ไม่กี่สัปดาห์ต่อมาฮวนฮุยก็ตั้งครรภ์และแน่นอนว่าฮ่องเต้ก็ทรงมีรับสั่งว่าพยายามอย่าออกไปไหนมาไหนไกลนักอย่างมากก็แค่ตำหนักคุนหนิงกับอุทยานหลวงและทรงรับสั่งให้นางสนมคนอื่นๆหลีกเลี่ยงการเข้าเฝ้าหากไม่ใช่เื่จำเป็
"เห้อฮุยเอ๋อร์ ข้าอิจฉาเ้าจริงๆเสด็จพี่ยังให้เ้าได้ออกไปไหนมาไหนบ้างแต่ข้านี่สิ ไม่ได้ออกไปไหนเลย"ฮุ้ยหลินเอ่ยออกมาอย่างน้อยใจ
"ใช่ว่าข้าจะได้ไปไหนไกลเสียหน่อย แค่ตำหนักเ้ากับอุทยานหลวงเองนะ"ฮวนฮุยเอ่ยปลอบ
"แต่อย่างน้อยเ้าก็ยังได้ออกนอกตำหนักบ้างมิใช่หรือ"ฮุ้ยหลินยังคงเอ่ยต่อ
"หลินเอ๋อร์เ้านี่นะ งอแงเป็เด็กๆไปได้"ฮวนฮุยพูดพร้อมกับส่ายหัวเล็กน้อย
"หึ มี่อิงไม่นำอิงเถา(เชอร์รี่)กับเฉ่าเหมย(สตอเบอร์รี่)มา เอามาเผื่อกุ้ยเฟยด้วย"ฮุ้ยหลินทำท่าทางแง่งอนแล้วหันไปสั่งนางกำนัลคนสนิทให้นำผลไม้แต่ก็ยังไม่ลืมที่ให้เอามาเผื่อคนตรงหน้าด้วย
"เพคะฮองเฮา"มี่อิงรับคำและออกไปทันที
"จะว่าไปเดือนหน้าก็วันเกิดเสด็จพี่แล้ว ต้องหาของขวัญแล้วสิ"ฮวนฮุยพูดขึ้นพร้อมกับยกชาขึ้นจิบ
"จริงสิ ข้าว่าจะคุยเื่นี้กับเ้าอยู่พอดี"ฮุ้ยหลินเอ่ยขึ้น
"อะไรหรือ"ฮวนฮุยถาม
"เราทำการแสดงให้เป็ของขวัญวันเกิดดีหรือไม่"ฮุ้ยหลินพูดพร้อมกับทำท่าทางตื่นเต้น
"เอาสิ ข้าก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะเอาอะไรให้เสด็จพี่ดี ทำการแสดงกับเ้าก็ดีเหมือนกัน"ฮวนฮุยตอบตกลงทันที
"การแสดงที่ข้าคิดไว้ก็ไม่มีอะไรมากนักหรอก แค่เ้าบรรเลงเพลงและขับร้องส่วนข้าก็จะร่ายรำตามบทเพลงของเ้า อืม ข้าว่าจะเย็บชุดเอาไว้ใส่ตอนแสดงด้วยทั้งของเ้าและของข้าเลย เ้าคิดว่าอย่างไร"ฮุ้ยหลินอธิบายและหันไปถาม
"ได้สิ แล้วเ้าจะให้ข้าใช้เครื่องดนตรีอะไรบรรเลงหรือ"ฮวนฮุยถามอีกครั้ง
"ข้าให้เ้าเลือกแล้วกัน เพราะเ้าจะบรรเลงอะไรก็ไพเราะไปเสียหมดอยู่แล้ว"ฮุ้ยหลินตอบแต่ก็ยังมิวายเอ่ยเยินยอเพื่อนสาว
"เช่นนั้น ข้าใช้กู่ฉินแล้วกัน"ฮวนฮุยเอ่ย
.
.
งานวันคล้ายวันเกิดของฮ่องเต้นั้นถูกจัดขึ้นอย่างยิ่งใหญดังเช่นทุกปี เหล่าขุนนาง และเมืองต่างๆ ต่างมาร่วมงานกันอย่างมากมาย งานปีนี้ถูกจัดขึ้นในยามซวี(19.00-20.59)เหล่าขุนนางต่างพาบุตรหลานของตนมาเข้าร่วมงานหลักๆแล้วก็มาเพื่อหาคู่ให้บุตรหลานของตนทั้งนั้น บ้างก็ให้บุตรหลานของตนมาแสดงให้เป็ของขวัญวันเกิดของฮ่องเต้โดยหวังว่าจะเข้าตาฮ่องเต้และบุตรหลานของตนนั้นจะได้เข้าไปเป็หนึ่งในเหล่าสนมของฮ่องเต้ แต่ถ้าไม่อย่างน้อยก็น่าจะได้รับพระราชทานอะไรบ้างเพื่อเป็หน้าเป็ตาของครอบครัวตน
สรุปแล้วสิ่งที่พวกขุนนางเ่าั้้านี่ยังถือว่าเป็งานวันเกิดของฮ่องเต้หรือเป็งานหาผลประโยชน์เข้าตัวกันแน่...ช่างน่ารังเกียจเสียจริง
อย่างไรเสียนั่นก็เป็เื่ปกติของมนุษย์ส่วนใหญ่อยู่แล้วทำอะไรหวังผลตอบแทนนั้นถือเป็เื่ธรรมดา แต่ก็ใช่ว่าทุกคนจะเป็เหมือนกันหมด บางคนก็ไม่ได้้าอะไรตอบแทน
เหล่าขุนนางเริ่มถวายของให้ฮ่องเต้นั้นไม่ได้มีอะไรที่น่าสนใจเป็พิเศษเท่าไหร่นัก ไม่ว่าจะสิ่งของต่างๆหรือการให้บุตรหลานของตนมาทำการแสดงเอาหน้า สิ่งเหล่านี้ไปแต่อยู่ในสายตาองฮวนฮุยแม้แต่น้อย แต่ก็มีสิ่งหนึ่งที่ทำให้นางสนใจนั้นคือ..
กรี๊ดดดดด
เสียงกรีดร้องของเหล่านางสนมของฮ่องเต้ดังขึ้นเมื่อเห็นว่าสิ่งที่ขุนนางต่างเมืองคนหนึ่งนำมาถวายคือลูกงูขาวและลูกเสือขาว เหล่านางสนมต่างกรีดร้องด้วยความหวาดกลัวแม้ว่าพวกมันจะตัวเล็กแค่ไหนก็ตามแต่สำหรับเหล่าคุณหนูในห้องหอนั้นก็ยังเป็สิ่งที่น่ากลัวอยู่ดี
ไม่นานฮุ้ยหลินและฮวนฮุยก็ขอตัวออกมาเพื่อเตรียมตัวที่จะแสดง ทั้งสองผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็ชุดที่ฮุ้ยหลินตัดเย็บไว้เพื่อทำการแสดงโดยเฉพาะ ชุดที่ฮวนฮุยใส่นั้นมีสีม่วงอ่อนไล่ลงไปจนเป็สีม่วงเข้มชายชุดถูกปักเป็ลายดอกฝูหรงสีม่วง ฟ้า น้ำเงิน และขาว และคล้องด้วยผ้าแพรสีม่วงอมฟ้า ผมถูกมัดครึ่งหัวปักปิ่นและปล่อยยาวลงไปตามอาภรณ์ที่สวมใส่
ส่วนชุดของฮุ้ยหลินนั้นเป็สีฟ้าขาวอาภรณ์ตัวในเป็สีฟ้าส่วนตัวนอกเป็สีขาวปักลายนกยูงด้วยสีฟ้าผ้าแพรที่คล้องเป็สีฟ้าอ่อนมีลายเกล็ดหิมะเล็กน้อย ผมถูกมัดครึ่งหัวและปล่อยยาวส่วนศรีษะประดับไปด้วยเครื่องประดับต่างๆ และในมือถือพัดและร่ม
ในที่สุดการแสดงของฮองเฮาและกุ้ยเฟยก็มาถึงทุกคนต่างตั้งหน้าตั้งตารอชมการแสดงเพราะมีไม่บ่อยนักที่เชื้อพระวงศ์จะมีการแสดงและอีกทั้งยังเป็การแสดงของสองสตรีที่ถือครองดวงใจของผู้เป็ใหญ่ในแผ่นดินอีกด้วย
ฮวนฮุยเดินออกมาพร้อมกับกู่ฉินที่ได้รับพระราชทานมาจากฮ่องเต้ซึ่งถูกสั่งทำเป็พิเศษและสลักตราไว้ด้วยเช้นกัน ตัวกู่ฉินมีสีดำขลับแวววาวและมีลายสีขาวที่ทำจากหยกขาวชั้นดีและห้อยด้วยพู่สีแดงที่ตัดกันเป็อย่างดี
ฮวนฮุยนั่งลงและเริ่มบรรเลงบทเพลง'พันทิวาหมื่นราตรี'และขับร้องไม่นานฮุ้ยหลินก็เริ่มออกมาร่ายรำและใช้พัดสลับกับร่มทำการร่ายรำเมื่อบทเพลงนี้จบลงก็ต่อด้วยบทเพลง 'หนึ่งจันทราล้านดารา' ผ่านไปราวๆหนึ่งจิบชา(ประมาณ5นาที)การแสดงของฮองเฮาและกุ้ยเฟยก็จบลง และเสียงปรบมือก็ดังขึ้น
"ยอดเยี่ยมมาก เราชอบการแสดงของเ้าทั้งสองมากเช่นนั้นเราจะประทานรางวัลให้ พวกเ้ามีอะไรที่อยากได้เป็พิเศษหรือไม่"หานหลงเอ่ย
"หม่อมฉันไม่มีอะไรที่อยากได้เป็พิเศษเพคะ"ฮุ้ยหลินเอ่ย
"เช่นนั้นหรือ แล้วเ้าเล่าฮุยเอ๋อร์"หานหลงหันมาถามฮวนฮุย
"หม่อมฉันมีเพคะ"ฮวนฮุยตอบ
"เช่นนั้นเ้าอยากได้อะไรหรือ"หานหลงถาม
"หม่อมฉันขอบังอาจขอลูกเสือและลูกงูที่ขุนนางแคว้นหยางถวายให้ได้หรือไม่เพคะ"ฮวนฮุยตอบอีกครั้ง
เหล่าขุนนางต่างมองหน้ากันเมื่อได้ยินคำขอของฮวนกุ้ยเฟย แต่ก็ไม่มีใครกล้าอ้าปากพูดอะไรออกมาเพราะการนินทาราชวงศ์นั้นมีโทษถึงปะาชีวิตแล้วยิ่งตอนนี้กุ้ยเฟยทรงตั้งครรภ์แล้วด้วย ฮ่องเต้คงไม่ถึงกับสั่งปะาเก้าชั่งโครตเลยหรืออย่างไร
"เ้าอยากเลี้ยงพวกมันหรือ"หานหลงเอ่ยถามอีกครั้ง
"เพคะ"ฮวนฮุยรับคำ
"เช่นนั้น เราจะประทานเครื่องประดับและผ้าแพรไหมให้หลินฮองเฮา และประทานลูกงูขาวและลูกเสือขาวให้ฮวนกุ้ยเฟย จบราชโองการ"หานหลงเอ่ยขึ้น
"ขอบพระทัยฝ่าา ขอพระองค์ทรงพระเจริญหมื่นปี หมื่นหมื่นปีเพคะ"ฮุ้ยหลินและฮวนฮุยตอบรับพร้อมกัน
"ฝ่าาเพคะ หม่อมฉันได้ยินว่าพระสนมฮวนกุ้ยเฟยกลับวังดึกดื่นพร้อมกับท่านแม่ทัพทิศบูรพาและท่านแม่ทัพก็ยังเป็ผู้อุ้มพระสนมมาด้วย นั่นเป็เื่จริงหรือไม่เพคะฝ่าา"จู่ๆพระสนมเสวี่ยเต๋อเฟยพูดพูดขึ้นอย่างไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย
เมื่อหานหลงได้ยินพระสนมของตนพูดเช่นนั้นก็เริ่มแผ่รังสีความไม่พอใจออกมาทันที
เหล่าขุนนางต่างพากันกลืนน้ำลายอึกใหญ่แม้แต่หายใจแรงก็ไม่กล้าเพราะตอนนี้พระพักตร์ของฮ่องเต้นั้นเริ่มครึ้มลงแล้ว
'พระสนมเสวี่ยเต๋อเฟยคงชะตาขาดเสียแล้ว'นี่คือสิ่งที่เหล่าขุนนางต่างคิดอย่างพร้องต้องกัน
"เป็เื่จริง แต่นั่นเป็เพราะนางถูกทำร้ายและตกน้ำ แต่ท่านแม่ทัพมาช่วยไว้นางจึงไม่ได้เป็อะไรมาก"หานหลงยังคงเก็บอารมณ์ไว้อยู่
"แต่การที่ผู้หญิงที่มีสามีแล้วไปโดนตัวชายอื่นมันเป็เื่ไม่งามนะเพคะ ซ้ำยังเป็ถึงกุ้ยเฟยเสียด้วย"เสวี่ยเต๋อเฟยยังคงพูดต่อ
'พระสนมนี่ท่านอยากชีวิตสั้นลงขนาดนั้นเลยหรืออย่างไร เห้อขุนนางเถาข้าว่าบุตรีของท่านคงไม่น่าจะได้ใช้อากาศหายใจเสียแล้ว'เหล่าขุนนางเริ่มทำหน้าไว้อาลัยให้กับพระสนมเสี่ยเต๋อเฟยที่ยังคงพูดไม่ดูสีหน้าของฮ่องเต้ ต่อให้ขุนนางเถาร้องขอก็คงได้แค่ไม่ปะาเก้าชั่วโครตแค่นั้นแหละ
"มันเป็อุบัติเหตุและเป็เื่จำเป็หากไม่ทำเช่นนั้นฮุยเอ๋อร์จะได้ตายเอามิใช่หรือ"หานหลงยังพยายามกัดฟันพูดเต็มที
"แต่หม่อมฉันคิดว่า.."เสวี่ยเต๋อเฟยยังคงหาเื่ใส่ตัวอยู่
ปึก!!
"หุบปาก!!"หานหลงทุบลงที่เก้าอี้และตวาดใส่พระสนมเสวี่ยเต๋อเฟยดังลั่น
"กักบริเวณพระสนมเสวี่ยเต๋อเฟยไว้และรอคำสั่งจากข้าอีกที"พูดจบหานหลงก็เดินออกไปทันที
"แต่..ฝ่าาเพคะ"เสวี่ยเต๋อเฟยหน้าเสียทันที
หานหลงไม่แม้แต่จะชายตามองพระสนมเสี่ยเต๋อเฟยและเดินออกไปทันที
'เฮอะ! นังโง่ พูดอะไรไม่รู้จักคิดหน้าคิดหลัง แกนี่มันแกว่งเท้าหาเสี้ยนจริงๆ ชิ เสียหมากไปอีกตัวแล้วไง'หลานซูเฟยชายตามองเสวี่ยเต๋อเฟยที่หน้าซีดเหงื่อตกพร้อมกับนึกสมเพศในใจ
"ฮุยเอ๋อร์เ้าตามเสด็จพี่ไปก่อน เดี๋ยวข้าจัดการตรงนี้เสร็จแล้วจะตามไป"ฮุ้ยหลินเอ่ยกับฮวนฮุย
"ได้"ฮวนฮุยรับคำและรีบตามหานหลงไปทันที
640
