บทที่ 10 พบกันโดยบังเอิญที่ท่าเรือ (รีไรต์)
“ไม่ต้องประหม่า พวกซอมบี้แรกเริ่มไม่ได้แข็งแกร่ง จุดอ่อนของพวกมันคือหัว เพียงแค่คุณฟันหัวพวกมันให้แหลก ก็สามารถฆ่าพวกมันได้แล้ว!” ลั่วฉิงเทียนปลอบเบา ๆ พร้อมบอกเื่สำคัญ ชายคนนั้นไม่หันกลับมามอง เขาจ้องมองไปที่ซอมบี้ที่พุ่งเข้ามาข้างหน้า พยักหน้าไม่หยุด
ลั่วฉิงเทียนถอนหายใจ เธอหยิบธนูออกมา เล็งไปยังซอมบี้ไม่กี่ตัวข้างหน้า
“ฟิ้ว ๆ ๆ!” เสียงลูกธนูพุ่งทะลุอากาศดังขึ้นข้าง ๆ หูชายคนนั้น จากนั้นก็เห็นลูกธนูยาวสามดอกพุ่งปักเข้าไปในหัวของซอมบี้ ชายหนุ่มที่อยู่ด้านหน้าถึงกับนิ่งอึ้ง เขาหันกลับมามองอย่างแข็งทื่อ
ทว่าในตอนนี้การเคลื่อนไหวของลั่วฉิงเทียนไม่ได้หยุดลงแม้แต่น้อย เธอดึงลูกธนูออกมาจากด้านหลังอีกสามดอก แล้วยิงออกไป ซอมบี้อีกสี่ห้าตัวถูกยิงทะลุโดยลั่วฉิงเทียน
ในตอนนี้ชายคนนั้นตกตะลึงกับลั่วฉิงเทียนจนพูดไม่ออก เขามองไปที่ลั่วฉิงเทียนด้วยความตื่นเต้น ลูกธนูไม่เคยพลาดเป้ายิงทะลุไปไกลนับร้อยก้าว โดยเฉพาะอย่างยิ่งท่าทางการยิงธนูที่ทั้งเท่และสง่างาม
ไม่คิดเลยว่ายุคสมัยนี้แล้ว เขายังจะได้เห็นร่องรอยของแม่ทัพหญิงในร่างของหญิงสาวคนหนึ่ง
“ยังยืนงงอยู่อีก รีบไปเอารถของคุณสิ!” ลั่วฉิงเทียนทำสีหน้าจริงจัง พูดพลางชักลูกธนูยาวออกมาอีกสามดอก เล็งไปที่ซอมบี้ที่กำลังวิ่งกรูเข้ามา
"ฟิ้ว ๆ ๆ!" ลูกธนูพุ่งออกไปพร้อมกับเสียง พาเอาเหล่าซอมบี้รอบๆ ล้มลงไป ชายหนุ่มคนนั้นก็พบรถของตัวเอง เขาขับรถมาจอดตรงหน้าลั่วฉิงเทียน
“ขึ้นมา ผมพาไปเอง!”
“นายไปเถอะ ฉันมีรถของฉันเอง ระวังตัวด้วยล่ะ!” ตอนนี้ซอมบี้ในซุปเปอร์มาร์เก็ตก็กรูกันออกมาแล้ว ลั่วฉิงเทียนหยิบลูกธนูออกมาอีกสามดอก เล็งไปที่ซอมบี้เ่าั้แล้วปล่อยออกไป
แต่คราวนี้ลูกธนูสามดอกที่ยิงออกไป ทำเอาซอมบี้ล้มลงไปเจ็ดแปดตัว เกือบทุกดอกทะลุผ่านร่างของซอมบี้หลายตัว ทันใดนั้น เสียง ๆ หนึ่งก็ดังขึ้นในหัวของลั่วฉิงเทียน
[พลังของนักล่าอัพเกรดแล้ว]
[ยิงธนูสามดอกเพิ่มขึ้นเป็เลเวล 2 เพิ่มระยะการยิงร้อยเมตร รวมระยะการยิงแปดร้อยเมตร กับดักเลเวล 1 พลังจิตััเลเวล 1 ]
ลั่วฉิงเทียนตกตะลึง ฆ่าซอมบี้ยังสามารถเพิ่มเลเวลได้อีก ทันใดนั้นเสียงของผู้ชายคนก่อนหน้านี้ก็ดังขึ้นข้างหลังลั่วฉิงเทียน
“ตกลง งั้นผมไปก่อนนะ ผมชื่อเหอเสี่ยวจำผมไว้ด้วยนะ โอกาสหน้าเจอกันผมจะตอบแทนคุณแน่นอน!” หลังจากพูดจบ เหอเสี่ยวก็ขับรถออกไป
เมื่อเห็นเหอเสี่ยวจากไป ลั่วฉิงเทียนก็วางกับดักสามอันไว้ใกล้ ๆ ประตูซุปเปอร์มาร์เก็ต เหล่าซอมบี้ที่ออกมาจากประตูต่างก็ชะงักไปชั่วขณะเมื่อเหยียบกับดัก ลั่วฉิงเทียนฉวยโอกาสนี้หารถของตัวเองแล้วขับออกไปอย่างรวดเร็ว
ลั่วฉิงเทียนไม่ได้ขับรถกลับที่พัก แต่กลับมุ่งหน้าไปยังท่าเรือริมทะเล ที่นั่นมีบริษัทยาอยู่แห่งหนึ่ง เธอต้องรีบไปเอายาทั้งหมดที่นั่นมา และหาเรือเปล่าสักสองสามลำ
ในเวลานี้ บนท้องถนนเต็มไปด้วยซอมบี้ที่หิวกระหาย ตลอดทางที่ลั่วฉิงเทียนขับรถมา มีซอมบี้จำนวนมากวิ่งตามหลังรถของเธอ ส่วนลั่วฉิงเทียนก็เร่งความเร็วรถ พุ่งตรงชนฝ่าฝูงซอมบี้ที่ขวางทางจนกระเด็นไปหลายตัว
ระหว่างทางผ่านจุดเกิดอุบัติเหตุ ลั่วฉิงเทียนตัดสินใจขับรถพุ่งเข้าไปในเขตพื้นที่สีเขียว เลี้ยวหลบไป ไม่ถึงชั่วโมง ลั่วฉิงเทียนก็มาถึงท่าเรือ เธอเตรียมพร้อมที่จะต่อสู้กับซอมบี้ที่ท่าเรืออย่างเต็มที่ แต่เมื่อเข้าใกล้ เธอก็พบว่า
ซอมบี้ที่ท่าเรือไม่ได้มีมากอย่างที่เธอคิด ลั่วฉิงเทียนจอดรถแล้วเก็บเข้าไปในมิติ เธอรวบผมด้วยยางรัดผมอย่างง่าย ๆ หยิบหมวกและหน้ากากอนามัยมาใส่ แล้วปีนขึ้นไปบนหลังคาบ้านใกล้ ๆ
บริเวณท่าเรือมีเรือจอดอยู่หลายลำ และมีตู้คอนเทนเนอร์จำนวนมาก ลั่วฉิงเทียนไม่รีบร้อนไปที่ตู้คอนเทนเนอร์ เธอวิ่งอย่างเบา ๆ บนหลังคา
จากนั้นเธอก็หาตำแหน่งที่เหมาะสม หยิบธนูและลูกธนูเล็งไปที่ซอมบี้ที่เดินไปมาอยู่ที่ท่าเรือ
“ฟิ้ว ๆ ๆ!” ลูกธนูพุ่งแหวกอากาศ ปักใส่ซอมบี้ที่อยู่ไม่ไกล ล้มลงไปทีละตัว ไม่นาน ซอมบี้รอบ ๆ ก็ถูกกำจัดไปเกือบหมด
ลั่วฉิงเทียนฉวยโอกาสนี้ตรงไปยังตู้คอนเทนเนอร์ โดยไม่สนใจว่าข้างในมีอะไร เธอเก็บตู้คอนเทนเนอร์ขนาดั์ทั้งท่าเรือเข้าไปในพื้นที่ของเธอ
ลั่วฉิงเทียนวิ่งไปที่ชายทะเล พบเรือที่แน่ใจว่าไม่มีคนอยู่หลายลำ เธอจึงเก็บเข้าไปในพื้นที่ของเธอ แล้วหันหลังมุ่งหน้าไปยังโกดังสินค้าที่เรียงรายอยู่ริมทะเล
โกดังสินค้าเหล่านี้คือเป้าหมายหลักของลั่วฉิงเทียนในตอนนี้ ในเมืองนี้ ยาของบริษัทยาที่ใหญ่ที่สุดจะถูกเก็บไว้ในโกดังสินค้าเหล่านี้ ลั่วฉิงเทียนปีนขึ้นไปบนหลังคาอีกครั้ง
เธอปลดทักษะที่สามของเธอออกมาอย่างเต็มที่ เมื่อมั่นใจว่าโกดังไหนมีของ เธอก็ะโข้ามไปอย่างคล่องแคล่ว จากนั้นก็พังประตูเข้าไปรวบรวมของ
โกดังสินค้าเหล่านี้มีทุกอย่าง ั้แ่อาหารทะเล เครื่องนอน ไปจนถึงเสื้อผ้า รองเท้าสำหรับทุกฤดูกาล ลั่วฉิงเทียนลืมไปแล้วว่าเธอเก็บของไปมากแค่ไหน
จนกระทั่งมาถึงโกดังแถวสุดท้าย ในที่สุดลั่วฉิงเทียนก็พบยาที่เธอกำลังตามหา ยิ่งไปกว่านั้น ในโกดังบางแห่งยังมีเครื่องมือแพทย์อีกด้วย ลั่วฉิงเทียนทำแบบเดียวกับที่ผ่านมา เธอไม่สนใจว่าเธอกำลังเก็บยาหรือเครื่องมืออะไรอยู่
เธอเก็บทุกอย่างเข้าไปในพื้นที่ของเธอโดยไม่ลังเล จนกระทั่งมาถึงโกดังสุดท้าย ลั่วฉิงเทียนถือค้อนอยู่ในมือ เธอตั้งใจจะพังประตูโกดังสุดท้ายออก
แต่เมื่อมือของเธอัักับประตูโกดัง เธอก็พบว่าไม่มีกุญแจล็อคอยู่ และลั่วฉิงเทียนรู้สึกได้อย่างชัดเจนว่ามีคนอยู่หลังประตู แถมยังมีมากกว่าหนึ่งคนเสียด้วย
ลั่วฉิงเทียนค่อย ๆ เก็บมือกลับ แล้วถอยหลังไปทีละก้าวภายในห้องยา ตี้เจียงยืนหรี่ตามองอยู่ที่หน้าประตู เขาได้ยินเสียงคนค่อย ๆ เดินเข้ามาใกล้ั้แ่แรกแล้ว เขาคือนายพลที่อายุน้อยที่สุดของประเทศจีน เขาได้รับภารกิจพิเศษให้มาที่นี่เพื่อนำยาชนิดหนึ่งไป
เพียงแต่ไม่คาดคิดว่าเพิ่งมาถึงได้ไม่นาน ฝนประหลาดก็ตกลงมา หลังจากฝนตกหนัก มีคนบางคนกลายพันธุ์ต่อหน้าต่อตา กลายเป็ซอมบี้ที่ไร้สติ เขาพาลูกน้องสองสามคนมาหลบในนี้หลังจากฆ่าซอมบี้ไปได้ส่วนหนึ่ง
แต่ดูเหมือนว่าจะมีปัญหากับฝั่งกองทัพ ไม่สามารถติดต่อได้ แม้แต่ผู้บังคับบัญชาก็ขาดการติดต่อ ในขณะที่เขากำลังหมดหนทางเขาก็สังเกตเห็นว่าซอมบี้ที่อยู่ใกล้ท่าเรือกำลังลดน้อยลง
จนกระทั่งเขาเห็นลูกศรพุ่งออกไปทีละดอก และเงาร่างสีดำ ตี้เจียงไม่รู้ว่าอีกฝ่ายเป็มิตรหรือศัตรู ทำได้เพียงซ่อนตัวอยู่หลังประตูกับบรรดาทหารอย่างเงียบ ๆ
ภายในโกดังทุกคนจ้องมองไปที่ประตูด้วยความตึงเครียด เมื่อลั่วฉิงเทียนมาถึงทุกคนต่างก็ยกอาวุธขึ้น ทักษะที่สามของลั่วฉิงเทียนเปิดใช้งาน เธอเห็นอย่างชัดเจนว่ามีคนหลังประตูพร้อมอาวุธและกำลังรอเธอเปิดประตูเข้าไป
ลั่วฉิงเทียนถอยหลังไปสองสามก้าวก่อนจะหันหลังวิ่ง ทันใดนั้น ประตูหลังเธอก็เปิดออก ตี้เจียงนำคนของเขาบุกออกมา
“หยุดนะ!” เสียงของตี้เจียงทุ้มต่ำ แม้จะไม่รู้ว่าคนผู้นี้เป็ใคร แต่สัญชาตญาณของเขาบอกว่า ควรจับคนผู้นี้ไว้ให้ได้
14K
