Puppy Love จดหมายรักระหว่างนายและฉัน (จบ)

        “คุยโม้มันก็รู้สึกดีแค่ช่วงหนึ่งเท่านั้นแหละ”

       ชวีเสี่ยวปอยืนพิงอยู่ด้านข้างด้วยความกังวลใจพร้อมทั้งมองเซี่ยเจิงร่อนกระทะขึ้นลง เซี่ยเจิงถือว่าเป็นคนที่ภายนอกดูผอมแต่บนตัวเขากลับมีเส้นของกล้ามเนื้อที่ทั้งสมบูรณ์แบบและดูไหลลื่นมากดังนั้นเมื่อเขาจับกระทะเหล็กที่ค่อนข้างมีน้ำหนักขึ้นมาจึงทำให้มองเห็นกล้ามเนื้อแขนของเขาได้อย่างชัดเจน

       ในขณะนั้นชวีเสี่ยวปอก็ยกแขนของตัวเองขึ้นมาเบ่งกล้ามอยู่ครู่หนึ่งแล้วก็ดูเหมือนว่ากล้ามเนื้อของเขาจะน้อยกว่าเซี่ยเจิงนิดหน่อย

       “ทำอะไรน่ะ” เซี่ยเจิงใส่เครื่องปรุงต่างๆ ลงไปพร้อมทั้งลดไฟให้เบาลง จากนั้นก็หันไปเห็นชวีเสี่ยวปอกำลังเบ่งกล้ามท่าทางราวกับป๊อปอายเซี่ยเจิงจึงหัวเราะพลางพูดออกไปว่า : “จะซุ่มโจมตีฉันเหรอ”

       “จริงๆ ก็ไม่น่ารอด สู้นายไม่ได้หรอก” ชวีเสี่ยวปอเกาท้ายทอย“ฉันคิดว่าฉันคงจะไม่สามารถรักษาภาพลักษณ์ที่เย่อหยิ่งเย็นชาต่อหน้านายได้อีกแล้วละ”

       เซี่ยเจิงมองเขาอยู่พักหนึ่ง : “หมายความว่ายังไง?”

       “เมื่อกี้” ชวีเสี่ยวปอพูดเบาๆ อย่างรู้สึกอาย“ฉันรู้สึกว่าตัวเองเหมือนเป็นไก่โอ๊กที่บีบแล้วมีเสียงเลย”

       “ตัดคำว่าเหมือนออกไป”

       “เซี่ยเจิง บ้านนายมีเข็มกับด้ายไหม? ” จู่ๆชวีเสี่ยวปอก็ถามขึ้นมา

       เซี่ยเจิงมองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้าไปรอบหนึ่ง จากนั้นจึงพูดว่า : “มี ทำไมเหรอ เมื่อกี้นายขยับแรงไปหน่อยกางเกงเลยขาดหรือไง? ”

       “ฉันจะเอามาเย็บปากนาย !”ชวีเสี่ยวปอยื่นมือออกไปกำลังจะจับที่ริมฝีปากของเซี่ยเจิงแต่เซี่ยเจิงไม่ให้ความร่วมมือ เขาเอียงศีรษะหลบไปด้านข้างจึงทำให้ชวีเสี่ยวปอหยิกเข้าไปที่แก้มของเขาแทน

       “เลิกเล่นได้แล้ว” เซี่ยเจิงจับข้อมือเขาไว้และจากนั้นจึงดึงเขาออกมาจากห้องครัว ไม่รู้ว่าเป็นเพราะห้องครัวร้อนเกินไปหรือว่ายังไงกันแน่ แต่ทันทีที่ชวีเสี่ยวปอเอามือมาสัมผัสเข้าที่ตัวเขาเซี่ยเจิงก็รู้สึกเหมือนว่าเหงื่อไหลออกมาทั้งตัวจึงทำให้เขาอยากออกไปสูดอากาศสักหน่อย “ตัวพวกเรามีแต่กลิ่นต้นหอม”

       “จริงๆ ด้วย” ชวีเสี่ยวปอทำท่าสูดหายใจเข้าจมูก

       “เมื่อกี้เสียงเสี่ยวปอตะโกนเหรอลูก? ” แล้วจู่ๆเสียงแม่ของเซี่ยเจิงก็ดังออกมาจากห้องนอน “พวกลูกๆ ทำอยู่กับไฟต้องระวังหน่อยนะ !”

        “ครับคุณป้า” ชวีเสี่ยวปอใช้มือจับที่คอพลางตอบรับออกไป “ผมเองครับไม่เป็นไรแล้วครับ อีกเดี๋ยวคุณป้ารอชิมฝีมือผมก็พอแล้วครับถึงพวกเราสองคนจะเล่นไฟกันขนาดนี้ก็คงจะไม่ฉี่รดที่นอนแล้วละครับ !”

        “เด็กๆ ห้ามเล่นไฟนะ !”หลังจากที่แม่ของเซี่ยเจิงฟังชวีเสี่ยวปอพูดจบเขาจึงกำชับออกมาอีกครั้งจากนั้นก็ไม่ได้พูดอะไรต่อแล้ว

       “ใช่ฝีมือนายเหรอ” เซี่ยเจิงมองเขาพร้อมทั้งเสียงจิ๊ปาก “ไม่อายเลย”

       “ไว้หน้ากันบ้างไม่ได้หรือไง”ชวีเสี่ยวปอใช้ศอกกระทุ้งเข้าที่ท้องของเซี่ยเจิงไปทีหนึ่งแล้วทั้งสองคนก็นั่งลงบนโซฟาพร้อมกัน

       หลังจากที่นั่งลงได้สามนาทีเซี่ยเจิงก็หยิบรีโมทขึ้นมากดลงไปครั้งหนึ่ง “ดูทีวีไหม? ”

       “ดูก็ได้” ชวีเสี่ยวปอละสายตาจากโทรศัพท์มือถือแล้วมองขึ้นมาเล็กน้อย “มีหนังสนุกๆ ไหม”

       “นายชอบดูหนังแนวไหนอะ? แนวไซไฟ? สยองขวัญ? หรือว่าแนวอาร์ต? ” เซี่ยเจิงจ้องไปที่โทรทัศน์พยายามเลือกภาพยนตร์ที่เข้าตาสักเรื่อง

       “ได้หมดเลย” การตอบแบบส่งๆ ของชวีเสี่ยวปอคงจะเห็นได้ชัดมากเกินไปจนกระทั่งในตอนที่เซี่ยเจิงหยุดการเคลื่อนไหวในมือและมองมายังเขาชวีเสี่ยวปอก็กำลังปิดๆ เปิดๆ หน้าจอมือถืออย่างสับสนวุ่นวายใจ

       “ชวีเสี่ยวปอ” เซี่ยเจิงหันไปมองเขาแล้วถอนหายใจยาวออกมา“นายรู้ไหมว่าฝีมือการแสดงของนายแย่มาก ถึงแม้ว่าหน้านายจะหล่อก็เถอะ”

       “นี่เรียกว่าชมหรือด่าฉันกันแน่เนี่ย”ชวีเสี่ยวปอยกมุมปากขึ้นยิ้มออกมาไม่ค่อยเต็มทีสักเท่าไหร่

       “ด่านาย แบบนี้เรียกว่ามีดีแต่หน้าตาแต่การแสดงไม่ได้เรื่อง”เซี่ยเจิงขยับเข้ามานั่งให้ใกล้กับชวีเสี่ยวปอขึ้นอีกหน่อย : “ไหนเล่ามาสิ”

       ชวีเสี่ยวปอเงียบไปพักหนึ่ง “ต้วนเหล่ย ออกจากโรงพยาบาลแล้ว”

       “เร็วขนาดนั้นเลย? ” เซี่ยเจิงประหลาดใจและนึกไม่ถึง“เขาถามหานายเหรอ? ”

        “ส่งอันนี้มาให้ฉัน” ชวีเสี่ยวปอยื่นโทรศัพท์ให้เซี่ยเจิงดู

       วันศุกร์ ที่ทะเลสาบทางทิศใต้ พาไอ้บ้านั่นที่อยู่ข้างๆ นายมาด้วย

        “นัดต่อยก็นัดต่อยสิ ด่าคนอื่นแบบนี้ไม่ดีมั้ง”เซี่ยเจิงส่งโทรศัพท์คืนให้ชวีเสี่ยวปออย่างไม่ได้ใส่ใจอะไร“แล้วคนที่โดนด่าคือฉันด้วย ยิ่งไม่ได้เข้าไปใหญ่”

       “มันไม่ใช่ปัญหาของได้หรือไม่ได้”ชวีเสี่ยวปอลุกขึ้นยืนแล้วมองลงมายังเซี่ยเจิงคงจะเพื่อทำให้คำพูดที่เขาจะพูดต่อไปนี้ดูมีพลังในการโน้มน้าวมากยิ่งขึ้นทั้งยังจงใจเพิ่มน้ำเสียงให้หนักแน่นขึ้นด้วย “ฉันไม่ได้จะให้นายไปด้วย”

       เซี่ยเจิงยังคงจ้องมองไปที่โทรทัศน์ไม่ได้พูดอะไรออกมาทำเพียงกดนิ้วลงไปบนรีโมททำให้มีเสียงคลิกดังขึ้นชวีเสี่ยวปอที่กำลังยืนอยู่รู้สึกว่าแบบนี้มันไม่ใช่แล้ว และกำลังจะพูดอะไรออกไปแต่จู่ๆ เซี่ยเจิงก็ลุกขึ้นมาซะก่อน

       “นาย......” คำพูดที่ชวีเสี่ยวปอกำลังจะพูดออกมาค้างอยู่ในลำคอไปชั่วขณะ

       “มานี่” เซี่ยเจิงดึงแขนชวีเสี่ยวปอให้เดินเข้ามาในห้องของตัวเอง

       ให้ตายสิ

       ถูกเขาหิ้วไปหิ้วมาเหมือนหิ้วปีกไก่เลยมันช่างทำให้ชวีเสี่ยวปอขายหน้าจริงๆแต่ถึงยังไงวันนี้เขาก็ขายขี้หน้าต่อหน้าเซี่ยเจิงไปแล้วดังนั้นถ้าจะขายหน้าอีกสักครั้งสองครั้งคงก็ไม่เป็นไร

       “นายคิดว่าต้วนเหล่ยจะสู้กับนายตัวต่อตัวหรือไง? ” เซี่ยเจิงกดไหล่ของชวีเสี่ยวปอไว้ พร้อมทั้งมองเข้าไปในดวงตาของเขา

       “คงจะใช่มั้ง”เมื่อชวีเสี่ยวปอพูดคำนี้ออกมาเขาก็รู้สึกเหมือนว่าตัวเองกำลังไว้หน้าต้วนเหล่ยอยู่เลยอันที่จริงที่เขาโกหกออกมาเช่นนี้ก็เพื่อที่จะให้ตัวเองมีความมั่นใจขึ้นอีกหน่อยแต่ทว่าตอนที่เขาพูดออกมาเขาไม่ได้หมายความตามที่พูดจริงๆและในขณะนั้นสายตาของเซี่ยเจิงคล้ายกับว่ากำลังจะมองทะลุตัวเขาเข้าไปอย่างไรอย่างนั้นเลยชวีเสี่ยวปอจึงพูดโพล่งออกไปอย่างไม่คิดอะไรว่า : “นายท่านผมยอมรับสารภาพแล้ว”

       “พูดไปเรื่อย นายไปเอาความมั่นใจมาจากไหนฮะ”เซี่ยเจิงทำเสียงฮึออกมาอย่างไม่ค่อยพอใจ “นายไม่รู้เหรอว่าเจ้านั่นมีพรรคพวกเยอะแค่ไหน? ”

       “นั่นไม่ใช่ประเด็นสำคัญ”ชวีเสี่ยวปอดันแขนเซี่ยเจิงออกอย่างรู้สึกกลุ้มใจ“แต่ประเด็นสำคัญคือเรื่องนี้มันไม่เกี่ยวกับนายตั้งแต่แรกอยู่แล้วฉันไม่ควรลากนายเข้ามายุ่งด้วย”

       “สายไปแล้วละ” เซี่ยเจิงตอบออกมาเสียงเบาพร้อมทั้งกดไหล่เขาเอาไว้อีกครั้ง “ฉันเข้าไปผสมโรงด้วยแล้วนายจะผลักให้ฉันออกไปไม่ได้แล้ว”

       “บ้าเอ๊ย” ชวีเสี่ยวปอด่าออกไป แต่ดวงตาของเขากลับร้อนผ่าวขึ้นมาอันที่จริงเรื่องเล็กน้อยเพียงนี้ไม่ถึงขนาดที่จะทำให้เขาต้องเสียน้ำตาทว่าเขารู้สึกซาบซึ้งขึ้นมาจากใจจริง “ดีกับฉันขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย? ”

       “แน่นอน เป็นใครเขาก็ต้องดูแลคนติ๊งต๊องเป็นธรรมดาอยู่แล้ว”เซี่ยเจิงบีบจมูกชวีเสี่ยวปอไปทีหนึ่งแล้วมองไปยังปลายจมูกของเขาที่เกิดรอยแดงขึ้นมาอย่างรวดเร็วจากนั้นก็ถอนหายใจออกมา “ฉันจะพูดเป็นครั้งสุดท้ายนะไม่จำเป็นต้องรู้สึกผิดต่อฉันเพราะเรื่องนี้อีก ฉันจะยืนอยู่ข้างนายและนั่นก็เป็นเพราะว่าฉันยินดีที่จะทำ ถ้าหากว่ามีครั้งต่อไปฉันก็ยังจะเลือกแบบเดิม”

       ชวีเสี่ยวปอสูดหายใจเข้าไป แล้วจึงตอบรับออกมาอย่างหนักแน่นที่จริงแล้วเขาก็ไม่มีอะไรจะพูดเหมือนกันท่าทีของเซี่ยเจิงก็เป็นเหมือนท่าทีของเขา และถ้าหากเขาทั้งสองสลับตำแหน่งกันเขาเองก็คงจะเลือกเหมือนกับที่เซี่ยเจิงเลือก การดูแลซึ่งกันและกัน ทั้งยังคิดถึงความรู้สึกของอีกฝ่ายเช่นนี้มันช่างทำให้ชวีเสี่ยวปอรู้สึกสบายอกสบายใจอย่างที่ไม่สามารถบรรยายออกมาได้เลย

       ซี่โครงหมูถูกเคี่ยวด้วยไฟอ่อนก่อนที่จะยกลงเซี่ยเจิงยังโรยด้วยต้นหอมอีกเล็กน้อยและคิดว่ายังไงรสชาติมันก็คงจะไม่ได้แย่สักเท่าไหร่ ถึงแม้ว่าแม่ของเซี่ยเจิงจะกินของมันไม่ค่อยได้แต่เขาก็ยังกินไปชิ้นเล็กๆ ชิ้นหนึ่งให้พอเป็นพิธีทั้งยังชมชวีเสี่ยวปอไม่ขาดปากว่าทั้งฉลาดทั้งมีความสามารถ

       “ให้เขามาเป็นลูกชายแม่เลยสิ”เซี่ยเจิงเลือกซี่โครงที่กัดง่ายอันหนึ่งวางลงบนชามของชวีเสี่ยวปอ “ลูกมันไม่เป็นที่โปรดปรานแล้ว”

       “สนมไม่เป็นที่โปรดปราน !”ชวีเสี่ยวปอทำท่าทางกัดตะเกียบสร้างความบันเทิง

       ระหว่างทานข้าวมื้อนี้พวกเขาทั้งคุยทั้งหัวเราะจนกระทั่งทานเสร็จจากนั้นแม่ของเซี่ยเจิงจึงกลับเข้าห้องไปพักผ่อน และชวีเสี่ยวปอก็ช่วยเซี่ยเจิงเก็บถ้วยชามทั้งยังมองนาฬิกาไปครั้งหนึ่ง แล้วจึงพบว่าตอนนี้เป็นเวลาสามทุ่มแล้ว

       “กลับบ้านเหรอ? ” เซี่ยเจิงดึงแขนเสื้อที่พับไว้เพื่อให้สะดวกตอนล้างจานลงมา

       “อืม ดึกมากแล้ว” ชวีเสี่ยวปอเดินออกไปยังลานบ้าน “ฉันไปก่อนนะ”

       “เดี๋ยวฉันไปส่ง” เซี่ยเจิงเดินตามเขาออกมา