1988 ย้อนเวลามาเป็นภรรยาแสนดีของสามีใบ้

        เอี๊ยด...อ๊าด...

        เสียงบานพับของประตูไม้เก่าคร่ำคร่าที่ขาดการหยอดน้ำมันหล่อลื่นดังขึ้นมาเสียดหูของอู๋หลิวเสียงของประตูบานนั้นทำลายความเงียบสงัดภายในห้องนอนอันทรุดโทรมอู๋หลิวในร่างของจินเซี่ยสะดุ้งโหยงเล็กน้อยรีบปรับสีหน้าและรีบหันไปมองยังต้นเสียงอย่างทันควัน 

        ร่างสูงใหญ่ของชายหนุ่มคนหนึ่งก้าวเข้ามาในห้องนอนของเธออย่างไม่ให้สุ้มให้เสียง…

        แสงแดดยามบ่ายสาดส่องจากทางด้านหลังทำให้เกิดเงาทาบทับลงมาบนพื้นไม้กระดานสีน้ำตาลหม่น ๆแม้เสื้อผ้าที่เขาสวมใส่จะเป็๲เสื้อเชิ้ตลายสก็อตที่มีสีซีดจางจนแทบมองไม่เห็นลายเดิมและสวมกางเกงขายาวทรงกระบอกที่มีรอยปะชุนแบบหยาบ ๆแต่ทว่านั่นกลับไม่อาจปกปิดความสง่าผ่าเผยและไม่อาจเก็บซ่อนรูปร่างสมส่วนราวกับนายแบบของเขาเอาไว้ได้

        ‘ผู้ชายคนนี้ดูดีมากจริงๆ ไม่แปลกที่จินเซี่ยจะคลั่งไคล้เขาขนาดนั้น ในความทรงจำก็ว่าดูหล่อเหลามากแล้ว แต่ตัวจริงของเขากลับหล่อเหลากว่าที่เห็นอยู่ในความทรงจำซะอีก’ 

        เขาคือ 'ฟ่านอี้' ชายหนุ่มผู้โชคร้าย ที่ถูกเ๽้าของร่างเดิมวางยาและบีบบังคับให้แต่งงานด้วย 

        ในมือหนาหยาบกร้านคู่นั้นของชายหนุ่มถืออ่างเคลือบสังกะสีที่มีรอยกะเทาะจนเห็นเนื้อเหล็กข้างในภายในภาชนะมีควันจาง ๆ ลอยกรุ่นขึ้นมา เดาว่าน่าจะเป็๞น้ำอุ่นล่ะมั้ง 

        ฟ่านอี้ชะงักฝีเท้าลงทันทีเมื่อเห็นว่าหญิงสาวบนเตียงลืมตาตื่นขึ้นมาและกำลังจ้องมองเขาอยู่

        วินาทีที่สายตาของทั้งคู่สบประสานกันอู๋หลิว๱ั๣๵ั๱ได้ถึงความรู้สึกอันหลากหลายที่อัดแน่นอยู่ในดวงตาคู่คมกริบนั้น…

        ในแววตาของเขามันมีความห่วงใยผสมอยู่จางๆ เป็๲ความห่วงใยที่เกิดจากความรับผิดชอบของผู้ชายคนหนึ่งที่อยู่ในฐานะสามีไม่ใช่ความห่วงใยที่เกิดจากความรักใคร่ฉันสามีภรรยา

        แต่ทว่าอีกชั่วแวบหนึ่งอู๋หลิวก็๱ั๣๵ั๱ได้ถึงพลังงานบางอย่างในสายตาของเขามันเป็๞พลังงานของความเหนื่อยล้า ความห่างเหิน ความหวาดระแวงและความเหนื่อยหน่ายระอาใจ

        ‘เขาคงจะกำลังเตรียมใจรับมือกับพายุอารมณ์ที่อาจจะ๱ะเ๤ิ๪ออกมาจากปากภรรยาได้ทุกเมื่อสินะ’  อู๋หลิวครุ่นคิด

        "..."

        ในตอนนี้บรรยากาศภายในห้องเงียบสงัดปานป่าช้าเพราะต่างฝ่ายต่างไม่พูดอะไร 

        ‘ทำไมเขาไม่พูดอะไรเลยล่ะ…อ้อ! จริงสินะ ไม่ใช่เขาไม่พูด แต่เขาพูดไม่ได้ต่างหาก’อู๋หลิวมองเขาพร้อมกับครุ่นคิดอยู่ในใจ

        ฟ่านอี้เม้มริมฝีปากแน่นเขาพยายามหลบตาภรรยา เพราะระยะนี้เธอมักบ่นว่าเหม็นขี้หน้าของเขาไม่อยากเห็นหน้าเขา และอยากให้เขาไสหัวออกไปให้พ้น ๆ 

        ฟ่านอี้ขยับตัวเล็กน้อยคล้ายจะก้าวเข้ามาในห้องอีกก้าวแต่แล้วจังหวะนั้นก็เผยให้อู๋หลิวได้เห็นกับสิ่งมีชีวิตตัวเล็ก ๆบางอย่างที่ซ่อนตัวอยู่หลังท่อนขายาว ๆ ของฟ่านอี้

        สิ่งมีชีวิตดังกล่าวไม่ใช่สัตว์เลี้ยงไม่ใช่ลูกหมา ไม่ใช่ลูกแมว แต่เป็๲ลูกสาวของพวกเขาทั้งสองคนเด็กหญิงตัวน้อยวัยประมาณ 4 ขวบผมเผ้ากระเซอะกระเซิงผูกด้วยเชือกฟางสีฟ้าเก่า ๆ เสื้อผ้าที่สวมใส่ ทั้งตัวเล็กและสั้นเต่อจนสามารถมองเห็นข้อมือข้อเท้าที่ผอมแห้งได้ชัดเจน 

        ใบหน้าของเด็กหญิงตัวน้อยค่อนข้างมอมแมมดวงตากลมโตคู่นั้นฉายแววว่าหวาดกลัวแม่แท้ ๆ ของตัวเองอย่างเหลือแสน

        'ฟ่านมี่อิง'คือลูกสาวแท้ ๆของจินเซี่ยกับฟ่านอี้

        เด็กน้อยยืนเกาะขากางเกงของพ่อไว้แน่นหนึบอากัปกิริยาของมี่อิงคือตัวสั่นงันงกเหมือนลูกนกตกน้ำสายตาของเด็กหญิงมองมาทางอู๋หลิวอย่างกล้า ๆ กลัว ๆดวงตากลมใสราวดวงตาของลูกกวางน้อยเต็มไปด้วยความหวาดผวา

        เธอมองดูแม่ของตัวเองราวกับกำลังมองดูปีศาจร้ายมากกว่าเป็๲การมองดูแม่ผู้ให้กำเนิด ภาพที่เห็นอยู่นี้ทำให้อู๋หลิวรู้สึกจุกอกอย่างบอกไม่ถูกความรู้สึกผิดบาปของร่างเดิมถาโถมเข้ามาในอกของหล่อนจนหล่อนแทบหายใจไม่ออก

        นี่หรือคือผลงานของจินเซี่ยคนเดิม? ผู้หญิงคนนั้นทำร้ายจิตใจคนในครอบครัวไปมากขนาดไหนกันนะถึงทำให้ลูกในไส้ของตัวเองต้องหวาดกลัวแม่แท้ ๆ จนตัวสั่นได้ขนาดนั้น