ขอโทษที่ผมเป็นหนุ่มสุดฮอต

บทที่ 36 เลื่อนตำแหน่ง!

จริง ๆ แล้วโม่เฟิงไม่ใช่ไม่อยากถามคำถามเหล่านั้น แต่เขาไม่มีความกล้าพอต่างหาก เขาเป็นแค่พนักงานธรรมดา ๆ คนหนึ่ง จะไปถามอะไรประธานบริษัทได้ล่ะ หรือจริง ๆ แล้วเขาแคร์งานนี้มาก เขาจึงไม่อยากสูญเสียมันไป ยิ่งไปกว่านั้น คำถามสองสามข้อก็สามารถไขข้อข้องใจที่ค้างคาใจเขามานานได้แล้ว ทำให้เขามีกำลังใจที่จะไต่เต้าขึ้นไป เขาจึงรีบกลับไปที่ห้องทำงาน เพราะออกมาข้างนอกนานแล้ว ยังมีงานอีกมากมายที่ต้องทำ

ตอนนี้เขาได้เลื่อนตำแหน่งเป็นผู้ช่วยผู้จัดการ  ถือว่าเป็นการเลื่อนขั้นอย่างเป็นรูปธรรม แถมเงินเดือนยังเพิ่มขึ้นจากห้าพันหยวน เป็นเจ็ดพันหยวน แต่เขาก็ไม่ได้รู้สึกว่าตัวเองเป็นแค่ผู้ชายที่ถูกเลี้ยงดู เพราะเขารู้ดีว่าติงหรูจวินไม่ใช่คนแบบนั้น แถมเขายังมั่นใจในตัวเองด้วย ว่าผลงานของเขาในช่วงที่ผ่านมา เพียงพอที่จะได้เลื่อนตำแหน่งนี้

โม่เฟิงเปิดดูแผนงานอย่างคร่าว ๆ เมื่อเห็นว่าไม่มีปัญหาอะไร จึงโทรหาติงหรูจวิน เพื่อปรึกษาว่าควรจะส่งแผนงานนี้ขึ้นไปอย่างไร และมีข้อควรระวังอะไรบ้าง ตอนนี้โม่เฟิงกำลังเรียนรู้งานอย่างขะมักเขม้น เขากำลังเตรียมพร้อมสำหรับตำแหน่งที่สูงขึ้น

ตอนพักกลางวัน จูลี่ก็มาหาเขาอย่างกะทันหัน พร้อมกับแปะประกาศคำสั่งย้ายแผนกของฝ่ายบุคคลไว้บนกระดาน ปรากฏว่าหัวหน้าแผนก หลัวเสี่ยวเฟิ่งถูกย้ายไปแล้ว ส่วนหัวหน้าแผนกชั่วคราว ติงหรูจวินจะเป็นคนตัดสินใจ  ตอนนี้โม่เฟิงรู้แล้วว่า นี่เป็นโอกาสที่เธอปูทางให้เขา  ดังนั้นที่ผ่านมาเขาจึงไม่เคยเกลียดติงว่านหรูเลย เพราะเขารู้ดีว่าเธอไม่เคยติดค้างอะไรเขา มีแต่จะให้เขามากขึ้น เรื่องวันนี้ก็เป็นตัวอย่างที่ดี

เพื่อไม่ให้เป็นที่ครหา โม่เฟิงจึงไม่ได้ไล่จูลี่กลับ แต่บอกกับทุกคนว่าเธอเป็นแฟนของเขา จริง ๆ แล้วเขารู้ดีว่าการกระทำแบบนี้มันเห็นแก่ตัวกับจูลี่ เพราะเพื่อที่จะได้เลื่อนตำแหน่งและเพื่อปกปิดความสัมพันธ์ระหว่างเขากับติงหรูจวิน เขาจึงจำเป็นต้องทำแบบนี้ เพราะเรื่องที่เขาขับรถของติงหรูจวินก็มีคนเอาไปนินทาแล้ว ตอนนี้เป็นช่วงเวลาสำคัญ  ถ้าไม่เคลียร์ความสัมพันธ์ให้ชัดเจน เขาอาจจะพลาดโอกาสนี้ก็ได้

แน่นอนว่าจูลี่ไม่รู้อะไรทั้งนั้น เธอคิดว่าในที่สุด ผู้ชายที่เธอรักก็ยอมแนะนำเธอให้เพื่อนร่วมงานรู้จัก เธอจึงดีใจมาก ทักทายเพื่อนร่วมงานของเขาอย่างกระตือรือร้น

ทันใดนั้นเอง ติงหรูจวินก็ปรากฏตัวขึ้น บรรยากาศในออฟฟิศก็อึดอัดขึ้นมาทันที เพราะเรื่องที่โม่เฟิงขับรถของเธอ แถมยังได้เลื่อนตำแหน่งเป็นผู้ช่วยผู้จัดการ ทำให้หลายคนคิดว่าทั้งคู่น่าจะมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกัน ตอนนี้โม่เฟิงดันมาแนะนำแฟนสาวต่อหน้าเธออีก หลายคนจึงอยากจะดูว่าจะเกิดเรื่องราวอะไรขึ้นต่อจากนี้

แต่สิ่งที่หลายคนคาดหวังกลับไม่เกิดขึ้น ติงหรูจวินทักทายจูลี่อย่างเป็นมิตร จากนั้นก็พูดอวยพรโม่เฟิงสองสามคำ โม่เฟิงมองเห็นความจริงใจในแววตาของเธอ ดูเหมือนจะมีแววชื่นชมแฝงอยู่เล็กน้อย เขาได้แต่บอกกับตัวเองในใจว่า ‘ภรรยาแบบนี้แหละที่เพอร์เฟกต์ที่สุด รู้จักช่วยสามีไต่เต้า แถมยังไม่ถือสาที่สามีมีเมียน้อยอีก เป็นตัวเลือกที่ยอดเยี่ยม  แต่ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่จะคู่ควรกับเธอ’

ในเมื่อเจอกันแล้ว ทุกคนจึงพากันเดินไปที่โรงอาหาร ติงหรูจวินใช้สิทธิพิเศษจองห้องส่วนตัวให้ ถึงแม้ว่าจะนั่งกันไม่พอทุกคน แต่ก็นั่งกันได้ทั้งแผนกของโม่เฟิง ส่วนคนอื่น ๆ ก็เข้าใจว่าคงจะเข้าไปแจมไม่ได้  เพราะตอนนี้เป็นช่วงเปลี่ยนผ่านอำนาจพอดี บรรยากาศข้างในคงจะดุเดือดน่าดู

สมาชิกในแผนกทั้งหกรวมกับโม่เฟิง จูลี่  และติงหรูจวิน รวมเป็นเก้าคน  ทุกคนต่างนั่งประจำที่ ห้องส่วนตัวนี้ไม่ต่างจากห้องอาหารหรู ๆ ข้างนอกเท่าไหร่นัก แต่มีสิ่งหนึ่งที่ต่างกันนั่นก็คือที่นี่ทานอาหารได้ฟรี

แน่นอนว่าไม่มีใครเกรงใจบริษัท  โม่เฟิงกับจูลี่สั่งสเต็กคู่รักมาสองที่  เพราะพวกเขาเป็นแฟนกัน การกินอาหารเซ็ตคู่รักจึงเป็นเรื่องปกติ ส่วนติงหรูจวินสั่งแค่สเต็กธรรมดา

ไม่นานนัก บรรยากาศบนโต๊ะอาหารก็เริ่มร้อนระอุ ในบรรดาผู้ชายสองคนในกลุ่มหกคน คนหนึ่งชื่อจางฝางและอีกคนชื่อเฉินห่าว…

จางฝางมีเส้นสาย พ่อของเขาเป็นผู้บริหารระดับสูงในบริษัท เขาจึงไม่ค่อยมีความสามารถ ถูกย้ายมาอยู่แผนกนี้เพื่อสบาย ๆ ตอนนี้เขาหวังว่าจะได้เลื่อนตำแหน่ง แบบนั้นรายได้ก็จะเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่า แถมงานก็ไม่ได้หนักหนาอะไร เขาจึงพูดเป็นนัย ๆ ว่า “ผู้จัดการติง ผมอยู่กับคุณมาหลายเดือนแล้ว  คุณว่าผลงานของผมเป็นยังไงบ้างครับ?”

ติงหรูจวินพยักหน้าเล็กน้อย แล้วกินสเต็กต่อ จริง ๆ แล้วเรื่องนี้ เธอตัดสินใจไปนานแล้วว่าจะเป็นของโม่เฟิง ในเมื่อพวกเขาไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง  อยากจะแย่งชิงกัน เธอก็ไม่มีทางเลือก ยิ่งพวกเขาแย่งกันมากเท่าไหร่  การขึ้นเป็นหัวหน้าของโม่เฟิงก็จะยิ่งราบรื่นมากขึ้นเท่านั้น นี่จึงเป็นเหตุผลที่เธอจองห้องส่วนตัว เพราะเธอต้องการปูทางให้กับผู้ชายที่เธอหมายปอง

ส่วนเฉินฟาง ถึงแม้จะไม่มีเส้นสาย แต่เขาอยู่ในแผนกโฆษณามานานที่สุด ถือว่าเป็นรุ่นพี่ แต่เขาก็ไม่มีความสามารถอะไร จึงได้แต่นั่งตบยุงอยู่ในแผนกเท่านั้น ตอนนี้เขาก็ไม่อยากน้อยหน้า จึงพูดขึ้นว่า “ผู้จัดการติง ผมอยู่ที่บริษัทโฆษณานี้มาตั้งแต่ก่อตั้ง คุณช่วยผมหน่อยได้ไหม?  ขอให้ข้างบนเลื่อนตำแหน่งให้ผมที”

ติงหรูจวินวางมีดกับส้อมลง ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพูดว่า “คุณจางฝาง คุณก็ถือว่าสร้างผลงานให้กับบริษัทมามาก ฉันจะลองเสนอชื่อคุณให้ แต่จะสำเร็จหรือเปล่า ฉันไม่กล้ารับปากนะคะ เพราะการโยกย้ายพนักงานเป็นเรื่องของฝ่ายบุคคล เรื่องนี้จูลี่แฟนสาวของโม่เฟิงน่าจะรู้ดีที่สุด”

ตอนนี้จูลี่เห็นว่าเรื่องราวมาถึงตัวเอง จึงรีบโบกมือปฏิเสธ “ฉันแค่ทำงานต้อนรับอยู่หน้าเคาน์เตอร์ ทั้งวันไม่ได้ทำอะไร ฉันเองก็อยากย้าย  แต่ก็ทำไม่ได้”

จางฝางดูผิดหวังเล็กน้อย แต่ก็ยังดีกว่าไม่ได้อะไรเลย เขาจึงยิ้มเจื่อน ๆ  แล้วกล่าวขอบคุณ

ส่วนพนักงานหญิงอีกสี่คน จางอวี้ หลิวหนาน ฉินเฟิ่ง ตู้หัว ต่างก็มีข้อดีเป็นของตัวเอง พวกเธอจึงพากันออกมาพูดเพื่อตัวเอง เพราะนี่เป็นเรื่องที่เกี่ยวข้องกับอนาคตและหน้าที่การงาน  คงไม่มีใครใจแข็งพอที่จะไม่แย่งชิง ถ้าไม่ใช่เพราะโม่เฟิงตัดสินใจไปแล้ว เขาคงจะแสดงออกมากกว่าคนพวกนี้อีก เพราะไม่มีใครไม่ชอบเงิน

ตอนนี้แม้แต่จูลี่ยังดูออก เธอจึงแอบหยิกแขนโม่เฟิง อยากให้เขาแสดงความคิดเห็นบ้าง แต่เขากลับส่ายหน้าพร้อมกับยิ้มเจื่อน ๆ จูลี่ทำอะไรไม่ได้ จึงได้แต่นั่งเงียบ ๆ ในความคิดของเธอ โม่เฟิงเพิ่งเข้าบริษัทได้ไม่นาน  ถ้าได้เลื่อนตำแหน่งเลย พนักงานคนอื่นอาจไม่พอใจ

บรรยากาศบนโต๊ะอาหารยิ่งตึงเครียดมากขึ้น เพราะมีตำแหน่งเดียว  แต่มีคนแย่งกันถึงหกคน ถ้าอยากจะได้ ก็ต้องเหยียบคนอื่นขึ้นไป ทั้งหกคนจึงเริ่มโจมตีกัน เพราะหลายปีมานี้ พวกเขาต่างก็ปล่อยเวลาให้ผ่านไปโดยเปล่าประโยชน์ ทุกคนต่างก็มีข้อบกพร่อง แถมยังร้ายแรงอีกต่างหาก

สิ่งที่ติงหรูจวินต้องทำก็คือยุแยงตะแคงรั่ว แน่นอนว่าจะให้ออกนอกหน้าไม่ได้ ส่วนใหญ่จะเป็นตอนที่ทั้งหกคนโต้เถียงกัน เธอจะแกล้งทำเป็นเข้าข้างอีกฝ่าย อีกห้าคนที่เหลือก็จะรุมโจมตีคนนั้น ทำแบบนี้ไปเรื่อย ๆ จนสุดท้าย ทั้งหกคนก็จะกลายเป็นหมาหัวเน่าที่รุมกัดกันเอง

แน่นอนว่าติงหรูจวินรู้จักยับยั้งชั่งใจ ถ้าทำเกินกว่าเหตุ จนทำให้พวกเขากลายเป็นศัตรูกัน มันจะไม่เป็นผลดีต่อการบริหารงานของโม่เฟิง  เธอจึงรีบหยุดพวกเขา 

“เอาล่ะ  ทุกคนเลิกทะเลาะกันได้แล้ว มีอยู่ตำแหน่งเดียว ต่อให้แย่งกันไปก็ไม่ได้อะไรขึ้นมา วันนี้ที่ฉันเรียกทุกคนมา ก็มีอีกเรื่องหนึ่งที่อยากจะบอก นั่นก็คือหลัวเสี่ยวเฟิ่ง หัวหน้าแผนกคนเก่า ได้ยื่นใบเสนอชื่อบุคคลเพื่อรับการพิจารณาเลื่อนตำแหน่ง ชื่อที่อยู่ในนั้นคือ โม่เฟิง ตอนนี้ส่งให้สำนักงานใหญ่พิจารณาแล้ว กว่าทุกคนจะเห็นประกาศ ฉันก็ได้รับหนังสือแต่งตั้งจากเบื้องบนแล้ว ชื่อที่อยู่ในนั้นก็คือ โม่เฟิง เพราะงั้น  ตอนนี้โม่เฟิงก็คือหัวหน้าแผนกคนใหม่ของทุกคน นี่เป็นคำสั่งจากเบื้องบน!”

คำพูดของติงหรูจวินที่ว่า “คำสั่งจากเบื้องบน” ทำให้ทั้งหกคนไม่กล้าคัดค้าน แต่พวกเขาก็ไม่คิดว่าคนที่ได้ประโยชน์กลับเป็นโม่เฟิง ที่นั่งเงียบมาตลอด ทุกคนจึงได้แต่เก็บความไม่พอใจไว้ในใจ

ส่วนจูลี่นั้นดีใจจนคว้ามือโม่เฟิงมากุมไว้แน่น เพื่อแสดงความยินดีกับเขา จากนั้นโม่เฟิงจึงลุกขึ้นยืน พร้อมกับพูดว่า “จริง ๆ แล้ว ผมคงไม่ได้เป็นหัวหน้าแผนกนานหรอกครับ เพราะผมตัดสินใจแล้วว่าจะไปอยู่ทีมพิเศษกับผู้จัดการติง เพราะงั้นทุกคนไม่ต้องเสียใจไป รอหลังจากที่ทีมพิเศษกำหนดภารกิจแล้ว ผมจะยื่นใบลาออก แล้วก็จะทำเหมือนกับหัวหน้าหลัว คือเขียนจดหมายแนะนำพวกคุณ ตอนนี้ถึงหัวหน้าหลัวจะไม่อยู่ที่นี่ แต่พวกเรามาดื่มให้กับเธอสักแก้วเถอะ เพราะที่ผ่านมาเธอเป็นผู้นำของพวกเรามาตลอด ถึงแม้ว่าจะถูกย้ายไปแล้ว แต่เธอก็ยังนึกถึงพวกเรา ไม่ได้ให้บริษัทส่งคนอื่นมาแทน…  ชนแก้ว!”

ต้องบอกว่าแผนการของโม่เฟิงนั้นแยบยลมาก เขาใช้เรื่องที่ตัวเองจะไม่อยู่นานมาล่อใจ จากนั้นก็ใช้จดหมายแนะนำมาข่มขู่ สุดท้ายก็บอกว่า  บริษัทอาจจะส่งคนอื่นมาแทน ทำให้พวกเขารู้สึกกดดัน อย่างน้อยก็ไม่กล้าทำอะไรโจ่งแจ้ง  เพราะถ้าโม่เฟิงไม่อยู่แล้ว พวกเขาก็จะไม่ได้อะไรดี ๆ จากโม่เฟิงเลย

ไม่นานนัก มื้ออาหารก็เสร็จสิ้นลง ทุกคนรีบกลับไปทำงาน พร้อมกับข่าวการเลื่อนตำแหน่งของโม่เฟิง ทุกคนต่างตกใจกับความรวดเร็วในการเลื่อนขั้นของเขา 

เมื่อเช้านี้ยังเป็นแค่ผู้ช่วยผู้จัดการ ทว่าตอนนี้กลายเป็นหัวหน้าแผนกไปแล้ว ถ้าวันนี้เขาไม่ได้พาแฟนมาด้วย คงจะมีข่าวลือเกี่ยวกับเขาและติงหรูจวินสะพัดไปทั่วบริษัทแล้ว

ตอนนี้โม่เฟิงได้เลื่อนตำแหน่งแล้ว ถือว่ารุ่งโรจน์ทั้งเรื่องงานและเรื่องเงิน  เพราะเงินเดือนของหัวหน้าแผนกคือ 15,000 หยวน ซึ่งถือเป็นสามเท่าของเงินเดือนเดิมของเขา เท่ากับว่าเขามีเงินใช้เพิ่มขึ้นอีกสองเท่า  แถมยังมีลูกน้องอีกหกคน ไม่ใช่หัวเดียวกระเทียมลีบอีกต่อไป อนาคตต้องสดใสแน่นอน แถมด้วยแผนการของเขาทำให้ไม่มีใครกล้าทำอะไรลับหลังเขาได้อย่างแน่นอน!

แน่นอนว่าคนที่ดีใจที่สุดก็คือติงหรูจวิน จริง ๆ แล้วเธอเตรียมตำแหน่งผู้ช่วยผู้จัดการไว้ให้เขาเพื่อปูทางให้เขาได้เลื่อนขั้น ชู้รักที่ไร้ประโยชน์ของเขาดันเลือกที่จะลาออก แถมยังเขียนจดหมายแนะนำส่งขึ้นไปยังเบื้องบน พูดชื่นชมเขาจนล้นฟ้า ทำให้เธอไม่ต้องเปลืองน้ำลายอธิบายอะไรมากมาย ที่สำคัญที่สุดคือโม่เฟิงประสบความสำเร็จ!!

ในตอนนี้ติงหรูจวินอดคิดไม่ได้ว่า สิ่งที่โม่เฟิงทำกับหลัวเสี่ยวเฟิ่งในตอนนั้น มันถูกหรือผิดกันแน่ เพราะส่วนหนึ่งที่โม่เฟิงได้ขึ้นมาอยู่จุดนี้ก็เป็นเพราะเรื่องนั้น 

ทันใดนั้น  ติงหรูจวินก็คิดขึ้นได้อย่างหนึ่ง นั่นคือ ตัวเธอและหลัวเสี่ยวเฟิ่ง ในสายตาของโม่เฟิง อาจจะเหมือนกันก็ได้ ที่เป็นเพียงแค่บันไดให้เขาเหยียบขึ้นไปเท่านั้น!!