ตอนที่23ช่วยเหลือเอ็มมีเรียร์
“ไซซีเรียเธออยู่ที่คอยจัดการเกี่ยวกับอาณาจักรที่กำลังฟื้นฟูในตอนนี้”จูเหลียนออกคำสั่งไซซีเรียลังเลเพราะการปล่อยให้จูเหลียนไปคนเดียวมันเป็เื่ที่น่ากังวลมากที่สุดเพราะร่างกายและค่าสถานะของจูเหลียนอ่อนแอเกินไป
“ไม่ต้องหวังผมไม่ได้อ่อนแอขนาดนั้น”จูเหลียนพูดมันมุ่งหน้าออกไปด้วยเ้าหลงเพราะการเรียกงูั์ทั้งห้าออกมันจะกลายเป็เื่ใหญ่พวกมันทั้งห้าตัวใหญ่อย่างมากเลยจูเหลียนและกลุ่มมุ่งหน้าออกไปถึงยังป่าขนาดใหญ่ทางตะวันออกด้วยความเร็วสูงสุด จูเหลียนและกลุ่มมุ่งหน้ามาถึงยังยังป่าขนาดใหญ่โดยใช้เวลาเพียงแค่ห้าวันเต็ม
จูเหลียนขี่เ้าหลงมาถึงยังพื้นที่ที่เหมือนกับป่าที่มีท้องฟ้าที่มีสีม่วงหมุนวนไปมามันเองก็ไม่ได้คิดอะไรมากเกี่ยวกับสิ่งที่เกิดขึ้นสกิลััของมันไม่สามารถที่ตรวจสอบอะไรได้และมินิแมพก็เหลือพื้นที่แค่ที่เดียวที่ยังมีประชากรอาศัยอยู่
“อะไร”จูเหลียนขี่ม้าเข้าไปใกล้ๆประชากรทั้งหมดเปลี่ยนไปเหลือเพียงผู้เดียวจูเหลียนใพริบตาก็มีรากไม้จำนวนมากมัดร่างกายของเ้าหลงและจูเหลียนมันจับจูเหลียนและเหวี่ยงขึ้นไปบนท้องฟ้าแต่เ้าหลงถูกดึงลงไปในดิน
“เ้าหลง”จูเหลียนะโแต่ไม่ทันแล้วในตอนนี้เ้าหลงหายไปในพื้นดินแล้วร่างกายของจูเหลียนถูกดึงเข้ามาที่ด้านหน้าต้นไม้ขนาดใหญ่หญิงสาวผู้งดงามเดินออกมาจากลำต้นของต้นไม้ใหญ่เธอมีรูปร่างหรน้าตาที่ดีและไอ้สวยดึงดูก็มีแค่ใบไม้ปิดเอาไว้
“หายนะมาหาแล้ว”จูเหลียนคิดเพราะว่าสิ่งที่มันเคยรู้เกี่ยวกับภูตพรายพวกเธอบ้าเื่อย่างว่าสุดเรียกได้ว่าเสพติดเลยพวกเธอชอบจับผู้ชายมาขย้ำจนตายแห้งกลายเป็กุ้งแห้งเลยจูเหลียนต้องหางทางรอดไปจากที่นี้ให้ได้ก่อน
“ระวัง”จูเหลียนเห็นทุกอย่างกลายเป็สีม่วงมันรีบะโภูตพรายใและััได้ถึงลำแสงบางอย่างพุ่งลงมาจากท้องฟ้าเธอใช้เวทไม้ปลดปล่อยออกมาปกป้องตัวเธอและจูเหลียนอย่างง่ายดายและเรียกัไม้ขนาดใหญ่สองตัวออกมา
“โฮกกก”เสียงคำรามดังสนั่นขึ้นร่างกายของชายชราสองคนะโลงมาจากท้องฟ้าพวกมันมีปีกเหมือนกับนกเลยจูเหลียนคิดว่าพวกมันคือชนเผ่าวิหคคืุ์คืออสูรวิหคทั้งสองพุ่งเข้าต่อสู้กับภูตพรายทั้งสามมีเลเวลมากกว่าแปดสิบและมีค่าสถานะที่สูงมากและค่าสถานะของภูตมากกว่าแต่ระดับของค่าสถานะของชนเผ่าวิหคทั้งสองเองก็ไม่ได้น้อยหน้า
“ระวังที่ท้องมันจะโดจมตีที่ท้อง”จูเหลียนเห็นท้องของภูตพรายกลายเป็สีม่วงมันก็รีบะโภูตพรายสับสนแต่ก็ทำตายพริบตาดาบก็ฟันเข้าใส่เกือบถูกท้องของเธอเธอรีบโจมตีส่วนกลับไปจนพวกมันปลิวออกไป
“เหตุใดเ้าไปช่วยนางปีศาจนี้”ชายชราทั้งสองจ้องมองมาที่จูเหลียนอย่างเ็าและถามขึ้นจูเหลียนหัวเราะเล็กน้อย
“เพราะถ้าพวกแกชนะเธอฉันก็ตายสิวะ”จูเหลียนตอบเพราะในตอนที่มันได้เลือกที่จะไปช่วยชายทั้งสองร่างกายมันเต็มไปด้วยสีม่วงมันจึงได้เลือกที่จะช่วยภูตพรายร่างกายของมันไม่ได้มีสีม่วงเลยแม้แต่น้อยเธอจะไม่ฆ่ามันอย่างแน่นอนจูเหลียนถูกดึงเข้ามาในต้นไม่มีโล่พลังเวทออกมาเพื่อป้องกันมันเอาไว้
“ระวังหลังและแขนซ้าย”จูเหลียนะโอย่างต่อเนื่องภูตพรายทำตามได้อย่างง่ายดายไม่นานการต่อสู้กับจบลงด้วยการที่ชายชราทั้งสองตายและมันก็ถูกกินเข้าไปโดยหญิงสาวมันเป็ภาพที่น่ากลัวจะจูเหลียนอย่างจะอ้วก
“เด็กเด็กไม่ควรเห็นภาพนี้นะจ๊ะ”จูเหลียนหันมาหาคนอ่านด้วยรอยยิ้มสีหน้ามันซีดขาวเหมือนกับกำลังจะอ้วก
“เ้าหนูเ้าคือผู้ใดเหตุใดจึงได้ช่วยข้า”ภูตพรายดังร่างกายของจูเหลียนออกมาจากพื้นที่ป้องกันและเริ่มถามจูเหลียนแน่นอนว่าจูเหลียนเริ่มอธิบายมัน้าน้ำตาของภูตเพื่อไปรักษาลูกสาวของมันที่กำลังจะตาย
“ข้าสามารถที่จะให้เ้าได้แต่ข้า้าความช่วยเหลือก่อน”ภูตพรายพูดจูเหลียนพยักหน้าตอบเพราะดูแล้วไม่ได้รุนแรงเท่าไหร่นักมันเดินทางภูตสาวไปที่อาณาเขตของอสูรจำนวนมากลำแสงพุ่งเข้าหาจูเหลียนด้วยความเร็วสูง
“บ้าดิที่นี้มันอะไร”จูเหลียนใสุดขีดเกือบหัวใจวายถ้าภูตสาวไม่ช่วยมันตัวมันคงกลายเป็รูไปแล้วมันคืออาณาเขตขนาดใหญ่ที่มีกล่องอยู่ตรงกลางที่มีลำแสงวิ่งไปมาอย่างต่อเนื่องสะท้อนไปมาไม่หยุดจูเหลียนหันไปมองภูตสาวเธอชี้ไปที่กล่องที่ถูกวางเอาไว้นั้นคือหายนะเธอ้าให้จูเหลียนไปเอามาให้เธอ
“เอาไงเอากัน”จูเหลียนะโสีหน้ามันเปลี่ยนไปมันเดินเข้าไปตรงๆเลยภูตพรายยังใกับสิ่งที่จูเหลียนทำแต่ลำแสงไม่ได้ััถูกตัวของจูเหลียนเลยแม้แต่น้อยมันเดินเข้ามาหยิบกล่องแล้วยืนอยู่นิ่งๆจนออร่าสีม่วงทั่งร่างกายหายมันจึงได้หมุนตัวเดินกลับออกมา
“ทำได้ไงวะสุดยอดเลย”จูเหลียนประหลาดใจตัวเองมากมันหัวเราะอย่างมีความสุขภูตพรายใมากเหมือนกันจนยืนดูจูเหลียนตาค้างจูเหลียนได้มอบกล่องให้กับเธอภูตพรายได้หยิบขวดเอามาให้กับจูเหลียนและเอาหยดน้ำตาให้กับจูเหลียน
“ขอบคุณขอตัวไปแล้วนะ”จูเหลียนรับขวดมาและตรวจสอบดูมันคือน้ำตาที่เกิดจากความสุขมันเต็มไปด้วยความยินดีและเตรียมที่จะจากไปแต่ภูตพรายก็จับมาเอาไว้และเหวี่ยงมันลงไปที่พื้นเธอขึ้นมานั่งทับตัวของจูเหลียนในมือของเธอกำลังเปิดกล่องออกอย่างช้าๆ
“กล่องนี้เรียกว่ากล่องกระจกเงาภูตมันมีความสามารถในการดูดกลืนพลังภูตที่น่ารังเกียจออกจากร่างกายของข้าทำให้ข้าเป็มนุษย์อยู่ได้เพียงแค่ครึ่ง”ภูตพรายพูดขึ้นหลังจากนั้นเธอก็ปลดปล่อยพลังจากกล่องดึงพลังของเธอเข้าไปในตอนนี้ร่างกายที่เต็มไปด้วยออร่าฟุ้งฟิ้งก็สลายหายไปจากร่างกายของเธอ
“ช่วยทำให้ข้ามีความสุขข้าจะมอบสมบัติบางอย่างให้เ้า”ภูตพรายออกคำสั่งแต่มันเหมือนกับการขอร้องมากกว่าจูเหลียนพยักหน้าตอบและเริ่มสร้างความสุขให้กับเธอหลังจากนั้นเวลาก็ผ่านไปกว่าสี่ชั่วโมงด้วยร่างกายที่เต็มไปด้วยพลังปราณทำให้มันแข็งแกร่งกว่าใครๆที่เป็มนุษย์ปกติอย่างมาก
“เหนื่อยเป็บ้า”จูเหลียนเหนื่อยอย่างมากมันนอนเปลือยเผล่าอยู่บนพื้นโดยที่มีหญิงสาวน้อยอยู่ข้างกายของมันจูเหลียนลุกขึ้นจากพื้นร่างกายของมันกำลังรู้สึกเหมือนถูกเผาโดยพลังบางอย่างที่กำลังพุ่งเข้าสู่ร่างกายของมัน
“คุณได้รับพรจากนางพรายเพิ่ม ความเร็ว +120 แต้ม”
“คุณได้รับพรจากภูตพรายเพิ่มความเร็ว +180 แต้ม”
“คุณได้รับสกิลการเคลื่อนของภูตพรายเร่งความเร็วขึ้น10เท่าในเวลา10นาที”
“คุณได้รับสกิลภูตอำพรางทำให้อำพรางตัวกับพื้นที่นั้น 5 นาที”
“ได้อะไรแปลกมาอีกแล้วเหรอวะ”จูเหลียนพึมพำมันลุกขึ้นจากพื้นและสวมใส่เสื้อผ้าก่อนที่จะไปมันเอาเสื้อคุลมร่างกายของหญิงสาวเอาไว้มันไม่ได้้าของจากเธอหรอกสิ่งที่มัน้ามันได้มาแล้ว
“หยุดก่อน”หญิงสาวจับเสื้อของจูเหลียนเอาไว้เธอกลับร่างมาเป็ภูตอีกครั้งแล้วเธอได้มอบแหวนวงหนึ่งให้กับจูเหลียน
“แหวนแห่งจ้าวลมกรดเพื่อความเร็วให้กับร่างกายของผู้สวมใส่+300และสามารถเหยียบบนอากาศได้สามครั้งก่อนลงถึงพื้น”จูเหลียนรับเอาไว้ภูตสาวลังเลเล้กน้อยแต่ก็ปล่อยเสื้อของจูเหลียนออกมันจึงได้มุ่งหน้ากลับไปอาณาจักรด้วยประตูมิติเมื่อมันกลับมาปรากฏว่าคนอื่นๆยังไม่กลับมาเลยสักคน
จูเหลียนใช้มินิแมพตรวจสอหาคนที่อยู่รอบๆพื้นที่ที่มันเคยไปสำรวจปรากฏพวกจักรพรรดิของมันกำลังตรวจสอบและทำบางอย่างอยู่จูเหลียนไม่ได้ให้ความสนใจเพราะรู้ว่ามันจะต้องสำเร็จแน่นอนมันกลับไปที่พระราชวังทันที
“ได้แล้วหยดน้ำตาภูตที่เกิดจากความสุข”จูเหลียนเอาขวดยามาให้กับหมอหมอประหลาดใจเล็กน้อยไม่คิดว่าจูเหลียนจะสามารถกลับมาได้รวดเร็วแบบนี้ราชวงศ์ทั้งหมดต่างมองมาที่จูเหลียนแต่มันไม่ได้สนใจเพราะว่าจูเหลียนในตอนนี้กำลัง้าเข้าไปตรวจสอบเอ็มมีเรียร์ด้วยตัวของมันเอง
“บ้าเอ้ยข้าจะต้องรีบแล้ว”จูเหลียนใเมื่อเห็นค่าสถานะของเอ็นมีเรียร์เธอกำลังจะตายในอีกไม่ถึงสองวันจูเหลียนจ้องมองไปที่ค่าสถานะจ้ารับใช้ของมันและดับเบิ้ลคลิกปรากฏตัวติดต่อขึ้นมามันจึงได้ติดต่อไปเหมือนกับโทรศัพท์
“ทุกคนรีบเอาของกลับมาเดียวนี้เอ็นมีเรียร์เธอเหลือเวลาแค่สองวัน”จูเหลียนออกคำสั่งเสียงของมันดังสนั่นขึ้นทั่วร่างกาสั่นมันกลานินเมื่อได้ยินก็ล้มลงเธอรู้สึกเหมือนหัวใจกำลังแตกสลายหายจูเหลียนแตกตื่นมาก
“นายท่านข้าไม่อาจที่จะทำสิ่งใดได้พวกเราไม่สามารถชนะวิหคขนแดงได้”โรเมอร์ติดต่อกลับมาจูเหลียนหน้าซีดมันจ้องมองหน้าทางที่จะไปการเดินทางมัน้าเวลาแต่ด้านข้างของตัวติดต่อมันมีการติดตามด้วยจูเหลียนคิดทุกอย่างและกดพริบตาร่างกายของมันก็ปรากฏแสงสว่างขึ้นมาก่อนที่จะส่งจูเหลียนเข้ามายืนที่ด้านข้างของโรเมอร์
“เฮอร์คิวลิสฆ่ามัน”เมื่อจูเหลียนปรากฏตัวเข้ามาวิหคขนแดงขนาดใหญ่ั์โชกเข้าใส่ทุกคนจูเหลียนเรียกเฮอร์คิวลิสออกมาปลดปล่อยมันเข้าโจมตีทันทีการต่อสู้ได้เริ่มขึ้นจูเหลียนได้ใช้พลังจากเข็มผนึกเพื่อผนึกการเคลื่อนไหวของวิหคขนแดงเอาไว้
“โฮกกก”ที่ไหล่ทั้งสองของเฮอร์คิวลิสปรากฎปืนเลเซอร์สองกระบอกปรากฏขึ้นจากรูที่ไหลและยิงปืนใหญ่เวทที่รุนแรงทะลุร่างกายของวิหคขนแดงจนมันตกลงไปที่พื้นและด้วยพลังของเข็มผนึกก็ฆ่ามันทันที
“เท่ไหมละ”จูเหลียนหันมาหาคนอ่านพร้อมคำถามคนดูด้วยสีหน้ากวนตีนและภาคภูมิใจหลังจากนั้นมันก็จัดการดึงขนของวิหคขนแดงที่กลางหัวใจของมันออกเปลวเพลิงห่อหุ้มที่ขนเอาไว้จูเหลียนหงุดหงิดมาก
“ขนนี้มีเวลาจำกัดพวกนายทั้งหมดกลับไปก่อนผมจะไปหากลารากับคนอื่นๆ”จูเหลียนออกคำสั่งมันมอบขนวิหคขนแดงและโรเมอร์ส่งพวกมันทั้งหมดกลับไปที่อาณาจักรก่อนจูเหลียนติดตามกลุ่มของกลาราไปอีกครั้ง
จูเหลียนปรากฏตัวเข้ามายังพื้นที่ของกลารามันตกลงจากท้องฟ้าทันทีทุกคนในตอนนี้กำลังถูกลากไม้จับเหวี่ยงไปมาบนท้องฟ้าต้นไม้ที่สูงกว่าสี่สิบเมตรมันปลดปล่อยปากที่รุนแรงปลดปล่อยลำแสงทำลายล้างเข้าทำลายล้างพื้นที่โดยรอบ
“โฮกกกก”เสียงคำรามดังสนั่นขึ้นหนวดที่ถูกสร้างจากไม้มากมายปรากฏออกมาจากปากของมันและเหวี่ยงเข้ามาจับจูเหลียนแต่มันสามารถที่จะเหยียบอากาศหมุนตัวหลบไปมาได้อย่างง่ายดายจูเหลียนเรียกอาวุธมากมายเข้ามาและใช้เปลวไฟเพื่อเสริมพลังมันโจมตีเข้าใส่อย่างง่ายดายตัดหนวดไปทั้งหมด
“วิ้งฟุม”จูเหลียนรวบรวมพลังทั้งหมดเข้าไปภายในอาวุธมากมายที่หมุนวนไปรอบๆร่างกายของมันและมันก็ดีดนิ้วพริบตามีดก็กระจายไปทั่วทั้งทุกทิศตัดผ่านรากที่กำลังมัดร่างกายของทุกคนจนหลุดออกมาได้อย่างง่ายดาย
“ทำลายรากของมัน”จูเหลียนออกคำสั่งทุกคนพยักหน้าตอบและเริ่มเข้าโจมตีรากของปีศาจต้นไม่จูเหลียนจ้องมองหาดวงตาของมันและพบว่ามันอยู่ภายในท้องมันจึงได้พุ่งลงไปทันทีโดยไม่ลังเลมันหลุดเข้าไปภายในปากอย่างง่ายดาย
จูเหลียนวางเข้าไปภายในท้องของดอกไม้ปีศาจอย่างช้าๆมันหายใจลำบากอย่างมากมันเลือกก้อนะเิขึ้นมาและเหวี่ยงลงไปมันเกิดะเิขึ้นที่ท้องฟ้าของดอกไม้ปีศาจและมันก็อ้วกจูเหลียนออกมาและสิ่งที่จูเหลียนได้มาด้วยคือหนึ่งในดวงตานับพันของปีศาจดอกไม้
“เวรเอ้ยขยะแขยงเป็บ้า”จูเหลียนขยะแขยงสุดๆมันรีบเดินทางหนีออกไปแต่ก็ถูกจับที่ขาและเหวี่ยงไปรอบๆทุกคนพยายามที่จะช่วยมันหน้าของจูเหลียนสะบัดไปตามแรงลมและสุดท้ายรองเท้าของมันก็หลุดร่างกายของจูเหลียนปลิวออกไปสุดขอบฟ้า
“บ้าเอ้ย”ปลิวออกไปมาแสนไกลและมันก็รีบเปิดประตูมิติส่งตัวเองกลับมาที่พระราชวังร่างกายของมันทะลุประตูกระแทกประตูห้องของเอ็มมีเรียร์ปลิวไปติดกำแพงจูเหลียนลุกขึ้นจากพื้นแขนขาของมันได้รับาเ็อย่างมาก
“เอาไปรีบรักษาลูกของผม”จูเหลียนออกคำสั่งหลังจากที่ยื่นดวงตาปีศาจดอกไม้ให้กับหมอและมันก็ล้มลงไปที่พื้นทุกคนรีบวิ่งเข้ามาตรวจสอบร่างกายของจูเหลียนได้รับาเ็หลายส่วนกระดูกหลายส่วนแตก
“โรเมอร์ไปช่วยคนอื่นๆ”จูเหลียนออกคำสั่งมันเปิดประตูมิติขึ้นโรเมอร์วิ่งเข้าไปโดยไม่ลังเลหลังจากที่ประตูมิติปิดลงมันก็หลับไปทันทีทุกคนรีบพาจูเหลียนไปรักษากายของมันได้รับาเ็จำนวนมาก
เวลาผ่านไปกว่าสิบวันจูเหลียนลุกขึ้นจากเตียงมันจ้องมองออกไปรอบๆและรีบวิ่งออกไปด้วยความเร็วสูงสุดเท่าที่มันจะทำได้เสียงกระแทกประตูดังขึ้นจูเหลียนจ้องมองไปที่เตียงลูกของมันเอ็มมีเรียร์เธอยังอยู่
“พ่อคิดว่าจะเสียลูกไปแล้วห้ามทำแบบนั้นอีกนะ”จูเหลียนวิ่งเข้ามากอดเอ็มมีเรียร์และเริ่มพูดด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความสุขมันเป็สีหน้าที่ไม่มีใครเคยได้เห็นเลยั้แ่จูเหลียนมาที่นี้หรือตัวตนที่เคยอยู่ที่นี้
“ท่านพ่อ”เอ็มมีเรียร์พูดทั้งน้ำตาจูเหลียนโอบกอดเธอทั้งสองแสดงสีหน้าที่เต็มไปด้วยความสุขจนคนที่ยืนอยู่รอบๆต่างสับสนเวลาผ่านไปไม่นานจูเหลียนและกลุ่มมุ่งหน้าออกไปปล่อยให้เอ็มมีเรียร์นอนพักโดยให้กลานินและกลาราคอยดูแลจูเหลียนและกลุ่มมุ่งหน้ามาถึงบ้านพักของมันอย่างเงียบๆ
“นายท่านโปรดลงโทษพวกมันนั้นอ่อนแอจริงๆ”เมื่อจูเหลียนมันหยุดลงที่วิหารผู้ยิ่งใหญ่โรเมอร์ก็คุกเข่าลงมันเริ่มพูดอย่างทรมานทุกคนเองก็พูและคุกเข่าลงเหมือนกันจูเหลียนหันไปทางที่พวกมันคุกเข่าอยู่แววตาของมันเปลี่ยนไปอย่างมาก
“พวกเ้าทั้งหมดจะถูกกังบริเวณห้ามออกมาเป็เวลาหนึ่งเดือนเต็มคิดว่าทางเพิ่มความแข็งแกร่งซะ”จูเหลียนออกคำสั่งทั้งเจ็ดพยักหน้าตอบและแยกย้ายกันออกไปอยู่ภายในห้องของตัวเองจูเหลียนเดินเข้ามานั่งที่บัลลังก์ของมัน
“ลูซี่เลียอาเมลลี่”จูเหลียนคิดถึงชื่อหนึ่งภายในใจของมันชื่อนั้นคือชื่อของภูตพรายนั้น มันลุกขึ้นจากบัลลังก์และเปิดประตูมิติกลับไปหาลูซี่เลียมันเข้ามายืนที่ต้นไม่ปรากฏว่าลูซี่เลียหายไปแล้วมันเช็คมินิแมพเพื่อตรวจสอบแต่ก็หาไม่เจอ
“หายไปไหนแล้ว”จูเหลียนคิดมันรีบออกตามหาแต่ก็หาไม่เจอสีหน้าของมันเปลี่ยนไปเมื่อจูเหลียนหาไม่เจอมันก็ไม่มีทางเลือกคือต้องกลับไปที่อาณาจักรอีกครั้งแต่เมื่อมันมาถึงยังต้นไม้ที่มันถูกช่วยเอาไว้
“ถ้าเ้ากลับมาหาข้าข้าได้จากไปแล้วพวกมันได้ออกมาเพื่อล่าข้าอีกแล้ว ข้าจะต้องหนี้สักวันพวกเราจะได้พบเจอกันอีก”ลิซี่เลียทิ้งจดหมายเอาไว้ให้กับจูเหลียนมันถอนหายใจเล็กน้อยจูเหลียนได้ใช้สกิลตรวจสอบชะตากรรมของลีซี่เลียทันที
6K
