แม่หลานยังนอนที่เตียงผู้ป่วยยังไม่มีแรงลุกขึ้นมา ส่วนพี่ใหญ่ยังลุกไม่ได้เหมือนกันเพราะเข้าเฝือกทั้งขาและแขน ทั้งแม่และพี่ใหญ่จึงได้แต่กล่าว"ขอบคุณท่านนายพลกู้"
ส่วนซานซานและอาซือยืนก้มหัวและกล่าว"ขอบคุณจากใจ "
ซานซานจึงยื่นมือไปรับเงินที่ท่านนายพลกู้ให้เป็เงินหนึ่งหมื่นหยวน ถามว่ามากมั้ยก็มากสำหรับบ้านสามจ้าวที่ไม่เคยถือเงินในมือเลย แต่ถ้าถามผู้กองกระรอกและหมวดเม่นคือมันน้อยมาก..
อาซือ "พี่รองคะหนึ่งหมื่นหยวนนี่เยอะมั้ยคะแล้วซื้อบ้านได้หรือเปล่า"
ซานซาน"ไม่รู้ซิว่าพอซื้อบ้านได้หรือเปล่า"
ท่านนายพลกู้จึงถาม"จะไปทำเื่แยกและตัดขาดออกจากบ้านใหญ่ตระกูลจ้าวเมื่อไหร่"
ซานซาน"คงต้องรอให้แม่อาการดีขึ้นกว่านี้คะ น่าจะอีกประมาณสักสามวัน "
ซานซาน"เอ้อ..ท่านนายพลกู้ค่ะ"
ท่านนายพลกู้อายุยังไม่มากน่าจะ สัก 20กว่าๆจะเรียกคุณอาก็แก่ไปซานซานเรียกท่านนายพลกู้แทน
ท่านนายพลกู้พูดว่า"ได้งั้นอีกสามวันพวกเราจะมารับคุณนายจ้าวและพวกเธอไปที่บ้านใหญ่จ้าว"
ทุกคนจึงกล่าว"ขอบคุณพร้อมกัน" นายทหารทั้งสี่คนก็เดินออกไปจากห้อง
ซานซาน"แม่คะ พี่ใหญ่ พวกเราต้องย้ายไปอยู่ที่อื่นพวกเราจะอยู่ที่นี่ไม่ได้แล้วนะคะ"
แม่หลานจึงพูด"เราก็กลับไปอยู่บ้านไป่ไม่ได้แล้วเหมือนกันเพราะตอนที่แม่แต่งงานออกมาแม่เลี้ยงไป่ก็ทำหนังสือตัดขาดให้แม่ทันทีจ๊ะลูก"
ซานซาน."คิด งั้นเราก็ใช้แซ่ไป่ไม่ได้ซิคะ"
แม่ "ใช่จ๊ะ"
แม่หลาน"จึงบอกแต่แซ่ของคุณยายของลูกๆๆคือแซ่เซียวเราเปลี่ยนเป็แซ่คุณยายดีกว่ามั้ยจ๊ะ"
ซานซาน"ดีคะแม่ พวกเราจะใช้เป็แซ่เซียว"
คุณแม่ ก็เป็ เซียวหลาน
พี่ใหญ่ ก็เป็ เซียวซูฮัน
ส่วนหนู ก็เป็ เซียวซูซาน
ส่วนน้องเล็ก เซียวซือซือ
เมื่อตกลงกันได้แล้วซานซาน"แม่ พี่ใหญ่ อาซือ เราจะต้องย้ายไปอยู่ที่ไกลๆๆจากคนพวกนี้เลยนะคะ เพราะถ้าเรายังอยู่แถวนี้เราต้องโดนคนพวกนี้มาหาเื่พวกเราอีกแน่ๆๆเลยค่ะ"
อาซือ"แม่ พี่ใหญ่คะ.ที่เราอยู่ตอนนี้คือเมืองอะไรหรือค่ะ"
แม่หลานกับพี่ใหญ่ทำหน้างงซานซานจึงพูดขึ้น"อาซือหัวกระแทกพื้นอาจจะลืมไปนะคะ"
แม่หลานจึงยิ้มให้ลูกสาวคนเล็ก "ตอนนี้ปี 1976 เดือนแปดเมืองเหอหนานจ๊ะ อาซือ."
อาซือคิดในขนาดนี้เรามาอยู่ยุคจีนปี1970 -1980 เป็่ที่กำลังเผชิญกับความเปลี่ยนแปลงทางการเมืองและเศรษฐกิจครั้งใหญ่ใน่นั้นประชาชนอดอยากหิวโหยจนล้มตายเป็่ที่ยากลำบากมากถ้าผ่านไปได้ก็จะยุครุ่งเรืองเลยนะนี่
ซานซาน"แม่คะ พี่ใหญ่เราต้องอยู่ในโรงพยาบาลไปก่อนนะคะรอจนกว่าพวกเราทำเื่แยกบ้านและตัดขาดออกจากตระกูลจ้าวได้เราจะย้ายไปอยู่ที่อื่นตอนนี้หนูกับอาซือจะลองไปหาดูว่ามีอะไรให้พวกเราทำได้บ้างนะคะแล้วหนูไปซื้ออาหารมาให้แม่กับพี่ใหญ่ด้วยค่ะ"
พอซานซานกับอาซือเดินออกมาจากห้อง
อาซือ"พี่รองหนูว่าเราหาที่คุยกันก่อนค่อยเอาอาหารมาให้แม่และพี่ใหญ่กินดีกว่าค่ะ"
อาซือ"ซาลาเปาเหมือนร้านที่เคยกินเลยพี่รอง"
ซานซาน"ก็ใช่นะซิร้านนั้นละ"
ซานซาน"จึงเล่าเื่ที่ตัวเองมีมิติและในมิติก็มีคฤหาส์นหลังเดิมที่เก็บคลังอาวุธครบมือ มีอาหารและน้ำวิเศษ.และโรงรถที่มีรถทุกยี่ห้อของผู้กอง.นอกจากรถแล้วยังมีเครื่องบินที่เป็ของสะสมของผู้กองอีก"
อาซือ"โฮ..อเมซิ่งมากๆๆ."
ซานซาน"ตอนที่น้องสลบพี่แอบเอาน้ำวิเศษให้กินตัวพี่เองก็กินเลยทำให้แผลหายไว แต่พี่ยังไม่ได้ให้แม่และพี่ใหญ่กินเพราะถ้าแผลหายไวเกินไปจะผิดสังเกต"
อาซือ"โอ้...สุดยอดเลยพี่รองหนูไม่มีขอวิเศษอะไรเลยแค่อธิฐานให้ได้เจอพี่เท่านั้นนะคะ"
ซานซาน"ไม่เป็ไรอาซือของทุกอย่างของพี่รอง อาซือบอกกับพี่รองว่าจะใช้อะไรเดี๋ยวพี่รองเอาออกมาให้ได้ทั้งหมด คุยกันจนเข้าใจ พวกเรากลับกันเถอะ ป่านนี้แม่หลานกับพี่ใหญ่คงนั่งรอเราแล้ว"
สองพี่น้องเดินจับมือกันแน่นเดินกลับห้องผู้ป่วยไปหาแม่และพี่ใหญ่
วันนี้ท่านนายพลกู้เป็ห่วงสี่คนแม่ลูกจึงแวะมาดู เห็นสองพี่น้องนั่งคุยกันจึงแอบยืนดูอยู่ห่างๆ ท่านนายพลกู้เปลี่ยนใจไม่แวะเข้าไปเยี่ยมให้คังเว่ยถืออาหารที่ซื้อมาฝากนำไปให้สี่แม่ลูกแทน
เมื่อครบสามวันอาการของแม่หลานก็ดีขึ้น อาการพี่ใหญ่ทรงๆ แม่หลานเป็ห่วงพี่ใหญ่ อาซือจึงรับอาสาอยู่เป็เพื่อนพี่ใหญ่
ซานซานเดินทางไปกลับแม่หลาน ที่เข้าเฝือกที่แขน แผลที่ใบหน้าหายดีแต่ยังเป็แผลเป็แดงๆๆอยู่ ซานซานและแม่หลาน จึงนั่งรถคันเดียวกับท่านนายพลกู้
่ระหว่างที่รถกำลังออกจากโรงพยาบาล ซานซานถาม"ท่านนายพลกู้เื่ของย้ายที่อยู่ไปอยู่ต่างเมืองซึ่งซานซานอยากไปปักกิ่งเพื่อที่พี่ใหญ่ ตัวเธอและอาซือจะได้เรียนหนังสือด้วย"
ท่านนายพลกู้"เอาให้เื่แยกบ้าน ตัดขาดออกจากตระกูลจ้าวเสร็จก่อนแล้วจะทำเื่ย้ายที่อยู่ให้."
ซานซานดีใจยิ้มอย่างมีความสุข ท่านนายพลกู้แอบมองจากกระจกหน้ารถ.เด็กผู้หญิงคนนี้เวลายิ้มสวยมากที่สำคัญเธอฉลาดมาก
ซานซาน "แม่ค่ะวันนี้ขอให้สำเร็จนะคะ ห้ามใจอ่อนเด็ดขาดนึกถึงหน้าลูกๆทุกคนและพี่ใหญ่ที่ยังเจ็บอยู่รวมทั้งคุณพ่อด้วยเพราะพวกเรากำลังจะไปอยู่ด้วยกันที่บ้านหลังใหม่เราจะเอากระดูกของคุณพ่อไปอยู่กับเราด้วย สู้ๆๆนะคะแม่"
รถวิ่งใกล้ถึงหมู่บ้านที่บ้านสามจ้าวเคยอาศัยอยู่ซึ่งเป็เหมือนกระต๊อบเล็กๆๆเอาไว้เก็บฟื้นแยกออกมาจากตัวบ้านใหญ่ตระกูลจ้าว
แยกบ้านตัดขาดขอให้สำเร็จเถอะ..น่าสงสารบ้านสาม
เมื่อซานซานและแม่หลานลงจากรถทหารที่ขับพามา รถทหารอีกคันก็พาท่านผู้นำหมู่บ้านหลี่และท่านผู้ดูแลคอมมูนถง ที่ค่อยเก็บแต้มในการทำงานเพื่อแบ่งอาหารให้คนทำแต้มในหมู่บ้าน
เสียงย่าจ้าวดังออกมาจากตัวบ้านใหญ่จ้าวขับไล่สี่แม่ลูกไม่ให้เข้าบ้านเมื่อไปแล้วก็ไม่ต้องกลับมา ตามด้วยเสียงแม่เลี้ยงไป่ที่เป็เพื่อนย่าจ้าว ก็ไม่ให้ไป่หลานพาลูกๆๆไปอยู่ที่บ้านไป่เหมือนกัน
ชาวบ้านที่มามุ่งดูต่างสงสารบ้านสามจ้าวที่ตอนนี้ไม่มีที่อยู่อาศัยเพราะโดนขับไล่ทั้งสองบ้าน
ท่านผู้นำหมู่บ้านหลี่จึงหันไปมองหน้าท่านนายพลกู้ แล้วจึงเรียกบ้านใหญ่จ้าวออกมาก็มีปู่จ้าวและย่าจ้าว ทั้งสองจึงทำท่าไม่พอใจอย่างมาก
ย่าจ้าวเริ่มโวยวายแล้วพูดกับผู้นำหมู่บ้านว่า"พวกเราบ้านใหญ่ไม่้ารับเลี้ยงพวกกาฝากบ้านสามจ้าว"
ท่านผู้นำหมู่บ้านเอาหนังสือแยกบ้านและหนังสือตัดขาดออกมาให้ปู่จ้าวและย่าจ้าวเซ็นต์ ท่านผู้นำหมู่บ้านหลี่จึงพูดว่า "ในเมื่อพวกเ้าบ้านใหญ่จ้าวไม่้าให้บ้านสามจ้าวอยู่อาศัยก็ควรแยกบ้านออกไปและทำหนังสือตัดขาดไม่เกี่ยวข้องใดๆๆกัน ลำบากไม่ต้องมา มีไม่ต้องให้ ถ้าใครเข้ามาวุ่นวายให้เสียค่าปรับ หนึ่งพันหยวน"
ผู้นำหมู่บ้านหลี่พูดต่อ "เมื่อแยกบ้านใหญ่จ้าวปู่จ้าวต้องแบ่งเงินส่วนที่จ้าวซันบ้านสามเป็ทหารได้ส่งเงินมาให้ทุกเดือนเอามาแบ่งบ้านสามด้วย"
ย่าจ้าวโวยวายร้องห่มร้องไห้"ลูกชายจ้าวซันที่ตายควรจะต้องให้เงินพ่อแม่ตอบแทนที่เลี้ยงดูมาถึงจะถูก บอกผู้นำหมู่บ้านว่าไม่ให้ไม่แบ่งใดๆๆทั้งสิ้นเมื่อ้าแยกบ้านและตัดขาดก็ไปแต่ตัว"
แม่หลานและซานซานพยักหน้าบอกผู้นำหมู่บ้านหลี่ว่าไม่้าอะไรแค่เซ็นต์แยกบ้านและตัดขาดสองแม่ลูกก็จะกลับ
ปู่จ้าวคังและย่าจ้าว(หวังหลิว)ต่างก็แปลกใจ แต่ก็เซ็นต์ยินยอมเพราะดีที่ไม่ต้องแบ่งอะไรเลยเงินที่จ้าวซันส่งมาให้ระยะเวลา ห้าปีมีทั้งหมดรวมค่าเสียชีพด้วยหนึ่งหมื่นหยวน
เมื่อเซ็นต์เอกสารแยกบ้านและตัดขาด ต้องมีพยานสองคน
1.ผู้ดูแลคอมมูนถง เป็พยาน
2.ท่านนายพลกู้เฟยหยวนเป็ พยาน
พอชาวบ้านทุกคนรู้ว่านายทหารที่เซ็นต์เป็พยานคือมียศเป็ท่านนายพลกู้ต่างก็มองเป็ตาเดียวกันส่วนพวกสาวที่แอบมองนายทหารทั้งสี่คนั้แ่ต้นก็ยิ่งส่งสายตาเขินอายให้ทั้งสี่คนและยิ่งรู้ว่าคนที่หล่อ เข้ม ดุ ที่สุดเป็ถึงท่านนายพลก็วาดหวังอยากเป็คุณนายท่านนายพล
ย่าจ้าว "เมื่อได้ยินแบบนั้นจึงเรียกหลานสาวคนโต จ้าวเฟิงออกมาเพื่อที่จะได้ทำความรู้จักท่านนายพลกู้ เพราะจ้าวเฟิงเรียนหนังสืออยู่มัธยมปลายปี1 ต้องเป็ที่สนใจของท่านนายพลกู้บ้าง"
เมื่อจ้าวเฟิงเดินออกมาพร้อมสะใภ้ใหญ่เหมยชิง สะใภ้ใหญ่"ถามย่าจ้าวว่ามีอะไรหรือค่ะคุณแม่สามี"
ย่าจ้าวยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ "อาเฟิงมารู้จักท่านนายพลกู้หน่อยซิ ท่านนายพลกู้นี่หลานสาวคนโตของจ้าวซัน ชื่อจ้าวเฟิง"
จ้าวเฟิง"สวัสดีค่ะ ท่านนายพลกู้ ฉันชื่อจ้าวเฟิงค่ะ"
ท่านนายพลกู้เฟยหยวนไม่ได้สนใจ เมื่อเซ็นต์เป็พยานเสร็จแล้วก็เดินขึ้นรถทันที ทำให้ จ้าวเฟิงเสียหน้าอายชาวบ้านที่ยืนมุ่งดูอยู่ สาวๆต่างสมน้ำหน้า หัวเราะชอบใจ
ท่านผู้นำหมู่บ้านหลี่ จึงเอาเอกสารแยกบ้านและตัดขาดมอบให้จ้าวซูซาน 1ชุด เก็บไว้ที่ท่านผู้นำหมู่บ้าน 1ชุด ส่งให้ที่อำเภอ 1ชุด ส่งให้บ้านใหญ่จ้าว 1 ชุด เมื่อทุกอย่างเสร็จ..แม่หลานและซานซานก็เดินขึ้นรถที่ท่านนายพลกู้รออยู่ในรถเรียบร้อย
ทำให้สาวๆๆในหมู่บ้านต่างอิจฉา โดยเฉพาะ จ้าวเฟิง ซึ่งเดินเข้ามาใกล้ๆๆซานซาน "อย่าคิดว่าท่านนายพลกู้จะสนใจแกเลยนังซานซาน เขาก็แค่สงสารคนไม่มีพ่ออย่างแกเท่านั้น หนังสือก็ไม่ได้เรียนความรู้ก็ไม่มีช่างน่าสมเพช"
ซานซานไม่ได้สนใจคำพูดเ่าั้เลย เพราะเป้าหมายสำเร็จแล้ว แยกบ้านตัดขาดเสร็จก็จะทำเื่ย้ายที่อยู่ไปอยู่ปักกิ่งไปเรียนหนังสือที่ปักกิ่ง จะไปสนใจอะไรกับคำพูดของคนขี้อิจฉา
แต่ท่านนายพลกู้กับได้ยินคำพูดของ จ้าวเฟิง หันไปมองหน้า ซานซาน แต่ซานซานกับทำหน้าเฉยๆๆ ไม่ได้โกรธอะไร
ซานซานจึงพูดว่า "ฉันไม่สนใจคำพูดเ่าั้หรอกค่ะ"
ท่านนายพลกู้ จึงพยักหน้าเข้าใจ "และพูดว่าเดี๋ยวจะแวะทำเื่ย้ายที่อยู่และเปลี่ยนสกุลเลยเอาเอกสารมาหรือเปล่า"
ซานซานและแม่หลานต่างใ แต่ซานซาน "ก็ตอบว่าเอาเอกสารมาค่ะ"
คนขับรถคังเว่ย จึงแวะที่ทำการอำเภอเพื่อทำเื่ย้ายที่อยู่และเปลี่ยนสกุลใหม่ให้สี่แม่ลูก
ซานซานรู้ดีว่าที่เื่สะดวกสบายแบบนี้เพราะมีท่านนายพลกู้เป็คนเดินเื่ให้เอง ทุกคนเลยให้บริการอย่างดี
เมื่อทุกอย่างเสร็จเรียบร้อยท่านนายพลกู้"จึงถามว่าตั้งใจจะย้ายไปอยู่ที่ไหน"แม่หลานหันไปมองซานซาน
ซานซาน "จึงตอบว่าพวกเราจะย้ายไปอยู่ปักกิ่งกันค่ะ แต่ท่านนายพลกู้ค่ะคือพวกเราอยากเช่าบ้านหรือถ้าซื้อบ้านหลังเล็กๆนะคะ"
ซานซาน "ท่านนายพลกู้พอจะช่วยเราหาที่อยู่ได้มั้ยค่ะ"
ท่านนายพลกู้ นิ่งไปสักพักก็นึกอะไรขึ้นมาได้ "ผมขอไปดูก่อนว่าพอมีบ้านให้พวกคุณพออยู่ได้หรือเปล่า"
ซานซานและแม่หลาน "ต่างดีใจกล่าวขอบคุณท่านนายพลกู้"
รถได้เลี้ยวเข้ามาจอดที่โรงพยาบาลในอำเภอ ซานซานและแม่หลานจึงลงจากรถและกล่าว"ขอบคุณท่านนายทหารทั้งสี่คนอีกครั้ง "แล้วจึงเดินเข้าไปในห้องผู้ป่วยพี่ใหญ่กับอาซือรออยู
ซานซาน.."แม่ค่ะเดี๋ยวหนูไปซื้ออาหารมาให้พวกเรากินกันตอนเย็น หนูรีบไปซื้อแล้วรีบกลับมาค่ะ"
--------------------------------------------
ได้เวลาย้ายเข้าบ้านใหม่