ฉันโดน เจ้านายอาหรับ Nc40+++

    ตอนที่ 33: แคมป์ร้างใต้เงาพายุ

    ฉันลืมตาขึ้นมาอย่างทุลักทุเลพร้อมกับอาการไอโขลกอย่างรุนแรง เศษดินและฝุ่นทรายสีแดงละเอียดร่วงหล่นออกจากริมฝีปากและซอกคอ รสชาติแห้งผากของทรายอบอวลอยู่ในช่องปากจนชวนสะอิดสะเอียน ร่างกายอวบอัดของฉันปวดร้าวระบมระบมไปทุกสัดส่วน แต่ยังนับว่าโชคดีที่ไม่มีกระดูกส่วนใดแตกหักจากแรงกระแทกพลิกคว่ำของรถจี๊ปเมื่อครู่


    "มะนาว... ฟื้นแล้วเรอะ ยัยตัวแสบ" 


    เสียงทุ้มต่ำและแหบพร่าของคุณคาริมดังขึ้นข้างหู ใบหน้าเข้มดุดันเปรอะเปื้อนคราบฝุ่นสีแดงและมีรอยเลือดแห้งเกรอะกรังที่ขมับซ้าย คาริมและทาริกซึ่งมีแผลแตกที่หัวคิ้วและไหล่ซ้ายเปื้อนเลือดช่วยกันดึงตัวฉันขึ้นพยุงลุกจากกองทราย ขบวนรถไล่ล่าของพวกซาเมียร์ขับผ่านเลยไปไกลแล้วเพราะพายุทรายหนาทึบที่หมุนวนปกคลุมจนมองไม่เห็นทางเกื้อหนุนให้พวกเราหนีรอด


    สายลมพายุทรายสีแดงกรรโชกแรงภายนอกพัดฝุ่นทรายสาดซัดหน้าจนลืมตาแทบไม่ขึ้น คาริมและทาริกช่วยกันกึ่งลากกึ่งพยุงร่างที่สั่นระริกของฉันฝ่าดงความมืดและฝุ่นหนาทึบ เดินเท้าลึกหลบเข้ามาภายในถ้ำหินร้างขนาดใหญ่แห่งหนึ่งที่ปากทางแคบแต่ภายในกว้างขวางและเย็นเยือกตัดขาดจากพายุภายนอก


    "ทาริก... ไปตั้งจุดคุ้มกันและเฝ้าระวังที่ปากทางเข้าถ้ำซะ ห้ามใครหน้าไหนเข้ามาได้เด็ดขาด และอย่าหันหลังกลับมาถ้าฉันสั่งไม่ให้หัน!" คาริมสั่งการเสียงเหี้ยมเกลียดโกรธระแวง


    "ครับท่านชีค" ทาริกก้มหน้ารับคำสั่งพลางก้าวเท้าเดินแยกตัวไปยืนคุมเชิงที่หน้าปากถ้ำ แผ่นหลังกว้างใหญ่กำยำของเขายืนตั้งรับลมพายุเงียบๆ


    คาริมหันกลับมาประจันหน้ากับฉัน แววตาคมดุจเหยี่ยวของเขาเต็มไปด้วยเพลิงโทสะและความแค้นใจที่ถูกหักหลังและป้อมปราการต้องโดนถล่มยับเยิน เขาจ้องมองร่างของฉันที่ยืนกอดอกสั่นสะท้านสู้ความเย็นยะเยือกของซอกหิน 


    "เสื้อผ้าของเธอเปื้อนฝุ่นทรายหนาเตอะขนาดนี้... และยังมีเศษทรายซ่อนอยู่ในเนื้อตัวเนียนๆ ของเธออีกเยอะล่ะสิ มะนาว" คาริมเอ่ยเสียงกระเส่า แววตาหิวกระหายแล่นริ้วขึ้นมาข่มความเครียดแค้น


    คาริมก้าวเข้ามาประชิดตัวและยื่นมือหนามากระชากเสื้อคลุมผ้าไหมบางเบาที่ขาดรุ่งริ่งของฉันออกจนขาดวิ่นร่วงหล่นลงพื้นหินอย่างไม่ใยดี เผยเรือนร่างอวบอัดเต่งตึงคัพ E ที่เปลือยกายเปลือยเปล่าล่อนจ้อนต่อสายลมเย็น ยอดอกสีหวานชูชันแข็งสู้ความเย็นยะเยือกของถ้ำ ผิวสีน้ำผึ้งเนียนละเอียดเปรอะคราบทรายแดงระยิบระยับใต้แสงไฟกองฟืนเล็กๆ ที่คาริมเพิ่งก่อขึ้น


    "นอนลงบนแผ่นหินราบตรงนั้นซะ มะนาว! ฉันจะทำความสะอาดล้างทรายออกจากตัวเธอ... และลงโทษความแส่หาเรื่องของเธอไปพร้อมกัน!" คาริมออกคำสั่งเผด็จการ


    ฉันไม่มีทางเลือกและหวาดกลัวขีดสุด ยอมเดินก้าวเข่าสั่นไปนอนราบลงบนแผ่นหินเย็นเฉียบที่สลัว คาริมหยิบขวดน้ำดื่มที่ติดตัวและขวดน้ำมันนวดสูตรพิเศษสีทองเหลืองอร่ามชโลมสาดราดลงบนยอดปทุมถันคัพ E ที่สั่นสะท้านของฉัน น้ำเย็นจัดทำเอาฉันสะดุ้งแอ่นอกครางสั่นระริก ก่อนที่ฝ่ามือขวาใหญ่ร้อนระอุของคาริมจะเริ่มลูบไล้ล้างเม็ดทรายสีแดงขัดถูไปตามเรือนร่างนวลอย่างรุนแรงและหนักมือ


    "อ๊ะ... คุณคาริมขา... มะนาวเสียว... เบาๆ หน่อยค่ะ..." ฉันครางกระเส่าพ่ายแพ้ต่อสัมผัส


    คาริมนวดคลึงเต้าขาวอวบจนล้นง่ามนิ้วหนาของเขา ดึงขยำยอดอกสลับกับการลูบไล้น้ำมันร้อนลื่นลงสู่ซอกหลืบแคมเนื้อสีชมพูฉ่ำน้ำหวานที่ยังสะดุ้งขมิบสั่นสู้ฝ่ามือหนา ความขัดแย้งในใจละลายหายไป ร่างกายตอบรับสัมผัสร้อนจนน้ำหวานหลั่งชโลมไหลปนคราบน้ำมันมะกอกชุ่มขาหนีบ


    คุณคาริมอุ้มร่างสั่นระริกของฉันขึ้นคร่อมตักกว้าง แยกเรียวขาอวบของฉันออกกว้างขวางหันก้อนเนื้อก้นชี้ไปทางปากถ้ำ จ่อแก่นกายยักษ์ที่ตึงขยายใหญ่เข้มปูดปนจนเกือบล้นเข้าหาช่องทางรักเปียกหวานที่ตอดขมิบระริก 


    "ทาริก! หันกลับมาจ้องดูให้เต็มตา... ดูว่าผู้หญิงที่แกคิดจะชิงไปพากันหนี กำลังจะสยบยอมเป็นของเล่นของฉันกลางป่าทรายแห่งนี้ยังไง!" คาริมตะคอกสั่งการบอดี้การ์ดยักษ์เสียงสะท้อนผนังหิน


    ทาริกกุมเป้ากางเกงที่ปูดนูนหันหน้ากลับมา แววตาดิบคร้ามจ้องจับมองที่เรียวขากางกว้างและกลีบเนื้อแคมสีชมพูฉ่ำลื่นน้ำมันของฉันที่พร้อมอ้ารองรับตัวตนยักษ์ของคุณคาริมอย่างใจสั่นระทึกกระสัน!