เช้าวันใหม่มาถึง สี่ผู้าุโมาเยือนหน้าเรือนเว่ยซือซานอย่างรวดเร็วยิ่งทราบข่าวว่าหลานน้อยเป็ทารกเพศหญิงต่างก็อยากเห็นหน้าหลานไว ๆทั้งยังไม่ลืมเตรียมของรับขวัญหลานมาด้วยเช่นกัน
“คารวะท่านพ่อท่านแม่ขอรับพวกท่านมากันเร็วไปหน่อยหรือไม่” เว่ยซือซานเร่งเข้าคารวะทั้งสี่อันประกอบไปด้วยบิดามารดาเขา และบิดามารดาของภรรยา
“เร็วอะไรกันนี่ช้าไปด้วยซ้ำ ไหน หลานแม่อยู่ไหน พาแม่ไปดูก้อนแป้งน้อยเร็ว ๆ” หลินซือเหยาฮูหยินผู้เฒ่าตระกูลเว่ยเอ่ยกับบุตรชาย
“ถูกของพี่ซือเหยานี่ไม่ช้าเลย ลูกเขย เ้ารีบพาพวกเราไปหาหลานน้อยเร็ว ๆ เถอะคนแก่ตื่นเต้นจะแย่แล้ว” กู้เยว่หรือฮูหยินผู้เฒ่าตระกูลหลิวมารดาหลิวลี่หงเอ่ยกับบุตรเขยด้วยท่าทางตื่นเต้นและเร่งเร้าสุดกำลัง
“ใช่ๆ มัวชักช้าทำไมอาซานรีบพาพวกเราไปสิ”
“ใช่ตาแก่เว่ยพูดถูก ไป ๆ พาพวกเราไปหาหลานน้อย”
สองเสียงชราตามมาติดๆ โดยเว่ยซือหลิว หรือนายท่านใหญ่ตระกูลเว่ย และหลิวห้าวนายท่านใหญ่ตระกูลหลิวบิดาหลิวลี่หงนั่นเอง
เว่ยซือซานหัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออกเมื่อเห็นปฏิกิริยาของผู้าุโทั้งสี่ที่อยากเห็นหน้าหลานน้อยโดยไวลางสังหรณ์ร้องเตือนว่า เขากำลังจะถูกแย่งลูก!แม่ทัพใหญ่ไม่เต็มใจอย่างยิ่ง ทว่าจะขวางก็ไม่ได้ ในเมื่อทั้งสี่คือปู่ย่าตายายของลูกรักได้แต่เดินก้มหน้านำเข้าไปในเรือน
“แอ๊แอ๊”
ทันทีที่เว่ยซือซานนำผู้าุโทั้งสี่เข้าห้องมาหาภรรยาและบุตรสาวเ้าก้อนแป้งน้อยก็ส่งเสียงทักทันที สองเท้าดีดดิ้น สองมือกำก่อนยืดแขนขึ้นลงไปมาทั้งยังยิ้มหวานจนเห็นแต่เหงือกสีชมพู ทำเอาคนทั้งห้องอ่อนระทวยใจเหลวไปตาม ๆ กัน
“โธ่...อาหงของย่า ทำไมน่ารักน่าชังอย่างนี้ลูก”
“นั่นสิทำไมอาหงของยายถึงได้ขี้อ้อนแบบนี้ เห็นปู่ย่าตายายเข้ามาก็รีบทักทายเลยจริงเชียวน่าเอ็นดูยิ่งนัก”
“ใช่ๆ อาหงของตาน่าเอ็นดูยิ่งนัก ดูสิยิ้มหวานและหัวเราะให้ตาด้วย น่ารักจริง ๆ”
“ฮ่าฮ่าอาหงของปู่น่ารักมาก อยากได้อะไรบอกปู่ ปู่จะหาให้หมดเลย”
“เพ้ย! ตาแก่เว่ย ข้าไม่ยอมหรอกนะ อาหงลูก หากหลานอยากได้อะไรบอกตามานะลูกตาจะหามาให้หลานเอง... ไม่ดีกว่า ตายกทรัพย์สมบัติทั้งหมดให้หลานเลยดีไหม ฮืมคนดีของตา”
“แอ๊”
“ฮ่าฮ่า ตาแก่เว่ย ดูสิ อาหงตอบรับคำข้าละ”หลิวห้าวหันไปเยาะเย้ยสหายสนิทด้วยสายตาเหนือกว่า ซึ่งก็ได้รับสายตาอิจฉากลับมาก่อนที่เขาจะหันมาหยอกล้อหลานน้อย
“อาหงลูกถึงตระกูลเว่ยของเราจะไม่ใช่ตระกูลคหบดี แต่ตระกูลเราก็มีทรัพย์สินมากมายหากหลานอย่างได้สิ่งใดโปรดบอกปู่รับรองว่าปู่จะให้หลานไม่น้อยไปกว่าตาของหลานแน่นอน ดีไหมลูก ตาจะยกให้หลานหมดเลยดีไหมเด็กดี”
“แอ๊”
“วะฮะฮ่าเป็ไงเล่าตาเฒ่าหลิว หลานข้าก็ตอบรับคำข้าเหมือนกัน”และก่อนที่สองผู้าุโจะทุ่มเถียงกันไปมากกว่านี้ผู้เป็ภรรยาของทั้งคู่ก็เอ่ยห้ามปรามเสียก่อน
“เลิกเถียงกันได้แล้วเ้าค่ะท่านพี่ั้แ่หนุ่มยันแก่ไม่เบื่อบ้างหรือไร”กู้เยว่กล่าวใช้สายตาปรามสามีตัวเองเล็กน้อยซึ่งหลินซือเหยาก็ปรามสามีตนเองเช่นกัน
“จริงอย่างที่น้องเยว่พูดพวกท่านสองคนอายุก็มากจวนจะลงโรงกันอยู่แล้ว เลิกเถียงกันเป็เด็กได้แล้วเ้าค่ะไม่อายหลานหรือไง อาหงก็แล้วไปเถิดเพราะยังไม่รู้เื่แต่อาหลางกับอาเหลียงเล่าเ้าคะ หลานนั่งมองตาปริบ ๆ อยู่ตรงนี้ช่วยเพลา ๆลงหน่อยเถิด หลานจะได้ไม่เอาเป็เยี่ยงอย่าง”
พอถูกภรรยาตักเตือนสองผู้เฒ่าก็ยิ้มแห้งออกมาพลางส่งสายตาขอโทษขอโพยให้คนเป็ภรรยาได้แต่ส่ายหัวให้กับผู้ใหญ่ที่ทำตัวเป็เด็ก
สี่พ่อแม่ลูกเว่ยซือซาน หลิวลี่หง เว่ยซือหลาง และเว่ยซือเหลียงลอบมองตากันอย่างปลง ๆก่อนจะหลุดหัวเราะออกมาเบา ๆ จนได้รับค้อนจากคนอายุมากกว่าเนือง ๆ
ฮูหยินหลิวคร้านจะใส่ใจเลยหันมามองบุตรสาวและถามไถ่อาการหลังคลอดแทน“เป็ยังไงบ้างลูก ดีขึ้นบ้างหรือยัง”
“ดีขึ้นมากแล้วเ้าค่ะท่านแม่”
“เช่นนั้นแม่ก็สบายใจก่อนนี้ได้ข่าวว่ากว่าเ้าจะคลอดร้องเ็ปอยู่ตั้งนาน ทำแม่กังวลไปหมด ร่ำ ๆจะมาหาเ้า แต่ได้ลูกเขยและพ่อเ้าห้ามไว้ บอกให้รอมาเยี่ยมเ้าเช้าวันนี้”
“ดีแล้วเ้าค่ะท่านแม่พวกท่านอายุเยอะแล้ว สุขภาพไม่ค่อยดี พักผ่อนให้มาก ๆถือเป็เื่ที่สมควรแล้วเ้าค่ะ”
“น้องเยว่ไม่ต้องเป็ห่วงข้าจะดูแลลูกสะใภ้อย่างดีแน่นอนและจะช่วยเลี้ยงหลานน้อยและตัวแสบทั้งสองใน่ที่ลูกสะใภ้อยู่ไฟเอง”
“ลำบากท่านแม่สามีแล้วเ้าค่ะ”
“ลำบากอะไรกันนับเป็เื่ที่สมควรแล้ว เ้าแต่งให้ลูกชายข้า ก็นับว่าเป็ลูกสาวข้าด้วยคนในครอบครัวเดียวกันมีอะไรให้เกรงใจ”
“แม่เ้ากล่าวได้ถูกต้องแล้วลูกสะใภ้พวกเราเป็ครอบครัวเดียวกันไม่มีอะไรให้ต้องเกรงใจ”
“เ้าค่ะท่านพ่อสามี”
“ขอบคุณพวกท่านที่เอ็นดูบุตรสาวข้าคิดไม่ผิดจริง ๆ ที่ยกลี่เอ๋อร์ให้อาซาน ลี่เอ๋อร์ หากเ้าแข็งแรงดีแล้วต้องตอบแทนและดูแลพ่อสามีแม่สามีให้มากรู้หรือไม่”
“ทราบแล้วเ้าค่ะท่านพ่อ”หลิวลี่หงยิ้มรับคำ หากใบหน้ายังซีดเซียวอยู่บ้างเพราะร่างกายยังพักฟื้นไม่เต็มที่เห็นดังนั้นผู้มาเยือนก็เห็นควรแก่เวลา
“เอาเถอะให้ลูกสะใภ้พักสักหน่อย พวกเราค่อยมาเยี่ยมหลานน้อยใหม่คราวหลัง” เว่ยซือหลิวกล่าว
“อาหงเด็กดียายกับตาไม่รู้จะมอบอะไรให้หลาน นอกจากที่ดินผืนใหญ่ที่พวกเราอยู่ผืนหนึ่งยายกับตามอบให้อาหงนะลูก หลานจะใช้ทำอะไรย่อมได้ แต่ตอนนี้หลานยังเด็กเกินไปยายจะฝากไว้ที่พ่อของหลานก่อนนะ” พูดจบฮูหยินหลิวก็พยักหน้าให้สามีผู้เฒ่าหลิวนำโฉนดที่ดินออกมาจากแหวนมิติก่อนส่งให้เว่ยซือซานเก็บเอาไว้
“โอหลานน้อยได้ที่ดินผืนงามไปแล้วเช่นนั้นย่ากับปู่ก็มอบร้านค้าที่อยู่ในย่านการค้าให้หลานนะลูกโตมาค่อยคิดนะว่าจะทำอะไร” ฮูหยินเว่ยกล่าวจบผู้เฒ่าเว่ยก็หยิบโฉนดร้านค้าให้บุตรชายตนเก็บไว้ทันที
“เอาละได้เวลาแล้วพวกเราขอตัวก่อนเดี๋ยวจะมาเยี่ยมใหม่ ไป อาหลางอาเหลียง ไปกับพวกปู่อย่ารบกวนแม่หลานและน้องสาวเลย ไปเล่นกับปู่ดีกว่า”
“ขอรับท่านปู่”สองพี่น้องรับคำอย่างว่าง่ายเพราะอยากให้มารดาพักผ่อนก่อนเดินตามปู่ย่าตายายของตนไปช้า ๆ
คล้อยหลังที่ทุกคนออกไปแล้วทั้งห้องเหลือเพียงสามีภรรยาและบุตรสาวตัวน้อยเท่านั้นเว่ยซือซานอุ้มบุตรสาวขึ้นมาหยอกเย้า ปล่อยให้ภรรยาพักผ่อนเต็มที่ก้อนแป้งน้อยก็รู้ความนักไม่ร้องสักแอะยิ้มหัวเราะไปกับคนเป็บิดาอย่างน่ารักน่าชัง
โดยที่คนในจวนตระกูลเว่ยลืมไปแล้วว่าคืนที่บุตรสาวหลานสาวตัวน้อยของตนเองเกิดทั่วทั้งแคว้นเกิดปรากฏการณ์พระจันทร์ทอแสงสว่างไสว กลีบดอกไม้โปรยปรายจากฟากฟ้าสัตว์ตัวน้อยตลอดจนสัตว์ใหญ่สัตว์อสูรล้วนแซ่ซ้องหมอบกราบมาทางทิศทางที่ตั้งของจวนตระกูลตน
และหากมีผู้ใดสังเกตสักนิดจะเห็นได้ว่าทันทีที่เว่ยซือหงแผดเสียงร้อง แสงสีทองได้อาบไล้ไปทั่วทุกหย่อมหญ้าเงามืดที่เคยสร้างความเดือดร้อนให้ชาวบ้านต่างหนีหายเร่งหลบหลีกเป็พัลวันและเหตุการณ์นี้ไม่ได้เกิดแค่เพียงแคว้นโจว เเต่เป็ทั้งดินแดนเบื้องล่างนี้
ก่อนจะมีเสียงเล่าลือภายหลังเมื่อชาวบ้านในแคว้นโจวคนหนึ่งได้เก็บกลีบดอกไม้ที่โปรยปรายลงมาในคืนเทศกาลหยวนเซียว นำมาตากแดดและต้มเป็ชาดื่มอาการป่วยไข้ของคนในบ้านก็หายเป็ปลิดทิ้งสร้างความดีใจและน่ายินดีให้กับผู้คนที่ได้เก็บกลีบดอกไม้นั้นไว้ แต่ยังไม่ทันได้ทำอะไรพอรู้ข่าวบ้างเก็บเป็สมบัติประจำตระกูล บ้างนำออกขายจนครอบครัวร่ำรวยก็มี
ทั้งนี้ทั้งนั้นเมื่อมีคนยินดีย่อมมีคนอิจฉา ยามนี้แคว้นโจวได้ถูกจับตามองอย่างลับ ๆจากบรรดาแคว้นอื่น ๆ แล้ว และยิ่งถูกจับตามองจากเงามืดเป็พิเศษด้วยเช่นกัน
เรียกได้ว่าแนวขอบตะเข็บชายแดนการทหารของแคว้นโจว่นี้ทำงานหนักและรัดกุมทีเดียวซึ่งนั่นไม่ได้ส่งผลกระทบต่อเ้าตัวน้อยผู้ที่ทำให้เกิดเหตุการณ์นี้แต่อย่างใดเว่ยซือหงยังคงกินอิ่มนอนหลับอย่างสุขกายสบายใจที่สุด
จากทารกน้อยิัยับย่นที่เว่ยซือเหลียงเคยปรามาสในครั้งแรกคลอดค่อย ๆ กลายเป็เด็กน้อยตัวขาวอวบอ้วนจ้ำม่ำน่ารักน่ากอดจนบิดาอย่างเว่ยซือซานหวงบุตรสาวตัวน้อยจนไม่รู้จะหวงอย่างไรแล้ว
1K
