ฤทธิ์กระบี่เทพมารราคะสยบปฐพี..!!

        เว่ยเซี่ยพอออกมาจากสำนักสตรีหยกสวรรค์ทางประตูลับได้ มันก็เร่งฝีเท้าออกห่างจากที่นั่นทันทีเพราะเกรงว่า เตี้ยวเหม่ยจะตามมาคิดบัญชีกับมัน แต่ทว่า…ยังไปไหนได้ไม่ไกล ร่างของมันก็โดนอะไรบางอย่างคล้ายเข็มแหลมพุ่งเข้ามาใส่แถวบริเวณหน้าอก ความเจ็บปวดแล่นไปทั่วร่างอย่างรวดเร็ว จากนั้นร่างของสตรีนางหนึ่ง ในชุดสีม่วงที่ค่อนข้างจะเปิดเผยเนื้อหนังมังสาทั่วตัว ราวกับหลุดมาจากหอนางโลม ก็ได้เดินออกมาพร้อมรอยยิ้มที่ชั่วร้าย ไป๋ฟู๋ หนึ่งในสี่ผู้คุ้มกฎของพรรคมารราคะนั้นเอง ผู้ที่เคยทำร้าย เว่ยเซี่ยกับฟางเหนียงจนตกลงไปในเหวลึก เมื่อหนึ่งปีครึ่ง

         (ไป๋ฟู่ หนึ่งใน 4 ผู้คุ้มกฏของพรรคมารราคะ)

        "พบกันอีกแล้วนะจ๊ะ พ่อหนุ่มน้อย ข้านึกแล้วว่าเจ้ายังไม่ตายจริง ๆ ด้วย ดวงแข็งเหมือนแม่ของเจ้าเลย"

        "นี่เจ้าทำอันใดกับข้านางมารชั่ว..!! แล้วท่านแม่ของข้าอยู่ที่ใด" เว่ยเซี่ยทรุดเข่าลงกับพื้นพร้อมเอามือกุมหน้าอกด้วยความเจ็บปวด ไป๋ฟู่หัวร่ออย่างชั่วร้ายก่อนจะกล่าวตอบเวิ่ยเซี่ย "เจ้าหนุ่มน้อย ยามนี้เจ้าถูก เข็มพิษมารราคะคลั่งสวาทของข้าเข้าไปแล้ว อีกไม่ถึงหนึ่งชั่วยาม พิษก็จะกำเริบ จนทำให้เจ้าไม่ต่างจากคนเสียสติ ที่หิวกระหายในกามโลกีย์จนหน้ามืดตามัวไม่รู้จักผิดชอบชั่วดี" "เจ้าว่าอันใดนะ…!!" เวิ่ยเซี่ยร้องออกมาด้วยความตกใจ

        "เจ้าอยากจะได้ยาถอนพิษหรือไม่? หากต้องการ ก็จงบอกที่ซ่อนของคัมภีร์เก้าเอ็นมาให้ข้าซะดี ๆ " ไป๋ฟู่เสนอข้อแลกเปลี่ยน ระหว่างให้ยาถอนพิษแลกกับที่ซ่อนคัมภีร์เก้าเอ็น แต่ท่าทางไม่น่าไว้ใจของไป๋ฟู่ทำให้เว่ยเซี่ยไม่ยอมง่าย ๆ "ข้ารับปากท่านแม่เอาไว้แล้ว ถึงตายข้าก็ไม่มีวันยอมบอกเจ้าหรอก อย่าได้พยายามเลย" เว่ยเซี่ยกัดฟันพูดด้วยความเจ็บปวดทรมาน

        ไป๋ฟู่มองมันด้วยแววตาที่โกรธจัด "เจ้าหนุ่มน้อยผู้นี้ช่างมีใจคอแข็งยิ่งนัก ไม่ต่างอะไรกับเว่ยถังแม้แต่นิดเดียว เช่นนั้นข้าคงต้องใช้แผนสุดท้ายเสียแล้ว" ไป๋ฟู่แสยะยิ้มที่มุมปากออกมาอย่างมีเลศนัย ก่อนจะกล่าวขึ้น "งั้นรึ เจ้ายอมตาย แต่ไม่ยอมผิดคำมั่นที่ให้ไว้กับนางสินะ เช่นนั้นข้าจะช่วยให้เจ้าสมหวังเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะตายก็แล้วกัน.." คำกล่าวของไป๋ฟู่ทำให้เว่ยเซี่ยงุนงงเป็นอย่างยิ่ง "ความหวังอันใดกัน? ข้าหาได้เข้าใจไม่" เว่ยเซี่ยมุ่นคิ้วก่อนจะถามนางกลับ ไป๋ฟู่ระบายยิ้มก่อนจะบอกว่า "ก็ความหวังที่เจ้าจะได้พบหน้ามารดาเป็นครั้งสุดท้ายอย่างไรเล่า.."

        พอเวิ่ยเซี่ยได้ยินเช่นนั้นมันก็ตกใจเป็นอย่างมาก "ท่านแม่งั้นรึ!!? นี่เจ้ากำลังจะบอกข้าว่าเจ้ารู้หรือว่ายามนี้ท่านแม่อยู่ที่ใด แล้วนางปลอดภัยดีหรือไม่ จงตอบมา" เว่ยเซี่ยแค่นเสียงถามไป๋ฟู่ด้วยความโกรธเกรี้ยว นางฉีกยิ้มอย่างโฉดชั่ว น่าเกลียดก่อนจะบอกเว่ยเซี่ยว่า หากมันอยากรู้ก็ให้ตามนางไป วาจาท่าทางของนางช่างดูเจ้าเล่ห์มีลับลมคำใน ไม่น่าน่าไว้ใจเลยสักนิด แต่เว่ยเซี่ยก็อยากจะลองเสี่ยงดูสักครายามนี้มันมิมีอันใดต้องเสียอีกแล้ว เว่ยเซี่ยจึงตกลงที่จะตามไปฟู่ไปพบกับฟางเหนียง…

        ไป๋ฟู่พาเว่ยเซี่ย มาถึงถ้ำลึกลับแห่งหนึ่ง และเมื่อเข้ามา ภาพที่เว่ยเซี่ยก็คือ ฟางเหนียงมารดาคนงามของมันกำลังนั่งหลับตาโคจรลมปราณอยู่ดูเหมือนนางเองก็กำลังบาดเจ็บอยู่เช่นกัน "ท่านแม่…!!" เว่ยเซี่ยส่งเสียงร้องออกมาด้วยความดีใจ ฟางเหนียงจึงลืมตาตื่นขึ้นมามอง "เว่ยเซี่ย..!!" นางทั้งตกใจ และดีใจสุด ๆ ในเวลาเดียวกัน แต่แล้วสายตาก็พลันเปลี่ยนเป็นความโกรธเกรี้ยวเมื่อเห็นร่างของไป๋ฟู่เดินตามเข้ามาติด ๆ พร้อมกับรอยยิ้มชั่วร้าย น่าเกลียด

        "แหม ๆ ช่างเป็นภาพที่น่าประทับใจอะไรเช่นนี้ สองแม่ลูกได้กลับมาเจอกันอีก ซาบซึ้งจนน้ำตาข้าแทบจะไหล ออกมา" สีหน้า และแววตาของไป๋ฟู่ช่างผิดกับคำพูดเอามาก ๆ มันดูน่าหมั่นไส้จนฟางเหนียงอยากเอามือนางไปตบสุด ๆ แต่นางก็ยังไม่หายจากอาการบาดเจ็บ ทำได้แค่เก็บความแค้นไว้ในใจ ก่อนที่ฟางเหนียงจะหันไปหาเว่ยเซี่ยพร้อมรอยยิ้มสดใส แต่ยังมิทันไร พิษที่มันได้รับก็แสดงอาการออกมา

        ฟางเหนียงถึงกับตกใจร้องถามมันเสียงดัง "เป็นอันใดไปเว่ยเซี่ยเกิดอะไรขึ้น เจ้าเป็นอะไร..!!" ยังมิทัน ที่เว่ยเซี่ยจะได้อ้าปาก ไป๋ฟู่ก็กล่าวขึ้นมาเสียก่อน "ลูกชายของเจ้าโดนเข็มพิษมารราคะคลั่งสวาทของข้าเข้าไป เจ้าคงจะรู้สินะว่ามันหมายความเช่นไร.." ฟางเหนียงถึงกับตะลึงเมื่อได้ยิน สองมือนางกำแน่นด้วยความโกรธ ก่อนนจะนิ่งเงียบไป

        "เป็นเช่นไรเล่าฟางเหนียง เหตุใดจึงไม่บอกลูกชายของเจ้าไปว่าจะถอนพิษได้อย่างไร.."ไป๋ฟู๋กล่าวขึ้น แต่ฟางเหนียงก็ยังนิ่งเงียบ เว่ยเซี่ยได้แต่งุนงงสับสน ไป๋ฟู่จึงกล่าวต่อ "งั้นข้าจะเป็นคนบอกเองก็แล้วกัน วิธีถอนพิษมีอยู่สามทางหนึ่งคือดื่มยาแก้พิษที่ข้ามี สองหาหญิงสาวสักคน และมาร่วมรักด้วย หรือสามสังหารผู้ถูกพิษทิ้งเสีย.." พอเว่ยเซี่ยได้ยินเช่นนั้นมันก็ตกใจมาก "ยาถอนพิษอยู่ในมือข้า แต่ว่าข้าคงจะให้เจ้าเปล่า ๆ มิได้หรอกนะ ของมันหายาก เช่นนั้นข้าขอแลกเปลี่ยนเป็นที่ซ่อนของคัมภีร์เก้าเอ็นจะได้หรือไม่ฟางเหนียง..เจ้ามีเวลาเหลือไม่มากแล้วรีบคิดดี ๆ "

        ข้อเสนอของไป๋ฟู้ทำเอาฟางเหนียงลำบากใจเป็นที่สุด "ยะ อย่าไปฟังนางนะท่านแม่..คัมภีร์เล่นนั้นสำคัญมาก หากตกไปอยู่ในมือพรรคมารราคะ ยุทธ์ภพจะต้องวุ่นวายเป็นแน่ข้ายอมตาย.." เว่ยเซี่ยกัดฟันพูดพร้อมด้วยสีหน้าบิดเบี้ยวเจ็บปวดทรมาน "เจ้าหุบปากไปเดี๋ยวนี้เลย…!!" ฟางเหนียงที่กำลังตกอยู่ในสภาวะกดดัน ได้ตะคอกใส่บุตรชายของนางไปหนึ่งครั้ง จะให้นางทำเช่นไรเล่า หากครบกำหนดเว่ยเซี่ยยังมิได้ยาถอนพิษมันจะต้องกลายเป็นคนเสียสติคลุ้มคลั่ง และนางก็ต้องสังหารมันด้วยมือนางเอง ถ้าต้องเป็นเช่นนั้นนางขอตายแทนซะยังดีกว่า มารดาที่ไหนจะสังหารลูกตัวเองได้ลงคอ

        ระหว่างชีวิตของเว่ยเซี่ย กับ คัมภีร์เก้าเอ็น ชีวิตบุตรชายของนางย่อมสำคัญกว่าอยู่แล้ว ฟางเหนียงจึงต้องยอมแพ้ และบอกที่ซ่อนคัมภีร์ให้ไป๋ฟู๋รับรู้ พอไป๋ฟู๋ได้ยินนางก็ฉีกยิ้มน่าเกลียดออกมาพร้อมส่งเสียงหัวร่อดังกึกก้องไปทั่วถ่ำ "ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า ก็เท่านี้เอง ยอมเปิดปากตั้งแต่แรกก็จบเรื่องไปนานแล้ว"

        "ข้ายอมบอกแล้วไหนล่ะ..ยาถอนพิษของบุตรชายข้า เอามาสิ" ฟางเหนียงแค่นเสียงก่อนจะกล่าวออกมา

        ไป๋ฟู่เลิกคิ้วสูงก่อนจะยิ้มกว้าง "ยาถอนพิษงั้นเหรอ….ข้ายังให้ไม่ได้หรอก ไม่รู้ว่าที่เจ้าบอกนั้นเชื่อได้มากน้อยสักแค่ไหน เอาเป็นว่าพวกเจ้าสองแม่ลูกอยู่ในถ้ำแห่งนี้ไปก่อนก็แล้วกัน ถ้าข้าได้คัมภีร์เมื่อไรจะกลับมามอบยาถอนพิษให้ หวังว่าตอนนั้นเจ้าคงจะไม่สังหารบุตรชายสุดที่รักไปเสียก่อน เอ๊ะ!! หรือว่าเจ้าจะยอมให้มันย่ำยีก็ได้นะ ถ้าทำเช่นนั้นก็คงไม่ต้องพึ่งยาของข้า…" ไป๋ฟู่กล่าวออกมาด้วยรอยยิ้มน่าเกลียด และหัวเราะเสียงดังอย่างสะใจ ก่อนที่นางจะพุ่งออกไปจากถ้ำอย่างรวดเร็ว แถมนางยังใช้ระเบิด ระเบิดหินตรงปากถ้ำให้ลงมาปิดทางออกอีก

        เหตุการณ์ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมาก ฟางเหนียงมิอาจจะทำอันใดได้เลย ทำได้แค่ร้องตะโกนด่าทอไล่หลังไป่ฟู่ด้วยถ้อยคำหยาบคาย และโกรธแค้น แต่มันก็ไร้ความหมาย นางจากไปไกลแล้ว เว่ยเซี่ยได้แต่นิ่งเงียบก่อนที่มันกล่าวบางอย่างออกมา "ท่านแม่….จงสังหารข้าเสียเถิดในขณะที่ยังมีเวลา หากปล่อยไว้นานกว่านี้ข้าเกรงว่าจะมิอาจควบคุมตัวเองได้" แต่พอพูดจบเว่ยเซี่ยก็โดนฟางเหนียงตบหน้าหัน "หยุดบอกให้แม่ทำแบบนั้นกับเจ้าได้แล้ว เจ้าเด็กโง่" ฟางเหนียงกล่าวพร้อมดวงตาที่แดงก่ำ หาใช่ความโกรธแต่เป็นความเศร้า จากนั้นน้ำตานางก็ไหลรินออกมา เว่ยเซี่ยนิ่งเงียบไปทันที จากนั้นมันก็คิดบางอย่างออก

        เว่ยเซี่ยรีบชักกระบี่ออกมาจากนั้นก็เตรียมจ่อไปที่คอของตนเอง มันหมายจะฆ่าตัวตายให้พ้นทุกข์เพื่อที่จะมิต้องทำต่ำช้ากับฟางเหนียงมารดา หากครบกำหนดเวลาที่พิษจะกำเริบเต็มที่ ฟางเหนียงถึงกับเบิกตากว้างด้วยความตื่นตระหนกตกใจ สองนิ้วของนางพุ่งไปคีบกระบี่ในมือเว่ยเซี่ยก่อนที่จะสะบัดจนกระเด็น จากนั้นมันก็โดนตบเข้าไปที่แก้มอีกฉาด ก่อนที่ทั้งสองแม่ลูกจะทะเลาะเถียงกันแล้วนิ่งเงียบไปจนเวลาผ่านไปอีกสักพัก ฟางเหนียงจึงต้องตัดสินใจทำบางอย่าง ซึ่งมันเป็นการตัดสินใจครั้งใหญ่ในชีวิตของนาง นั้นก็คือ การที่นางจะยอมให้เว่ยเซี่ยบุตรชาย ได้เสพสมกับร่างกายของนางจนพิษสลายไป จากนั้นนางก็จะ ฆ่าตัวตาย…!!

        จบบทที่ 33

        บทต่อไป ร่างกายแม่เป็นของเจ้า..