คำพูดที่หลานเซียนนั้นเหมยฮัวได้ยินทั้งหมด เมื่อนางเห็นว่าคำพวกนี้พอที่จะมีประโยชน์อยู่บ้าง นางจึงรีบนำเื่นี้ไปรายงานต่อเหมยอิงอิงทันที
"ท่านชายหลานเซียนจะแอบออกไปนอกเมือง เเล้วมันเกี่ยวอะไรกับข้าด้วย ข้าไม่ได้สนใจเขาซักหน่อย"
"ข้าทราบดีว่าคุณหนูไม่ชอบขี้หน้าท่านชายหลานเซียน เเต่คุณหนูลองคิดดีๆสิเ้าคะ เพราะถ้าท่านชายหลานเซียนไม่ได้อยู่ที่เมือง นั่นก็หมายความว่า คุณหนูก็จะสามารถไปหาคุณชายจุนเป่าที่จวนได้ตลอดเวลา โดยที่ไม่ต้องกลัวใครจะมารบกวนไงเ้าคะ!" เหมยอิงอิงเก็บเื่ที่เหมยฮัวพูดไปคิดทบทวนก็ได้ข้าสรุปว่าการที่นางเปิดทางให้หลานเซียนออกนอกเมืองไป นางก็จะไปหาจุนเป่าในตอนกลางคืนได้นั่นเอง ดังนั้นนางจึงเฝ้ารอเวลาให้พ่อของนางและหลานเซียนออกจากเมืองไป ซึ่งทางด้านของหลานเซียนนั้นก็โดนเฝ้าจับตามองจากเหมยฮัวจนกระทั่งเขาแอบปีนกำเเพงออกจากจวนไป นางจึงรีบกลับมารายงานนายของตนเอง
"คุณหนูคะ คุณหนู!!ไปแล้วเ้าค่ะ ไปแล้ว คุณชายหลานเซียนไปแล้วเ้าค่ะ..คุณหนูจะไปหาท่านชายเฉินที่จวนเลยหรือไม่เ้าคะ?" เพี้ย!! เหมยอิงอิงที่กำลังนั่งหวีผมอยู่หน้ากระจก นางเกิดชะงักไปและหมุนตัวกลับมาชักสีหน้าดุใส่สาวใช้และตบหน้าเหมยฮัวอย่างเต็มเเรง
"เ้าจะบ้ารึไง หลานเซียนออกไปแล้วก็จริง เเต่ท่านพ่อของข้ายังอยู่ที่นี่ หากข้าทำอะไรเกินเลย เดี๋ยวจะเสียหายไปถึงหูของพ่อข้า เพราะฉะนั้น ข้าจะรอให้ถึงพรุ่งนี้ก่อน ข้าถึงจะเริ่มแผนการ ส่วนเ้าจะไปไหนก็ไปข้าจะพักผ่อนแล้ว พรุ่งนี้เช้าหน้าข้าจะได้ผ่องๆ คุณชายจุนจุนของข้าจะได้เผลอใจมารักข้าบ้าง"
"ข้าได้ข่าวมาว่า ฝ่าาจะเสด็จกลับเช้ามืดของวันนี้นะเ้าคะ คุณหนูจะออกไปส่งเสด็จฝ่าาที่ประตูเมืองไหมเ้าคะ ข้าน้อยจะได้เตรียมชุดไว้ให้เ้าค่ะ"
"เช้ามืดงั้นรึ ข้าไม่เอาด้วยหรอก เช้าขนาดนั้นข้าี้เี เ้าก็ไปแทนข้าละกัน หากท่านพ่อถามหาข้า เ้าก็บอกไปว่าข้าเพลียจากการเดินทางครั้งก่อนละกัน เข้าใจไหม?"
"เอ่อ..เเต่ข้าว่า..คุณหนูน่าจะไปส่งเสด็จด้วยนะคะ ไหนๆคุณหนูก็จะไม่ได้เจอหน้าฝ่าาอีกนานนะเ้าคะ!" เพี้ย!! โอ้ย!!
"เ้าไม่ต้องมาสั่งสอนข้า!! ข้าบอกว่าไม่ไปก็คือไม่ไปและถ้าเ้ายังขืนมาพูดเกลี้ยกล่อมข้าอยู่แบบนี้ ข้าจะเอาปิ่นนี่ทิ่มคอเ้าให้ตายเลย ออกไป!!" เหมยฮัวใสะดุ้งโหยง นางรีบเอามือมาจับคอไว้และค่อยๆคลานเข่าออกไปจากเตียงของนาง เหมยอิงอิงวางปิ่นปักผมลงที่ตู้ข้างเตียงอย่างหัวเสีย ก่อนจะรีบล้มตัวลงนอนพักผ่อน ในใจของนางอดทนรอให้ถึงเย็นพรุ่งนี้ไม่ไหวแล้ว นางอยากจะใกล้ชิดกับว่าที่สามีของนางจะเเย่แล้ว
"รอให้ท่านพ่อของข้ากลับเมืองลี่จินไปก่อนเถอะ เเล้วข้าจะพาตัวเองไปสนองความสุขให้ท่านถึงจวนทุกคืนๆ ต่อจากนี้ไปท่านจะต้องมาหลงรักข้าและท่านก็จะต้องรักข้าคนเดียวตลอดไป ท่านชายจุนจุนของข้า ฮิฮิฮิ" เหมยอิงอิงมีท่าทางเขินอายเมื่อคิดถึงเหตุการที่เฉินจุนเป่าจะต้องมารักนางคนเดียว นางนอนบิดตัวไปมาเพื่ออยากให้ถึงพรุ่งนี้เร็วๆ เเละเเล้วเช้าของวันใหม่ก็มาถึง ทั้งหวั่งเสิ่น จุนเป่าออกมาส่งิคังที่หน้าประตู ิคังพยายามกว้านสายตามองหาเหมยอิงอิง บุตรสาวคนเดียวของเขาเเต่สิ่งที่เห็นคือ มีเพียงเหมยฮัวเท่านั้นที่ยืนถือกล่องอะไรบางอย่างและเดินตรงมาที่ิคัง
"ข้าเหมยฮัว ขอให้ฝ่าาทรงเดินทางกลับเมืองลี่จินโดยสวัสดิภาพเ้าค่ะ นี่เป็ของจากคุณหนูฝากข้ามาให้ฝ่าาเ้าค่ะ"
"ทำไมเ้าถึงเป็คนเอามาให้ข้า แล้วเหมยอิงลูกข้าอยู่ไหนกันล่ะ"
"คุณหนูบอกข้าว่า คุณหนูทรงเหนื่อยล้าจากการเดินทางครั้งก่อน จึงไม่สามารถลุกมาส่งฝ่าาไหวเ้าค่ะ ขอทรงอภัยให้คุณหนูด้วยเ้าค่ะ!"
"ไม่เป็ไร ลูกข้าคงจะเหนื่อยจริงๆก็นางบอกบางซะขนาดนั้น อืม..จุนเป่า! ยังไงข้าขอฝากลูกสาวของข้าด้วย ดูเเลนางเป็อย่างดีล่ะ นางอยู่กับข้านางไม่เคยลำบาก ฉะนั้นเ้าก็อย่าทำให้นางลำบากล่ะ"
"......." จุนเป่าเอาเเต่โค้งเคารพเเต่ไม่ได้ตอบอะไร เพราะเขาไม่ได้อยากได้เหมยอิงมาเป็เมียเเต่เเรกแล้วนั่นเอง
" อ่อข้าขอบใจท่านหวังเสิ่นมากที่ให้การต้อนรับข้ากับลูกเป็อย่างดี อ่อ..ข้าได้ยินข่าวมาจากลูกหญิงว่าเมืองของท่านขาดเเคลนเสบียงจำนวนมากและถ้ายังเป็เช่นนี้ต่อไป มีหวังลูกข้าต้องอดมื้อกินมื้อแน่ๆ เช่นนั้นเมื่อข้ากลับถึงเมืองลี่จินแล้ว ข้าจะให้ไผ่เอ๋อนำกำลังทรัพย์และพวกเสบียงที่จำเป็อีกสองส่วนมามอบให้กับเมืองฮุ่ยิ ท่านเ้าเมืองเฉินคิดเห็นเช่นไรบ้าง?"
"หากนั่นคือความประสงค์ของท่านิคัง ตัวข้าก็ไม่กล้าขัดและหากในภายภาคหน้า ท่านมีเื่ให้ข้าช่วย ท่านรีบบอกข้าได้ทันที ข้าและเหล่าทหารเมืองฮุ่ยิยินดีช่วยเหลือเมืองลี่จินของท่านเสมอ"
"ฮ่าฮ่าฮ่า ดี!!ข้าเลือกไม่ผิดจริงๆที่ส่งลูกสาวมาเเต่งงานที่เมืองนี้ ตอนนี้ข้ามีความสุขแล้ว งั้นข้าขอตัวกลับเมืองก่อน ออกมานานแล้วที่เมืองไม่มีใครดูเเล หากเกิดเื่ร้ายจะไม่มีใครจัดการ เหมยฮัว..ฝากดูเเลลูกหญิงของข้าด้วย นางอยากได้อะไรเ้าก็รีบหาให้นาง อย่าได้ขัดใจนาง ข้าไปล่ะ" ขบวนิคังออกเดินทางจากประตูเมืองฮุ่ยิ เดินหน้าสู่เมืองลี่จิน ทางเหมยฮัวที่เห็นว่าิคังเดินทางออกไปจากตัวเมืองแล้ว นางก็รีบเผ่นกลับมารายงานเ้านายนางก่อนเลย ซึ่งตอนนี้ก็เหลือเเค่หวังเสิ่นและจุนเป่า เเต่ดูเหมือนว่าหวังเสิ่นกำลังมองหาใครบางคนอยู่จึงยังไม่เดินทางกลับเข้าเมือง หวังเสิ่นกำลังมองหาใครนั้น รวมถึงแผนการของเหมยอิงจะดำเนินไปในด้านใด ติดตามต่อได้ใน Ep. หน้านะคะ
167
