร่าร้อนมากเลยนะเวลาเราอยู่บนเตียงด้วยกัน”“หุบ...”“เอาเลย หลับสิ เราสองคนจะได้มีอะไรกันอีกไง”“...”คำพูดของลานเซลอตเปรียบเหมือนเข็มที่ทิ่มแทงลงกลางใจปลุกให้เฉินอันหลานตื่นขึ้นในชั่วพริบตา ดวงตาคู่นั้นเบิกกว้าง จ้องเขม็งไปทางอีกคนโดยไม่กล้าหลับลงอีก กลัวใจว่าอัลฟ่าตรงหน้าเขาจะทำอย่างที่พูดจริง ๆ “ไม่หลับแล้วเหรอ?”“ช่วยฉันทำไม?”ลานเซลอตไม่ตอบคำถามของเฉินอันหลาน เขาหยิบกล่องปฐมพยาบาลที่ทางโรงแรมเตรียมไว้ให้แขกที่มาเข้าพักขึ้นมาจากใต้โต๊ะกระจก หลังจากเปิดมันออกก็จัดการหยิบน้ำเกลือมาเทราดลงบนบาดแผลที่ถูกกรีดก่อนจะกดไว้เพื่อห้ามเลือดให้หยุดไหล จากนั้นเมื่อล้างแผลเสร็จเขาก็นำผ้าก๊อซมาวางปิดไว้และพันทับด้วยผ้าพันแผลเป็นอันเรียบร้อย ฝ่ายเฉินอันหลานเองก็นอนมองอีกคนทำแผลให้ตนอยู่เงียบ ๆ ด้วยความรู้สึกคันยุบยิบในหัวใจ ด้วยความที่เขาทำงานเป็นสายลับมานาน ลางสังหรณ์ส่วนมากจึงมักจะแม่นยำเสมอ และในตอนนี้มันก็บอกกับเขาว่าลานเซลอตกำลังมีแผนการอะไรบางอย่างแผนอะไร?เฉินอันหลานพูดไม่ออกในฐานะตระกูลที่ปกครองแถบยุโรปมาจนถึงตอนนี้ ตระกูลเอสเตนับเป็นตระกูลที่เก่าแก่และมีประวัติศาสตร์มาอย่างยาวนาน นอกจากนี้พวกเขายังเป็นหนึ่งในตระกูลที่สืบทอดเชื้อสายขุนนางเลือดสีน้ำเงินในสมัยก่อนที่หลงเหลืออยู่เพียงไม่กี่หยิบมืออีกด้วย ด้วยฐานะทางสังคมระดับนี้แทบจะเป็นไปไม่ได้เลยที่ตำแหน่งของพวกเขาจะถูกสั่นคลอนจากเหล่าตระกูลใหญ่ที่มีในปัจจุบัน ยิ่งไปกว่านั้นจากประวัติศาสตร์ร้อยปีที่ผ่านมา ตระกูลเอสเตไม่เคยตกต่ำลงเลยสักครั้ง มิหนำซ้ำยังถือเป็นผู้กุมบังเหียนทางเศรษฐกิจที่สำคัญของยุโรปอีกด้วย ถึงขั้นมีข่าวลือว่าแม้กระทั่งรัฐบาลของอิตาลีก็ยังต้องไว้หน้าพวกเขา จากทั้งหมดที่ว่ามา ลานเซลอตในฐานะผู้นำตระกูลก็คือบุคคลที่จัดได้ว่ารวยถึงรวยมาก และด้วยสถานะนี้เขาไม่มีความจำเป็นต้องพึ่งพาความมั่งคั่งจากตระกูลหน้าใหม่อย่างตระกูลเฉินเลยสักนิด หรือถ้าต้องการทำอย่างนั้นจริง ๆ เขาก็ควรเข้าหาพี่ชายทั้งสองของเขามากกว่าเด็กที่ไม่ได้เป็นที่ต้องการคนนี้...หรือจะเป็นเรื่องคน?เฉินอันหลานคิดว่าลานเซลอตไม่ได้ขาดแคลนคู่นอน ด้วยสถานะอัลฟ่าชั้นสูงของเขา ไม่ว่าจะเป็นโอเมก้าแบบไหนเขาย่อมได้มาอย่างไม่ยากเย็น ไม่มีความจำเป็นต้องสนใจเฉินอันหลานเลยสักนิด แล้วถ้าไม่ใช่เพราะเงิน ไม่ใช่เพราะอำนาจ และไม่ใช่เพราะคู่นอน ลานเซลอตช่วยเหลือเขาด้วยจุดประสงค์อะไรกัน?ขอบคุณ?ไม่มีทางเฉินอันหลานจ้องมองใบหน้าด้านข้างที่ดูดีมากของใครอีกคน ก่อนจะเอ่ยถามซ้ำด้วยน้ำเสียงราบเรียบ“คุณช่วยผมทำไม?”ลานเซลอตไม่ยอมตอบ เขาทำเพียงตัดผ้าพันแผลส่วนเกินทิ้งแล้วค่อย ๆ เก็บอุปกรณ์ทั้งหมดเข้าไปในกล่องตามเดิม ตั้งแต่ขวดน้ำเกลือ ผ้าก๊อซ กรรไกร...เฉินอันหลานจ้องมองการกระทำนั้นจนกระทั่งถึงตอนที่ลานเซลอตกำลังจะปิดกล่องปฐมพยาบาลลง โอเมก้าที่นอนหมดสภาพอยู่ก็ยื่นมือออกไปคว้าแขนเขาเอาไว้ มือที่กำลังจะปิดกล่องหยุดชะงักลงในทันที หลังนิ่งค้างไปครู่หนึ่ง ลานเซลอตก็หันกลับมามองใบหน้าของคนที่นอนอยู่บนโซฟาดวงตาคมคู่นั้นหรี่แคบลงและนัยน์ตาสีดำของเขาก็ยากคาดเดาขึ้นทุกที

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 61 มีแผนการอะไรกันแน่?

คล้ายกับเรื่องยอดสายลับโอเมก้า [จบแล้ว] ที่คุณอ่าน

ยอดสายลับโอเมก้า [จบแล้ว]

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 61 มีแผนการอะไรกันแน่?

คล้ายกับเรื่องยอดสายลับโอเมก้า [จบแล้ว] ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้